Cykling är Cool

NEPAL

/ / 5 oktober 2011 / / No Comments » / / om

Runt 2:30 på eftermiddagen jag korsade indiska gränsen till Nepal efter att ha lämnat staden Gorakhpur under ett ljust glödande fullmåne på 4:00 på morgonen och cykla upp NH29 till gränsen staden Bhairahawa. Marken runt NH29 är en mycket platt slätt där risfält och åkrar fulla av korn odlas, och som ni nära gränsen till Nepal i början av de största bergskedjan i världen långsamt blir synligt, vilket kan vara mycket skrämmande när anländer ensam på cykel med avsikt att rida genom dem in i hjärtat av landet. Att se deras konturer genom dimmiga landskapet luften sprang frossa upp min ryggrad, trots att det är en 40 grader dag. Att se vad som låg framför mig, känna det arbete jag var tvungen att göra för att klippa det hela vägen till Kathmandu och förverkliga osäkerheten om framtiden gjorde min hjärtrytm med adrenalin och jag kunde inte vänta med att utforska denna nya landet.

Passera den indiska sidan av gränsen kan vara förvirrande om du missar den lilla omärkta kontoret på sidan av trångt, bullrigt, dammigt, gata, där du måste vänta 10 minuter på en långsam rörelse, potbellied, Moustached indisk man att sätta en utresestämpel i ditt pass innan beväpnade vakter kommer att låta dig passera. Om du korsar med bil eller buss kan du förvänta dig att vänta i timmar i en trafikstockning. Jag var glad att kunna rulla snabbt igenom på min cykel vävning i närheten av Big lastbilar och bilar som måste dela två körfält för all trafik som går åt båda hållen. Crossing i nepalesiska sidan måste du hitta invandring montern och köpa visum om du inte redan ordnat en i förväg på ett nepalesisk ambassad. Den visering kostar 40USD för en månad och kan förlängas upp till 3 månader vid invandring kontor i Pokhara och Kathmandu. Skillnad från de flesta invandring officerare (särskilt britterna) Mannen stämpling mitt visum var vänlig och leende. Han visade sin oro över om jag hade ätit något till lunch, om jag ville ha en te eller kaffe, och om jag hade någonstans att stanna den natten. Jag avböjde på hans gästfria lunch erbjudande och sa att jag kommer bara cykla tills jag tröttnar sedan förhoppningsvis hitta en bra plats att sova i nästa stora staden. Jag bestämde mig för att fortsätta rida annat 25-30km till staden Butwal avsluta dagen med 125km cyklade. När jag rullade ner på motorvägen märkte jag folk att vara gladare sedan i Indien och det verkade vara en mycket mindre skräp nedskräpning marken och vägar.

En traktor kom ridande bakom mig med 3 killar om 17-22 år rider i det bära sten T: s och jeans rippade. När de red förbi mig att jag tog på baksidan av traktorn med ena handen och låt dem dra mig längs med 35km/hr. När de såg mig började de skratta och heja mig på när de tog mig rida ca 15km innan de var tvungna att stänga av i en annan riktning. Efter denna upptäckt, när jag hade tur nog att ha en traktor förbi mig på väg upp de branta och smala bergsvägar jag hålls på farligt för en välförtjänt paus för några km. Ingen tycktes någonsin tänka eller orolig för min säkerhet. Jag gillade det här landet.

Butwal är själva basen av Himalaya och i norra änden av staden vägen till Pokhara börjar redan stigande på en 10-15% höjning som inte låter upp i minst 20km. Staden har allt tillgängligt som du behöver innan du börjar cykla i bergen och det finns bankomater, internetkaféer och ett gäng billig hotell att välja mellan. Jag rullade in till stan om 5:00 utmattad, varm och luktar jag cyklade 120km i 40 graders värme 3 dagar i rad, vilket är en mycket distinkt och svårt lukten att uppnå. Jag hittade ett hotell laddning 700 rupier per natt (ca 10 dollar) som inte var billigt för Nepal och 5 dollar under min dagliga budget men det var en cool plats med stora rena rum och en balkong med utsikt över stadens centrum med utsikt över bergen och jag var för trött för att bry sig titta runt staden för de bästa priserna, jag började må illa och var nöjd med att bara kunna äta, duscha och vila min utmattade kropp för kvällen innan tackla 200km norr till Pokhara. Tvärs över gatan från mitt hotell jag satt på sidan av gatan personer som ser på detta nya land och äta 50cent plattor av grönsaker stekta nudlar från en gatuförsäljare jag blev vän med, sen gick jag till mitt rum och svimmade för natten.

Nästa dag började på 04:00 var jag tvungen att göra en massa ljud på hotellet eftersom dörrarna var låsta och jag var tvungen att vakna upp någon att släppa ut mig. Det var fortfarande mörkt när jag började rida ut ur staden, då bergen började! Vägen var ganska grov med massor av lösa stenar och gropar och stadigt höjden förde mig in i de dimmiga molnen som började regna på mig som åskan dånade och ekade bort berg och genom dalar. När solen kom upp inom en halvtimme att cykla Jag var helt blöt, trots allt det var nu den regniga säsongen, men trots regnet var temperaturen fortfarande i mitten av 30-talet och uttorkning fortfarande en stor säkerhetsrisk.

Mellan Butwal och Pokhara det finns inga stora städer bara små byar och avlägsna landskap. Frodig tropisk vegetation växer överallt i bergen och dalarna, kan stora grupper av apor höras i trädtopparna och många sprang framför mig när jag skulle cykla då. Var 500 meter eller mindre kommer du att passera ett vattenfall, några med djupa simning hål och en del rent nog att dricka. Jag fyllde mitt vatten flaska många gånger vid sidan av vägen från sötvatten rinner från berget sidan. Bergen och dalarna det finns extremt ren i jämförelse med Indien och andra grannländer kan inte mycket sopor hittas av vägkanterna eller i floder och landet är friskt och grönt, förväntar du nästan se älvor och färjor hoppa från trädtopparna och löper genom gräsbevuxna kullar. Även vid lägre höjder var temperaturen i mitten av 30-talet fjälltopparna är fortfarande ljust vitt med snö och glaciärer gör en vacker kontrast mot de grönskande kullarna nedan.

Jag stannade i små byar där folket var oftast vänliga och leende och köpa mat och vatten. Priserna i Nepal är lite dyrare än Indien men i allmänhet finns det färre människor som försöker slita av dig också så jag antar att det funkar ännu. I de små byarna skulle jag normalt betala runt 200-300 rupier ($ 2,50 - 4) för enkel men oftast ren-ish boende med eget badrum. Vägarna i Nepal är små ett körfält vägar vrida och vända längs branta bergsklippor, men det finns inte mycket trafik förutom på vägen mellan Pokhara och Kathmandu så det inte är extremt farligt och när du stannar för en paus kan du även ha lite lugn och ro för att hjälpa dig slappna av, lyssna på naturen och vattenfall, och ta i det vackra bergslandskapet omkring dig. Om du vill sova utanför någonstans finns det många platser möjliga för att ställa upp ett tält eller hängande hängmattan.

På min 4: e dagen av cykling i Nepal, sjuk som en hund med hög feber och rökkanal symtom (dålig idé att vara cykla på den punkten, inte prova det om du inte måste) jag kom i Pokhara, en mycket turister stad men fortfarande mycket avslappnad och mycket mindre upptagen, avgasfyllda, och bullriga sedan Kathmandu så det är inte en dålig plats att tillbringa 4 eller 5 dagar och använda den som en bas för att göra lite trekking i närliggande Annapurna bergen och Conservation Area. Pokhara ligger också intill Phewa sjön där man kan bada, kajak eller kanot, vandra, eller bara ta det lugnt i en av de många kaféer och barer längs stranden.

Cykla 350km vägen från Pokhara till Katmandu är en tuff sträcka inte de svaga i hjärtat. Det är den mest trafikerade vägen i landet så det är fullt av rök pumpa lastbilar och galna bilförare så du måste vara lite mer försiktiga. Inte bara det, det är också en ganska tuff resa full av branta berg att cykla över vilka tillsammans med sommarvärmen kan rinna din energi och vätskor mycket snabbt så var beredd och få massor av höga energipriser mat som jordnötssmör och burkar bönor! Det enda som verkligen fångade mitt öga på vägen och de flesta vägar i Nepal var tusentals marijuanaplantor växer överallt. Jag såg 10 fot höga knark växter som växer på folk fram gräsmattor och ännu större sådana längs sidan av vägen. Ibland jag skulle cykla ner på vägen med krukväxter som sticker ut mina styret, rökning och äta munnar skunkig Himalayan Kush. Jag såg polisrazzior på gårdar där poliser där dra upp hundratals marijuana växter och bränna dem eller sätta dem i lastbilar, men jag såg inte vitsen med det eftersom det inte finns något sätt att de skulle kunna bli av med dem alla. Det är hopplöst för polisen att någonsin tro att de kunde vinna den kampen är förbudet mot marijuana precis okunniga För varje regering att införa, inte fungerar och bara tjänar till att skapa fler brott och att sätta oskyldiga människor bakom galler. Till skillnad från tobak, alkohol och läkemedel som dödar hundratusentals människor varje år, är marijuana ansvarig för 0 dödsfall i hela världen i hela historien.

Den sista 50km till Kathmandu är där höjden blir helt galen, det är en riktig byxor-Shitter. Vägen är minst 20% höjd och är obeveklig tills du kommer till toppen av berget och börja rida ner i Kathmandu dalen. Även lastbilarna klättring kan det bara gå omkring 5-10km/hr. Alla jag pratade med sa till mig att inte försöka cykla den och att bara lifta på en lastbil eller få en buss (som bara kostar ett par dollar), men dessa var folk som förmodligen också skulle säga att jag inte kunde cykla från Holland till Nepal, så jag valde smärta över njutning och jag brände alla mina kvarvarande energi (vilket inte var mycket) och gungade genom molnen till toppen och sedan ner i dalen för att avgasfyllda Kathmandu där mina ögon brann rött från all luft förorening. Kathmandu är egentligen inte en plats man vill spendera mer än några få dagar, om ens det. Det är ganska förorenat, bullrigt och trångt, med massor av affärsinnehavarna försöker pruta dig för pengar, och turister med dyra trekking stövlar och Lonely Planet guideböcker undrar runt i labyrinten av gator ser förlorad och förstummad.

Jag ville fortsätta cykla in i Tibet och Kina, men ungefär samtidigt som jag kom i Nepal den kinesiska regeringen hade stängt gränsen för personer som passerar landvägen från Nepal till Tibet på grund av spänningar där mellan de två länderna. Det enda sättet att få genom juridiskt var att flyga, hade jag inget val, och jag blev förbannad. Med cykling avbryts bestämde jag mig för att ta en paus ett tag, spara lite mer pengar, och sedan försöka att på något sätt komma tillbaka till där jag slutade och fortsätta köra. Åh nej resan inte är över ännu! Efter lite mer av Asien kommer det fortfarande Nordamerika att erövra, och kanske även Sydamerika ..... Efter lite välbehövlig vila och avkoppling jag kommer att rulla snart igen, och förhoppningsvis Maarten också.

shaun

Brittsommar

/ / 9 september 2011 / / No Comments » / / om

Mina sista veckor i Indien var kyligt +40 grader C dagar som gjorde det svårt att göra något annat än att försöka svalka och äta berg av 25cent vattenmeloner, så jag var inte så sorgligt att lämna. Genom Uttar Pradesh cykling var energi dränering på grund av den extrema värmen, men landskapet var ganska platt så jag var fortfarande möjlighet att cykla över 100 km varje dag. Eftersom cykling i de 40 graders eftermiddagarna var nära självmords, skulle jag få outta säng på 3:00 varje morgon och vara rullande på min cykel innan 04:00 så jag kunde avsluta mina +100 km dagar innan 12:00. Jag ser fram emot att komma fram i bergen i Nepal där jag föreställde luften att vara mer fräsch och cool. Jag är glad att jag åkte till Indien och jag är glad att jag upptäckte landet med cykel, men om du frågade mig om min erfarenhet var en bra eller dålig jag skulle hitta din fråga svår att besvara. Indien kan verkligen vara ett sinne boggling plats som kan ta dig flera livstider att verkligen lära känna och förstå. Det är en sådan stor och mångskiftande land att det är omöjligt att generalisera. De flesta av mina erfarenheter att det var bra och jag tackar Gud för, och för att ha gett mig möjligheten att resa och se första hand hur världen verkligen gillar och uppfylla alla de goda människor som jag mött, men också mer än en gång i Indien Jag gjorde erfarenhet eller bevittna några unpleasantries som vanligtvis återfinns i de flesta länder över hela världen som rasfördomar, sexuella och verbala trakasserier mot kvinnor, gemensam brist på artighet, och ignorera från omgivningen, som även jag vill jag tycker det är svårt att glömma. Men dessa är bara små delar av den stora värld vi lever i, är det orsakas av oss och kan ändras av oss.

Skulle jag någon gång vill gå tillbaka till Indien? Jag är verkligen inte säker. Med en befolkning på över 1,2 miljarder euro, är Indien ett land som har mycket svårt att hantera och anpassa sig till en massiv population och fortsatt befolkningstillväxt. Det uppskattas att Indiens befolkning kommer att överträffa Kinas under de närmaste 20 åren eller mindre, rör sig från det andra till det första folkrikaste landet i världen, och ännu inte har infrastruktur eller kraftgenerering för att hantera de krav och så stadigt förstör miljön och bidrar till att skapa en större klyfta mellan rika och fattiga. Jag kände att genom att resa där jag inte riktigt var lindra problemen, men bara att göra dem värre. I ett land med mycket dålig avfallshantering är det mycket svårare att vara "miljövänlig". Ibland har jag som plast och andra sopor från min lunch i över 100'km innan jag hittade en papperskorg för att sätta den i (glöm återvinning det) bara för att senare titta på någon komma och tömma burken in i en närliggande flodstrand eller dike.

Om jag tänker på Indien och jag antar att det är en modell för den riktning som hela världen är på väg det inte ser bra ut för vår framtid. Ett av de stora problemen i Indien som kan ha konsekvenser för resten av världen är vattenbrist. Just nu miljontals indier saknar tillgång till rent dricksvatten, och situationen bara blir värre. I en lista av 122 länder ansåg om kvaliteten på dricksvatten dricksvatten, rankad Indien en ödmjuk 120. Enligt uppskattningar från Världsbanken, i Indien, diarré från förorenat vatten enbart orsakar mer än 1.600 dödsfall per dag, det är samma som om åtta 200-person kommersiella flygplan störtade till marken varje dag! Indiens efterfrågan på vatten ökar i en alarmerande takt som befolkningen växer. Deras växande ekonomi och växande efterfrågan på livsmedel stretch Indiens vattenförsörjning ännu tunnare. Klimatförändringarna kan minska tillgången på vatten som kommer från regn och glaciärer utfodring Indiens många floder krymper snabbt. Eftersom efterfrågan på vatten för animalieproduktion uppväger leverera mer och mer för varje år, kan Indien har större problem med livsmedelsbrist också.

Men Indiens vattnet kris är oftast en man-made problem. Indiens klimat är inte särskilt torr, har de en lång monsun säsong och har en hel del floder och grundvatten. Extremt omänskliga hantering, oklar lagar, regeringen korruption, privatisering, samt industri-och mänskligt avfall har orsakat de flesta problemen och gjorde vad vatten finns praktiskt taget meningslöst på grund av den enorma mängd föroreningar. Eftersom människor har orsakat det mesta av denna kris, genom att ändra sina handlingar och hur de tycker om vattenresurser, har de makten att förhindra vattenbrist, och detta innebär att det fortfarande finns hopp. De måste börja göra positiva förändringar, börja spara vatten, stå emot privatisering, bojkotta buteljerat vatten, börja skörda mer regnvatten, behandla människor, jordbruks-och industriavfall, sluta bygga dammar och reglerar hur mycket vatten kan dras ur marken . Detta kommer att vara ett stort steg mot en ljusare framtid.

När det gäller resor Indien cykel, tror jag det är bra att uppleva en gång i ditt liv ... men bara en gång. Det är galet. Trafiken finns oerhört bullrig och galen. Alla är ständigt tutande hornen och trumhinnorna för en cyklist kan lätt explodera i en blodig röra. Stora lastbilar och bussar puffa regelbundet varmt, svart rök i dina ögon och ned du lungorna och varje dag man ser döden i ansiktet som en stor lastbil kommer dånande mot dig och mötande trafik medan passerar andra bilar och lastbilar på blinda hörn. Det är normalt. Det är verkligen inte många trafikregler andra sedan "måste alla tomma utrymmen fyllas" "alltid vara skrällande ditt horn" och "den största fordonet vinner", så cyklister alltid förlorar striden. Även den konstanta förverkligandet av din egen dödlighet kan vara en bra sak, kan cykla i Indien att du undrar om cykling verkligen är allt som frisk, men då du kommer ihåg att om alla skulle cykla du inte skulle ha buller, trafik , och den varma svarta röken i ansiktet.

Men det fanns också dagar när kor och apor var det endast trafik till smita på lugna vägar genom den lysande landsbygden eller längs en ​​ändlös, öde strand med vit sand, under skuggiga palmer, den varma vinden på ryggen luktande söt med det skickade blommor och fruktträd, rullande genom nyfikna, välkomnande byar med barn som kör vid er sida ler och vinkar. Ögonblick när tiden stannar när du fånga ögonen på en slags främling och du delar en förståelse. Karta-mindre och guidebok-mindre i händerna på ödet, utan att veta exakt var vägen tar dig och vem du möter varje dag. Dessa stunder är när du kommer ihåg vad livet handlar om och varför du gör vad du gör. Äventyr och frihet fyller din själ när du sitter och dricker den uppfriskande juice från en kokosnöt, lyssna och titta på konstiga världen omkring dig.

shaun

Södra cykling

/ / 7 juni 2011 / / No Comments » / / om

Bestämma vilken riktning för att bläddra genom Indien, något drog mig till Kanyakumari och av någon anledning kände jag att jag borde gå dit och kolla upp det, så efter cykling om 1200km i sydväst kusten genom Goa, Karnataka, och Kerela (min favorit del av Indien) Kat, Bea aka Blue Woonicorn kom Dervla och jag i Tamil Nadu och Kanyakumari. Inte många människor hamnar reser dit eftersom det är lite ur vägen är så långt söderut ... Egentligen är det mest South Point Indien, slutet av den sub-kontinenten.

Kanyakumari är liten stad i delstaten Tamil Nadu. En anledning jag drogs fanns för havet. Det är poängen med mötet för 3 vattenförekomster ... Arabiska havet och havet av Bengal och Indiska oceanen, och jag kände behovet av att vara i vattnet 3 hav på en gång. Tyvärr en del av magin i platsen var förlorad för mig eftersom, som de flesta platser i landet fanns det inga soptunnor som finns så det fanns en massa skräp runt staden och havet, mestadels plastavfall, och naturligtvis Jag såg även människor kastar sina plastflaskor i havet. Även med de horder av indiska turister det var svårt att hitta en plats för lugn och ro, även om så småningom hittade vi en bra plats att kyla. Besökarna är främst från Kerela, som kommer att se den vackra soluppgången och solnedgången (i april kan du titta på solnedgången och månen ökar samtidigt), besöker Kumari Amman tempel tillägnat Parvati jungfrun gudinna och hustru till Shiva . Också locka människor är Vivkananda Rock Memorial byggdes 1970, vilket är en staty av tamilska saint-poet Thiruvalluvar, som är författare till Thirukkural, en dikt som består av 133 kapitel! För att hedra detta hans staty byggdes 133 meter hög och är en av de största minnesmärken i Asien.

Staden var ett trevligt ställe att hänga ut för en dag eller två och luften var mycket uppfriskande i jämförelse med den fuktiga luften större delen av sydvästra kusten. vinden i Kanyakumari är alltid blåser starkt och förvaras svalt från havet. Detta förändrades så fort vägen norrut genom centrum av Tamil Nadu. Den första 20-30km: s vi cykla igenom stora vindkraftparker, större sedan jag har sett i något annat land, så resan var trevlig eftersom det fortfarande var en uppfriskande vind som kommer från över toppen i slutet av den västerländska Ghats bergskedjan , men snart efter att de svala vindarna var borta och vi blev kvar cykla genom ett torrt, dammigt, varmt landskap där de temperaturer som uppnås i 40-talet strax efter 10:00 torkning av svett från huden så fort det kommer ut porerna . En dag cyklade vi över 100 km i 43 grader och var mycket tur att inte drabbas av värmeslag och utmattning.

Om du planerar att slå Indien med din cykel, rekommenderar jag att besöka söder. Maten äts med händerna från bananblad är billigt och fantastiska, de långa öde stränder eller trånga stränder turistiga överallt, och folket i söder tycks gå på lite mer långsammare takt, enligt min mening de är mer laid- tillbaka, vänliga och gästfria sedan i andra delar av Indien.

Nu norrut i delstaten Uttar Pradesh, vävstolar Nepal overhead och resan fortsätter vidare på vägen.

Shaun

Bike Repair i Indien

/ / April 19, 2011 / / No Comments » / / om

Indien är fullt av cyklar, nästan vart du än går du förmodligen kommer att hitta folk ridning cyklar. Men dessa cyklar är alla samma hastighet, billiga, gamla cyklar vanligtvis i Kina. Så om du har en cykel med växlar kan det vara mycket svårt att få någon av de reservdelar du söker, förutom i stora städer där Du kanske kan hitta en bra cykelaffär. Det är bäst att vara förberedd och ta med alla dina egna delar med dig.

Jag har en hel del reservdelar med mig, men ändå oväntade saker kommer alltid att hända och delar kan skadas eller gå sönder. Då måste du använda din uppfinningsrikedom för att lösa problemet. Detta hände mig på min första dag cykla i Indien .... snabbkopplingen bulten som håller på min bakhjulet hade snäste av vid slutet och muttern som håller den på plats var borta. Inte coolt!

Jag mådde till bra denna dag, hade jag inte mycket sova en stund och jag var sjuk i influensa så jag verkligen inte behövde några fler problem och jag säker på inte känns som roaming runt en stad söker cykelaffärer , men jag hade inget val. Jag fick en taxi för att ta mig till en cykelaffär, sedan en annan och en annan, men ingen hade sett snabbfästen nav innan och sa att jag brukar hitta något i Indien. Dam! Jag valde min trötta värkande hjärna en lösning .... Jag gick att hitta en svetsare och frågade om han på något sätt kunde svetsa ett gängat bit metall till slutet av busted bulten .... han sa kanske om jag hittar honom i materialet ... ok, bra nog svaret för mig. Jag sedan gick runt i staden till ett par olika smutsiga gammal hårdvara butiker och så småningom hittade en liten skruv som såg ut som det var rätt storlek och hade rätt tråden, tog jag den tillbaka till svetsaren snubben som skar av toppen den och svetsade det till slutet av den snabba frigöringsbulten och laddade mig 50 rupier. Jag gick tillbaka till min cykel och försökte passa bulten genom navet, men det var lite för tjock och måste slipas ned. Turen var grupp ca 15 indiska killen stående omkring tittar på (stor överraskning) och några av dem var tillräckligt kall för att hjälpa mig. Jag hoppade på baksidan en en killar motorcykel med hjulet och bulten i ena handen och vi gick flyger runt på gatorna till en vän till honom med en kvarn och han fast bulten för mig gratis. Okej .... dags för nästa problem .... jag glömde att hitta en mutter för att ersätta den som avbröt slut och jag hade inget att fästa bulten på med, och vid det här laget var det eftermiddag och varmt som fan, jag inte hade inte ätit hela dagen och jag kände skit så jag inte såg fram emot att gå tillbaka genom staden för att bara hitta en mutter. Roliga gånger! Men gäng snubbar som står omkring tittar på mig fixa cyklarna där riktigt coola och det dröjde inte länge förrän en av dem kom med några gamla muttrar och brickor som tur nog, passar fint och jag hade hjulet fast på tight och Vi rullade i stekande indiska sön

Så om något på din cykel raster i Indien och du inte har de reservdelar till fixa det, med alla svetsare och geniala mekanik runt, kommer du antagligen turen att få hjälp att göra några hemmagjorda anpassade delar för att få dig bye tills du hittar en bra cykelaffär.

shaun

Iran

/ / 5 mars 2011 / / No Comments » / / om

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

Tyvärr Indien gav mig ett visum för bara 3 månader. Jag räknar med en 6 månaders en så jag kunde ta min tid för att se landet Shanti Shanti med cykel. På grund av detta var jag tvungen att ändra mina planer lite och definitivt inte genom att försöka pressa allt i en mindre tidsram. Jag har tänkt olika vägar och alternativ, men slutligen avgöras för att gå ner en bit och sedan rakt norrut till Nepal. Det betyder att jag måste hoppa över massor av ställen jag först planerade att besöka, men att behöva rusa in är något som inte är förenligt med hur man går omkring i Indien ..

Shaun och jag hade tyvärr dela upp. På grund av en byråkratisk oreda som orsakas av regeringarna i Emirates och Kanada han var tvungen att gå tillbaka till Kanada igen för att reda ut saker. Om allt är väl att han kommer att få Indien i körningen av mars. Själv flög till Indien redan en och en halv månad sedan. Tyvärr har jag inte kunnat hitta ett fartyg som kunde ta mig från Dubai till Indien. Tydligen har något att göra med de indiska tullen inte emot resande som kommer in på icke-kommersiella fartyg (som ett fraktfartyg eller en gammal dhow till exempel) Hursomhelst, är jag här och glad!

Inledningsvis jag planerat att flyga till Mumbai från där jag skulle gå söderut. När jag fick reda på att flyg till Goa bara skulle vara en bråkdel dyrare, började jag tänka min resplan lite. Att flyga till Goa innebär en mycket avslappnad start, ingen trafik kaos och miljontals indier runt omkring mig som får mig att gå loco på min första dag. Så jag bestämde mig att flyga till Goa och det var en ganska bra beslut faktiskt. Flygplatsen i Goa är mycket liten och nära stränderna. Så efter att jag kom jag ihop snabbt min cykel och efter en timme fann jag mig själv cruising ner kust med en mycket stor leende. Massturismen är mer i norr där stränderna är full av vilstolar och leder till att puke ut hemska vidrig musik hela dagen lång. Södra har bitar av turism men vänder sig till en annan publik. Främst gamla människor som bara vill sitta i en lugn plats och njuta av ljudet av havet. Det finns fortfarande gott om tomma stränder som finns i Goa och så jag hade en magisk första natten ute sover på stranden utan buller. Gissa jag också börjar bli lite äldre ..

Cykling i Goa är stor. Vägarna är utmärkta och det finns gott om restauranger längs vägen där man kan köpa en mums mat för bara en halv euro. Det enda jag har att lära om och om igen är att hålla till vänster! Speciellt efter en paus börjar jag automatiskt cruising på rätt körfält och när jag ser bilarna rubriken på mitt sätt .. "Idiot! Du kör på fel körfält ..! ".. Oh vänta .. "Förlåt!" .. Så som tar lite tid och jag kommer förmodligen att göra samma misstag några gånger de närmaste veckorna.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km van de Grens träffade Irans ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de Grens Zit; veel Händel op straat, geldwisselaars sv flarden persiska. Dörr het huidige embargot är Iran niet aangesloten op-Het internationale banknetwerk sv zodoende kan-ER geen Geld opgenomen Worden. Nåla noch kreditkort. Vi zijn DUS genoodzaakt OM van tevoren een Flinke fraktsedlar duiten i TE slaan. Eerst een Berg Turkse Lira: s opnemen sv dynan vervolgens omwisselen naar Euro: s. Het är lastig i TE Schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. Vi hebben gehoord dat-Het ER vrij Goedkoop är maar hebben geen weet skåpbil de exacte prijzen sv kunnen moeilijk een betong berekening maken. Uiteindelijk kiezen vi ervoor OM-Het maar zo ruim mogelijk i TE Schatten. Het är immers beter OM-Geld över te houden dan-zonder Komen te zitten. Ik voel mig wel ietwat ongemakkelijk träffade zoveel Geld op Zak en hoop dat Iran echt ZO veilig Är ALS ik van menig reiziger Heb mogen vernemen.

Uppfyllt een zalig zonnetje rijden vi langzaam Dugubeyazit UIT op weg naar de Grens. Vi passeren berget Ararat en voelen ons betoverd dörren Haar schoonheid. Er är geen vuiltje aan de Lucht sv vi hebben een perfekt zicht op-deze bijzondere Berg die een zeer belangrijke rol speelt i DE (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararats aanbeden dörr de Armeniërs dynan de Berg wrang genoeg vanuit Jerevan i DE verte zien liggen, grondgebied wetende dat Het zich op-huidig ​​turkar bevindt. Natuurlijk Moet daar op de översta bovendien ook sändingen ergens een Ouwe Schuit Onder de Sneeuw bedolven liggen, achtergelaten dörr en-Noak dynan träffade z'n beestenboel dörr Jaweh WERD gematst sv ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten dynan wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden skåpbil Koerdische komaf dynan ons-langs de weg träffade gemeen geblaf toejuichen. SOMS Worden vi ens achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn OM echt tå te hända. Gewoon lekker fietsertjes Plagen, je Moet Betoch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk Komen vi dan-bij de Grens aan! Overal Turkse vlaggen sv leuzen zoals "hoe blij är Hij die kan-zeggen dat-Hij een Turk är". De Turkse Staat är sändingen relatief jong sv vooral i HET Oosten waar aardig wat minderheden Wonen wordt ER Tijd noch moeite bespaard OM-de Turkse identiteit goed Erin te peperen bij de lokalbefolkningen. Het är dan ook een regio waar tot op de dygn van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te Komen. Zo var ER tijdens ons kortstondig verblijf i Dugubeyazit s Nachts artillerievuur te Hören afkomstig van de Ararat. PKK: rebellen vs Het Turkse leger zo Bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse Douane var een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse Zijde WERD ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond .. Luid geschreeuw, dussin i DE Lucht över sv Weer, vrouwen die bezig zijn de Haren Weer te bedekken sv natuurlijk grote portretten skåpbil de ayatolla: s Khomenei sv Khameneis die Scherp toekijken av ER echt geen haar meer te zien är. Kaos ALOM sv wij Worden i een kolkende Massa naar voren gedreven waar vi uiteindelijk bij een Groot hek-tot een stopp Komen. Vi kijken tå hoe militairen genieten skåpbil hun Autoriteit sv mondjesmaat mensen dörr Het hek toelaten. Uppfyllt Onze Fietsen passagerar vi niet dörr De Kleine doorgang sv moeten vi wachten tot Het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respekt!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We have been cycling for over 7 weeks now and no longer is it something for us to get used to but is the way of life. I think we are even getting used to cycling 100km per day in the Balkan heat which is constantly above 35 degrees, and are used to sleeping almost anywhere.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We were on a ferry coming back from cycling on one of the many islands there, it was a 6 or 7 hour boat ride so we prepared ourselves each with a few 2L bottles of cheap beer and put our feet up. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We were pretty groggy and didn't really feel like cycling 10-15km outside the city to find a good camping spot so we went with the first thing we saw… a little 2m spot between a fence for the shipping yard and the on-ramp to the motorway. We quickly fell asleep in the dirt, dreaming about being back home sitting on the couch watching films and eating junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Soon we realized the smell was from a big seagull that was ripped to shreds all around us and we were laying on its feathers and meat chunks. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Anyway… I think that was the worst place we slept so far.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
3. Cozy bed – As much as I love sleeping outside in random places, it is always relaxing to have a nice big bed to roll around in. But still nothing really beats a hammock.
4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. It's hard for me as I am a lover of rolling in bed all day long.
5. Hot meals - Since we aren't traveling with a stove we rarely get a warm chew in us, when we do we enjoy it more then most people. Normally we are eating plenty of raw vegetables, fruits, nuts, yogurts, tortilla chips with canned beans, and breads.
6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We are serious dirtballs and it's only going to get worse (or better if you enjoy bad smells) as this trip goes on.
7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. We are not at all fans of buying cold bottled water in the shop since the countries we are traveling through (and most countries in the world) have poor recycling programs (WARNING…I'm about to go on a rant). All the plastic goes in the trash, eventually ending up in the waterways and into the ocean, broken down into small editable plastic particles over decades and end up in the food chain. The chemicals in plastics (especially Bisphenol A which is used to make all water bottles, baby bottles, medical and dental devices, dental fillings, eyeglass, CDs and DVDs, and basically anything plastic you can think of) are largely responsible for many of the serious diseases found in the world today including diabetes, birth defects, obesity,neurological issues, breast and prostate cancers, and heart disease. I'm not making this up, this is really dam serious and when I think too hard about what we have done it honestly puts tears in my eyes. The big problem is that, Bisphenol A is also a synthetic estrogen (that means it's a man made female sex hormone), and plastics made with it can break down, especially when they're washed, heated or stressed, allowing the chemical to get into our food and water and then enter the human body. That happens to nearly all of us! The Center for Disease Control (a US agency that works to protect public health and safety) has found BisphenolA in the piss of 93% of surveyed Americans over the age of 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! If you don't have this shit in your body, you're not living in the modern world. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. The plastic we have made will be here longer then us! This year more plastic will be produced then last year, and next year even more!! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Bottled water from Pepsi co and Coke companies (such as Eva Water, H2OK, Aquafina, and Dasani) are mainly from the tap anyway (seriously, look it up!). Please don't buy bottled water if you can help it!
8. Clean underwear - I know I already mentioned it, but we appreciate clean undies so much it is worth saying again. I guess the only good thing about dirty ones is that when we are starving and will do anything for food, we can always go mushroom picking in our underpants.
9. Regular contact with friends and family – Don't take for granted your ability to talk with your friends and family, one day you wont be able to. It's important not to forget to tell the people you love that you love them!

This list can go on and on, these are just some of the first things that come to my mind.

We are relaxing down in Greece now and soon we will be leaving Europe and heading into Asia. Although it has been a lot of hard work and suffering, we are still full of energy and excited for what lies ahead!

Shaun

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!