Biking ay Cool

Nepal

/ / Oktubre ika-5, 2011 / / Walang Puna » / / tungkol sa

Sa paligid ng 2:30 sa hapon matang naka ko ang Indian hangganan sa Nepal matapos ang umaalis sa lungsod ng Gorakhpur sa ilalim ng isang maliwanag na kumikinang buong buwan sa 04:00 umaga at pagbibisikleta ang NH29 sa hangganan ng bayan ng Bhairahawa. Ang lupa sa buong NH29 ay isang patag na plain na kung saan bigas paddies at mga patlang na puno ng haspe ay lumago, at bilang malapit sa hangganan sa Nepal ang simula ng ang pinakamalaking na hanay ng bundok sa mundo ay dahan-dahan pagdating sa view, na maaaring maging lubhang daunting kapag pagdating nag-iisa sa pamamagitan ng bike na may intensyon ng pagsakay sa pamamagitan ng mga ito sa puso ng bansa. Nakikita ng kanilang mga balangkas sa pamamagitan ng mausok na hangin ng kabukiran tumakbo panginginig ang aking gulugod sa kabila ng ito pagiging isang 40 na araw ng degree. Nakikita kung ano ang maglatag maaga sa akin, alam ang trabaho na ako ay may sa gawin sa bato ito ang lahat ng mga paraan upang Kathmandu at realizing ang kawalan ng katiyakan ng hinaharap ginawa ang aking puso matalo sa adrenalin at hindi ko maghintay upang galugarin ang bagong bansa na ito.

Tumatawid sa pamamagitan ng Indian gilid ng hangganan ay maaaring maging nakalilito kung miss mo ang maliliit na marka opisina sa gilid ng masikip, maingay, maalikabok, kalye, kung saan kailangan mong maghintay ng 10 minuto para sa isang mabagal na gumalaw, potbellied, moustached Indian na tao upang ilagay isang exit stamp sa iyong pasaporte bago ang armadong guards ay hayaan mo tumatawid sa pamamagitan ng. Kung ikaw ay tumatawid sa pamamagitan ng kotse o bus maaari mong asahan na maghintay para sa mga oras sa isang siksikan ng trapiko. Ako ay masaya na sa roll ng mabilis sa pamamagitan ng sa aking bike na paghabi sa paligid ng malaking trucks at mga sasakyan na may upang ibahagi ang dalawang daanan para sa lahat ng trapiko na pagpunta sa parehong paraan. Tumatawid sa Nepalese side kailangan mong mahanap ang booth ng immigration at bumili ang iyong visa maliban kung ikaw ay nakaayos isa muna sa embahada ng isang Nepalese. Visa ang nagkakahalaga 40USD para sa isang buwan at maaaring patagalin hanggang sa 3 buwan sa tanggapan ng imigrasyon sa Pokhara at Kathmandu. Hindi tulad ng karamihan sa mga opisyal ng imigrasyon (lalo na ang Brits) ang tao sa panlililak ng aking visa ay friendly at at nakangiting. Siya ay nagpakita sa kanyang pag-aalala sa kung ako ay kinakain anumang bagay para sa tanghalian, kung gusto ko ng tsaa o kape, at kung ako ay may kahit saan upang manatili na gabi. Tinanggihan ko sa kanyang magiliw sa mga panauhin alok ng tanghalian at sinabi sa kanya ay ako lang cycle hanggang sa makuha ko pagod pagkatapos sana makahanap ng isang mahusay na lugar upang matulog sa susunod na malaking bayan. Ko nagpasya upang magpatuloy sa pagsakay sa kabayo ng isa pang 25-30km sa bayan ng Butwal pagtatapos ng araw na may 125km cycled. Bilang ko lulon sa highway napansin ko ang mga tao na maging mas masayahin pagkatapos sa India at tila maraming mas basura littering sa lupa at kalsada.

Traktor A ang dumating pagsakay sa likod ako sa 3 guys tungkol sa mga 17-22 taong gulang pagsakay sa ito suot ang bato T at natastas maong. Bilang sila rode nakaraang akin ako grabbed sa likod ng traktor sa isang kamay at ipaalam sa kanila pull sa akin kasama sa 35km/hr. Kapag nakita sila sa akin sila ay nagsimulang tumawa at magsaya sa akin sa bilang sila kinuha sa akin ang pagsakay para sa tungkol sa 15km bago sila ay i-off sa ibang direksyon. Matapos na pagtuklas, tuwing ako ay mapalad sapat upang magkaroon ng isang traktor pumasa sa akin ang pagpunta ng mga matarik, makipot, kalsada bundok na ako gaganapin sa dangerously para sa isang mahusay na marapat na pahinga para sa isang ilang km. Walang sinuman ang kailanman tila tututol o nag-aalala tungkol sa aking kaligtasan. Gusto ko ang bansang ito.

Butwal namamalagi sa pinakadulo na batayan ng ang Himalayas at sa hilaga dulo ng lungsod ang kalye papunta sa na nagsisimula ng Pokhara pataas sa 10-15% na elevation na hindi ipaalam sa up para sa hindi bababa sa 20km. Ang bayan ay ang lahat ng magagamit na kailangan mo bago ka magsimulang pagbibisikleta sa bundok at may ATM machine, internet cafes, at isang grupo ng mga sa humuni hotel upang pumili mula sa. Ako lulon sa bayan tungkol sa 5:00 naubos, mainit, at pang-amoy tulad ko lang cycled 120km sa 40 degree init 3 araw sa isang hilera, kung saan ay isang napaka-natatanging at mahirap na amoy na makuha. Nahanap ko sa isang hotel sa singilin ng 700 rupees sa isang gabi (tungkol sa 10 dollars) na kung saan ay hindi mura para sa Nepal at 5 mga dollars higit sa aking pang-araw-araw na badyet ngunit ito ay isang pinalamig ang lugar na may malaking malinis na kuwarto at isang balkonahe sa loob ng naghahanap ang sentro ng lungsod na may isang view ng mga bundok, at ako ay masyadong pagod upang ma-bothered naghahanap sa paligid ng bayan para sa pinakamahusay na mga presyo, ako ay nagsisimula sa pakiramdam ng sakit at nilalaman sa makatarungan na magagawang upang kumain, shower, at REST ang aking naubos na katawan para sa gabi bago tackling ang 200km hilaga sa Pokhara. Sa kabila ng kalye mula sa aking otel Sab ko sa gilid ng kalye ang mga tao na panonood sa bagong bansa na ito at pagkain ng mga mga 50cent plates ng veg pinirito mga bihon mula sa isang vendor ng kalye ginawa ko ng mga kaibigan, pagkatapos ay nagpunta ako sa aking kuwarto at lumipas para sa gabi.

Ang susunod na araw na nagsimula sa 4:00, ako ay gumawa ng maraming ingay sa hotel dahil ang pinto ay naka-lock at ako ay upang gisingin ang isang tao upang ipaalam sa akin. Pa rin ito ay sukdulang maitim kapag nagsimulang ko ang pagsakay ng mga bayan, at pagkatapos ay ang mga bundok ay nagsimulang! Daan pa magaspang na may mga maraming ng maluwag na mga bato at potholes at steadily ang elevation ang nagdala sa akin sa mga maulap ulap na nagsimulang umulan sa akin bilang kulog ay boomed at echoed off ang mga bundok at sa pamamagitan ng mga lambak. Tulad ng araw ang dumating sa loob ng kalahating oras ng pagbibisikleta ganap ko ay babad na babad, matapos ang lahat ng ito ay ngayon ang tag-ulan, ngunit sa kabila ng ulan temperatura ay pa rin sa kalagitnaan ng 30 at pag-aalis ng tubig pa rin ng malaking isyu sa kaligtasan.

Sa pagitan ng Butwal at Pokhara walang malaking bayan lamang ang maliit na mga Baryo at remote landscapes. Malabay tropiko mga halaman ay lumalaki sa lahat ng dako sa ang mga Hills at lambak, ang mga malalaking grupo ng mga monkeys ay maaaring narinig sa treetops at maraming tumakbo sa harap ko bilang ako ay Cycling bye. Bawat 500 metro o mas mababa ay kayo na ipasa ang isang talon, ang ilan sa malalim na swimming butas at ng ilang malinis na sapat upang uminom. Napuno ko ang aking tubig bote maraming beses sa tabi ng kalsada mula sa tubig-tabang na umaagos mula sa gilid ng bundok. Ang mga Hills at lambak ay lubos na linisin kumpara sa India at sa iba pang mga kalapit na bansa, ang hindi magkano ang basura ay maaaring matagpuan sa pamamagitan ng mga roadsides o sa mga ilog at lupa ay sariwa at berde, asahan mo halos makita ang mga elves at Ferries ng paglukso sa mula treetops at tumatakbo sa pamamagitan ng madamo Hills. Kahit na sa mas mababang elevations temperatura ay sa kalagitnaan ng 30 ng tops ng bundok ay pa rin maliwanag na puti na may snow at mga glacier paggawa ng isang maganda ang kaibahan laban sa malago berdeng Hills sa ibaba.

Pinahinto ko sa mga Baryo maliit na kung saan ang mga tao ay karaniwang friendly at at nakangiting at bumili ng pagkain at tubig. Presyo sa Nepal ay isang maliit na mas mahal pagkatapos Indya ngunit sa pangkalahatan ay may mas kaunting mga tao sinusubukang upang punitin mo pati na rin upang hulaan ko ito gumagana kahit. Sa ang maliit na Baryo Gusto ko magbayad karaniwang sa paligid ng 200-300 rupee ($ 2.50 - 4) para sa simpleng ngunit karaniwang malinis-ish pangaserahan na may isang pribadong banyo. Ang mga kalsada sa Nepal ay maliit na isang lane kalsada twisting at nagiging kasama matarik cliffs ng bundok ngunit may ay hindi gaanong trapiko maliban sa kalsada pagitan ng Pokhara at Kathmandu upang ito ay hindi lubos na mapanganib at kapag itigil mo para sa isang break na maaari mong kahit na may ilang kapayapaan at tahimik na upang matulungan ka palamig ka muna, makinig sa ang kalikasan at mga waterfalls, at dalhin sa ang magandang tanawin ng bundok sa paligid mo. Kung nais mong matulog sa labas ng lugar may mga maraming lugar na posible para sa set up ng isang tolda o pabitin iyong duyan.

Sa aking 4 na araw ng pagbibisikleta sa Nepal, maysakit bilang isang aso na may isang mataas na lagnat at tambutso tulad sintomas (masamang ideya na maging ang pagbibisikleta sa puntong iyon, hindi subukan ito maliban kung mayroon kang) ako dumating sa Pokhara, isang touristy lungsod ngunit pa rin masyadong pinalamig out at ng maraming mas mababa abala, smoggy, at maingay pagkatapos ang Kathmandu kaya ito ay hindi isang masamang lugar na gumastos ng 4 o 5 araw at gamitin ito bilang isang batayan para sa paggawa ng ilang trekking sa ang kalapit na mga bundok ng Annapurna at konserbasyon lugar. Pokhara rin sa tabi Phewa lake kung saan maaari kang pumunta para sa isang lumangoy, kayak o kanue, maglakad, o lamang palamig ka muna sa isa sa mga maraming mga cafes at bar kasama ang baybayin.

Cycling sa 350km kalye mula sa Pokhara sa Kathmandu ay isang matibay na palakihin hindi para sa mahina sa puso. Ito ay ang busiest kalye sa bansa upang ito ay puno ng usok na pumping ang mga trucks at nakatutuwang mga driver ng ​​kotse kaya kailangan mo upang maging isang maliit na mas maingat. Hindi lamang na, ito ay din ng isang medyo matigas pagsakay buong ng matarik na bundok sa ikot ng higit sa kung saan kasama ng tag-init init maubos ang iyong enerhiya at mga fluids masyadong mabilis upang maging handa at magdala ng maraming ng mga mataas na enerhiya na pagkain tulad ng peanut butter at lata ng beans! Ang isang bagay na talagang nahuli ang aking mata sa kalsada na iyon at halos lahat ng kalsada sa Nepal ay ang mga libu-libo ng mga halaman ng marihuwana lumalaki sa lahat ng dako ng lugar. Nakita ko ng 10 paa matangkad halaman gamot na pampatulog na lumalagong sa mga tao ng lawns sa harap at kahit mas malaking mga kasama sa gilid ng daan. Minsan ako ay pagbibisikleta down ang kalye sa palayok halaman luwa ng aking handlebars, paninigarilyo at pagkain ng mga mouthfuls ng skunky Himalayan kush. Nakita ko ang mga raids pulis sa bukid kung saan mga cops saan batak ng daan-daan ng mga halaman ng marihuwana at nasusunog ang mga ito o sa paglagay sa mga ito sa trucks ngunit hindi ko nakita ang punto ng mga ito dahil walang paraan na maaari nilang marahil mapupuksa ng lahat ito. Ito ay walang pag-asa para sa mga cops sa kailanman sa tingin nila manalo na labanan, pagbabawal ng marihuwana ay lamang manga para sa anumang pamahalaan na magpataw, ito ay hindi gumagana at nagsisilbi lamang upang lumikha ng mas maraming mga krimen at upang ilagay ang mga inosente na mga tao sa likod ng bar. Hindi tulad ng tabako, alak at mga pharmaceutical drugs na pumatay ng daan-daang libong mga tao sa bawat taon, ang marihuwana ay responsable para sa ng 0 pagkamatay ng mundo malawak sa lahat ng kasaysayan.

Ang huling 50km sa Kathmandu ay kung saan ang elevation ang makakakuha ng ganap na mabaliw, ito ay isang tunay na pantalon-shitter. Ang kalsada ay hindi bababa sa 20% elevation at walang pahinga hanggang sa makuha mo ang tuktok ng bundok at simulan ang pagsakay down sa Kathmandu lambak. Kahit na ang mga trucks akyat Maaari lamang ito tungkol sa 5-10km/hr. Ang bawat tao'y na ko talked sa sinabi sa akin na hindi na subukan sa cycle ito at sa lamang pagtatali ng pagsakay sa isang trak o makakuha ng isang bus (na kung saan lamang nagkakahalaga ng isang dolyar ng ilang) ngunit ito ay mga tao na marahil din sabihin sa akin na hindi ko dati cycle mula sa Holland sa Nepal, kaya ko pinili sakit sa paglipas ng kasiyahan at burn ko lahat ng aking natitirang enerhiya (na kung saan ay hindi magkano) at rocked sa pamamagitan ng mga ulap sa tuktok at pagkatapos ay down sa ang lambak sa smoggy Kathmandu kung saan ang aking mga mata ay nasusunog pulang mula sa lahat ng hangin polusyon. Kathmandu ay hindi talagang isang lugar na nais mong gumastos ng higit pa pagkatapos ng ilang araw, kung na. Medyo polluted, maingay at masikip, na may maraming ng mga shopkeepers na sinusubukang upang makipagtawaran para sa pera, at tourists na may mahal trekking boots at malungkot planeta gabay libro wondering sa paligid ng kalituhan ng mga kalye na naghahanap nawala at dumbfounded.

Nais kong ipagpatuloy ang pagbibisikleta sa Tibet at Tsina ngunit sa paligid ng parehong oras na ako dumating sa Nepal ng mga Intsik na pamahalaan ay sarado ang mga hangganan para sa mga taong tumatawid sa pamamagitan ng lupa mula sa Nepal sa Tibet sa dahil sa tensions sa pagitan ng dalawang bansa. Ang tanging paraan upang makakuha ng sa pamamagitan ng legal ay upang lumipad, ako ay walang pagpipilian, at ako ay asar off. Sa pagbibisikleta magambala, napagpasyahan ko ng pahinga para sa isang habang, i-save ang ilang mga higit pang cash, at pagkatapos ay subukan upang sa anumang paraan na makakuha ng bumalik sa kung saan ako tumigil at panatilihin sa lumiligid. Oh walang paglalakbay ay hindi sa paglipas pa! Makalipas ang ilang higit pa ng Asya magkakaroon pa rin ng North America upang lupigin, at marahil South America ..... Matapos ang isang maliit na magkano ang kinakailangan na pahinga at pagpapahinga ko ay lumiligid muli sa lalong madaling panahon, at sana Maarten pati na rin.

Shaun

Mainit na taglagas

/ / Setyembre ika-9, 2011 / / Walang Puna » / / tungkol sa

Aking mga huling linggo sa India ay maginaw 40 degree C araw na ginawa ito mahirap na gawin ang anumang bagay ngunit subukan sa Cool off at kumain ng mga bundok ng 25cent mga pakwan, kaya ako ay hindi kaya malungkot na umaalis. Sa pamamagitan ng Uttar Pradesh pagbibisikleta ay enerhiya draining dahil sa matinding init ngunit landscape ay medyo flat kaya ako ay pa rin sa ikot ng higit sa 100km bawat araw. Dahil pagbibisikleta sa 40 degree afternoons ay malapit ng paniwala, Gusto kong makakuha outta bed sa 03:00 sa bawat umaga at lumiligid sa aking bike bago 04:00 sa gayon ako ay maaaring tapusin ang aking mga araw ng 100 km bago 12:00. Ako ay naghahanap inaabangan ang panahon sa pagdating sa mga bundok ng Nepal kung saan ko imagined hangin ang upang maging mas sariwa at cool na. Ako ay natutuwa pinuntahan ko sa India at ako natutuwa ako natuklasan ang bansa sa pamamagitan ng bisikleta, ngunit kung tatanungin mo sa akin kung ang aking karanasan ay isang mabuti o masamang Gusto kong mahanap ang iyong katanungan mahirap sa answer. India maaari talagang maging isang lugar ng isip boggling na maaaring tumagal ng ilang mga mga lifetimes sa tunay na malaman ang tungkol sa at maunawaan. Ito ay tulad ng isang malaki at magkakaibang bansa na ito ay imposible sa tuntuning panlahat. Karamihan ng aking mga karanasan doon ay mabuti at pasasalamat ko sa Diyos para sa, at para na ibinigay sa akin ang kakayahan sa maglakbay at makita ang unang kamay kung ano ang mundo ay talagang gusto at matugunan ang lahat ng mga mabuting tao na nakilala ko na, ngunit din mas pagkatapos ay isang beses sa India ginawa ko ang karanasan o masaksihan ang ilang mga unpleasantries na kung saan ay karaniwang matatagpuan sa karamihan ng mga bansa sa buong mundo tulad ng panlahi pinsala, sekswal at pandiwang panliligalig ng mga kababaihan, karaniwang kakulangan ng kagandahang-loob, at balewalain mula sa kapaligiran, kung saan bagaman Gusto ko upang mahanap ko ito mahirap kalimutan ang tungkol sa. Ngunit ito ay lamang ang maliliit na aspeto ng mahusay na mundo namin nakatira sa na, ito ay sanhi sa pamamagitan ng sa amin at sa gayon ay maaaring mabago sa pamamagitan ng sa amin.

Gusto ko kailanman nais upang bumalik sa India? Ako talagang hindi sigurado. Sa pamamagitan ng isang populasyon ng higit sa 1.2 bilyong, India ay isang bansa na ay nagkakaroon ng napakahirap oras coping sa at pag-aayos sa isang napakalaking populasyon at patuloy na paglago ng populasyon. Ito ay tinatayang na ang Indya ng populasyon ay malampasan Tsina ay sa ang susunod na 20 taon o mas mababa, paglipat mula sa pangalawang sa ang unang pinaka-populated na bansa sa mundo, at ay hindi pa magkaroon ng imprastraktura o kapangyarihan henerasyon upang makitungo sa ang mga pangangailangan, at upang ay steadily pagyurak sa kapaligiran at pagtulong upang lumikha ng isang mas malaking agwat sa pagitan ng mayaman at mahirap. Ko nadama na sa pamamagitan ng paglalakbay doon ay hindi ako ay talagang alleviating ang mga problema ngunit lamang paggawa ng mga ito mas masahol pa. Sa isang bansa na may dahop basura pamamahala ito ay mas mahirap na maging "Eco-friendly". Minsan ko dala plastic at iba pang mga basura mula sa aking tanghalian sa paglipas 100'km bago natagpuan ko ang basura ng makakaya upang ilagay ito sa (kalimutan ang tungkol sa recycling ito) lamang sa mamaya panoorin ang isang tao darating at alisan ng laman ang maaari sa isang malapit na riverbank o sangkahan na.

Kung sa tingin ko tungkol sa India at isipin ko ito upang maging isang modelo para sa mga direksyon sa buong mundo ay heading hindi ito tumingin mabuti para sa aming hinaharap. Isa sa mga pangunahing problema sa India na maaaring magkaroon ng mga implikasyon para sa natitirang bahagi ng mundo ang kakulangan sa tubig. Ngayon milyon-milyong ng Indians kakulangan ng access sa linisin ang inuming tubig, at ang kalagayan ay lamang sa pagkuha ng mas masahol pa. Sa isang listahan ng mga 122 mga bansa na rate sa kalidad ng naiinom inuming tubig, India ranggo ng bulgar 120. Ayon sa mga pagtatantya sa pamamagitan ng bank ang mundo, sa India, pagtatae mula sa nahawahan tubig nag-iisa ay nagiging sanhi ng higit sa 1600 pagkamatay araw-araw na ang parehong bilang kung walong 200-tao komersyal mga aircrafts crash sa lupa bawat iisang araw! India ng demand para sa tubig ay lumalaki sa isang may alarma rate ng populasyon sa lumalaki. Ang kanilang lumalagong ekonomiya at lumalaking demand para sa pagkain palakihin Indya supply ng tubig kahit thinner. Pagbabago ng klima ay maaaring bawasan ang supply ng tubig na nanggagaling mula sa mga patak ng ulan at glacier pagpapakain Indya ng maraming mga ilog ay mabilis na pag-urong. Bilang ang demand para sa tubig para sa mga outweighs pagsasaka matustusan ang higit pa at mas bawat taon, India maaaring harapan ng higit pang mga problema ng mga shortages ng pagkain pati na rin.

Ngunit ang tubig krisis ng Indya ay halos isang ginawa ng tao problema. Ng klima ng India ay hindi partikular na tuyo, mayroon silang isang mahabang panahon ng tag-ulan at magkaroon ng isang pulutong ng mga ilog at tubig bukal. Lubhang malupit pamamahala, hindi maliwanag na mga batas, katiwalian ng pamahalaan, privatization, at pang-industriya at tao na basura dulot karamihan ng mga problema at ginawa kung ano ang tubig ay magagamit halos walang silbi dahil sa malaking dami ng polusyon. Dahil ang mga tao na sanhi karamihan ng ito krisis, sa pamamagitan ng pagbabago ng kanilang mga aksyon at ang paraan na sa tingin nila tungkol sa mga mapagkukunan ng tubig, mayroon silang kapangyarihan upang maiwasan ang kakulangan ng tubig, at ito ay nangangahulugan na may ay pa rin umaasa. Sila ay dapat na magsimulang gumawa ng mga positibong pagbabago, simulan conserving tubig, tumayo laban sa privatization, boykot ang de-boteng tubig, magsisimula sa ani ng mas tubig-ulan, ituturing ng tao, agrikultura, at pang-industriya basura, itigil ang dams gusali at umayos kung magkano ang tubig ay maaaring iguguhit ng lupa . Ito ay isang malaking hakbang patungo sa isang maliwanag na hinaharap.

Tulad ng para sa paglalakbay sa India sa pamamagitan ng bike, tingin ko ito ay magandang upang makaranas ng isang beses sa iyong buhay ... pero isang beses lamang. Ito ay mabaliw. Ang trapiko may ay hindi mapaniniwalaan o kapani-paniwala maingay at mabaliw. Ang lahat ay patuloy honking maaaring madaling sumabog ang kanilang mga harap at ang mga eardrums ng isang siklista sa isang marugo gulo. Big mga trucks at bus regular umihip ang mainit, itim na usok sa iyong mga mata at down ka baga, at araw-araw na titingnan mo ang kamatayan sa harap ng isang malaking trak pagdating ng dumadagundong patungo sa iyo at dumarating trapiko habang ang pagpasa ng iba pang mga kotse at trucks sa mga bulag sulok. Na ang normal. Mayroong talaga ay hindi maraming mga patakaran ng trapiko iba pang mga pagkatapos ay "lahat ng walang laman na mga puwang ay dapat na puno" "laging blaring iyong sungay" at "ang pinakamalaking sasakyan mananalo", kaya mga cyclists laging maluwag ang labanan. Kahit na ang patuloy na makinabang ng iyong sariling pagkakamatay ay maaaring maging isang magandang bagay, pagsakay sa kabayo ang isang bike sa India ay maaaring nagtataka ka kung pagbibisikleta talaga ay ang lahat na malusog, ngunit pagkatapos ay tandaan mo na kung lahat ay Cycling hindi ka magkaroon ng ingay, ang trapiko , at ang mainit na itim na usok sa iyong mukha.

Ngunit mayroong ding mga araw kapag ang mga cows at monkeys ay ang lamang ang trapiko Dodge sa tahimik na kalsada sa pamamagitan ng ang nagniningning sa gilid bansa o kasama ng isang walang hanggan, desyerto puting mabuhangin beach, sa ilalim ng makulimlim Palms, ang mainit na hangin sa iyong bumalik pang-amoy matamis na may nagpadala ng bulaklak at mga puno ng prutas, lumiligid sa pamamagitan ng mga babae, welcoming Baryo may mga anak na tumatakbo sa tabi mo at nakangiting at waving. Sandali kapag oras tumitigil bilang mahuli mo ang mga mata ng isang taong hindi kilala ng uri at ibahagi sa iyo ng isang unawa. Mapa-mas mababa at guidebook-mas mababa sa kamay ng kapalaran, hindi alam kung saan mismo kalye ay magdadala sa iyo at ikaw ay matugunan ang bawat araw. Ang mga sandali na ito ay kapag maalala mo kung ano ang buhay ay ang lahat ng tungkol sa at kung bakit ang iyong ginagawa kung ano ang iyong ginagawa. Adventure at kalayaan punan ang iyong kaluluwa habang ikaw ay umupo at uminom ng nagre-refresh juice mula sa isang niyog, pakikinig at pagmamasid sa kakaibang mundo sa paligid mo.

Shaun

Southern pagbibisikleta

/ / Hunyo 7th, 2011 / / Walang Puna » / / tungkol sa

Pagpapasya kung saan direksyon sa cycle sa pamamagitan ng Indya, ang isang bagay ay ng pagguhit akin patungo Kanyakumari at para sa ilang mga dahilan ko nadama ang dapat kong pumunta doon at suriin ito, kaya pagkatapos ng pagbibisikleta tungkol sa 1200km ng ang timog kanluran baybayin sa pamamagitan ng Goa, Karnataka, at Kerela (ang aking mga paboritong bahagi ng India) Kat, Bea aka Blue Woonicorn, Dervla at ako dumating sa Tamil Nadu at Kanyakumari na. Hindi isang pulutong ng mga tao na tapusin up naglalakbay doon dahil ito ay isang maliit na bit ng ang paraan ng pagiging sa ngayon timog ... talagang ito ay ang pinaka-timog punto ng India, ang mga dulo ng mga sub-kontinente.

Kanyakumari ay maliit na bayan sa estado ng Tamil Nadu. Isa dahilan ako ay may iguguhit ay para sa dagat. Ito ay ang punto ng pulong para sa 3 mga katawan ng tubig ... ang Arabian Sea, ang Dagat ng Bengal, at ang Indian Ocean, at ako nadama ang pangangailangan upang maging sa tubig ng 3 dagat nang sabay-sabay. Sa kasamaang palad ang ilan sa mga magic ng lugar ay nawala para sa akin dahil, tulad ng karamihan ng mga lugar sa bansa, walang mga basura sa lata ay matatagpuan upang doon ay isang pulutong ng mga basura sa paligid ng bayan sa pampang at dagat, halos plastic na basura, at ng mga kurso Nakita ko kahit tao pagkahagis ang kanilang mga plastic na bote sa dagat. Gayundin, na may sangkawan ng Indian tourists ito ay mahirap upang mahanap ang isang lugar para sa ilang kapayapaan at tahimik, bagaman huli natagpuan namin ang isang magandang lugar sa ginaw. Ang mga bisita ay kadalasang mula sa Kerela, na dumating upang makita ang maganda tumaas araw at sunsets (sa buwan ng Abril, maaari mong panoorin ang set ng araw at buwan tumaas sa parehong oras), bisitahin ang Kumari Amman templo na nakatuon sa Parvati ang birhen diyosa at asawa ng Shiva . Gayundin akit tao ay ang Vivkananda Rock Memorial binuo sa 1970, kung saan ay ang rebulto ng Tamil saint-sa makata Thiruvalluvar, na ang may-akda ng Thirukkural, isang tula na binubuo ng 133 chapters! Sa karangalan ng kanyang rebulto ay binuo 133 paa matangkad at isa sa pinakamalaking salaysay ng kasaysayan sa Asya.

Ang bayan ay isang magandang lugar na mag-tambay para sa isa o dalawang araw at hangin ay napaka-refresh kumpara sa mahalumigmig hangin ng karamihan ng timog kanluran baybayin. ang hangin sa Kanyakumari ay palaging pamumulaklak ng malakas at pinananatiling cool na mula sa dagat. Ito ay nagbago ng madaling daan ang na ulunan hilaga sa pamamagitan ng mga sentro ng Tamil Nadu. Ang unang 20-30km namin ay pagbibisikleta sa pamamagitan ng malaking mga bukid ng hangin, mas malaki pagkatapos ko na nakikita sa anumang iba pang mga bansa, kaya pagsakay ay kaaya-aya dahil nagkaroon pa rin isang refresh hangin na darating mula sa higit sa tuktok ng dulo ng Western Ghats na hanay ng bundok , ngunit sa lalong madaling panahon matapos na ang mga cool na hangin ay nawala at kami ay iniwan pagbibisikleta sa pamamagitan ng isang tuyo, maalikabok, mainit na tanawin kung saan ang temperatura naabot sa 40 ay sa lalong madaling panahon pagkatapos ng 10:00 ng pagpapatayo ang pawis mula sa iyong balat sa lalong madaling pagdating ng iyong pores . Isang araw namin cycled sa paglipas ng 100km sa 43 degrees at ang napaka masuwerteng hindi magdusa mula sa init stroke at pagkahapo.

Kung ikaw ay pagpaplano na matumbok ang India sa iyong bike, ko pinapayo pagbisita sa south. Ang pagkain na kinakain sa iyong mga kamay off saging dahon ay murang at kahanga-hangang, ang pang mga desyerto tabing-dagat o masikip touristy tabing-dagat ay matatagpuan sa lahat ng dako, at ang mga tao sa timog tila upang pumunta sa isang bit ng mas mabagal bilis, sa palagay ko ay mas inilatag- pabalik, friendly, at magiliw sa mga panauhin at pagkatapos ay sa ibang bahagi ng India.

Ngayon, hanggang hilaga sa estado ng Uttar Pradesh, Nepal looms overhead at paglalakbay nagpatuloy ang karagdagang sa down ang kalye.

Shaun

Bike-ayos sa India

/ / Ika-19 ng Abril, 2011 / / Walang Puna » / / tungkol sa

India ay puno ng mga bikes, halos lahat ng dako ka pumunta ay marahil mahanap ang mga tao na pagsakay bikes. Ngunit ang mga bikes na ito ay ang lahat ng mga solong bilis, murang, lumang bikes ay karaniwang ginawa sa Tsina. Kaya kung mayroon kang isang bike sa gears ay maaaring ito ay napakahirap upang makakuha ng anumang ng ekstrang bahagi na hinahanap mo, maliban sa mga pangunahing lungsod kung saan maaari mong ma-makahanap ng isang mahusay na tindahan ng bike. Ang pinakamahusay na maging handa at dalhin ang lahat ng iyong sariling mga bahagi sa iyo.

Mayroon akong maraming ekstrang bahagi sa akin, ngunit pa rin ng hindi inaasahang bagay ay palaging mangyari at mga bahagi ay maaaring makapag-sira o nasira. Pagkatapos ay dapat mong gamitin ang iyong talino sa paglikha upang malutas ang problema. Nangyari ito sa akin sa aking unang araw ng pagbibisikleta sa India .... ang mabilis na release ng bolt na humahawak sa aking likuran wheel ay snapped off sa dulo at ang kulay ng nuwes hawak ito sa lugar ay nawala. Hindi cool na!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Dam! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Fun times! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

shaun

Iran

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

After two weeks at last i managed to escape Dubai. Ang lungsod ay talagang nakuha sa aking mga nerbiyos sa isang bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. Tingin ko na ang pinakamahusay na Dubai ay nag-aalok para sa akin.

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Dahil sa ito ako ay upang baguhin ang aking mga plano ng kaunti at tiyak na hindi sa pamamagitan ng sinusubukang pisilin ang lahat ng ito sa isang mas maliit na timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. Ibig sabihin nito kong laktawan ang maraming ng mga lugar ko simula pinlano na bisitahin ngunit kinakailangang isali ang isang bagay na hindi tugma sa kung paano ang isa napupunta tungkol sa India ..

Shaun at sa kasamaang-palad ko ay maghiwalay. Dahil sa isang bureaucratic gulo na dulot ng mga pamahalaan ng ang Emirates at Canada siya ay sapilitang upang bumalik sa Canada muli upang ayusin ang mga bagay-bagay. Kung ang lahat ay mahusay siya ay makakuha sa India sa run ng Marso. I myself flew to India already a month and a half ago. Sa kasamaang palad hindi ko nagawa upang makahanap ng isang barko na maaaring tumagal ng sa akin mula sa Dubai sa India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. Kapag natagpuan ko na ang mga flight sa Goa ay lamang ng isang fraction na mas mahal, makapagsimula ako sa umisip na muli ang aking itineraryo ng kaunti. Lumilipad sa Goa ay nangangahulugan na ang isang napaka-lundo simula; walang trapiko saligutgot at milyon-milyong mga Indians sa paligid sa akin na gumawa ako pumunta ang loco sa aking unang araw. Kaya ko nagpasya na lumipad sa Goa at na noon ay lubos na isang mahusay na desisyon sa katunayan. Ang Airport ng Goa ay napakaliit at malapit sa ang tabing-dagat. Kaya pagkatapos ko dating ko mabilis binuo ang aking bike at pagkatapos ng isang oras na natagpuan ko sa aking sarili cruising down ang baybay-dagat na may isang malaking ngiti. Mass turismo ay higit pa sa North kung saan ang mga tabing-dagat ay littered na may recliners at joints na suka ang kakila-kilabot nakapopoot musika lahat ng araw na katagal. South ang ay may mga piraso ng turismo ngunit caters sa isang iba't ibang umpukan. Pangunahing lumang mga tao na lang na gusto umupo sa isang matiwasay na lugar at tamasahin ang mga tunog ng dagat. Mayroon pa rin ng maraming mga walang laman na tabing-dagat ay matatagpuan sa Goa at kaya ko ay may isang magic unang gabi out natutulog sa beach na walang polusyon ingay. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Mga kalsada ay mahusay at may maraming mga restawran kasama ang mga paraan kung saan ang isa ay maaaring bumili ng yummie na pagkain para sa mga lamang ng kalahati ng isang Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Lalo na pagkatapos ng pahinga ko awtomatikong simulan ang cruising sa kanang lane at kapag nakita ko kotse heading ang aking paraan .. "Ungas!!! Ikaw ay sa pagmamaneho sa maling lane ...!!! "... Oh maghintay .. “Sorry!!!!”.. Kaya na tumatagal ng ilang oras at ako ay marahil ang parehong pagkakamali ng ilang higit pang beses sa mga darating na linggo.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. Sa aking ikalawang gabi sa India, pa rin sa Goa, nagpasya ako na upang gumawa ng up ng isang bit para sa lahat ng mga buwan ng malapit na pangilin ng alak at invested maraming isang Rupee sa magandang ol 'malamig na beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. Ako halos nagpasya na mag-ipon ang aking pagod na katawan pababa sa aking matamis duyan kapag nadama ko ang isang tunay na masamang sulsol na matumbok na kalsada sa kabila ng katotohanan na ako ay struggling sa isang hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. Kaya bandang tanghali, conveniently ang hottest oras ng araw, Ininom ko ang lugar sa aking mahal at minamahal Brooks uupan at kicked ito off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. Ito nakabukas na 100km ngunit aktwal na dumating pababa sa 130km dahil Naiwan ako ng isang posteng nagtuturo at kaya ko ginawa ang isang bit ng isang likuan. Ang aking unang plano ay upang manatili sa Gokarna para sa isang araw o dalawa at pagkatapos ay magpatuloy down South sa patungo Trivandrum, up North sa Chennai at wakas ng isang tren hanggang sa isang lugar na malapit sa hangganan Nepalese. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). Para sa ilang mga tatlong linggo ko na nanirahan sa isang maliit na kubo sa beach at May lubos na gumon sa aking buhay ng plain tamad paggawa na walang, swimming, pagbabasa ng maraming libro at maikling sulat na pakikipag-chat sa paligid ng apoy sa kampo sa kapwa pangmatagalang mga residente na naging aking pamilya para sa isang habang . Sa pagtatapos ko sa wakas pinamamahalaang upang i-drag ang aking sarili ng paraiso at ilipat sa sa isa pang maliit na paraiso na tinatawag Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. Ang ideya ay upang gawin ang huling binti ng paglalakbay ng isang solo-tour (na rin, hindi ko talagang magkaroon ng isang pagpili ng kurso ...) ngunit ang mga bagay na nakabukas ang iba't-ibang. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. Nakilala ko sila sa Gokarna ilang oras ang nakalipas at bilang namin kayong kasama lubos na rin ang iminungkahi ko sa kanila sa cycle sa Nepal magkasama. Ayos lang sa akin sa lahat sa paglalakbay sa pamamagitan ng aking sarili ngunit ko tiyak Pinahahalagahan ang pagkakaroon ng ilang mga magandang kumpanya upang ibahagi ang mga highs at lows ng biyahe sa.

"Lamang real ang kaligayahan kapag nagbahagi ng" bilang Chris McCandless ay ilagay ito kapag siya nadama siya ay malapit sa daan (Sa ang Wild)

Ay i-update ang regular na!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km van de grens met Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse douane was een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond.. Luid geschreeuw, dozen in de lucht over en weer, vrouwen die bezig zijn de haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah's Khomenei en Khamenei die scherp toekijken of er echt geen haar meer te zien is. Chaos alom en wij worden in een kolkende massa naar voren gedreven waar we uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. We kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen door het hek toelaten. Met onze fietsen passen we niet door de kleine doorgang en moeten we wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

Sa Tabriz dienen namin een beslissing Te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Ang Gaan namin ng pinto Kurdistan naar het zuiden ng sa zetten namin koers naar ng het oosten om sa pamamagitan ng de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk sa Teheran Te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de Barre weersomstandigheden sa ng mamatay contreien zouden namin ER verstandiger Aan doen om richting de Kaspische Zee Te gaan. Een ng prima keuze zo zou mamaya blijken en Kurdistan blijft sa daar sinsel wel kahit liggen voor een mamaya bezoek.

Ng de overgang naar de kuststreek overweldigend. Enige dagen Na ons vertrek uit Tabriz fietsen namin uiteindelijk geleidelijk Aan de Bergen sa en zien namin zowaar hier en daar een Klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen namin vrijwel non-stop pinto woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom Te vinden ay. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en namin mga locals ng zien vele op een kluitje bij elkaar zitten, genietend ng van geïmproviseerde barbecues ng en vele theetjes. Ang namin Komen vele plekjes tegen mamatay ER veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen tumulog Te zien ay. Mga Rare jongens mamatay Perzen. Ng Ben ik hier de bihirang jongen?!

Namin stijgen en stijgen en Komen uiteindelijk bij een Lange tunnel uit. Het landschap ay iets groener ng Dan eerder maar sinsel steeds ay het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel Aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof namin sa een uitgekomen ng zijn gubat. Het ay ER groener Dan groen, klammer ng Dan klam en bijzonder mooie vergezichten nakilala de Kaspische Zee Aan de verre abot-tanaw. Het doet akin sterk denken Aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten pinto m'n hoofd. Zijn namin blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter on Te laten en als koningen rollen namin pinto ng bergje af een dikke mistlaag het groene dal sa ...

Ang ang de kust zelf ay helaas niet zo fraai als de daliri bergweg ernaar. Het sumadsad ziet ER vervuild en verwaarloosd uit. Ang De Zee, ang zo heb ik sa akin laten vertellen, ER niet veel beter Aan daliri. Ng Ze moet bijkomen van een aantal decennia Aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Sobyet Unie. Kami ay fietsen higit sa pinto ng een drukke snelweg dikke dieselwalmen en Aan weerszijden kijken namin ng uit op gedumpt afval. Zaten namin echt slechts een paar uur eerder sa dat groene paradijs? Tijdens ng onze biyahe ergeren namin on kapot Aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ang ng Ik begrijp dat sa veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat en dat de overheid Meer moeite moet doen op het gebied ng van verwerking en voorlichting. Echter, de Burger rebista ng ook Meer initiatief wat en "tapat na kalooban" tonen. Pinto ng Fiets je een prachtig natuurgebied, komt ER een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak pinto het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun ay inmiddels ook gearriveerd. Hij Lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. Ang namin babbelen nakilala ng wat mensen en uiteindelijk weten namin sa een slaapplekje Te regelen sa ang een pensiyon sa aanbouw ng bij restaurant een nabijgelegen. Nadat namin wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Ng ik kahit mee naar buiten Wil Komen. Ik Ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt ako dat z'n vriend buiten staat Te wachten om z'n excuses Aan Te bieden. Hij ay aangehouden pinto ng de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) auto ng ze hebben z'n geconfisceerd en hij Kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt akin ang om alsjeblieft de klacht sa ng Te trekken zodat hij niet sa de komt problemen nakilala de justitie. Ik GA ng hier onmiddellijk mee akkoord. Ik Kan Dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat straks namin moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden / familileden. Ang Uiteindelijk GA ik nakilala ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit Vol nakilala agenten en sampung overstaan ​​van de gehele kliek moeten namin handjes schudden en een elkaar geven een yakapin. Mga Ik may verwacht dat de snorrenclub ang sa lachen zou uitbarsten maar ze kijken akin Aan nakilala bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Ng Wat hebben Iraniërs toch sa godesnaam nakilala Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat lalaki zich openlijk adolaat uitlaat sa paglipas ng Hitler; "Siya ay isang tao na may mahusay na mga kasanayan sa pamumuno at tunay na alam kung paano mamamahala sa isang bansa! Alam ko ang ginawa niya ang ilang masamang maliit na mga bagay ngunit pa rin ... "ng" kinasusuklaman niya ang mga Hudyo at kaya gagawin ko! ". Ang sa Ik Sta Dan niet nakilala ang een nang andere maghati sa gare Te praten maar nakilala iemand mamatay sa akin zojuist getrakteerd heeft op een theetje en akin als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt ​​voor medemens zijn. Veel Iraniërs zien vanwege Hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht Te zijn van de uit Noord Indya afkomstige "superieure" Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen mga ehem om zijn daadkrachtig overkomen. Mga Ik pagulong maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het paglipas hebben. 'Israel, kapwa nating mga kaaway' zo kwamen namin ng het onderweg tegen op een paskilan. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd ang. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend ay maar toch ..

Ang ng ons verblijf sa Qom valt grofweg samen nakilala de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk mamatay van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van Hun Imam Hoessein mamatay vele eeuwen geleden nabij Kerbala afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten nakilala emotionele verhalen paglipas ng de slachtpartij. Mga namin hebben het meegemaakt dat een zaal Vol mannen plots sa huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven sa de drama verhalen het paglipas en sa. Mga op straat zie je grote optochten waarbij mannen pinto middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein nakilala zich meedragen. Ang Ze slaan zich sa sa een opzwepend ritme op Hun borst, bewerken zich lichtjes nakilala kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels nakilala zich mee. Ang Sa Libanon en Irak komt het sinsel voor dat ER messen worden gebruikt en ER veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie dit sa Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je alpombra laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten namin Qom ng pas Na een kleine linggo. Shaun ay sinsel steeds niet helemaal de oude en namin moeten maar kijken asarol het onderweg zal gaan. Het ay belangrijk om zeer Te voorzichtig Te zijn en de boel niet Te forceren. Ang namin hebben immers sinsel duizenden Te kilometro ng gaan en Dan ay ng het natuurlijk zaak dat je sa een tip tuktok baluktot sa conditie. Vanuit Qom ay ng ons plano sa om binnen 2 isang 3 dagen Isfahan Te bereiken ang. Namin brengen onze nacht buiten pinto, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. Sa Qom hebben namin van een vriend een aantal slaappillen gekregen en mamatay Komen nu toch wel bijzonder goed van pas. Ng de volgende ochtend staan ​​namin vroeg op om ER mamatay dag zoveel mogelijk kilometro uit Te Halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft sinsel steeds enorme pijn en namin vragen on af ng namin misschien niet een bus moeten aanhouden om sa Isfahan Te geraken. Uiteindelijk komt ng het antwoord van bovenaf. Bovenaf als sa de bestuurder van een grote trak mamatay langzaam naast akin komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag akin af wat mamatay knakker van sa akin pagkalanta. Om de haverklap komt ER wel iemand naast je rijden om Te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt atbp Bijzonder nagpapawalang-bisa omdat ze ng het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter sa geen vragen, alleen sa een gebaar dat ik sa de cabine Kan zitten en de fiets trak achterin de. Ehem ng Ik probeer duidelijk Te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde sandali besef ik ako dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als namin een ng angat zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn trak Aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad mamatay kami ng Na Isfahan wilden aandoen na. Namin besluiten om de angat toch maar Te accepteren. Fietsen achterin, wij sa de cabine en volle vaart vooruit. De traker blijkt een Azeri Te zijn en namin wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opyo om gefocused Ang Te blijven op de weg en een paar uurtjes mamaya staan ​​namin sa ng de karakteristieke woestijnstad Yazd.

Ang namin verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host sa Yazd. Het ay een fijn en rustig stadje om lekker doorheen Te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet akin bij vlagen een beetje denken Aan sommige buurtjes sa Marrakech. Het ay voor ons ook voor ng het eerst sa Iran dat namin reizigers tegenkomen andere. De sterke temperatuurwisselingen maken akin een beetje van streek. Overdag nakilala het zonnetje Kan het oplopen paslit 20c en 'nachts zit het tegen het vriespunt Aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respect!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

PS. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

a piece from Allison and Chad's blog….cycling friends we met in Istanbul

// December 8th, 2010 // 3 Comments » // Check these out

Meeting of the Minds

Istanbul has a history of being a great crossroads. The ethnic blend of the Turkish people in general is reminiscent of our own country and in the urban center-of-it-all this becomes even more distilled and obvious. Of course, this idea of “east meets west” is heavily marketed and commercialised in a city overflowing with tourists and, following a sojourn through more authentic places, this quickly rubbed us the wrong way. We have learned from living in a tourist area that every such place has a more realistic side where day to day life rolls on and the beauty of banality lies in open display. One day, while eating baklava and watching the throngs of tourists march by, two folks came along and opened the door to such a culture in Istanbul . (Shaun and Maarten)
Because the city is formed on two peninsulas separated by the Bosphorus, it is only natural that so many travellers would make their way through on their way to somewhere. This includes bike tourists who, while relatively few in number, seem to congregate wherever beer and tires are sold. Hence, as we watched two fellow dirtbags looking over our bikes we were quickly able to deduce that they were indeed members of our own far flung tribe. After a brief conversation we were off together for the other side of the straight to an unassuming neighborhood where we would share two days of storytelling, information exchange, and the good natured comeradery that comes from mutual understanding. There are a lot of ways to see the world, only a few of us are doing it this way. This makes our path feel unusual at times in that we get a unique view of the places we visit while presenting a unique sight for the folks we meet. There is also an air of freedom amongst cyclists that does not seem to pervade in the tourist crowd at large. Perhaps this is due to the self sufficiency or the feeling that we are somehow embodying the changes we wish to see in our world… Perhaps. But more so this feeling, this sense of adventure seems to be rooted in the very nature of our endeavor. When we commit to travelling this way, we are making a move that contraindicates obligations, embraces difficulties that conventional vacations are designed to steer around, and in doing so places us at the mercy of everyday people and everyday circumstances. Most of us assume that the banal, the mundane, and the industrial are filled with a timeless beauty that fully reveals itself at the pace of a bicycle. The few walkers we meet (and we do meet them, walking from, say, Paris to Jerusalem) would say that even this is much too fast.
Spending a few days with members of our own mental breed was revitalising. It is always nice to meet others who have cast aside traditionalisms for the sake of life on their terms. The time we shared was filled with laughs, discussions, and fresh ideas. The stuff that good diplomacy is made of; eating smoked muscles on the stairs, washing them down with cold beer, in the company of youth from a legion of nations. The stories of our elders tell us that these moments were so empowering. They still are. This life is timeless………

First bunch of pics of Bursa to Dugubeyazit (way more follows later..)

// November 12th, 2010 // 1 Comment » // travel

more uploaded as of 8th dec.

just click on the PICTURES tab up top

Hitchhikingscool

// November 4th, 2010 // 2 Comments » // travel

We had to wait some weeks to have everything in order for our İranian visas, so we decided to go hitchhiking to Georgia.

The hardest part was leaving Erzurum İ think…we were thumbing (actually petting the dog) on the road for four hours with no rides…only people stopping to tell us we cant hitchhike. We were standing beside a school where we were entertainment for the kids. They began climbing the fence to come talk with us and help us stop cars. They went to get their English teacher because they thought it would be funny for us to speak to her. She invited us in the school and we walked with her. This made a huge riot among the children and 50 of them swarmed around but the teacher got us safely in the staff lunch room where we met other teachers and were given a good lunch. Eventually we made it to Artvin…a beautiful mountain village….and spent the night there with some couchsurfers.

The next morning we hitched out, first getting a ride from an engineer from İstanbul who was working on some dams in the area. He spoke some English so communication was not a problem. He dropped us off after a 30km ride and 5 min later he changed his mind and came back to give us a ride another 40km to Hopa. From there we flagged another car after waiting about half an hour. This guy was cool but didn`t speak like us so communication was lacking sophistication. He was happy to meet us though and called up his friend who spoke English so we could have a translator. He invited us to dinner but we apologized that we had to continue hıtchıng so he left us his number to call him if we come back this way. He took us as far a he could then even flagged down the next ride for us, a big transport truck! This next ride was short because we were now close to the border.

Namin ipinasok Georgia! İf you don`t already know… Georgia lies between Eastern Europe and Western Asia, it is bounded to the west by the Black Sea, to the north by Russia, to the south by Turkey and Armenia , and to the east by Azerbaijan. Georgia is an ancient country with history dating back to the 12th century BC and is populated by only about 4.5 million people. There are hundreds of languages in the world but for all of these there are only 14 alphabets, so its pretty cool that the 5 million Georgian speakers own one of these alphabets, mkhedruli, which has 33 letters and makes me totally dizzy. Georgia was attacked by the Red army in the 1920`s, fought with the soviets against the nazi`s in WW2, and remained under soviet control until they declared independence in 1991 after the collapse of the soviet union. But in 2008 war broke out again between Georgia and Russia over some Georgian territories under Russian occupation which Russia sees as İndependent countries. But despite this almost all Georgians İ talked to have nothing against Russian people, they only dislike their government and know that the people have little to do with it, they just want to live in peace. İm sure other countries could learn a thing or two from the Georgians.

So İ spent about 2 weeks in Georgia, most of that time in the capital Tbilisi where İ met a lot of great friends. First we stayed with George, an old friend of mine, and drank a lot of cheap beers and wine, and eat tons of great food. George is crazy and it ws great to meet up again. Then Maarten took a visit to Spain and İ moved in with some friends İ met in a park one afternoon. These folks took great care of me and though communication was sometimes pretty shitty İ felt like we were family. İ was almost convinced by them to stay living with at their place in Tbilisi, but my ass belongs to the road and my wheels have to keep rolling. İt was sad to leave but İ`m sure İ will be back in Georgia again in the future.

To Maarten`s surprise İ was still hanging around Tbilisi when he returned from Spain and we were able to hitch out together. Driving in Georgia is a pants shitting expirence. İf you follow the traffic rules other drivers will have no respect for you, rules are for people that don`t know how to drive. It seems the rule is the biggest vehicle wins. Having your hands in the 10-2 position is never an option, not even for bus drivers, because one hand is used only for lighting a smoke, changing the music, or honking the horn. And most important….you never pass the care in front of you unless you see oncoming traffic less then 500m away.

Our first ride took about one hour to catch, this after many people coming to us saying it wasn`t possible to hitchhike, nobody will stop and we have to take a bus. But someone did stop…a Turkish trucker going our way pulled his rig over and we hopped in. Slowly our small Turkish vocabulary returned to our hungover brains. This guy gave us a ride only about 110km then had to stop for the night so we were left at a gas station in the middle of nowhere. We tried to hitch further but it was already pitch black and the drivers couldn't see us until they were too close to stop, and the gas station was not very popular, so we decided to camp out around back. THEN….it was realized that my dumbass forgot my mandolin back in Tbilisi! S**T!!! İ couldn`t leave my baby behind so Maarten joined my on a 2 euro bus ride back to the big smoke….

Back to square one. We gave hitching outta Tbilisi another shot, it worked the first time so we knew it could be done though many more people again said we have to take a bus. A few hours passed bye along with the few thousand drivers that wouldn`t pick us up, blowing bye us like stones flying from a slingshot on mars. One guy stopped and offered to take us to the bus station and pay for our ticket, but we stayed true to the way of the road. And finally an old guy with a few teeth and rickety old van stopped for us. He was rolling on about 300km our way and we bumped along the road with him…as you might imagine there was not too much conversation between us but we enjoyed the music on his cassette tapes. At one point the man stopped at a small road side market to talk with a farmer. Upon leaving we got stuck in deep loose gravel and had to push his van out in the poring rain. We rolled on into the night until it was the end of the line for ol farmer Joe, he dumped us out on the road in front of a cop shop in case we needed a place to sleep out in the middle of nowhere.

We put our thumbs out in the cold night air and the first cars stopped…a lawyer in shiny fast car. He spoke Russian so Maarten used what he knows for conversation. The friendly dude brought us 40km to a town close to our destination, then İ guess he felt bad for us because he decided to go out of his way to bring us the extra 15 km to Batumi after buying us some drinks. We found a place to crash for the night and in the morning we crossed the border back into Turkey and put our thumbs out again. İt was a beautiful sunny day and beside the Black Sea a man pulled over his pıck-up truck to give us a lift into Hopa. From there we found the road heading east to Artvin, were refused a lift by a trucker just pulling out and waited about 5 min for our next ride from a young couple, Englısh teachers, heading home to Artvin. 70km later, after passing by the trucker, we were dumped out on the road surrounded by giant mountains to be picked up again a few hours later by two toothless farmers in a dirty old truck. They forced me at gun point to play them a song, good thing İ went back for my mandolin! They flew us around the steep mountain roads with stunning views of valleys. rivers, and snow-capped peaks, then left us on the side of a dusty mountain road. 40 min and 4 cars passed by the time a young geologist from Ankara picked us up in his new sporty pick-up. Conversation was understood and we rocked out to his good taste in music.

Night came early ( 5pm) when we were dropped off at the road to Erzurum where we waited 3 hours in the cold and dark mountains for our next lift. We were also joined by a young Turkish dude hitching to Erzurum so now we were three. Eventually a food delivery van stopped for us. Our new friend hopped in the back of the van with no windows and bounced around back there in the dark for an hour and a half. Maarten and İ sat up front crammed in next to the two delivery guys in their late 30`s. They fed us pears and shared continuous elementary conversation as they were very interested in our favorite football ( soccer ) players. Maarten was renamed Ricky Martin and forced to make numerous prank calls to the guys buddies. Finally after a lifetime of closely smelling the one dudes terrible bo we arrived back home with our bikes in Erzurum.

Now…hitching is over for me…for a while anyway.

We are 30km from the İranian border today, in the town of Doğubayazit, shadowed by Mount Ararat. We spent an extra day here because İ lost the bolt for my front break cable and thought it better to find a bike shop to get a spare bolt, then to cycle in the mountains without breaks. Or maybe we are just lazy and want to bum around more. Either way…tomorrow we shall cross a new border!

shaun