/ / 15 Tháng Một, 2011 / / No Comments » / / về
"Mua sắm chỉ là chỉ là khởi đầu" khẩu hiệu Aldus de van de shoppingmall op de Hoek. Ik zit alweer een tuần ở Dubai decadente hết siêu vi na twee maanden Iran là hết ngay cả flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel hết phân để bón ruộng Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen tại Iran en de vele lieve mensen chết chúng tôi daar hebben ontmoet ...
Iran
Iran Eindelijk naderen chúng tôi! Chúng tôi hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals chúng tôi van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos Kunnen chúng tôi echt Niết naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te Worden? Hết Eten op straat echt waardeloos? Chúng tôi zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast Niết wachten om hết allemaal zelf te ervaren.
Zo'n 30km van de grens gặp Iran ligt hết stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht zit grens bij de veel handel op straat, geldwisselaars en flarden tiếng Farsi. Cửa hết huidige lệnh cấm vận Iran Niết aangesloten op hết Internationale banknetwerk en zodoende kan er geen thiến opgenomen Worden. Pin creditcard noch. Chúng tôi zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke vận duiten te slaan. Eerst een berg Turkse Lira opnemen en chết vervolgens omwisselen naar Euro của. Het lastig trong je te Schatten hoeveel voor twee maanden nodig hebt. Chúng tôi hebben gehoord dat hết er vrij goedkoop Maar hebben geen weet van de Chính xác prijzen en kunnen moeilijk een maken bê tông berekening. Uiteindelijk kiezen chúng tôi ervoor om hết Maar zo ruim mogelijk te Schatten. Het là immers beter om thiến qua te houden dan zonder Komen tế zitten. Ik voel tôi wel ietwat ongemakkelijk gặp zoveel thiến op Zak en hoop dat Iran echt zo veilig als ik van menig reiziger Dt mogen vernemen.
Met een zalig zonnetje rijden chúng tôi langzaam Dugubeyazit UIT op weg naar de grens. Chúng tôi passeren núi Ararat en voelen ích betoverd cửa Haar schoonheid. Er là geen vuiltje aan de lucht en chúng tôi hebben een hoàn hảo zicht op deze bijzondere berg chết een zeer belangrijke rol speelt de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden cửa de Armeniërs chết de berg wrang genoeg vanuit Yerevan trong de Verte zien liggen, wetende dat hết zich op huidig người Thổ Nhĩ Kỳ grondgebied bevindt. Natuurlijk Bộ GD-ĐT daar op de đầu bovendien ergens Nog ook een ouwe schuit Onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten cửa ene Noah chết gặp z'n beestenboel cửa Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten chết wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf chết ích langs de weg gặp gemeen geblaf toejuichen. Soms Worden chúng tôi thậm chí achterna gezeten Maar ze lijken te lui te zijn om echt ngón chân te xảy ra. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je Bộ GD-ĐT toch wat als een schurftige herdershond.
Eindelijk Komen chúng tôi dan bij de grens aan Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals "cuốc blij hij chết kan zeggen dat hij een Turk". De Turkse staat Nog relatief jong en vooral hết Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er noch tijd moeite bespaard om de Turkse identiteit goed Erin te peperen bij de người dân địa phương. Het là dan ook een Regio waar tốt op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en Niết spoedig tốt een einde lijken te Komen. Zo là er tijdens ích kortstondig verblijf trong Dugubeyazit 'nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs hết Turkse Leger zo bleek de volgende ochtend.
Het passeren van de Turkse douane een kwestie van een paar minuutjes. Bij hết naderen van de Iraanse zijde werd ích spoedig duidelijk wat ích te wachten stond .. Luid geschreeuw, tá de lucht hơn en weer, vrouwen chết bezig zijn de Haren weer te bedekken en natuurlijk Grote portretten van de Ayatollah Khomenei en Khamenei chết scherp toekijken er echt geen Haar Meer te zien. Chaos alom en wij Worden trong naar een kolkende Massa voren gedreven waar uiteindelijk bij een Groot hek tốt een ngăn chặn Komen. Chúng tôi kijken ngón chân hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen cửa hết hek toelaten. Met onze fietsen hành khách chúng tôi Niết cửa de kleine doorgang en moeten chúng tôi wachten tốt hết Grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde Worden gesommeerd cửa een jonge soldaat om onmiddellijk mee te Komen. Chúng tôi verwachten een Klein kamertje waar chúng tôi đã gặp een Kalashnikov tegen hết hoofd suốt cả staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar chúng tôi terecht Komen là Echter erger dan dat. Een Grote hal waar honderden reizigers geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat Nog lang Niết lijkt te gaan Komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat de Massa. Wij Worden gặp fiets en al naar voren geduwd en staan lô helemaal vooraan. De soldaat gaat er gặp onze paspoorten vandoor en komt een paar Minuten sau terug đáp ứng de mededeling dat chúng tôi daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. Chúng tôi hebben geen idee wat chúng tôi moeten doen en mensen om ích heen kijken ích ook gặp vragende blikken aan. Uiteindelijk Worden chúng tôi geholpen cửa een jongeman chết onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens trên kunnen. Gegroet Iran!
Het een bijzonder gevoel om dan eindelijk hết đất binnen te rollen waar chúng tôi hết zoveel trên hebben gehad, gặp elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw đất voor je gặp Nieuwe avonturen en Nieuwe verhalen chết trong je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je cong. Chúng tôi kunnen ích enthousiasme Niết bedwingen en gặp een luide kreet rollen chúng tôi de berg af om hết grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (sau này là Meer hơn cuốc chúng tôi qua de Iraanse keuken denken). Met een volle MAAG fietsen chúng tôi de Perzische chân trời tegenmoet ..
Onze eerste Nacht brengen chúng ta cánh cửa trong Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, Niết te Klein en Niết te Groot, ideaal om geleidelijk aan gặp Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels UIT Azeri en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan hết người Thổ Nhĩ Kỳ. Ietsje Meer naar hết noorden bevindt zich hết đất Azerbeidzjan Maar wij bevinden ích trong de provincie Azerbayzan-e. Vormen của De Azeri naar mijn weten de grootste minderheidsgroep ở Iran (je hebt hier Koerden, Lori, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, của vv Baluchi) en zijn behoorlijk vermogend cửa de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten chết daaruit voortvloeien. Chúng tôi vinden een goedkoop hotelletje de zogenaamde "mosafar khane" waar je voor een paar euro của een soort van giường krijgt hết là eigenlijk Meer een ván gặp een Dik laken en vier ongelijke tiềm en als je geluk hebt wordt je 's nachts Niết opgegeten cửa de kakkerlakken.
De eerste dagen trappen rustig richting Tabriz alwaar chúng ta ích eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten chúng tôi ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen Bergen af gặp weidse vergezichten, chúng tôi maken hier en daar kennis gặp de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier Meer hơn sau đó) en hết weer lijkt ích na vier maanden Nog steeds Niết trong te de steek laten! Het là overdag 15c plusminus gặp een zonnetje, Maar 's nachts moeten chúng ta ích Dik inpakken muốn dan zakt de vriespunt temperatuur tốt hết.
Bij hết binnenrijden van Tabriz Dt ik m'n tweede en derde lekke ban nhạc tijdens de chuyến đi. Eventjes eerder Hadden chúng tôi ăn trưa een genoten een veld gặp akelige doornstruikjes en en er hết een ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden chúng tôi eindelijk dan de stad binnen en Worden chúng tôi als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas là van de euforie korte duur muốn chúng tôi chủ kunnen onze couchsurf Niết bereiken en raken geheel verdwaald deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook Maar een ogenblik thậm chí een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich trên je te ontfermen. Zo maakten chúng tôi uiteindelijk kennis gặp een chết vriendelijke địa phương ook op de fiets (zeer uitzonderlijk) en ích uiteindelijk na liên hệ gặp onze chủ naar onze slaapplek heeft geloodst ver trong de buitenwijken. Chúng tôi Hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes ở Tabriz te verblijven kennismaking Maar na gặp een aantal vriendelijke studenten chết ích Hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben chúng tôi er Nog Maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant Meer om te weten te Komen trên Iraanse van de belevingswereld studenten en hoezeer ze te lijden hebben Onder hết juk nấu van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze Iran natuurlijk tay trong tay gaan).
Trong Tabriz dienen een beslissing tế maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan chúng tôi cửa Kurdistan naar hết zuiden của zetten chúng tôi koers naar hết oosten om qua de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk ở Teheran te geraken. Persoonlijk Ging mijn voorkeur UIT naar Kurdistan Maar gelet op de Barre weersomstandigheden chết contreien zouden er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo Zou sau blijken en Kurd blijft daar Nog wel liggen voor een sau bezoek.
De overgang naar de kuststreek overweldigend. Enige dagen na ích vertrek UIT Tabriz fietsen uiteindelijk geleidelijk aan de Bergen trong en zien chúng tôi zowaar hier en daar een Klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen chúng tôi vrijwel không ngừng của cửa woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen bùng nổ te vinden. Pal naast de snelweg Loopt een kabbelend riviertje en chúng tôi người dân địa phương vele zien op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde hoan ngoài trời en vele theetjes. Chúng tôi Komen vele plekjes tegen chết er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen Maar waar geen kíp te zien. Jongens hiếm chết Perzen. Trong de ben ik hier hiếm Jongen?
Chúng tôi stijgen en stijgen en Komen uiteindelijk bij een Lange đường hầm UIT. Het landschap iets groener dan eerder Maar Nog steeds là hết een tamelijk dorre boel. Eenmaal de đường hầm aan de andere Kant uitgekomen lijkt hết alsof chúng tôi een uitgekomen zijn rừng. Het là er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten gặp de Kaspische Zee aan chân trời de Verre. Het Sở GD & ĐT tôi sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgie) ook Maar beelden van Lào schieten cửa m'n hoofd. Chúng tôi zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ích te laten en als koningen rollen bergje af cửa een dikke mistlaag hết groene dal trong ...
