/ / 15 января 2011 / / Комментариев нет » / / О
"Шопинг только начало" Альд де лозунг ван де shoppingmall оп-де-Хук. Ик прыщик alweer ееп неделе в хет ультра decadente Дубай ан па свист maanden Иран хет даже Флинк omschakelen naar де realiteit ван deze kunstmatige zeepbel в хет Midden Oosten. Ик Денк terug ан аль Onze avonturen в Иране ан де Веле верим mensen умереть мы Daar hebben ontmoet ...
Иран
Eindelijk naderen мы Иране! Мы hebben иерархи го язык naar uitgekeken. Zijn де mensen э Echt го gastvrij zoals мы ван iedereen horen? Де autoriteiten Echt го gemeen ан harteloos? Kunnen мы Echt ниет naar ееп Perzische Шене glimlachen Zonder aangehouden те Уорден? Есть хет Eten оп Straat Echt waardeloos? Мы zijn го nieuwsgierig ан kunnen Хааст ниет wachten ом хет allemaal zelf те ervaren.
Zo'n 30 км ван де grens встретился Ирана Ligt хет stadje Dugubeyazit. Je voelt DAT е dicht Ъц де grens прыщик; veel Генделя соч Straat, geldwisselaars ан flarden фарси. Дверь хет huidige эмбарго Иран ниет aangesloten оп хет Международная banknetwerk ан zodoende кан э зеленые кастрировать opgenomen Уорден. Pin ночь кредитной карты. Мы zijn DUS genoodzaakt ом ван tevoren ееп flinke накладные duiten в те slaan. Opnemen Eerst ееп берг Turkse Лира Е. Н. умереть vervolgens omwisselen naar евро. Хет является lastig в те Schatten hoeveel е Вур свист maanden nodig hebt. Мы hebben gehoord DAT хет э Vrij goedkoop является Маар hebben зеленые weet ван де exacte prijzen ан kunnen moeilijk ееп конкретные berekening Maken. Uiteindelijk kiezen мы ervoor ом хет Маар го RUIM mogelijk в те Schatten. Хет является immers Бетер ом кастрировать за те houden дан Zonder Комен те zitten. Ик voel меня вэй ietwat ongemakkelijk встретился zoveel кастрировать оп Зак ан обруч DAT Иран Echt го veilig является лов ик ван menig reiziger иврит Моген vernemen.
Met ееп zalig zonnetje rijden мы langzaam Dugubeyazit UIT оп WEG naar де grens. Мы passeren горе Арарат ан voelen дополнений betoverd дверь Хаара schoonheid. Ег зеленые vuiltje ан-де-lucht ан мы hebben ееп идеальный zicht оп deze bijzondere берг умереть ееп Зеер belangrijke РОЛ speelt в де (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt де Арарат aanbeden дверь де Armeniërs умереть де Берг wrang genoeg vanuit Ереване в де Зеленый zien liggen, wetende DAT хет zich оп huidig турки grondgebied bevindt. Natuurlijk Moet Daar оп де верхней bovendien крюка нагель ergens ееп ouwe schuit Ондер де sneeuw bedolven liggen, achtergelaten дверь ен Ной умирает встретился z'n beestenboel дверь Jaweh ВЕРД gematst ан ternauwernood ан-де-zondvloed кон ontsnappen. Де enige beesten умереть Wij Daar zijn tegengekomen zijn де kongals; vervaarlijk ogende herdershonden ван Koerdische komaf умереть дополнений Langs де WEG встретился gemeen geblaf toejuichen. Сом Уорден мы даже achterna gezeten Маар ZE lijken тэ дэ-луй-ом zijn Echt ноги тэ случиться. Gewoon Lekker fietsertjes plagen, я люблю Moet Тох Ват ALS ееп schurftige herdershond.
Eindelijk Комен мы дан Ъц де grens ан! Общая Turkse vlaggen ан leuzen zoals "мотыга blij является HIJ умереть кан zeggen DAT HIJ ееп турок". Де Turkse staat является нагель relatief Чен ан vooral в хет Oosten waar aardig Ват minderheden wonen wordt э Tijd ночь moeite bespaard ом де Turkse identiteit Goed Эрин те peperen Ъц де местных жителей. Хет является дан крюка ееп регио waar малыш оп-де-даг ван vandaag язык slepende conflicten zich voortzetten ан ниет spoedig малыш ееп einde lijken те Комен. Зо было эр tijdens дополнений kortstondig verblijf в Dugubeyazit 'ы nachts artillerievuur те horen afkomstig ван де Арарат. РПК rebellen против хет Turkse Леже го де Блик volgende ochtend.
Het passeren ван де Turkse douane был ееп kwestie ван ееп Paar minuutjes. Bij хет naderen ван де Iraanse zijde ВЕРД дополнений spoedig duidelijk Ват дополнений те wachten stond .. LUID geschreeuw, десятков де lucht над ан weer, Vrouwen умереть bezig zijn де Haren weer те bedekken ан natuurlijk Гроте portretten ван де аятоллы Хомейни ан Хаменеи умереть scherp toekijken ЭР Echt зеленые Хаара Meer те zien есть. Хаос ALOM ан Wij Уорден в ееп kolkende Масса naar voren gedreven waar мы uiteindelijk Ъц ееп Groot HEK малыш ееп остановить Комен. Мы kijken ног мотыгой militairen genieten Ван Хун autoriteit ан mondjesmaat mensen дверь хет HEK toelaten. Met Onze fietsen пассажир мы ниет дверь Де Кляйне doorgang ан moeten мы wachten малыш хет Гроте HEK geopend wordt. Eenmaal ан-де-Andere zijde Уорден мы gesommeerd дверь ееп Jonge soldaat ом onmiddellijk тее те Комен. Мы verwachten ееп Клейн kamertje waar мы встретились ееп калашникова tegen хет hoofd алле staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar мы terecht Комен является echter erger дан DAT. Een Гроте Hal waar honderden reizigers в geïmproviseerde Rijen geërgerd staan те wachten оп iets Ват нагель язык ниет lijkt те Форумные игры Комен. Де soldaat begint те brullen ан эр ontstaat ееп достаем де Масса. Wij Уорден встретился fiets ан аль naar voren geduwd ан staan участков helemaal vooraan. Де soldaat gaat э встретился Onze paspoorten vandoor ан komt ееп Paar Minuten позже terug встретил де mededeling DAT мы Daar moeten blijven staan. Na enige Tijd beginnen де Rijen те bewegen ан zich те hervormen. Мы hebben зеленые навязчивой Ват мы moeten DOEN ан mensen ом дополнений Heen kijken дополнений крюка встретился vragende blikken ан. Uiteindelijk Уорден мы geholpen дверь ееп jongeman умереть Onze paspoorten overneemt ан-де-uiteindelijk dienstdoende douaniers го язык lastig valt DAT ZE geërgerd ееп Stempel zetten ан Wij uiteindelijk де grens более kunnen. Gegroet Иран!
Хет является ееп bijzonder gevoel ом дан eindelijk хет земли binnen те rollen waar мы хет zoveel более hebben gehad встретился elkaar ан Andere reizigers onderweg. Opeens Ligt э ееп Nieuw земли Вур е встретились Nieuwe avonturen ан Nieuwe verhalen умереть в е Форумные игры zitten ан onderdeel Форумные игры uitmaken Ван Ви е согнуты. Мы kunnen дополнений enthousiasme ниет bedwingen ан встретился ееп luide kreet rollen мы-де-берг Ф. ом в хет grensstadje Onze Eerste Iraanse maaltijd те nuttigen (позже Меер за мотыгу, мы более-де-Iraanse keuken Denken). Met ееп volle Мааг fietsen мы-де-Perzische горизонте tegenmoet ..
Onze Eerste Nacht brengen мы дверь в Маку, zo'n 50 км ван де grens gelegen. Een fraai stadje, ниет те Клейн ан ниет те Groot, IDEAAL ом geleidelijk ан встретился Ирана kennis те Maken. Де plaatselijke bevolking bestaat grotendeels UIT азербайджанского ан spreekt дан крюка overwegend Azerisch, Зеер nauw verwant аан хет турок. Ietsje Meer naar хет noorden bevindt zich хет земли Azerbeidzjan Маар Wij bevinden дополнений в де Provincie Azerbayzan-е. Де азербайджанского vormen naar mijn weten де grootste minderheidsgroep в Иране (е hebt иерархи Koerden, Лори, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen и т.д. белуджей в) еп zijn behoorlijk vermogend дверь де geografische ligging ан свист landsgrenzen ан-де-handelsactiviteiten умереть daaruit voortvloeien. Мы vinden ееп goedkoop hotelletje; де zogenaamde "mosafar хане" waar е Вур ееп Paar евро ееп soort ван кровать krijgt (гет является eigenlijk Meer ееп доску встретился ееп дик Laken ан Vier ongelijke потенциал) еп лов е geluk hebt wordt е 'ы nachts ниет opgegeten дверь де kakkerlakken.
Де Eerste dagen trappen мы rustig richting Тебриз alwaar мы дополнений Eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten мы ervan мотыгой Иран zich ontvouwt; де landschappen wisselen Берген аф встретился weidse vergezichten, мы Maken иерархи ан Daar kennis встретил де ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (иерархи Meer более поздней версии) ан хет weer lijkt дополнений Н. А. Vier maanden нагель коней ниет де steek тэ латенского! Хет является overdag plusminus 15в встретился ееп zonnetje, Маар "с nachts moeten мы дополнений дик inpakken хотите дан zakt де temperatuur малыш хет vriespunt.
Bij хет binnenrijden ван Тебриз иврит ик тп tweede ан derde lekke группы tijdens де поездки. Eventjes eerder Хадден мы ееп обед genoten в ееп степь встретился akelige doornstruikjes еп-эр хет ееп ан Андер doorgeglipt. Met ееп Kleine vertraging rijden мы дан eindelijk де Стад binnen ан Уорден мы ALS winnende wielrenners toegejuicht. Helaas де-euforie ван Корте duur хотите, мы kunnen Onze couchsurf хост ниет bereiken ан Ракен geheel verdwaald в deze Тох вэй behoorlijke Стад. Het mooie ван Иран DAT е е nooit zorgen hoeft те Maken wanneer е verdwaald raakt. Zodra е крюка Маар ееп ogenblik даже ееп verwarde Блик tevoorschijn tovert komt э onmiddellijk iemand оп е аф ом zich над е тэ ontfermen. Zo maakten мы uiteindelijk kennis встретился ееп vriendelijke местных умереть крюка оп де fiets был (Зеер uitzonderlijk) еп дополнений uiteindelijk Н. А. контакт встретился Onze хост naar Onze slaapplek heeft geloodst версии де buitenwijken. Мы Хадден aanvankelijk Вур Ogen ом slechts свист nachtjes в Тебризе те verblijven kennismaking Маар Н.А. встретился ееп aantal vriendelijke Studenten умереть дополнений Хадден uitgenodigd ом Ъц курица ееп avondje те jammen, hebben мы эр нагель Маар vijf nachtjes ан vastgeplakt. Bijzonder interessant ом Meer тэ дэ weten Комен за де belevingswereld ван Iraanse Studenten ан hoezeer ге те lijden hebben Ондер хет Жук ван де heersers (politieke zowel ALS geestelijke alhoewel deze в Иране natuurlijk рука об руку Форумные игры).
В Тебризе dienen мы ееп beslissing те Maken Ват betreft де verdere voortzetting ван де-Рейс. Форумные игры мы дверь Курдистана naar хет zuiden из zetten мы koers naar хет oosten ом через де Куст ван де Kaspische Zee uiteindelijk в Тегеране те geraken. Persoonlijk Ging mijn voorkeur UIT naar Курдистана Маар gelet оп де Барр weersomstandigheden в смерти contreien zouden мы эр verstandiger ан DOEN ом richting де Kaspische Zee те Форумные игры. Een прима keuze го Зу позже blijken ан Курдистана blijft Daar нагель вэй даже liggen Вур ееп позже bezoek.
Де overgang naar де kuststreek является overweldigend. Enige dagen Н. дополнений vertrek UIT Тебриз fietsen мы uiteindelijk geleidelijk ан-де-Берген ан zien мы zowaar иерархи ан Daar ееп Клейн bosje bomen. Синдов Ост-Turkije fietsen мы vrijwel нон-стоп дверь woestijnachtige gebieden waar vrijwel зеленые стрелы те vinden есть. Пал naast де snelweg Loopt ееп kabbelend riviertje ан мы zien Vele местные жители оп ееп kluitje Ъц elkaar zitten, genietend ван geïmproviseerde барбекю ан Веле theetjes. Мы Комен Vele plekjes tegen умереть э veel aantrekkelijker uitzien ан Вердер ван де smerige WEG liggen Маар waar зеленые кип те zien есть. Редкие jongens умереть Perzen. Бен ик иерархи де редкие Йонген?
Мы stijgen ан stijgen ан Комен uiteindelijk Ъц ееп Ланге туннель UIT. Het landschap является iets groener дан eerder Маар нагель коней является хет ееп tamelijk dorre Боэль. Eenmaal-де-туннель-ан-де-Andere Кант uitgekomen lijkt хет alsof мы в uitgekomen ееп джунглях zijn. Хет является эр groener дан Грон, Кламмер дан klam ан bijzonder mooie vergezichten встретил де-ан-Зее Kaspische де Verre горизонте. Het doet меня sterk Denken ан-де-omgeving ван Батуми (Джорджи), Маар крюка beelden ван Лаос schieten двери тп hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…
De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.
De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.
De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.
Het fietsen Langs де Куст является bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.
Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..
De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..
Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.
Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.
Na Onze visumverlengingen binnen те hebben zetten мы-де-tocht voort richting Кум. Ан Deze Стад staat bekend ALS-де-Мист Heilige ван Иран ан хет wemelt э дан крюка ван де муллы baardliefhebbers Andere. Voordat мы дополнений в де heiligheid Моген onderdompelen moeten мы вэй eerst ееп martelaarsdood sterven оп де zesbaans snelweg rondom Тегеране. Vooral хет invoegen является rampzalig. Je Kunt чистая го Goed е Ogen dicht DOEN ан оп Goed geluk doorbeuken. Де Stroom автоматического является onophoudelijk ан doordat е Vele malen langzamer gaat дан ееп автоматического кун е э ниет встретился voldoende Ваарт doorheen Комен. Uiteindelijk rijden мы Тох Goed ан вэй Тегеран UIT. Die zeventig maagden в хет hiernamaals moeten хет нагель Маар даже Zonder дополнений DOEN.
Мы besluiten хет fietsverbod Вур де snelweg те negeren ан fietsen встретился ееп большой улыбкой на wegdek ееп совершенным. Де politie interesseert хет allemaal зеленые Moer. В Иране иврит е оп де meeste trajecten ееп Oude WEG lopen умереть оп zich вэй хорошо это Маар встретился ееп ietwat gebrekkig onderhoud те Кампена heeft, ан дан Loopt э Ваак ееп Nieuwe snelweg vlak Langs. Оп де snelweg zijn вагонов по Тох prettig хет algemeen ниет toegestaan ан-да в bijzonder вэй! Bovendien hebben мы оп де snelweg ееп ruimte Струка ан zodoende является эр voldoende ruimte Туссен дополнений ан хет gemotoriseerde verkeer. Ик кан алле fietsers дан крюка aanraden ом алле fietsverboden gewoon Lekker те negeren.
Het fietsen gaat aanvankelijk пятки Lekker Маар оп ееп bepaald момент draait де ветра, Форумные игры мы voornamelijk heuveltje ор ан begint хет крюка ietwat те spatteren (Вур хет eerst в Иране). Op zich является DAT allemaal ниет го эрг natuurlijk Маар мы hebben нагель behoorlijk Ват километров Вур де boeg ан zijn traditiegetrouw weer eens veel те laat оп площадку gegaan. Хет является аль RUIM ееп Уур Донкер wanneer мы Кум eindelijk naderen. Ик ervaar pijnlijke steken в т'п rechterbeen ан-де-Ком laatste Paar километр пятки slecht vooruit. Шон blijkt те Кампена встретился ееп Зеер pijnlijke Knie умереть Вур хет eerst синдов Onze поездки begint оп те spelen. Hij heeft ooit tijdens ееп eerdere fietstocht z'n Knie geforceerd ан sindsdien Moet HIJ oppassen DAT HIJ ниет teveel hooi оп z'n Ворк neemt.
Вур Кум hebben мы через CouchSurfing ееп adresje weten те regelen. Een vriendelijke MEID умереть samenwoont встретил Хаар schoonmoeder ан schoonzus. Мы krijgen ееп Хеле Kelder малыш Onze beschikking встретился габаритные Дикке zachte kussens ан, waar Маартен па Echt blij ван wordt, ееп loeder ван ееп boekenkast встретился ееп Гроте hoeveelheid ан Engelse literatuur ан honderden Национальный Geographics. Де-де-Зун huizes heeft габаритная filosofie gestudeerd ан аль z'n Боекен achtergelaten. Ons план ом де volgende ochtend Вердер те trekken Маар Ъц хет opstaan blijkt DAT Шон нагель коней ееп verschrikkelijke pijn heeft в z'n Knie. Мы besluiten ом эр minimaal нагель ееп nachtje ан те огромные plakken. Де vrouwenclub doet Хаара лучших ом дополнений го Goed mogelijk те verzorgen ан drukt дополнений оп хет олень DAT мы ZO язык Моген blijven лов мы Willen. Tweemaal daags wordt э ееп maaltijd naar Бенеден gebracht ан Вур хет avondmaal schuiven мы gezellig ан. Als э ниет Вур дополнений gekookt wordt дан wordt э вэй iets Вур дополнений gebreid. Aan хет einde ван дополнений verblijf krijgen мы ееп gebreide mobielhoes, ееп gebreide brillenhoes ан ieder ееп Paar gebreide mouwen тее Вур лов мы хет КОУД krijgen оп де fiets.
Het Зал вэй weer даже afkicken Уорден Н. А. алле комфорта умереть мы genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.
Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.
Адольф Гитлер. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..
Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.
Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.
We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.
De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Уважение!
Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.
We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..
Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.
Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!
We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………
Маартен
пс. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren