/ /一月15日，2011 / / 没有评论» / / 约
“购物只是刚刚开始”aldus口号的面包车的SHOPPINGMALL运德胡克。 IK的青春痘alweer EEN在HET超decadente迪拜EN娜彧maanden伊朗一周甚至omschakelen naar·弗林克realiteit面包车德泽kunstmatige zeepbel HET米登Oosten HET。 IK denk terug AAN人onze avonturen在伊朗vele lieve mensen死我们daar hebben ontmoet ...
伊朗
eindelijk naderen我们伊朗！ 我们hebben HIER ZO郎naar uitgekeken。 zijn德mensen呃echt的ZO gastvrij zoals我们面包车iedereen法莲？ 德autoriteiten echt ZO gemeen harteloos Kunnen我们echt niet naar EEN Perzische schone glimlachen zonder aangehouden TE沃登？ 是海特埃滕运straat echt waardeloos？ 我们zijn：ZO nieuwsgierig EN kunnen哈斯特niet wachten OM HET allemaal zelf TE ervaren。
zo'n30公里面包车去grens会见伊朗LIGT HET stadje Dugubeyazit。 JE voelt DAT乙脑dicht bij grens青春痘; veel韩德尔运straat，geldwisselaars EN flarden波斯语。 门的HET huidige禁运是伊朗niet aangesloten运HET国际歌banknetwerk EN zodoende根呃吉恩骟opgenomen沃登。 引脚noch的信用卡。 我们zijn DUS genoodzaakt OM面包车tevoren EEN flinke TE slaan提单duiten。 eerst EEN的冰山Turkse里拉的opnemen EN模具vervolgens omwisselen naar欧元。 HET是lastig JE TE斯加登hoeveel voor彧maanden nodig hebt。 我们hebben gehoord DAT HET呃vrij goedkoop是玛珥hebben吉恩weet面包车exacte prijzen EN kunnen moeilijk EEN混凝土berekening魔剑。 uiteindelijk kiezen我们ervoor OM HET玛珥ZO RUIM mogelijk TE斯加登。 HET是骟过TE houden丹zonder科曼TE zitten immers beter OM。 IK voel我的WEL ietwat ongemakkelijk会见骟运ZAK zoveel EN箍DAT伊朗echt ZO veilig是ALS IK面包车menig reiziger HEB摩根vernemen。
气象EEN zalig zonnetje rijden我们langzaam Dugubeyazit UIT运WEG naar德grens。 我们passeren亚拉腊山EN voelen组件betoverd门哈尔schoonheid。 Er是吉恩vuiltje AAN卢赫特EN我们hebben EEN完美zicht运德泽bijzondere冰山模具EEN zeer belangrijke ROL speelt德（plaatselijke）geschiedenis。 莫宁wordt的亚拉腊aanbeden门Armeniërs模具的冰山wrang genoeg vanuit埃里温·韦尔特zien liggen的，wetende DAT HET zich运huidig土耳其人grondgebied bevindt。 会见natuurlijk酩daar运顶部bovendien OOK木栓ergens EEN ouwe schuit onder的sneeuw bedolven liggen，achtergelaten门烯诺亚模具z'n beestenboel门Jaweh werd gematst EN ternauwernood AAN的zondvloed杆ontsnappen。 德enige beesten模具wij daar zijn tegengekomen zijn的kongals; vervaarlijk ogende herdershonden面包车Koerdische KOMAF模具组件langs的WEG会见gemeen geblaf toejuichen。 索姆沃登我们甚至achterna gezeten玛珥泽lijken TE吕TE zijn OM echt脚趾TE发生。 gewoon lekker fietsertjes plagen，：JE酩toch笏ALS EEN schurftige herdershond。
eindelijk科曼我们丹bij德grens AAN！ 全部测试Turkse vlaggen leuzen zoals“锄blij是HIJ模根zeggen DAT HIJ EEN土耳其人是”。 De Turkse staat的木栓relatief钟EN vooral在HET Oosten waar aardig笏minderheden wonen的wordt ER新东风noch moeite bespaard OM的Turkse identiteit goed艾琳TE peperen bij的当地人。 HET是丹OOK EEN雷乔waar TOT运·达格面包车vandaag郎slepende conflicten zich voortzetten EN niet spoedig TOT EEN einde lijken TE科曼。 莫宁是ER tijdens组件kortstondig verblijf的nachts artillerievuur Dugubeyazit德法莲afkomstig面包车的阿拉拉特。 库尔德工人党rebellen与HET Turkse莱热ZO bleek的volgende ochtend。
HET passeren的面包车德Turkse douane EEN kwestie面包车的EEN帕minuutjes。 bij HET naderen面包车去Iraanse zijde werd组件spoedig duidelijk笏组件TE wachten stond ...... LUID geschreeuw，超过EN weer，vrouwen的模具bezig zijn哈伦weer TE bedekken EN natuurlijk格罗特portretten面包车·哈梅内伊的Khomenei的哈梅内伊模具scherp toekijken呃echt吉恩哈尔更多TE zien是在德卢赫特的十几。 混沌ALOM连接，wij渥尔登在EEN kolkende马萨naar voren gedreven waar我们uiteindelijk bij EEN格鲁特HEK TOT EEN停止科曼。 我们kijken脚趾锄头militairen genieten面包车匈奴autoriteit EN mondjesmaat mensen门HET HEK toelaten。 气象onze fietsen旅客我们niet门小doorgang EN moeten我们wachten TOT HET格罗特HEK geopend wordt。 eenmaal AAN德的其它zijde沃登我们gesommeerd门：EEN容格soldaat OM onmiddellijk MEE TE科曼。 我们verwachten EEN克莱kamertje waar我们会见了EEN卡拉什尼科夫tegen HET hoofd查看staatsvijandelijke与资源moeten opbiechten。 waar我们terecht科曼是echter的erger丹DAT。 EEN格罗特HAL waar honderden reizigers在TE wachtengeïmproviseerderijengeërgerdstaan运IETS笏木栓郎niet lijkt TE夹岸科曼。 德soldaat begint TE brullen嗯嗯ontstaat EEN GAT·马萨。 wij渥尔登会见fiets EN人naar voren geduwd EN staan地块helemaal vooraan。 德soldaat gaat呃会见了onze paspoorten vandoor EN komt EEN帕minuten：以后terug会见了德mededeling DAT我们daar moeten blijven staan。 enige新东风beginnen娜·rijen TE bewegen EN zich TE hervormen。 我们hebben吉恩衣蝶笏我们moeten doen EN mensen OM组件轩kijken组件OOK会见vragende blikken AAN。 uiteindelijk沃登我们geholpen门EEN jongeman模具onze paspoorten overneemt EN uiteindelijk的dienstdoende douaniers ZO郎lastig valt DAT泽geërgerdEEN斯坦普尔zetten EN wij uiteindelijk德grens超过kunnen。 gegroet伊朗！
HET的EEN bijzonder gevoel OM丹eindelijk HET土地binnen TE rollen waar我们：HET超过hebben gehad zoveel，会见elkaar连接的其它reizigers onderweg。 opeens LIGT呃EEN nieuw土地voor JE会见nieuwe avonturen nieuwe verhalen模具在流行性乙型脑炎夹岸zitten EN onderdeel夹岸uitmaken面包车魏某乙脑弯曲。 我们会见了kunnen组件enthousiasme niet bedwingen EN EEN luide kreet rollen我们·伯格AF OM HET grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd TE nuttigen（后来锄以上德Iraanse keuken电研我们的米尔）。 气象EEN volle的MAAG fietsen我们Perzische地平线tegenmoet的..
onze eerste NACHT brengen我们在马库大门，zo'n50公里面包车去grens gelegen。 EEN fraai stadje，niet TE克莱EN niet TE格鲁特，IDEAAL OM geleidelijk AAN会见伊朗kennis TE魔剑。 德plaatselijke bevolking bestaat grotendeels UIT里人EN spreekt丹OOK overwegend Azerisch zeer nauw verwant AAN HET土耳其人。 米尔naar HET ietsje noorden bevindt zich HET土地Azerbeidzjan玛珥wij bevinden组件在德provincie Azerbayzan-E。 德里人的vormen naar mijn weten德grootste minderheidsgroep在伊朗的（JE hebt HIER Koerden，洛瑞，Armeniërs，Turkmenen，Afghanen，俾路支人等）EN zijn behoorlijk vermogend门geografische ligging AAN彧landsgrenzen EN DE handelsactiviteiten模具daaruit voortvloeien。 我们vinden EEN goedkoop hotelletje;德zogenaamde“mosafar khane”waar JE voor EEN帕欧元的EEN soort面包车床krijgt（HET是eigenlijk米尔EEN木板会见了EEN DIK拉肯EN菲尔ongelijke潜在）EN ALS乙脑格鲁派hebt wordt乙脑的nachts niet opgegeten门德kakkerlakken。
eerste大根trappen我们rustig richting大不里士alwaar我们的附加eerste couchsurf adresje hebben。 onderweg genieten我们ervan锄头伊朗zich ontvouwt德landschappen wisselen卑尔根AF遇到weidse vergezichten，我们魔剑HIER EN daar kennis会见了德ongelooflijke Iraanse gastvrijheid（HIER后米尔）EN HET weer lijkt组件NA菲尔maanden木栓战马niet在德steek TE laten！ ，，HET被overdag plusminus 15C的会见：的EEN zonnetje，玛珥的nachts moeten我们组件DIK inpakken希望丹zakt德temperatuur TOT HET vriespunt。
bij HET binnenrijden面包车大不里士来IK m'n tweede EN derde lekke带tijdens的行程。 eventjes eerder哈登我们EEN草原气象akelige doornstruikjes EN EEN午餐genoten是：呃HET EEN EN安德doorgeglipt。 气象EEN克莱vertraging rijden我们丹eindelijk DE STAD binnen EN沃登我们ALS winnende wielrenners toegejuicht helaas是德euforie面包车科特duur希望我们kunnen onze couchsurf主机niet bereiken EN raken geheel verdwaald德泽toch WEL behoorlijke STAD。 HET mooie的面包车伊朗是DAT乙脑乙脑nooit zorgen hoeft TE魔剑wanneer JE verdwaald raakt。 JE zodra OOK玛珥EEN ogenblik甚至EEN verwarde blik tevoorschijn tovert komt呃onmiddellijk iemand运JE AF OM zich超过JE TE ontfermen。 莫宁maakten我们uiteindelijk kennis满足本地模具EEN vriendelijke OOK运德fiets，被zeer uitzonderlijk EN组件uiteindelijk的NA接触会晤主机naar onze onze slaapplek heeft geloodst版本在德buitenwijken。 我们哈登aanvankelijk voor ogen OM slechts彧nachtjes大不里士TE verblijven马尔呐kennismaking的在会见：EEN aantal vriendelijke studenten模具组件哈登uitgenodigd OM bij母鸡EEN avondje TE jammen，hebben我们呃木栓玛珥Vijf酒店nachtjes AAN vastgeplakt。 bijzonder interessant OM米尔TE weten TE科曼多的belevingswereld面包车Iraanse studenten EN hoezeer泽TE lijden hebben onder HET粥面包车去heersers（politieke zowel的ALS geestelijke alhoewel德泽在伊朗natuurlijk手手夹岸）。
In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.
De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!
We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…
De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.
De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.
De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.
Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.
肖恩是inmiddels OOK gearriveerd。 HIJ滞后ietsje voor运MIJ EN EEN vriendelijke顺便heeft“面包车去WEG geplukt EN terug naar贝内登gestuurd。 我们babbelen笏mensen EN uiteindelijk weten的我们EEN slaapplekje TE regelen EEN养老金aanbouw bij的EEN nabijgelegen餐厅会面。 nadat我们笏hebben gegeten staat opeens德vriend面包车m'n agressor voor m'n neus。 IK甚至MEE naar buiten WIL科曼。 IK本uiteraard behoorlijk argwanend EN vertrouw HET niet onmiddellijk。 HIJ vertelt我DAT z'n vriend buiten staat TE wachten OM z'n借口AAN TE bieden。 HIJ为aangehouden门，德politie（iemand heeft z'n kenteken doorgegeven）泽hebben z'n汽车geconfisceerd EN HIJ根rekenen OP EEN fikse straf。 HIJ verzoekt我：OM alsjeblieft TE trekken zodat HIJ niet在德problemen komt klacht会见了德justitie。 IK GA HIER onmiddellijk MEE akkoord。 IK根丹WEL m'n poot stijf houden EN zorgen DAT：HIJ z'n verdiende straf krijgt，玛珥IK VIND HET吉恩fijn衣蝶DAT，我们straks moeten uitkijken voor EEN aantal rancuneuze vrienden / familileden。 uiteindelijk GA IK会见了泽眉naar HET politiebureau。 ，的HET局青春痘Vol会见EN 10 overstaan agenten面包车去gehele kliek moeten我们handjes schudden EN EEN elkaar的EEN拥抱geven。 IK有verwacht邹uitbarsten玛珥lachen泽kijken我AAN DAT的snorrenclub遇到bloedserieuze科彭。 IK MAG weer EEN papiertje ondertekenen EN瞧，vergeven EN（木栓niet）vergeten。 唉，ZO raak JE木栓eens AAN EEN除了verhaal ......
德volgende ochtend邹blijken DAT HET klimwerk面包车·达格eerder在vergelijking会见笏组件德达格erop TE wachten邹staan HET niets valt中。 德ganse达格gaat HET vrijwel loodrecht omhoog EN米尔丹7公里每UUR Halen的我们，呃niet UIT。 tegen HET einde面包车去达格zijn我们naarstig运zoek naar EEN geschikte slaapplek。 goedkope hotelletjes onderweg zijn不存在EN buiten slapen gelet运vrieskou niet echt的EEN realistische optie。 HET是AL donker wanneer我们bij EEN kluitje winkels EN EEN骑着，克鲁伊斯后aankomen（HET米登Oosten德红新月会）。 我们的GOK besluiten OM TE wagen EN bij HET罗德克鲁伊斯AAN TE kloppen OM zij misschien EEN plekje voor组件hebben TE kijken。 我们渥尔登：温暖onthaald EN面包车你EN koekjes voorzien。 eventjes后沃登我们meegenomen naar EEN nabijgelegen appartement EN krijgen EEN riante slaapplek toegewezen gekregen。 onze kleren的沃登gewassen EN eventjes wordt：温暖埃滕geserveerd。 我们slapen ALS koningen。 在伊朗reizen是那么容易......
ontbijt运床EN schone kleren的;，我们zijn klaar voor15公里beukwerk EN vervolgens100公里naar贝内登rollen TOT德黑兰。 德uitzichten onderweg zijn spectaculair玛珥我们kunnen会见人HET drukke verkeer weinig wegdromen。 eenmaal德黑兰naderende zien letterlijk EN figuurlijk HET onheil汉根。 EEN dikke bruine smoglaag模具的卑尔根opslokt EN ALS EEN sluier德foeilelijke bruid德黑兰bedekt。 我们zitten vanwege HET aanvragen面包车onze visumverlenginen minimaal EEN周德泽onmenselijke STAD辽阔。 gelukkig hebben我们puik plekkie gevonden EEN waar我们组件gehele verblijf terecht kunnen。 aangenaam gezelschap maakt veel goed熊先生gesluierde bruid酩overleven wanneer JE EEN一周会见。
组件，薄膜kijken EN theetjes drinken的verblijf在德黑兰bestaat vooral UIT veel slapen遇到的当地人。 rustig wachten totdat我们onze verlengingen binnen hebben。 Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.
Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.
We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.
Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.
Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.
Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.
Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.
阿道夫·希特勒。 Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..
Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.
Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.
We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.
De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. 尊重！
Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.
We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..
Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.
Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!
We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………
马腾
PS。 en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren
