Biking ay Cool

Nepal

/ / Oktubre ika-5, 2011 / / No Comments » / / tungkol sa

Paikot 2:30 sa hapon ko crossed sa Indian hangganan sa Nepal sa pagkatapos ng umaalis sa lungsod ng Gorakhpur sa ilalim ng maliwanag na kumikinang buong buwan sa 04:00 umaga at umiikot ang NH29 sa hangganan ng bayan ng Bhairahawa. Ang lupa sa paligid ng NH29 ay isang flat plain na kung saan paddies ng bigas at mga patlang na puno ng haspe ay lumago, at bilang malapit sa hangganan sa Nepal ang simula ng ang pinakamalaking na hanay ng bundok sa mundo ay dahan-dahan pagdating sa tingnan, na maaaring lubhang daunting kapag pagdating nag-iisa sa pamamagitan ng bike na may intensyon ng pagsakay sa pamamagitan ng mga ito sa puso ng bansa . Nakakakita ng kanilang mga balangkas sa pamamagitan ng mausok na hangin kabukiran tumakbo panginginig ang aking gulugod sa kabila ng ito na ang isang 40 araw na degree. Nakakakita ng kung ano ang maglatag maaga sa akin, alam ang trabaho na ako ay upang gawin sa bato ito ang lahat ng mga paraan upang Kathmandu at realizing ang kawalan ng katiyakan ng hinaharap ginawa ang aking puso matalo sa adrenalin at hindi ko maghintay upang galugarin ang bagong bansa na ito.

Tawiran sa pamamagitan ng Indian gilid ng hangganan ay maaaring nakalilito kung miss ka sa maliliit na marka office sa gilid ng matao, maingay, maalikabok, kalye, kung saan kailangan mong maghintay ng mga 10 minuto para sa isang mabagal na paglipat, potbellied, moustached Indian tao upang ilagay Ang isang exit stamp sa iyong pasaporte bago ang armadong guards ay hayaan mo cross sa pamamagitan . Kung ikaw ay tumatawid sa pamamagitan ng kotse o bus maaari mong asahan sa maghintay para sa mga oras sa isang siksikan ng trapiko. Ako ay masaya na sa roll ng mabilis sa pamamagitan ng sa aking bike paghabi sa paligid ng malaking trucks at cars na upang ibahagi ang dalawang daanan para sa lahat ng trapiko na pagpunta parehong paraan. Tumatawid sa gilid Nepalese mayroon kang upang mahanap ang immigration booth at bumili ng iyong visa maliban kung mayroon ka nang nakaayos isa muna sa isang Nepalese embahada. Visa na Ang mga gastos 40USD para sa isang buwan at maaaring patagalin hanggang sa 3 buwan sa tanggapan ng imigrasyon sa Pokhara at Kathmandu. Hindi tulad ng karamihan sa opisyal ng imigrasyon (lalo na ang Brits) ang tao sa panlililak ng aking visa ay friendly at at nakangiting. Nagpakita niya ang kanyang mga alalahanin sa kung ako ay kinakain anumang bagay para sa tanghalian, kung nais kong ng tsaa o kape, at kung ako ay kahit saan upang manatili na gabi. Tinanggihan ko sa kanyang magiliw sa mga panauhin alok ng tanghalian at sinabi sa kanya ko lang cycle hanggang sa makuha ko pagod pagkatapos sana makahanap ng magandang lugar sa pagtulog sa susunod na malaking bayan . Ko nagpasya upang magpatuloy sa pagsakay sa isa pang 25-30km sa bayan ng Butwal pagtatapos ng araw sa 125km cycled . Bilang ko lulon down sa highway Napansin ko ang mga tao na maging mas masayahin pagkatapos sa India at tila maraming mas basura littering sa lupa at kalsada.

Traktor isang dumating sa pagsakay sa likod sa akin na may 3 guys tungkol sa 17-22 taon gulang sa pagsakay sa ito suot ang bato T at natastas maong. Bilang sila rode nakaraang akin ako grabbed sa sa likod ng traktor na may isang kamay at ipaalam sa kanila pull sa akin kasama sa 35km/hr. Kapag nakita nila sa akin sila ay nagsimulang tumawa at magsaya sa akin ng kinuha nila sa akin pagsakay para sa tungkol sa 15km bago sila ay i-off sa ibang direksyon. Matapos na pagtuklas, tuwing ako ay mapalad sapat upang magkaroon ng isang traktor pumasa sa akin ang pagpunta up ng mga matarik, makipot, kalsada bundok ko gaganapin sa dangerously para sa isang mahusay marapat pahinga para sa isang ilang km. Walang sinuman ang kailanman tila sa isip o nag-aalala tungkol sa aking kaligtasan. Nagustuhan ko ang bansang ito .

Butwal namamalagi sa pinakadulo na batayan ng ang Himalayas at sa hilaga dulo ng lungsod ang daan sa Pokhara ay nagsisimula pataas sa 10-15% na elevation na hindi ipaalam sa up para ng hindi bababa sa 20km . Ang bayan ay may lahat ng magagamit na kailangan mo bago ka magsimulang umiikot sa mga bundok at may ATM machine, internet cafes, at isang grupo ng humuni hotel upang pumili mula sa . Lulon ako sa bayan tungkol sa 5:00 naubos, mainit, at pang-amoy gusto ko lang cycled 120km sa 40 degree init 3 araw sa isang hilera, na kung saan ay isang natatanging at mahirap na amoy na makuha. Nakita akong hotel na singilin ng 700 rupees sa isang gabi (10 dollars) na kung saan ay hindi murang para sa Nepal at 5 dollars sa higit sa aking pang-araw-araw na badyet ngunit ito ay isang pinalamig out sa lugar na may malaking malinis na kuwarto at isang balkonahe sa paglipas ng naghahanap ang lungsod center na may view ng ang mga bundok, at ako ay masyadong pagod na bothered na naghahanap sa paligid bayan para sa pinakamahusay na mga presyo, ako ay nagsisimula sa pakiramdam masama at nilalaman sa makatarungan kumain, paliguan, at pahinga ang aking naubos na katawan para sa gabi bago tackling ang 200km hilaga sa Pokhara. Buong kalye mula sa aking otel ko SA sa gilid ng mga tao kalye panonood sa bagong bansa at pagkain ng 50cent mga plates ng Veg pinirito mga bihon mula sa isang street vendor ginawa ko ng mga kaibigan, pagkatapos ay nagpunta ako sa aking kuwarto at pumasa out para sa gabi.

Ang susunod na araw ay nagsimulang sa 4:00, ako ay upang gumawa ng maraming ingay sa otel dahil ang pinto ay naka-lock at ako ay upang gisingin ang isang tao upang ipaalam sa akin. Pa rin Ito ay sukdulang maitim kapag ako ay nagsimulang pagsakay ng bayan, pagkatapos ay ang mga bundok ay nagsimulang! Daan ay medyo magaspang na may mga maraming ng maluwag na mga bato at potholes at steadily elevation dinala ako sa maulap ulap na nagsimulang umulan sa akin ng kulog ang boomed at echoed off sa mga bundok at sa pamamagitan ng mga lambak. Bilang ang araw ay dumating sa loob ng kalahating oras ng pagbibisikleta ganap na ako ay babad na babad, matapos ang lahat ng ito ay ang tag-ulan na ngayon, ngunit sa kabila ng ulan temperatura ay pa rin sa kalagitnaan ng 30 at pag-aalis ng tubig pa rin ng isang malaking isyu ng kaligtasan.

Pagitan Butwal at Pokhara walang malaking bayan lamang ang maliliit na mga Baryo at remote landscapes . Malabay tropiko mga halaman lumalaki saan mang dako sa ang mga Hills at lambak, ang mga malalaking grupo ng mga monkeys ay maaaring narinig sa treetops at maraming mga tumakbo sa harap ko bilang ako ay pagbibisikleta bye. Bawat 500 metro o mas mababa ay kayo na ipasa ang isang talon, ilan na may malalim na mga butas ng swimming at ng ilang malinis na sapat upang inumin. Napuno ko ang aking bote ng tubig maraming beses sa tabi ng kalsada mula sa tubig-tabang na umaagos mula sa gilid ng bundok. Ang Hills at lambak doon ay lubos na malinis kumpara sa India at sa iba pang mga kalapit bansa, ang hindi magkano ang basura ay maaaring matagpuan sa pamamagitan ng mga roadsides o in sa mga ilog at lupa ay sariwa at berde, ikaw halos aasahin na makita ang mga elves at Ferries paglukso mula sa treetops at tumatakbo sa pamamagitan ng madamo Hills. Kahit na sa mas mababang elevations temperatura ay sa kalagitnaan ng 30 ay ang mga bundok tops pa rin maliwanag white na may snow at mga glacier na gumawa ng isang maganda kaibahan laban sa malago berdeng Hills sa ibaba.

Pinahinto ko sa maliit na mga Baryo kung saan ang mga tao ay karaniwang friendly at at nakangiting at bumili ng pagkain at tubig. Presyo sa Nepal ay isang kaunti pa mahal pagkatapos Indya ngunit sa pangkalahatan may mas mga tao sa pagsubok sa rip mo off pati na rin upang hulaan ko ito gumagana kahit. Sa maliit na Baryo Gusto ko pay karaniwang sa paligid 200-300 rupee ($ 2.50 - 4) para sa simple ngunit karaniwang malinis-ish pangaserahan na may isang pribadong banyo . Ang mga kalsada sa Nepal ay maliit na isa lane kalsada twisting at nagiging kasama matarik cliffs ng bundok ngunit may ay hindi gaanong trapiko maliban sa ang daan sa pagitan ng Pokhara at Kathmandu upang ito ay hindi lubos na mapanganib at kapag itigil mo para sa isang break na maaari mong magkaroon ng ilang kapayapaan at tahimik upang matulungan ka palamig ka muna, makinig sa likas na katangian at waterfalls, at dalhin sa ang magandang tanawin ng bundok sa paligid mo . Kung nais mong matulog sa labas kahit saan may mga maraming lugar na posible para sa set up ng isang tolda o pabitin sa iyong duyan.

Sa aking 4 na araw ng pagbibisikleta sa Nepal, sakit bilang isang aso na may isang mataas na lagnat at tambutso tulad ng mga sintomas (masamang ideya na umiikot sa puntong iyon, huwag subukan ito maliban kung mayroon kang) na dating ko sa Pokhara, isang touristy lungsod ngunit pa rin masyadong pinalamig out at ng maraming mas mababa abala, smoggy, at maingay pagkatapos Kathmandu upang ito ay hindi isang masamang lugar sa paggastos ng 4 o 5 mga araw at gamitin ito bilang isang batayang para sa paggawa ng ilang mga trekking sa mga kalapit na mga bundok ng Annapurna at konserbasyon lugar. Pokhara din sa tabi Phewa lake kung saan maaari kang pumunta para sa isang kayak lumangoy, o kanue, maglakad, o lamang palamig ka muna sa isa sa maraming mga cafes at bar kasama ang baybayin .

Cycling sa 350km kalye mula Pokhara sa Kathmandu ay isang matigas na kahabaan hindi para sa mahina sa puso . Ito ang busiest kalye sa bansa upang ito ay puno ng usok pumping ng mga trucks at nakatutuwang mga driver ng ​​kotse kaya kailangan mo ng kaunti pa maingat. Hindi lamang na, ito ay din medyo matigas sumakay na puno ng matarik na bundok sa ikot ng higit sa kung saan kasama sa init ng tag-init ay maaaring maubos ang iyong enerhiya at mga fluids na masyadong mabilis kaya maging handa at dalhin ang mga maraming ng mataas na mga pagkain sa enerhiya tulad ng peanut butter at lata ng beans! Ang isang bagay na talagang nahuli ang aking mata sa na kalsada at halos lahat ng kalsada sa Nepal ay ang mga libo-libong mga halaman ng marihuwana lumalaki ang lahat ng higit sa ang lugar. Nakita ko ang 10 paa taas mga halaman gamot na pampatulog lumalaki sa mga lawns sa harap tao at kahit na mas malaking mga kasama sa gilid ng daan. Minsan ako ay pagbibisikleta down ang kalye na may mga halaman sa isang palayok na luwa ng aking handlebars, sa paninigarilyo at pagkain ng mga mouthfuls ng skunky Himalayan kush. Nakita ko ang pulis raids sa bukid kung saan cops kung saan batak ng mga daan-daan ng mga halaman ng marihuwana at nasusunog ang mga ito o paglalagay ng mga ito sa trucks ngunit Hindi ko makita ang punto ng ito dahil walang paraan maaari nilang posibleng tanggalin ng lahat ito. Ito ay walang pag-asa para sa mga cops sa kailanman tingin nila manalo na labanan, ang pagbabawal ng marihuwana ay lamang manga para sa pamahalaan anumang magpataw, hindi ito gumana at nagsisilbi lamang upang lumikha ng mas maraming mga krimen at upang ilagay ang mga inosente na mga tao sa likod ng bar. Hindi tulad ng tabako, alak at mga pharmaceutical drugs na pumatay ng daan-daang libo-libo ng mga tao sa bawat taon, ang marihuwana ay responsable para sa 0 mga pagkamatay ng mundo malawak sa lahat ng kasaysayan.

Ang huling 50km sa Kathmandu ay kung saan ang elevation ang makakakuha ng ganap na mabaliw, ito ay isang real pantalon- shitter. Ang kalsada ay hindi bababa sa 20% elevation at hindi tumitinag hanggang makakuha ka sa tuktok ng bundok at simulan ang pagsakay down sa Kathmandu lambak. Kahit na ang mga trucks na akyat ito ay maaari lamang pumunta tungkol 5-10km/hr. Ang bawat tao'y na ko talked sa sinabi sa akin hindi upang subukang cycle ito at upang lamang sagabal isang sumakay sa isang trak o makakuha ng isang bus (kung saan lamang ang mga gastos ng isang dolyar ng ilang) ngunit ang mga mga tao na marahil din sabihin sa akin na hindi ko mai -ikot mula sa Holland sa Nepal, kaya ko pinili sakit sa paglipas ng kasiyahan at burn ko ang lahat ng aking natitirang enerhiya (na kung saan ay hindi magkano) at rocked sa pamamagitan ng ulap sa tuktok at pagkatapos ay down sa lambak sa smoggy Kathmandu kung saan ang aking mga mata ay nasusunog pulang mula sa lahat ng hangin polusyon. Kathmandu ay hindi talaga isang lugar na gusto mong gastusin mas pagkatapos ng ilang araw, kung na . Medyo polluted, maingay at masikip, sa maraming ng shopkeepers na sinusubukan upang makipagtawaran sa iyo para sa pera, at ang mga tourists na may mahal trekking boots at malungkot planeta gabay sa mga libro wondering sa paligid ng kalituhan ng mga kalye na naghahanap nawala at dumbfounded.

Nais kong magpatuloy pagbibisikleta sa Tibet at Tsina ngunit sa paligid ng parehong oras na ako dumating sa Nepal ng mga Intsik na pamahalaan ay sarado hangganan para sa mga taong tumatawid sa pamamagitan ng lupa mula sa Nepal sa Tibet dahil sa tensions doon sa pagitan ng dalawang bansa. Ang tanging paraan upang makakuha ng sa pamamagitan ng legal ay upang lumipad, ako ay walang pagpipilian, at ako ay asar off. Sa pagbibisikleta magambala, napagpasyahan ko ng pahinga para sa isang habang, i-save ang ilang mga higit pa cash, at pagkatapos ay subukan na sa paanuman bumalik sa kung saan ako tumigil at panatilihin sa lumiligid. Oh walang paglalakbay ay hindi higit sa pa! Pagkatapos ng ilang higit pa ng Asya magkakaroon pa rin North America upang lupigin, at marahil South America ... ... Pagkatapos ng kaunti magkano ang kinakailangan na pahinga at pagpapahinga ko lumiligid muli sa lalong madaling panahon, at sana Maarten pati na rin .

Shaun

Mainit na taglagas

/ / Setyembre 9, 2011 / / No Comments » / / tungkol sa

Aking mga huling linggo sa India ay malamig 40 degrees C araw na ginawa ito mahirap na gawin ang anumang bagay ngunit subukan upang cool na off at kumain ng mga bundok ng 25cent mga pakwan, kaya ako ay hindi kaya malungkot na umaalis. Pamamagitan ng Uttar Pradesh pagbibisikleta ay enerhiya draining dahil sa matinding init ngunit landscape ay pa flat kaya ako ay pa rin sa ikot ng higit sa 100km bawat araw . Dahil umiikot sa 40 degree afternoons ay malapit ng paniwala, Gusto ko makakuha outta bed sa 03:00 sa bawat umaga at lumiligid sa aking bike bago 04:00 kaya ako ay maaaring tapusin ang aking mga araw ng 100 km bago 12:00. Ako ay Inaasahan pagdating sa mga bundok ng Nepal kung saan ako imagined ang hangin sa mas sariwa at cool na. Ako ay natutuwa na pinuntahan ko sa India at ako natutuwa natuklasan ko ang bansa sa pamamagitan ng bisikleta, ngunit kung iyong hiniling sa akin kung ang aking karanasan ay isang mabuti o masamang isa Gusto ko mahanap mahirap ang iyong katanungan sa answer. India ay maaari talagang maging isang lugar ng isip boggling na maaaring tumagal ng sa iyo ng ilang lifetimes sa tunay na malaman ang tungkol sa at maunawaan. Ito ay tulad ng isang malaki at magkakaibang bansa na ito ay imposible sa tuntuning panlahat. Karamihan ng aking karanasan doon ay mabuti at salamat ko ang Diyos, at pagkakaroon ng ibinigay sa akin ang kakayahan sa paglalakbay at makita ang unang kamay kung ano ang mundo ay talagang gusto at matugunan ang lahat ng mabuting tao na aking nakamit, kundi higit pa pagkatapos nang isang beses sa India ko karanasan o masaksihan ang ilang mga unpleasantries na kung saan ay karaniwang matatagpuan sa karamihan ng mga bansa sa buong mundo tulad ng panlahi pinsala, sekswal at pandiwang panliligalig ng mga kababaihan, karaniwang kakulangan ng kagandahang-loob, at balewalain mula sa kapaligiran, kung saan bagaman Gusto ko sa ko mahahanap ito mahirap kalimutan ang tungkol sa. Subalit ang mga ito ay lamang ang maliliit na mga aspeto ng mahusay na mundo namin nakatira sa, ito ay sanhi sa pamamagitan ng sa amin at kaya ay maaaring mabago sa pamamagitan ng sa amin .

Gusto ko kailanman nais upang bumalik sa India? Ako talagang hindi sigurado. Sa isang populasyon ng higit sa 1.2 bilyong, India ay isang bansa na pagkakaroon ng napakahirap panahon coping sa at pag-aayos sa isang napakalaking populasyon at patuloy na paglago ng populasyon. Ito ay tinatayang na ang Indya ay populasyong ay malampasan China ay sa sa susunod na 20 taon o mas mababa, paglipat mula sa pangalawang sa ang unang pinaka-populated bansa sa mundo, at ay hindi pa magkaroon ng imprastraktura o kapangyarihan henerasyon sa pakikitungo sa ang pangangailangan, at gayon steadily pagyurak sa kapaligiran at pagtulong upang lumikha ng isang mas malaking agwat sa pagitan ng rich at mahirap . Nadama ko na sa pamamagitan ng paglalakbay doon ako ay hindi talagang alleviating ang mga problema ngunit lamang ang paggawa ng mga ito mas masahol pa. Sa isang bansa sa dahop na basura pamamahala ito ay mas mahirap na "Eco-friendly" . Minsan dala ko plastic at iba pang basura mula sa aking tanghalian para sa higit sa 100'km bago nakita akong basura na maaaring ilagay ito sa (kalimutan ang tungkol sa recycling ito) lamang sa mamaya panoorin ang isang tao darating at walang laman ang maaari sa isang malapit na riverbank o sangkahan.

Kung sa tingin ko tungkol sa India at isipin ko na maging isang modelo para sa mga direksyon sa buong mundo ay heading ito ay hindi hitsura maganda para sa aming hinaharap. Isa sa mga pangunahing problema sa India na maaaring magkaroon ng mga implikasyon para sa natitirang bahagi ng mundo ay tubig kakulangan. Sa ngayon ang mga milyon-milyong ng Indians kakulangan ng access sa malinis na inuming tubig, at ang kalagayan ay lamang sa pagkuha ng mas masahol pa. Sa isang listahan ng mga 122 mga bansa na rated sa kalidad ng naiinom inuming tubig, India ranggo ng bulgar 120. Ayon sa estima sa pamamagitan ng bangko ng mundo, sa India, ang pagtatae mula sa nahawahan tubig nag-iisa sanhi higit sa 1600 pagkamatay araw-araw-na ang parehong bilang kung ang walong 200-tao komersyal na sasakyang panghimpapawid crash sa lupa sa bawat iisang araw! India ang demand para sa tubig ay lumalaki sa isang may alarma rate ng populasyon sa lumalaki. Ang kanilang lumalagong ekonomiya at lumalaking demand para sa pagkain kahabaan Indya ang supply ng tubig kahit thinner . Klima baguhin ay maaaring bawasan ang supply ng tubig na nanggagaling mula sa mga ulan at mga glacier pagpapakain Indya ang maraming mga ilog ay mabilis na pag-urong. Tulad ng demand para sa tubig na para sa outweighs pagsasaka supply higit pa at higit pa bawat taon, India ay maaaring mukha ng higit pang mga problema ng mga shortages ng pagkain pati na rin.

Subalit ang tubig krisis ng Indya ay halos isang ginawa ng tao problema. Ng klima ng India ay hindi partikular na tuyo, mayroon sila ng isang mahabang panahon ng tag-ulan at ng maraming mga ilog at tubig bukal. Lubhang malupit na pamamahala, hindi maliwanag batas, katiwalian ng pamahalaan, privatization, at pang-industriya at tao na basura dulot karamihan ng mga problema at kung ano ang tubig ay magagamit halos walang silbi dahil sa malaking dami ng polusyon. Dahil ang mga tao ay may dulot karamihan ng ito krisis, sa pamamagitan ng pagbabago sa kanilang mga aksyon at ang paraan na sa tingin nila tungkol sa mga mapagkukunan ng tubig, mayroon silang kapangyarihan upang maiwasan ang kakulangan ng tubig , at ang ibig sabihin nito ay mayroon pa rin ang umaasa. Sila ay dapat magsimulang gumawa ng mga positibong pagbabago, simulan conserving tubig, tumayo laban sa privatization, boykot ang de-boteng tubig, magsisimula na ani ang mas tubig-ulan, tinatrato ang tao, agrikultura, at pang-industriya basura, itigil ang dams gusali at iayos kung magkano ang tubig ay maaaring bunot ng lupa . Ito ay isang malaking hakbang patungo sa isang maliwanag na hinaharap .

Tulad ng para sa paglalakbay ng Indya sa pamamagitan ng bike, tingin ko ito ay magandang sa karanasan ng isang beses sa iyong buhay ... pero isang beses lamang. Ito ay mabaliw. Traffic doon ay hindi mapaniniwalaan o kapani-paniwala maingay at mabaliw. Ang bawat tao'y ay patuloy honking kanilang mga harap at ang mga eardrums ng isang siklista ay madaling sumabog sa isang marugo gulo. Big trucks at bus regular pintog ng mainit, itim na usok sa iyong mga mata at down ka baga, at araw-araw na hitsura mo kamatayan sa harap ng isang malaking trak pagdating dumadagundong patungo sa iyo at palapit na trapiko habang pagpasa ng iba pang mga kotse at trucks sa mga bulag na sulok. Iyan ang normal. Mayroon talagang hindi maraming mga patakaran ng trapiko iba pang mga pagkatapos ay "ang lahat ng mga walang laman na mga puwang ay dapat na puno" "laging blaring iyong sungay" at "ang pinakamalaking sasakyan nanalo", kaya cyclists laging maluwag ang labanan. Kahit na ang patuloy na makinabang sa iyong sariling pagkakamatay ay maaaring maging isang magandang bagay, pagsakay isang bike sa India ay maaaring gumawa ng paghanga mo kung umiikot talaga ang lahat na malusog, ngunit pagkatapos ay tandaan mo na kung ang lahat ay umiikot hindi ka magkaroon ng ingay, ang trapiko , at ang mainit na itim na usok sa iyong mukha.

Subalit mayroong ding mga araw kapag ang mga cows at monkeys ay ang lamang ang trapiko umigtad sa tahimik na kalsada sa pamamagitan ng ang nagniningning na bansa sa bahagi o kasama ng isang walang hanggan, desyerto white mabuhangin beach, sa ilalim ng makulimlim Palms, ang mainit na hangin sa iyong pang-amoy matamis bumalik sa nagpadala ng bulaklak at mga puno ng prutas, lumiligid sa pamamagitan ng malaman, welcoming Baryo sa mga bata na tumatakbo sa tabi mo at nakangiting at waving. Sandali kapag ang oras ay tumitigil na marinig ang mga mata ng isang taong hindi kilala ng uri at ibahagi sa iyo ng isang unawa. Mapa-mas mababa at guidebook-mas mababa sa kamay ng kapalaran, hindi alam kung saan mismo kalye ay magdadala sa iyo at na ikaw ay matugunan ang bawat araw. Ang mga sandali na ito ay kapag tandaan mo kung ano ang buhay ay ang lahat tungkol sa at kung bakit ang iyong ginagawa kung ano ang iyong ginagawa. Adventure at kalayaan punan ang iyong kaluluwa habang ikaw ay umupo at uminom ng nagre-refresh juice mula sa isang niyog, pakikinig at pagmamasid sa kakaibang mundo sa paligid sa iyo.

Shaun

Southern pagbibisikleta

/ / Hunyo 7, 2011 / / No Comments » / / tungkol sa

Pagpapasya kung aling mga direksyon sa cycle sa pamamagitan ng Indya, ang isang bagay ay drawing ako patungo Kanyakumari at para sa ilang mga dahilan ko nadama ang dapat kong pumunta doon at suriin ito, kaya pagkatapos ng pagbibisikleta tungkol sa 1200km ng timog kanluran baybayin sa pamamagitan ng Goa, Karnataka, at Kerela (ang aking mga paboritong bahagi ng India) Kat, Bea aka Blue Woonicorn, Dervla at ako dumating sa Tamil Nadu at Kanyakumari. Hindi maraming mga tao end up naglalakbay doon dahil ito ay isang maliit na bit out ng paraan na ngayon timog ... talagang ito ay ang pinaka-timog punto ng India, ang mga dulo ng mga sub-continent.

Ang Kanyakumari ay maliit na bayan sa estado ng Tamil Nadu. Isang dahilan na ako ay may iguguhit ay para sa dagat. Ito ang punto ng pulong para sa 3 mga katawan ng tubig ... ang Arabian Sea, ang Dagat ng Bengal, at ang Indian Ocean, at ako nadama ang kailangan sa tubig ng 3 dagat nang sabay-sabay. Sa kasamaang palad ang ilan sa mga magic ng lugar ay nawala para sa akin dahil, tulad ng halos lahat ng lugar sa bansa, mayroong walang basurahan na matagpuan kaya ng maraming basura sa paligid ng bayan at dagat baybayin, karamihan plastic basura, at siyempre Nakita ko kahit mga tao na pagkahagis ang kanilang mga plastic bote sa dagat. Gayundin, na may sangkawan ng Indian tourists ito ay mahirap na makahanap ng isang lugar para sa ilang kapayapaan at tahimik, bagaman huli nakita namin ang isang magandang lugar sa ginaw. Ang mga bisita ay kadalasang mula sa Kerela, na dumating upang makita ang maganda bumangon araw at sunsets (sa buwan ng Abril, maaari mong panoorin ang set ng araw at ang buwan tumaas sa parehong oras), bisitahin ang Kumari Amman templo na nakatuon sa Parvati ang birhen diyosa at asawa ng Shiva . Gayundin akit ng mga tao ay ang Vivkananda Memorial Rock binuo sa 1970, kung saan ay ang imahen ng Tamil saint-makata Thiruvalluvar, na ang may-akda ng Thirukkural, isang tula na binubuo ng 133 chapters! Sa karangalan ng ito rebulto kanyang ay binuo 133 paa matangkad at isa sa pinakamalaking salaysay ng kasaysayan sa Asya.

Ang bayan ay isang magandang lugar na tambay para sa isang araw o dalawa at hangin ay napaka-refresh kumpara sa mahalumigmig hangin ng karamihan ng timog kanluran baybayin. ang hangin sa Kanyakumari ay palaging pamumulaklak strong at itinatago cool na mula sa dagat. Ito ay nagbago sa lalong madaling daan ang buhok sa hilaga sa pamamagitan ng gitna ng Tamil Nadu. Ang unang 20-30km namin ay umiikot sa pamamagitan ng malaking bukid wind, mas malaki pagkatapos ko na nakikita sa anumang iba pang mga bansa, kaya sumakay ay kaaya-aya dahil nagkaroon pa rin ng isang refresh hangin nagmumula sa tuktok ng dulo ng Western Ghats na hanay ng bundok , ngunit sa lalong madaling panahon matapos na ang mga cool na hangin ay nawala at kami ay kaliwa pagbibisikleta sa pamamagitan ng isang tuyo, maalikabok, mainit landscape kung saan ang temperatura naabot sa 40 ay sa lalong madaling panahon pagkatapos ng 10:00 pagpapatayo ng pawis mula sa iyong balat sa lalong madaling pagdating sa labas ng iyong mga pores . Isang araw na namin cycled sa paglipas ng 100km sa 43 degrees at napaka masuwerteng hindi magdusa mula sa heat stroke at pagkahapo.

Kung ikaw ay pagpaplano na matumbok ang India sa iyong bike, ko inirerekumenda ang pagbisita sa south. Ang pagkain na kinakain sa iyong mga kamay off sa mga saging na dahon ay murang at kahanga-hangang, sa mahabang desyerto tabing-dagat o tabing-dagat ng masikip touristy natagpuan lahat ng dako, at ang mga tao sa timog na mukhang pumunta sa isang bit na mas mabagal bilis, sa palagay ko ay ito ay mas inilatag- bumalik, friendly, at magiliw sa mga panauhin pagkatapos sa sa mga iba pang mga bahagi ng India.

Ngayon, up north sa estado ng Uttar Pradesh, Nepal looms overhead at patuloy ang paglalakbay ng karagdagang down ang kalye.

Shaun

Bike Ayusin sa India

/ / Abril 19, 2011 / / No Comments » / / tungkol sa

India ay puno ng mga bikes, halos lahat ng dako ka pumunta ka marahil mahanap ang mga tao sa pagsakay bikes. Ngunit ang mga bikes ay ang lahat ng mga solong bilis, mura, lumang mga bikes na karaniwang ginawa sa Tsina. Kaya kung mayroon kang isang bike sa mga gears maaari itong napakahirap upang makuha ang anumang ng ekstrang bahagi na hinahanap mo, maliban sa mga pangunahing lungsod kung saan maaari mong magagawang upang makahanap ng isang mahusay na tindahan ng bike. Ang pinakamahusay upang maging handa at dalhin ang lahat ng iyong mga sariling mga bahagi sa iyo.

Mayroon akong maraming ekstrang bahagi sa akin, ngunit pa rin ng hindi inaasahang bagay ay palaging mangyari at mga bahagi ay maaaring makakuha ng nasira o nasira. Pagkatapos ay kailangan mong gamitin ang iyong katalinuhan upang malutas ang problema. Nangyari ito sa akin sa aking unang araw ng pagbibisikleta sa India .... Ang mabilis na release ng bolt na humahawak sa aking likod na gulong ay snapped off sa dulo at ang kulay ng nuwes hawak ito sa lugar ay nawala. Hindi cool na!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Dam! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Fun times! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

shaun

Iran

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

Matapos ang dalawang linggo sa huling i pinamamahalaang upang makatakas Dubai. Ang lungsod ay talagang nakuha sa aking mga nerbiyos ng isang bit. Nahanap ko papagbawahin sa pabitin out sa aking mga dating kaibigan mula sa Tajikistan at mahusay Paki pagkain mula sa mga lugar kung saan ang mababang bayad na mga manggagawa pumunta sa kanilang tanghalian. Tingin ko na ang pinakamahusay na Dubai ay mag-alok para sa akin.

Kasamaang palad Indya ay nagbigay sa akin ng isang Visa para sa 3 buwan lamang. Ako ay nadaragdagan pa sa isang 6 buwan isa upang maaari bang kumuha ng aking oras upang makita ang shanti shanti bansa sa pamamagitan ng bike. Dahil sa ito ako ay upang baguhin ang aking mga plano ng kaunti at tiyak hindi sa pamamagitan ng sinusubukan upang pisilin ang lahat ng ito sa isang mas maliit na timeframe. Ako contemplated iba't ibang mga ruta at mga pagpipilian ngunit sa wakas ayos para sa pagpunta down ng kaunti at pagkatapos ay tuwid up North sa Nepal. Ibig sabihin nito kong laktawan ang maraming ng mga lugar na una kong binalak upang bisitahin ngunit kinakailangang isali ay isang bagay na hindi tugma sa kung paano ilalagay ang isa tungkol sa India ..

Shaun at sa kasamaang-palad ko ay split up. Dahil sa isang bureaucratic gulo na dulot ng mga pamahalaan ng ang Emirates at Canada siya ay sapilitang upang bumalik sa Canada muli upang ayusin ang mga bagay-bagay. Kung ang lahat na rin siya sa India sa magpatakbo ng Marso. Ko sarili ko flew sa India ay sa isang buwan at kalahati nakaraan. Kasamaang palad hindi ko nagawa upang makahanap ng isang barko na maaaring tumagal ng sa akin mula sa Dubai sa Indya. Tila ito ay isang bagay na gawin sa ang mga Indian Customs ay hindi tumatanggap ng mga Travelers pagdating sa mga di-komersyal na mga ships (tulad ng isang bapor na pangkargamento o ng isang lumang dhow halimbawa) pa rin, ako dito at masaya!

Una ko pinlano na lumipad sa Mumbai mula sa kung saan Gusto ko ulo down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Lumilipad sa Goa ay nangangahulugan na ang isang napaka-lundo simulan; walang saligutgot ng trapiko at mga milyon-milyong mga Indians sa paligid sa akin na gumawa ako pumunta ang loco sa aking unang araw. Kaya ko nagpasya na lumipad sa Goa at na lubos na isang mahusay na desisyon sa katunayan. Ang Airport ng Goa ay napakaliit at malapit sa ang tabing-dagat. So pagkatapos kong dating ko mabilis binuo aking bike at pagkatapos ng isang oras natagpuan ko sa aking sarili cruising down ang baybay-dagat na may isang malaking ngiti. Mass turismo ay higit pa sa North kung saan ang mga tabing-dagat ay littered sa mga recliners at joints na suka ang kakila-kilabot nakapopoot musika lahat ng araw mahaba. Ang South ay mga piraso ng turismo ngunit caters sa isang iba't ibang mga karamihan ng tao. Pangunahing lumang mga tao na nais lamang na umupo sa isang matiwasay na lugar at tamasahin ang mga tunog ng dagat. Mayroon pa rin ng maraming mga walang laman na tabing-dagat na matagpuan sa Goa at kaya ako ay may isang magic unang gabi out natutulog sa beach na walang polusyon ingay. Hulaan din nakakakuha ako ng isang bit mas lumang ...

Cycling sa Goa ay mahusay. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. Ang tanging bagay na kailangan ko upang matuto at sa paglipas ng ay upang panatilihin sa kaliwa! Lalo na pagkatapos ng pahinga ko Awtomatikong magsisimulang cruising sa kanan na lane at kapag nakita ko ang kotse sa pag-heading ng aking paraan .. "Ungas!!! Pagmamaneho ka sa maling lane ..!!!".. Oh maghintay .. "Paumanhin !!!!".. Kaya na tumatagal ng ilang oras at ako ay marahil gawin ang parehong pagkakamali ng ilang higit pa ulit sa mga darating na linggo.

Goa ay napakaliit at kaya ito kinuha sa akin ang dalawang araw lamang na cross sa estado ng Karnataka. Sa aking ikalawang gabi sa India, pa rin sa Goa, ako nagpasya upang gumawa ng up ng isang bit para sa lahat ng mga buwan ng malapit na pangilin ng alak at invested ng maraming isang Rupee sa magandang ol 'malamig na beers. Samakatuwid sa umaga na ito pagkatapos na ito kinuha ng isang habang upang makakuha ng up at ako ay hindi kahit na ba kung kaya kong gumawa ng engine na tumakbo para sa isang araw ng pagbibisikleta. Halos ako nagpasya upang ilatag ang aking pagod na katawan pababa sa aking matamis duyan kapag nadama ko ang isang real masamang sulsol na matumbok ang daan sa kabila ng katotohanan na ako ay struggling sa isang hangover. Kaya maraming mga linggo ng pananabik sa aking bike ibinigay sa akin ang kapangyarihan at upang gumawa ng mga milya at milya. Kaya bandang tanghali, conveniently ang hottest oras ng araw, ako kinuha na lugar sa aking mahal at minamahal Brooks siyahan at kicked ito off.

Ako kinakalkula na ang aking destinasyon ng araw, Gokarna, ay ang ilang mga 70km ang layo. Ito naka-out na 100km ngunit talagang dumating pababa sa 130km dahil Naiwan ako ng isang posteng nagtuturo at kaya ko gumawa ng isang bit ng isang likuan. Ang aking unang plano ay upang manatili sa Gokarna para sa isang araw o dalawa at pagkatapos ay magpatuloy down South patungo Trivandrum, up North sa Chennai at wakas ng isang tren hanggang sa isang lugar na malapit sa hangganan Nepalese. Hindi ito ay nilalayong maging tulad na. Talagang sinimulan ko upang bumuo ng isang malaking pagkagusto sa Gokarna at mas lalo na sa kalapit na beach kung saan ako ay pananatiling (Om Beach). Para sa ilang mga tatlong linggo ko na nanirahan sa isang maliit na kubo sa beach at kayong lubos na gumon sa aking buhay ng plain na tamad paggawa ng wala, swimming, pagbabasa ng maraming mga libro at maikling sulat chat sa paligid ng apoy sa kampo sa kapwa pangmatagalang mga residente na naging aking pamilya para sa isang habang . Sa dulo ako sa wakas pinamamahalaang upang i-drag sarili ko ng langit at ilipat sa isa pang maliit na paraiso na tinatawag Hampi. Hampi ay littered sa mga lugar ng pagkasira ng ang dating Vijayanagar Kingdom at ang pinaka-kakaiba puwit rock formations na talagang pumutok ang iyong isip sa malayo. Sa kabila ng katotohanan na may mga maraming ng backpackers sa paligid, ito ay may pinamamahalaang upang manatili ang isang sa halip na tahimik at laidback na lugar na may isang tunay na pakiramdam dito. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. Ang ideya ay upang gawin ang huling binti ng paglalakbay ng isang solo-paglilibot (maayos, hindi ko talagang magkaroon ng isang pagpili ng kurso ...) ngunit bagay ay naka-out ibang. Kasalukuyan ako naghihintay sa Hampi para sa dalawang Aleman na mga bata na dumating umiikot ang lahat ng mga paraan mula sa Germany at sa kanilang mga paraan sa China kung saan plano nilang gawin ang mga trans Mongolia Express pabalik sa Europa. Nakilala ko sa kanila sa Gokarna ilang oras ang nakalipas at bilang namin kayong kasama lubos na rin ako ipinanukalang mga ito sa cycle sa Nepal magkasama. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

"Ang kaligayahan lamang real kapag nagbahagi ng" bilang Chris McCandless ay ilagay ito kapag siya nadama siya ay malapit sa daan (Sa ang Wild)

Will update regular!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km van de grens met Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse douane ay een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd on spoedig duidelijk wat ons Te wachten stond .. Luid geschreeuw, dosena sa de lucht sa loob ng en weer, vrouwen mamatay bezig zijn de Haren weer Te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah Khomenei en Khamenei mamatay scherp toekijken ng ER echt geen haar Meer Te zien. Malaking gulo alom en wij worden sa een kolkende Massa naar voren gedreven waar namin uiteindelijk bij een groot hek paslit een huminto Komen. Namin kijken daliri asarol militairen genieten van Hun autoriteit en mondjesmaat mensen pinto het hek toelaten. Nakilala onze fietsen passen namin niet pinto de kleine doorgang en moeten namin wachten paslit het grote hek geopend wordt. Eenmaal Aan de zijde worden andere gesommeerd namin ang pinto een jonge soldaat om onmiddellijk mee Te Komen. Namin verwachten een Klein kamertje waar nagkakilala tayo een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar namin terecht Komen ay echter erger Dan dat. Een grote Hal waar honderden reizigers sa geïmproviseerde rijen geërgerd staan ​​Te wachten op iets wat sinsel lang niet lijkt Te gaan Komen. De soldaat begint Te brullen en ER ontstaat een gat sa de Massa. Wij worden nakilala fiets en al naar voren geduwd en staan ​​plots helemaal vooraan. De soldaat gaat ER nakilala onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten mamaya terug nakikilala de mededeling dat namin daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen Te bewegen en zich Te hervormen. Namin hebben geen idee wat namin moeten doen en mensen om on heen kijken on ook nakilala vragende blikken Aan. Uiteindelijk worden namin geholpen pinto een jongeman mamatay onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens higit sa kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Igalang!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

PS. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We have been cycling for over 7 weeks now and no longer is it something for us to get used to but is the way of life. I think we are even getting used to cycling 100km per day in the Balkan heat which is constantly above 35 degrees, and are used to sleeping almost anywhere.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We were on a ferry coming back from cycling on one of the many islands there, it was a 6 or 7 hour boat ride so we prepared ourselves each with a few 2L bottles of cheap beer and put our feet up. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We were pretty groggy and didn't really feel like cycling 10-15km outside the city to find a good camping spot so we went with the first thing we saw… a little 2m spot between a fence for the shipping yard and the on-ramp to the motorway. We quickly fell asleep in the dirt, dreaming about being back home sitting on the couch watching films and eating junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Soon we realized the smell was from a big seagull that was ripped to shreds all around us and we were laying on its feathers and meat chunks. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Anyway… I think that was the worst place we slept so far.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
3. Cozy bed – As much as I love sleeping outside in random places, it is always relaxing to have a nice big bed to roll around in. But still nothing really beats a hammock.
4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. It's hard for me as I am a lover of rolling in bed all day long.
5. Hot meals - Since we aren't traveling with a stove we rarely get a warm chew in us, when we do we enjoy it more then most people. Normally we are eating plenty of raw vegetables, fruits, nuts, yogurts, tortilla chips with canned beans, and breads.
6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We are serious dirtballs and it's only going to get worse (or better if you enjoy bad smells) as this trip goes on.
7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. We are not at all fans of buying cold bottled water in the shop since the countries we are traveling through (and most countries in the world) have poor recycling programs (WARNING…I'm about to go on a rant). All the plastic goes in the trash, eventually ending up in the waterways and into the ocean, broken down into small editable plastic particles over decades and end up in the food chain. The chemicals in plastics (especially Bisphenol A which is used to make all water bottles, baby bottles, medical and dental devices, dental fillings, eyeglass, CDs and DVDs, and basically anything plastic you can think of) are largely responsible for many of the serious diseases found in the world today including diabetes, birth defects, obesity,neurological issues, breast and prostate cancers, and heart disease. I'm not making this up, this is really dam serious and when I think too hard about what we have done it honestly puts tears in my eyes. The big problem is that, Bisphenol A is also a synthetic estrogen (that means it's a man made female sex hormone), and plastics made with it can break down, especially when they're washed, heated or stressed, allowing the chemical to get into our food and water and then enter the human body. That happens to nearly all of us! The Center for Disease Control (a US agency that works to protect public health and safety) has found BisphenolA in the piss of 93% of surveyed Americans over the age of 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! If you don't have this shit in your body, you're not living in the modern world. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. The plastic we have made will be here longer then us! This year more plastic will be produced then last year, and next year even more!! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Bottled water from Pepsi co and Coke companies (such as Eva Water, H2OK, Aquafina, and Dasani) are mainly from the tap anyway (seriously, look it up!). Please don't buy bottled water if you can help it!
8. Clean underwear - I know I already mentioned it, but we appreciate clean undies so much it is worth saying again. I guess the only good thing about dirty ones is that when we are starving and will do anything for food, we can always go mushroom picking in our underpants.
9. Regular contact with friends and family – Don't take for granted your ability to talk with your friends and family, one day you wont be able to. It's important not to forget to tell the people you love that you love them!

This list can go on and on, these are just some of the first things that come to my mind.

We are relaxing down in Greece now and soon we will be leaving Europe and heading into Asia. Although it has been a lot of hard work and suffering, we are still full of energy and excited for what lies ahead!

Shaun

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!