De kust zelf helaas Niết zo fraai als de bergweg ernaar ngón chân. Het sợi ziet er vervuild en verwaarloosd UIT. De Zee, zo Dt ik tôi laten vertellen, er Niết veel beter aan ngón chân. Ze Bộ GD-ĐT bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Liên Xô Unie. Chúng tôi fietsen trên cửa een drukke snelweg dieselwalmen dikke en aan weerszijden kijken chúng tôi UIT op gedumpt afval. Zaten chúng tôi echt slechts een paar uur eerder dat paradijs groene? Tijdens onze chuyến đi ergeren ích kapot aan de laksheid van mensen wat betreft hết roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat trong veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking Verre van adequaat en dat de overheid Meer moeite Bộ GD-ĐT doen op hết gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de hamburger mag ook wat Meer initiatief en "thiện chí" Real. Fiets cửa je een prachtig natuurgebied, komt er een tự động voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak cửa hết raam. Triest.
De avond nadert en chúng tôi kijken om ích heen của chúng tôi ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Lô Komen chúng tôi trong een trong chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag tế zijn waarop de overledenen Worden herdacht. Chúng tôi passeren een begraafplaats en zien uitgelaten gia đình picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind hết wel Mooi om te zien hoe de mensen op deze manier liên hệ với blijven houden gặp hun dierbaren. Chúng tôi moeten Echter snel verder muốn hết begint echt donker te Worden en 's nachts fietsen doen chúng tôi toch liever Niết. Eventjes verderop Worden staande gehouden cửa een người đàn ông chết zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ích UIT voor een warme maaltijd, thụt rửa âm đạo hete en een zacht giường voor de Nacht. Tsja, wie zijn wij zo'n voorstel om te weigeren? Uitgeslapen en gặp een volle MAAG fietsen chúng tôi de volgende ochtend weer verder. Chúng tôi hopen zo'n 160km weg tế kunnen beuken. De gió aan onze Kant vandaag dus dat Bộ GD-ĐT wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat Alles lekker gaat zonnetje, gió mee, swingend muziekje op de achtergrond .. Totdat ik opmerk dat Shaun Niết Meer achter tôi fietst. Trong de verste Verte Niết. Ik Maar besluit om te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer trở lại trong hình ảnh. Het gebeurt wel vaker dat chúng tôi elkaar thậm chí UIT hết zicht verliezen IVM een kleine reparatie của wanneer chúng tôi voor de zoveelste keer weer eens staande Worden gehouden voor een gesprek của foto. Na een kwartiertje komt er een tự động naast tôi tốt stilstand gặp Shaun op de achterbank. Hij là cửa aangehouden een vriendelijke snuiter chết ích bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem cửa te brengen. "Chúng tôi có thể nhảy múa, hát, đi lang thang ở vùng núi, ăn thức ăn ngon và bạn sẽ kinh nghiệm Iran thực sự!!" En liet ích een boek zien gặp referenties van negentig eerdere reizigers chết hij de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ạch, een rustdag kan Niết zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ích mee naar z'n gemoedelijk huisje phân để bón ruộng tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten chúng tôi weer op de zadels.
De gastvrijheid ở Iran werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto chết naast je rijden om je een TAS gặp overhandigen mandarijnen te op een bepaald thời điểm moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kg aan quả achterop đã zitten een volledig gesluierde vrouw chết je een tay koekjes en-kẹo overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de Nacht cửa te brengen. "Mister, tôi biết những gì nó muốn được một người lạ và điều quan trọng để làm cho một người lạ cảm thấy ở nhà và ông biết ông có một số người bạn tốt khi anh ấy từ những người thân yêu của mình". Sommige mensen bij wie chúng tôi verbleven kenden goed Engels en hebben hết zo verwoord, en zij chết hết Engels Niết machtig waren vertelden hết ích gặp hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en ngón chân wordt de gastvrijheid een beetje teveel van hết goede. Alles Willen ze voor je betalen omdat je hun Gast cong. Chúng tôi hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. "Hãy Mister Maarten, bạn đang làm cho tôi cảm thấy xấu hổ ... ở đây là tiền của bạn, tôi trả tiền ".
Het fietsen langs de kust bijzonder aangenaam. Chúng tôi hebben vrijwel suốt cả dagen gió mee, zacht zonnetje en hết vuil langs de weg lijkt ietsje kèm cặp te Worden (của chúng tôi raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken chúng tôi Challus vanwaar chúng tôi de beruchte bergweg naar Kharaj (30km mười westen van Teheran) Willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.
Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..
De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..
Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.
Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.
Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.
We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.
Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.
Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.
Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.
Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.
Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch trong godesnaam gặp Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..
Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.
Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.
We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.
De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Tôn trọng!
Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.
We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..
Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.
Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!
We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………
Maarten
ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren
