骑自行车是很酷

尼泊尔

/ / 10月5日，2011 / / 没有评论» / / 约

在下午2:30左右，我穿过下泛着明亮的满月，在凌晨4点后离开戈勒克布尔城市中印边境进入尼泊尔，早晨和骑自行车的NH29到的Bhairahawa的边陲小镇。 NH29周围的土地种植粮食的稻田和领域，是一个非常平坦的平原，你在世界上最大的山脉开始慢慢靠近尼泊尔边境映入眼帘，这是非常艰巨的时候独自骑自行车抵达打算骑通过他们进入该国的心脏。 看到的大纲通过朦胧农村的空气跑畏寒，尽管它是一个40度的天，我的脊椎。 看到我前面的东西了，知道我不得不这样做摇滚，一路到加德满都的工作，实现未来的不确定性与肾上腺素我的心脏跳动，我就迫不及待地探索这个新国家。

通过跨越边境印方可以是混乱的，如果你错过了一侧的拥挤，嘈杂，尘土飞扬，街道，无人盯防的小办公室，你需要等待10分钟的滞销，大腹便便，小胡子的印度男子把在你的前武装警卫的护照出境邮票会让你穿越。 如果你是过路车或巴士，你可以期望等待小时交通堵塞。 我很高兴能够通过我的自行车，周围有分享所有两种方式的交通车道的大卡车和轿车编织迅速推出。 到你有找到移民展位，并购买您的签证，除非你已经安排在尼泊尔大使馆事先尼泊尔一侧的隧道。 签证费用40USD一个月，可以延长至3个月在博卡拉和加德满都移民办事处。 不像大多数移民官员（尤其是英国人）冲压我的签证的人是友好和微笑。 他表明他的关心，我是否吃午饭吃了什么，如果我想要的是咖啡或茶，如果我有任何地方留一夜。 我拒绝了他的热情好客的午餐优惠，并告诉他，我只是将周期，直到我累了，然后希望找到一个好地方，睡在未来的大镇。 我决定继续骑另一个25-30km到镇布特瓦尔完成一天125公里循环。 正如我滚下高速公路，我注意到人们更开朗然后在印度，似乎有不少垃圾，乱抛垃圾，地面和道路。

拖拉机来了3个家伙在我后面骑约17-22岁老人骑在它穿摇滚T的乞丐装牛仔裤。 正如他们过去我骑着我抓起拖拉机后面，用一只手，让他们拉我一起在35km/hr。 当他们看到我，他们就开始笑我加油，因为他们把我骑约15公里，才不得不转向另一个方向。 后发现，每当我很幸运能有一台拖拉机通过我那些陡峭，狭窄，山区道路，我就危险举办了几公里，当之无愧的休息。 没人似乎介意或者担心我的安全。 我喜欢这个国家。

布特瓦尔位于喜马拉雅山的基地，并在城市的北端道路博卡拉已经开始在海拔10-15％，这并不让20公里至少上升。 小镇拥有一切您需要，然后再开始进山骑自行车和有ATM机，网吧，和一堆廉价酒店可供选择。 我滚入约下午5时的疲惫，热镇，闻一样，我只是在40度的高温循环120公里在连续3天，这是一个非常独特的，难以达到的气味。 我发现了一个酒店，收费700卢比（约合10美元），这是尼泊尔和我的每日预算超过5美元的廉价的一个晚上，但它是一个大的干净的房间和阳台冷藏了以上的观点看城市中心的地方山，我是太累了，在城里寻找最优惠的价格被人打扰，我开始感到不适和内容只是能够吃，淋浴，并为解决北部200公里的前一天晚上休息我疲惫的身躯到博卡拉。 从我住的旅馆对面的道路，我坐在一侧的街道看在这个新的国家，人们吃蔬菜炒面，从摆地摊50cent板我的朋友，然后我去我的房间，晚上通过。

次日凌晨4点开始，我不得不做出 ​​很大的噪音，在酒店，因为门被锁，我不得不唤醒别人，让我。 它仍然伸手不见五指，当我开始骑出城，然后上山开始！ 有很多松动的石头和坑洼的道路是相当粗糙的，稳步海拔带进我开始下雨，隆隆的雷声和呼应山的云雾，我通过山谷。 随着太阳升起的时候在一个半小时的自行车，我完全被浸泡，毕竟它现在是雨季，但尽管雨水的温度是在30年代中期和脱水仍然是一个大的安全问题仍然。

之间布特瓦尔和博克拉有没有什么大的城镇只是一个小村庄和远程景观。 到处都长着郁郁葱葱的热带植被的丘陵和山谷，巨大的猴子群体可以听到在树梢，许多人跑在我的面前，因为我是骑自行车再见。 每500米或以下，你会通过瀑布，一些深游泳孔和一些清洁不够喝。 我充满新鲜的流水从山的另一边从旁边的道路，我的一瓶水多次。 丘陵和山谷有非常干净的印度和其他一些邻国相比，没有太大的垃圾可以发现路边或河流中，土地是新鲜的，绿色的，你几乎希望看到精灵和渡轮从树梢上跳跃，并通过运行草地的山丘。 虽然在海拔较低的温度是在30年代中期，山顶仍有积雪和冰川反对下面郁郁葱葱的绿色山丘的美丽对比明亮的白色。

我停在那里的人通常是友好和微笑和购买食物和水的小村庄。 Prices in Nepal are a little more expensive then India but generally there are less people trying to rip you off as well so I guess it works out even. In the small villages I would typically pay around 200-300 rupee ($2.50 – 4) for simple but usually clean-ish lodging with a private bathroom. The roads in Nepal are small one lane roads twisting and turning along steep mountain cliffs but there is not much traffic except for on the road between Pokhara and Kathmandu so it is not extremely dangerous and when you stop for a break you might even have some peace and quiet to help you chill out, listen to the nature and waterfalls, and take in the beautiful mountain landscape around you. If you want to sleep outside somewhere there are many places possible for setting up a tent or hanging your hammock.

On my 4th day of cycling in Nepal, sick as a dog with a high fever and flue like symptoms (bad idea to be cycling at that point, don't try it unless you have to) I arrived in Pokhara, a very touristy city but still very chilled out and a lot less busy, smoggy, and noisy then Kathmandu so it's not a bad place to spend 4 or 5 days and use it as a base for doing some trekking into the nearby Annapurna mountains and conservation area. Pokhara is also next to Phewa lake where you can go for a swim, kayak or canoe, hike, or just chill out in one of the many cafes and bars along the shore.

Cycling the 350km road from Pokhara to Kathmandu is a tough stretch not for the weak at heart. It's the busiest road in the country so it's full of smoke pumping trucks and crazy car drivers so you need to be a little more cautious. Not only that, it's also a pretty tough ride full of steep mountains to cycle over which along with the summer heat can drain your energy and fluids very quickly so be prepared and bring lots of high energy foods like peanut butter and cans of beans! The one thing that really caught my eye on that road and most roads in Nepal were the thousands of marijuana plants growing all over the place. I saw 10 foot tall dope plants growing on peoples front lawns and even bigger ones along the side of the road. Sometime I was cycling down the road with pot plants sticking out of my handlebars, smoking and eating mouthfuls of skunky Himalayan kush. I saw police raids on farms where cops where pulling up hundreds of marijuana plants and burning them or putting them in trucks but I didn't see the point of it since there is no way they could possibly get rid of them all. It is hopeless for the cops to ever think they could win that battle, prohibition of marijuana is just ignorant for any government to impose, it doesn't work and only serves to create more crimes and to put innocent people behind bars. Unlike tobacco, alcohol and pharmaceutical drugs which kill hundreds of thousands of people each year, marijuana is responsible for 0 deaths world wide in all of history.

The last 50km to Kathmandu is where the elevation gets completely insane, it's a real pants-shitter. The road is at least at 20% elevation and is unrelenting until you get to the top of the mountain and start riding down into the Kathmandu valley. Even the trucks climbing it can only go about 5-10km/hr. Everyone I talked to told me not to try to cycle it and to just hitch a ride on a truck or get a bus (which only costs a couple dollars) but these were people that would probably also tell me that I couldn't cycle from Holland to Nepal, so I chose pain over pleasure and I burned all my remaining energy (which was not much) and rocked through the clouds to the top and then down into the valley to smoggy Kathmandu where my eyes were burning red from all the air pollution. Kathmandu isn't really a place you want to spend more then a few days, if that. It's quite polluted, noisy and crowded, with lots of shopkeepers trying to haggle you for money, and tourists with expensive trekking boots and lonely planet guide books wondering around the maze of streets looking lost and dumbfounded.

I wanted to continue cycling into Tibet and China but around the same time I arrived in Nepal the Chinese government had closed the border for people crossing by land from Nepal to Tibet because of tensions there between the two countries. The only way to get through legally was to fly, I had no choice, and I was pissed off. With cycling interrupted, I decided to take a break for a while, save some more cash, and then try to somehow get back to where I left off and keep on rolling. Oh no the journey ain't over yet! After some more of Asia there will still be North America to conquer, and maybe even South America….. After a little much needed rest and relaxation I will be rolling again soon, and hopefully Maarten as well.

shaun

Indian summer

// September 9th, 2011 // No Comments » // about

My last weeks in India were chilly +40 degrees C days that made it hard to do anything else but try to cool off and eat mountains of 25cent watermelons, so I wasn't so sad to be leaving. Through Uttar Pradesh the cycling was energy draining because of the extreme heat but the landscape was quite flat so I was still able to cycle over 100km each day. Since cycling in the 40 degree afternoons was near suicidal, I would get outta bed at 3am each morning and be rolling on my bike before 4am so I could finish my +100km days before 12pm. I was looking forward to arriving in the mountains of Nepal where I imagined the air to be more fresh and cool. I'm glad I went to India and I'm glad I discovered the country by bicycle, but if you asked me if my experience was a good or bad one I would find your question difficult to answer. India can really be a mind boggling place that can take you several lifetimes to truly learn about and understand. It is such a big and diverse country that it's impossible to generalize. Most of my experiences there were good and I thank God for, and for having given me the ability to travel and see first hand what the world is really like and meet all the good people that I have met, but also more then once in India I did experience or witness some unpleasantries which are commonly found in most countries throughout the world such as racial prejudice, sexual and verbal harassment of women, common lack of courtesy, and disregard from the environment, which although I want to I find it hard to forget about. But these are just small aspects of the great world we live in, it is caused by us and so can be changed by us.

我会永远想回到印度去吗？ 我真的不知道。 随着人口超过1.2亿美元，印度是一个国家很难应对和调整到一个庞大的人口和人口的不断增长。 据估计，在未来20多年或更少，印度的人口将超过中国的，从第二到的第一人口最稠密的在世界上的国家，并没有尚未拥有的基础设施或权力代处理的要求，并让正在稳步破坏环境，并帮助建立一个富国和穷国之间的差距较大。 我觉得，前往那里，我没有真正缓解的问题，但只能使事情变得更糟。 在一个很差的废物管理的国家，它是要困难得多“环保”。 有时候，我从我的午餐进行塑料和其他垃圾超过100'km之前，我发现一个垃圾桶把它忘记回收它只有以后看有人进来，清空，可以到附近的河岸或沟。

如果我想对印度和我想象它是一个方向，整个世界都在标题的模型，它看起来并不好我们的未来。 在印度的主要问题，可以为世界各地的影响之一是缺水 。 眼下以百万计的印度人得不到清洁的饮用水 ，情况只会越来越糟。 在可饮用水的质量评定的122个国家的名单中，印度排名一个卑微的120。 据估计由世界银行，在印度，单单从受污染的水腹泻导致每天超过1600人死亡，8个200人的商用飞机坠落到地面的每一天是相同的！ 印度对水的需求正以惊人的速度增长，随着人口的增长。 他们的经济增长和不断增长的需求食品弹力印度的供水甚至更薄。 气候变化可能减少来自降雨和饲养印度的许多河流快速萎缩的冰川水的供应。 作为农业大于对水的需求提供更多和更每年，印度可能面临粮食短缺问题，以及。

但印度的水危机主要是一种人为的问题。 印度的气候是不是特别干的，他们有很长的季风季节，有很多河流和地下水。 极不人道的管理，法律不清，政府腐败，私有化，工业和人类废物，造成大部分的问题，并提出什么样的水是几乎无用的，由于数量巨大的污染提供。 因为人们造成这场危机，通过改变自己的行为和方式，他们认为水资源 ，他们拥有的权力，以防止缺水 ，这意味着还有希望。 他们必须首先做出了积极的变化，开始节约用水 ，反对私有化，抵制瓶装水，开始收获更多的雨水，人类，农业和工业废物的处理，停止建设水坝和规范多少水，可以绘制出地面。 这将是迈向更加美好的未来大步。

为印度骑自行车旅行，我认为这是很好的一次体验到你的生活......但只有一次。 这是疯了。 交通有令人难以置信的嘈杂和疯狂。 每个人都不断地鸣喇叭，他们的喇叭和一个骑自行车的耳膜可以很容易地爆炸成一场血腥的混乱。 大卡车和公共汽车，经常喷黑烟热，你的眼睛和你下来肺部，每天你正视死亡，一辆大卡车来雷鸣般的向你迎面而来的车辆，同时通过其他的轿车和卡车上的死角。 这是正常的。 确实没有其他许多交通规则然后在“所有空白必须填写”总是被刺耳的喇叭声“和”最大的汽车赢“，所以总是骑自行车失去战斗。 虽然自己的死亡率不断实现可以是一件好事，在印度骑自行车可以使你不知道，如果骑自行车真的是所有健康，但你记住，如果每个人都被自行车，你不会有噪音，交通和炎热的黑烟在你的脸上。

但也有一些日子，牛和猴子是唯一的交通，安静的道路上通过闪亮的乡村或沿着无止境的，荒芜的白色沙滩，躲闪下黑幕手掌，背部气味甜美风暖花发送和果树，通过滚动好奇，运行和你们一起微笑和挥手的儿童欢迎的村庄。 当时间停止，因为你赶上一种陌生的眼睛和你共享一个了解的时刻。 地图和指南在命运的手中的，不知道究竟在何处条路都将带你和你会满足每一天。 这些时刻是当你还记得所有关于为什么你做什么你做的是什么生活。 冒险和自由充溢着你的灵魂，你坐下来，喝椰子清凉的果汁，听着，看着身边的陌生的世界。

肖恩

南单车

/ / 6月7日，2011 / / 没有评论» / / 约

决定通过印度周期的方向，这是我对坎牙库马里绘制出于某种原因，我觉得我应该去那里检查出来哥亚，卡纳塔克邦，Kerela（约1200公里南部西海岸骑自行车通过后，我最喜欢的部分印度）吉，衣又名Woonicorn蓝，Dervla，我在泰米尔纳德邦和坎牙库马里抵达。 不是很多人结束了旅行，因为它是一点点，南至......实际上，它是印度最南点，次大陆。

坎牙库马里在泰米尔纳德邦的小镇。 我在那里画的原因之一是为海。 这是会议的3个水体...阿拉伯海，孟加拉海，印度洋的点，我觉得有必要在3海洋水一次。 不幸的是一些神奇的地方，我失去以来，在全国大多数地方一样，有没有垃圾桶被发现，所以有很多周围的镇和海边的垃圾，大多是废塑料，易拉罐，当然我什至看到投掷塑料瓶入海的人。 此外，印度游客成群，这是很难找到一些和平和宁静的现场，虽然最终我们找到了一个好去处，来冷却。 The visitors are mostly from Kerela, who come to see the beautiful sun rise and sunsets (in April you can watch the sun set and moon rise at the same time), visit the Kumari Amman temple dedicated to Parvati the virgin goddess and wife of Shiva. Also attracting people is the Vivkananda Rock Memorial built in 1970, which is the statue of Tamil saint-poet Thiruvalluvar, who is the author of Thirukkural, a poem consisting of 133 chapters! In honor of this his statue was built 133 feet tall and is one of the largest memorials in Asia.

The town was a nice place to hang out for a day or two and the air was very refreshing compared to the humid air of most of the south west coast. the wind in Kanyakumari is always blowing strong and kept cool from the seas. This changed as soon the road headed north through the center of Tamil Nadu. The first 20-30km's we were cycling through huge wind farms, bigger then I've seen in any other country, so the ride was pleasant because there was still a refreshing wind coming from over the top of the end of the Western Ghats mountain range, but soon after that the cool winds were gone and we were left cycling through a dry, dusty, hot landscape where the temperatures reached into the 40′s soon after 10am drying the sweat from your skin as soon as it comes out of your pores. One day we cycled over 100km in 43 degrees and were very lucky not to suffer from heat stroke and exhaustion.

If you are planning to hit India with your bike, I do recommend visiting the south. The food eaten with your hands off banana leaves is cheap and amazing, the long deserted beaches or crowded touristy beaches are found everywhere, and the people in the south seem to go at a bit more slower pace, in my opinion they are more laid-back, friendly, and hospitable then in other parts of India.

Now, up north in the state of Uttar Pradesh, Nepal looms overhead and the journey continues further on down the road.

Shaun

Bike Repair in India

// April 19th, 2011 // No Comments » // about

India is full of bikes, almost everywhere you go you will probably find people riding bikes. But these bikes are all single speed, cheap, old bikes usually made in China. So if you have a bike with gears it can be very hard to get any of the spare parts you are looking for, except in major cities where you might be able to find a good bike shop. It is best to be prepared and bring all your own parts with you.

I have a lot of spare parts with me, but still unexpected things will always happen and parts can get damaged or broken. Then you must use your ingenuity to solve the problem. This happened to me on my first day cycling in India….the quick release bolt holding on my rear wheel had snapped off at the end and the nut holding it in place was gone. 不冷静！

我身体不舒服好这一天，我已经没有太多睡一会儿，我是生病的流感，所以我真的不需要任何更多的问题，我肯定不喜欢周围的城市漫游寻找自行车商店，但我别无选择。 我要带我去一家自行车店，然后再与另一辆出租车，但没有人有看到前快速释放枢纽，并告诉我，我不会找到任何在印度。 大坝！ 我拿起一个解决方案我累的疼痛的大脑...... 我去找焊工，并问他是否能以某种方式焊接的金属螺纹螺栓....他说，也许，捣毁年底，如果我发现他的材料......好，配不上我的答案。 然后，我去城市周围的几个不同的脏旧的硬件店，并最终发现了一个小螺栓，看起来似乎是正确的大小和正确的线程，我带回来到焊工花花公子削减了它的顶部和焊接快速释放螺栓结束，并嘱咐我50卢比。 我回到我的自行车，并试图通过轮毂螺栓，以适应，但它是有点太粗，需要磨下来。 有幸有周围看（大惊喜），是印度的家伙站在约15组，其中一些人不够冷静，来帮助我。 我后面的一个个家伙摩托车上跳下，一方面与车轮螺栓，我们就四处飞扬的街道磨床，他的一个朋友和他固定螺栓我免费。 好吧....接下来的问题......我忘了找一个螺母，以取代一掰到底，我什么都没有上用螺栓固定，这一次是下午和热得像地狱，我就没时间'T整天吃，我觉得像屎一样，所以我并不期待通过城市回去只是为了找到一个螺母。 美好的时光！ 但一群帅哥站在周围看我修理自行车的地方真的很酷，它没有之前不采取其中一个长了一些旧的螺母和垫圈，足够幸运，适合精细，我系紧轮我们被轧在印度炽烈的太阳。

所以，如果你的自行车在印度的休息，和你没有备件，修复所有焊工和巧妙的力学，围绕东西，你可能会幸运地找到帮助一些自制的定制部件让你再见，直到你找到一个很好的自行车店。

肖恩

伊朗

/ / 3月5日，2011 / / 没有评论» / / 约

肖恩

马腾在印度

/ / 3月4日2011 / / 1评论» / / 约

印度

最后两个星期后，我设法逃离迪拜。 城市真的让我心烦位。 我发现，解除与我的老朋友，来自塔吉克斯坦和优秀帕基低薪工人的地方去他们的午餐食品挂出。 我认为是最好的迪拜为我提供的。

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait.. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km van de grens met Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse douane was een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond.. Luid geschreeuw, dozen in de lucht over en weer, vrouwen die bezig zijn de haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah's Khomenei en Khamenei die scherp toekijken of er echt geen haar meer te zien is. Chaos alom en wij worden in een kolkende massa naar voren gedreven waar we uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. We kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen door het hek toelaten. Met onze fietsen passen we niet door de kleine doorgang en moeten we wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

eerste大根trappen我们rustig richting大不里士alwaar我们的附加eerste couchsurf adresje hebben。 onderweg genieten我们ervan锄头伊朗zich ontvouwt德landschappen wisselen卑尔根AF遇到weidse vergezichten，我们魔剑HIER EN daar kennis会见了德ongelooflijke Iraanse gastvrijheid（HIER后米尔）EN HET weer lijkt组件​​NA菲尔maanden木栓战马niet在德steek TE laten！ ，，HET被overdag plusminus 15C的会见：的EEN zonnetje，玛珥的nachts moeten我们组件DIK inpakken希望丹zakt德temperatuur TOT HET vriespunt。

bij HET binnenrijden面包车大不里士来IK m'n tweede EN derde lekke带tijdens的行程。 eventjes eerder哈登我们EEN草原气象akelige doornstruikjes EN EEN午餐genoten是：呃HET EEN EN安德doorgeglipt。 气象EEN克莱vertraging rijden我们丹eindelijk DE STAD binnen EN沃登我们ALS winnende wielrenners toegejuicht helaas是德euforie面包车科特duur希望我们kunnen onze couchsurf主机niet bereiken EN raken geheel verdwaald德泽toch WEL behoorlijke STAD。 HET mooie的面包车伊朗是DAT乙脑乙脑nooit zorgen hoeft TE魔剑wanneer JE verdwaald raakt。 JE zodra OOK玛珥EEN ogenblik甚至EEN verwarde blik tevoorschijn tovert komt呃onmiddellijk iemand运JE AF OM zich超过JE TE ontfermen。 莫宁maakten我们uiteindelijk kennis满足本地模具EEN vriendelijke OOK运德fiets，被zeer uitzonderlijk EN组件uiteindelijk的NA接触会晤主机naar onze onze slaapplek heeft geloodst版本在德buitenwijken。 我们哈登aanvankelijk voor ogen OM slechts彧nachtjes大不里士TE verblijven马尔呐kennismaking的在会见：EEN aantal vriendelijke studenten模具组件哈登uitgenodigd OM bij母鸡EEN avondje TE jammen，hebben我们呃木栓玛珥Vijf酒店nachtjes AAN vastgeplakt。 bijzonder interessant OM米尔TE weten TE科曼多的belevingswereld面包车Iraanse studenten EN hoezeer泽TE lijden hebben onder HET粥面包车去heersers（politieke zowel的ALS geestelijke alhoewel德泽在伊朗natuurlijk手手夹岸）。

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. 尊重！

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

马腾

PS。 en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

a piece from Allison and Chad's blog….cycling friends we met in Istanbul

// December 8th, 2010 // 3 Comments » // Check these out

Meeting of the Minds

Istanbul has a history of being a great crossroads. The ethnic blend of the Turkish people in general is reminiscent of our own country and in the urban center-of-it-all this becomes even more distilled and obvious. Of course, this idea of “east meets west” is heavily marketed and commercialised in a city overflowing with tourists and, following a sojourn through more authentic places, this quickly rubbed us the wrong way. We have learned from living in a tourist area that every such place has a more realistic side where day to day life rolls on and the beauty of banality lies in open display. One day, while eating baklava and watching the throngs of tourists march by, two folks came along and opened the door to such a culture in Istanbul . (Shaun and Maarten)
Because the city is formed on two peninsulas separated by the Bosphorus, it is only natural that so many travellers would make their way through on their way to somewhere. This includes bike tourists who, while relatively few in number, seem to congregate wherever beer and tires are sold. Hence, as we watched two fellow dirtbags looking over our bikes we were quickly able to deduce that they were indeed members of our own far flung tribe. After a brief conversation we were off together for the other side of the straight to an unassuming neighborhood where we would share two days of storytelling, information exchange, and the good natured comeradery that comes from mutual understanding. There are a lot of ways to see the world, only a few of us are doing it this way. This makes our path feel unusual at times in that we get a unique view of the places we visit while presenting a unique sight for the folks we meet. There is also an air of freedom amongst cyclists that does not seem to pervade in the tourist crowd at large. Perhaps this is due to the self sufficiency or the feeling that we are somehow embodying the changes we wish to see in our world… Perhaps. But more so this feeling, this sense of adventure seems to be rooted in the very nature of our endeavor. When we commit to travelling this way, we are making a move that contraindicates obligations, embraces difficulties that conventional vacations are designed to steer around, and in doing so places us at the mercy of everyday people and everyday circumstances. Most of us assume that the banal, the mundane, and the industrial are filled with a timeless beauty that fully reveals itself at the pace of a bicycle. The few walkers we meet (and we do meet them, walking from, say, Paris to Jerusalem) would say that even this is much too fast.
Spending a few days with members of our own mental breed was revitalising. It is always nice to meet others who have cast aside traditionalisms for the sake of life on their terms. The time we shared was filled with laughs, discussions, and fresh ideas. The stuff that good diplomacy is made of; eating smoked muscles on the stairs, washing them down with cold beer, in the company of youth from a legion of nations. The stories of our elders tell us that these moments were so empowering. They still are. This life is timeless………

First bunch of pics of Bursa to Dugubeyazit (way more follows later..)

// November 12th, 2010 // 1 Comment » // travel

more uploaded as of 8th dec.

just click on the PICTURES tab up top

Hitchhikingscool

// November 4th, 2010 // 2 Comments » // travel

We had to wait some weeks to have everything in order for our İranian visas, so we decided to go hitchhiking to Georgia.

The hardest part was leaving Erzurum İ think…we were thumbing (actually petting the dog) on the road for four hours with no rides…only people stopping to tell us we cant hitchhike. We were standing beside a school where we were entertainment for the kids. They began climbing the fence to come talk with us and help us stop cars. They went to get their English teacher because they thought it would be funny for us to speak to her. She invited us in the school and we walked with her. This made a huge riot among the children and 50 of them swarmed around but the teacher got us safely in the staff lunch room where we met other teachers and were given a good lunch. Eventually we made it to Artvin…a beautiful mountain village….and spent the night there with some couchsurfers.

The next morning we hitched out, first getting a ride from an engineer from İstanbul who was working on some dams in the area. He spoke some English so communication was not a problem. He dropped us off after a 30km ride and 5 min later he changed his mind and came back to give us a ride another 40km to Hopa. From there we flagged another car after waiting about half an hour. This guy was cool but didn`t speak like us so communication was lacking sophistication. He was happy to meet us though and called up his friend who spoke English so we could have a translator. He invited us to dinner but we apologized that we had to continue hıtchıng so he left us his number to call him if we come back this way. He took us as far a he could then even flagged down the next ride for us, a big transport truck! This next ride was short because we were now close to the border.

We entered Georgia! İf you don`t already know… Georgia lies between Eastern Europe and Western Asia, it is bounded to the west by the Black Sea, to the north by Russia, to the south by Turkey and Armenia , and to the east by Azerbaijan. Georgia is an ancient country with history dating back to the 12th century BC and is populated by only about 4.5 million people. There are hundreds of languages in the world but for all of these there are only 14 alphabets, so its pretty cool that the 5 million Georgian speakers own one of these alphabets, mkhedruli, which has 33 letters and makes me totally dizzy. Georgia was attacked by the Red army in the 1920`s, fought with the soviets against the nazi`s in WW2, and remained under soviet control until they declared independence in 1991 after the collapse of the soviet union. But in 2008 war broke out again between Georgia and Russia over some Georgian territories under Russian occupation which Russia sees as İndependent countries. But despite this almost all Georgians İ talked to have nothing against Russian people, they only dislike their government and know that the people have little to do with it, they just want to live in peace. İm sure other countries could learn a thing or two from the Georgians.

So İ spent about 2 weeks in Georgia, most of that time in the capital Tbilisi where İ met a lot of great friends. First we stayed with George, an old friend of mine, and drank a lot of cheap beers and wine, and eat tons of great food. George is crazy and it ws great to meet up again. Then Maarten took a visit to Spain and İ moved in with some friends İ met in a park one afternoon. These folks took great care of me and though communication was sometimes pretty shitty İ felt like we were family. İ was almost convinced by them to stay living with at their place in Tbilisi, but my ass belongs to the road and my wheels have to keep rolling. İt was sad to leave but İ`m sure İ will be back in Georgia again in the future.

To Maarten`s surprise İ was still hanging around Tbilisi when he returned from Spain and we were able to hitch out together. Driving in Georgia is a pants shitting expirence. İf you follow the traffic rules other drivers will have no respect for you, rules are for people that don`t know how to drive. It seems the rule is the biggest vehicle wins. Having your hands in the 10-2 position is never an option, not even for bus drivers, because one hand is used only for lighting a smoke, changing the music, or honking the horn. And most important….you never pass the care in front of you unless you see oncoming traffic less then 500m away.

Our first ride took about one hour to catch, this after many people coming to us saying it wasn`t possible to hitchhike, nobody will stop and we have to take a bus. But someone did stop…a Turkish trucker going our way pulled his rig over and we hopped in. Slowly our small Turkish vocabulary returned to our hungover brains. This guy gave us a ride only about 110km then had to stop for the night so we were left at a gas station in the middle of nowhere. We tried to hitch further but it was already pitch black and the drivers couldn't see us until they were too close to stop, and the gas station was not very popular, so we decided to camp out around back. THEN….it was realized that my dumbass forgot my mandolin back in Tbilisi! S**T!!! İ couldn`t leave my baby behind so Maarten joined my on a 2 euro bus ride back to the big smoke….

Back to square one. We gave hitching outta Tbilisi another shot, it worked the first time so we knew it could be done though many more people again said we have to take a bus. A few hours passed bye along with the few thousand drivers that wouldn`t pick us up, blowing bye us like stones flying from a slingshot on mars. One guy stopped and offered to take us to the bus station and pay for our ticket, but we stayed true to the way of the road. And finally an old guy with a few teeth and rickety old van stopped for us. He was rolling on about 300km our way and we bumped along the road with him…as you might imagine there was not too much conversation between us but we enjoyed the music on his cassette tapes. At one point the man stopped at a small road side market to talk with a farmer. Upon leaving we got stuck in deep loose gravel and had to push his van out in the poring rain. We rolled on into the night until it was the end of the line for ol farmer Joe, he dumped us out on the road in front of a cop shop in case we needed a place to sleep out in the middle of nowhere.

We put our thumbs out in the cold night air and the first cars stopped…a lawyer in shiny fast car. He spoke Russian so Maarten used what he knows for conversation. The friendly dude brought us 40km to a town close to our destination, then İ guess he felt bad for us because he decided to go out of his way to bring us the extra 15 km to Batumi after buying us some drinks. We found a place to crash for the night and in the morning we crossed the border back into Turkey and put our thumbs out again. İt was a beautiful sunny day and beside the Black Sea a man pulled over his pıck-up truck to give us a lift into Hopa. From there we found the road heading east to Artvin, were refused a lift by a trucker just pulling out and waited about 5 min for our next ride from a young couple, Englısh teachers, heading home to Artvin. 70km later, after passing by the trucker, we were dumped out on the road surrounded by giant mountains to be picked up again a few hours later by two toothless farmers in a dirty old truck. They forced me at gun point to play them a song, good thing İ went back for my mandolin! They flew us around the steep mountain roads with stunning views of valleys. rivers, and snow-capped peaks, then left us on the side of a dusty mountain road. 40 min and 4 cars passed by the time a young geologist from Ankara picked us up in his new sporty pick-up. Conversation was understood and we rocked out to his good taste in music.

Night came early ( 5pm) when we were dropped off at the road to Erzurum where we waited 3 hours in the cold and dark mountains for our next lift. We were also joined by a young Turkish dude hitching to Erzurum so now we were three. Eventually a food delivery van stopped for us. Our new friend hopped in the back of the van with no windows and bounced around back there in the dark for an hour and a half. Maarten and İ sat up front crammed in next to the two delivery guys in their late 30`s. They fed us pears and shared continuous elementary conversation as they were very interested in our favorite football ( soccer ) players. Maarten was renamed Ricky Martin and forced to make numerous prank calls to the guys buddies. Finally after a lifetime of closely smelling the one dudes terrible bo we arrived back home with our bikes in Erzurum.

Now…hitching is over for me…for a while anyway.

We are 30km from the İranian border today, in the town of Doğubayazit, shadowed by Mount Ararat. We spent an extra day here because İ lost the bolt for my front break cable and thought it better to find a bike shop to get a spare bolt, then to cycle in the mountains without breaks. Or maybe we are just lazy and want to bum around more. Either way…tomorrow we shall cross a new border!

shaun