Ciclism este cool

NEPAL

/ / 05 octombrie 2011 / / No Comments » / / despre

În jurul 2:30, în după-amiaza am trecut frontiera indiană în Nepal, după plecarea din oraşul Gorakhpur sub o luna stralucitoare luminos completă de la ora 4 dimineaţa aceea şi cu bicicleta până la NH29 oraşul de frontieră Bhairahawa. Terenul din jurul NH29 este un simplu foarte plat în cazul în care câmpurile de orez şi câmpurile pline de boabe sunt cultivate, şi în timp ce în apropiere de graniţa cu Nepal începutul de cea mai mare gamă de munte din lume, încet vine în vedere, care pot fi foarte descurajatoare în cazul ajunge numai cu bicicleta, cu intenţia de echitatie prin intermediul lor în inima ţării. Văzând conturul lor prin aer rural ceţoasă a fugit frisoane pe sira spinarii în ciuda faptului că o zi de 40 de grade. Văzând ceea ce pune înainte de mine, stiind de lucru am avut de a face totul pentru rock mod de a Kathmandu şi realizarea incertitudinea de viitor, facute bate inima mea cu adrenalina si nu am putut aştepta pentru a explora această ţară nouă.

Trecerea prin partea indiană a frontierei poate fi confuz, dacă ţi-e dor de birou mica nemarcat pe partea de strada aglomerata, zgomotos, prafuit,, în cazul în care aveţi nevoie să aşteptaţi 10 minute pentru o mişcare lentă, omul potbellied, mustăcios indian să pună o ştampilă de ieşire în paşaportul dumneavoastră înainte de gărzi înarmate vă va permite să treacă prin. Dacă sunteţi de trecere cu maşina sau cu autobuzul vă puteţi aştepta să aştepte ore în şir într-un blocaj de trafic. Am fost fericit să fie în măsură să se rostogolească prin rapid pe bicicleta mea de ţesut în jurul valorii de camioane si masini mari, care trebuie să împartă două benzi pentru tot traficul merge în ambele sensuri. Trecerea în partea nepalez va trebui să găsiţi cabina de imigrare şi cumpere vizei, dacă nu ai aranjat deja o în prealabil la o ambasadă din Nepal. Viza costa 40USD pentru o lună şi poate fi prelungită până la 3 luni la birourile de imigrare din Pokhara si Kathmandu. Spre deosebire de majoritatea ofiţerilor de imigrare (în special britanicii), omul ştampilarea viza mea a fost prietenos şi zâmbind. El a arătat preocuparea sa pentru a stabili dacă am mâncat ceva pentru masa de prânz, dacă am vrut un ceai sau cafea, şi dacă am avut oriunde să rămână în acea noapte. Am refuzat oferta lui la masa de prânz ospitalier şi i-am spus eu doar va ciclu până când obosesc, apoi găsi, sperăm, un loc bun să doarmă în oraş mare următor. Am decis să continue de echitatie un alt 25-30 km de oraşul Butwal finisare ziua cu 125 km pedalat. Aşa cum am trecut pe autostrada am observat ca oamenii să fie mai veselă, apoi în India, şi nu părea să fie mult mai puţin gunoi gunoaiele teren şi drumuri.

Un tractor a intrat călare în spatele meu, cu 3 baieti aproximativ 17-22 de ani de echitatie în ea purtand stanca T şi blugi extrase. După cum au mers trecut mi-am apucat pe la spate a tractorului, cu o mână şi să mă trageţi de-a lungul la 35km/hr. Când m-au văzut au început să râdă şi să înveselească pe mine, deoarece mi-a luat de echitatie pentru aproximativ 15 kilometri înainte de a avea pentru a opri într-o altă direcţie. După această descoperire, ori de câte ori am fost suficient de norocos pentru a avea un tractor, daţi-mi merge la acele abrupte, drumuri inguste de munte, am avut loc pe periculos pentru o bine meritata pauza de cativa km. Nimeni nu părea să fie îngrijorat de minte sau cu privire la siguranta mea. Mi-a plăcut această ţară.

Butwal se află la baza foarte de Himalaya şi de la sfârşitul de nord a oraşului drumul la Pokhara, deja începe ascendentă pe o colină de 10-15% care nu se lasa timp de cel puţin 20 km. Oraşul are la dispoziţie tot ce aveţi nevoie înainte de a începe cu bicicleta în munţi şi nu sunt maşini ATM, cafenele internet, şi o grămadă de hoteluri ieftina de a alege de la. M-am rotit în oraş aproximativ 17 cald epuizat, şi mirosind ca am pedalat doar 120 km în grad de căldură 40 3 zile la rand, care este un miros foarte distinct şi dificil de atins. Am gasit un hotel de încărcare de 700 de rupii pe noapte (aproximativ 10 dolari), care nu a fost ieftin pentru Nepal şi 5 dolari peste bugetul meu zilnic, dar a fost un loc în refrigerată, cu camere mari, curate şi un balcon de peste cautati centrul oraşului, cu scopul de a munţi, şi am fost prea obosit pentru a fi deranjat căutat în jurul oraşului pentru cele mai bune preturi, am inceput sa simt rău şi a fost mulţumit să fie doar în măsură să mănânce, cabină de duş, şi se odihnesc corpul meu epuizat pentru o noapte înainte de abordarea de nord 200 km la Pokhara. Peste drum de la hotel mi-am aşezat pe partea de oamenii strazii uitam în această ţară nouă şi consumul de plăci 50cent de legume Tăiţei prăjiţi de la un vânzător de stradă am făcut prieteni cu, apoi m-am dus în camera mea şi a leşinat pentru noapte.

A doua zi, a început la ora 4 dimineaţa, am avut de a face o mulţime de zgomot în hotel, deoarece uşile erau încuiate şi am avut de a trezi pe cineva să mă lase afară. Acesta a fost pitch încă întunecat atunci când am început de echitatie din oraş, apoi la munte a început! Drumul a fost destul de dur cu o mulţime de pietre moi si avene şi constant cota ma adus în nori incetosati care au început plouă pe mine, ca tunetul explodat şi a repetat de pe munţi şi prin văi. Ca soarele a venit într-o jumătate de oră de ciclism am fost complet ud, după tot ce a fost acum sezonul ploios, dar, în ciuda ploii temperatura era încă în mijlocul 30 şi deshidratare în continuare o problemă de siguranţă mare.

Între Butwal şi Pokhara, nu există oraşe mari doar sate mici şi peisaje de la distanţă. Vegetatie luxurianta tropicala creşte peste tot în dealuri şi văi, grupuri imense de maimute poate fi auzit în vîrfurile copacilor şi mulţi au alergat în faţa de mine ca am fost cu bicicleta la revedere. La fiecare 500 de metri sau mai puţin va trece o cascadă, unele cu găuri adânci de înot şi unele suficient de curat pentru a bea. Am umplut-mi sticla de apa ori mai multe lângă drumul la apă proaspătă care curge de la munte. Dealuri şi văi sunt extrem de curate, comparativ cu India şi alte ţări vecine, coş de gunoi nu mai poate fi găsit de pe marginea drumurilor sau în râuri şi terenului este proaspăt şi verde, vă aşteptaţi să vedeţi aproape elfi şi feriboturile de sărituri de la copacilor şi să fie difuzate prin intermediul dealuri cu iarba. Deşi la altitudini mai mici de temperatură a fost în mijlocul a 30 de varfuri de munte sunt încă albe luminoase cu zăpadă şi gheţarii care fac un contrast frumos împotriva dealurile verzi de mai jos.

M-am oprit în sate mici unde oamenii au fost, de obicei, prietenos şi zâmbitoare şi cumpere de mâncare şi apă. Preţurile din Nepal sunt un pic mai scumpe, apoi India, dar, în general, sunt oameni mai puţin încearcă să te rip off, precum şi aşa cred că funcţionează chiar. În satele mici, mi-ar plăti de obicei în jurul valorii de 200-300 rupii (2.50 dolari - 4) pentru depunerea simplu, dar, de obicei, curat-ish, cu o baie privată. Drumurile din Nepal sunt mici unul benzi de circulaţie, drumuri întortocheate şi pornirea de-a lungul stanci abrupte de munte, dar nu este mai mult trafic, cu excepţia de pe drumul dintre Pokhara si Kathmandu, astfel că nu este extrem de periculoasă şi când vă opriţi pentru o pauza s-ar putea avea chiar unele pace şi linişte pentru a vă ajuta să chill out, asculta la natura şi cascade, şi să ia în peisaj montan frumos in jurul tau. Dacă vrei să dormi în afara undeva, există multe locuri posibile pentru înfiinţarea unui cort sau hamac agăţat dumneavoastră.

În ziua a 4-a mea bicicleta în Nepal, bolnav ca un câine, cu febră mare şi de ardere ca simptome (idee rea sa fie cu bicicleta, la acel moment, nu-l încercaţi dacă nu trebuie să fie) am ajuns la Pokhara, un oraş turistic foarte dar încă foarte rece afară şi mult mai puţin ocupat, înceţoşată, şi zgomotos apoi Kathmandu deci nu este un loc rău pentru a petrece de 4 sau 5 zile şi să-l utilizaţi ca o baza pentru a face unele de trekking în munţii din apropiere Annapurna si zona de conservare. Pokhara este, de asemenea, alături de Phewa lac unde se poate merge pentru o baie, caiac sau canoe, la plimbare, sau doar relaxaţi într-una din numeroase cafenele şi baruri de-a lungul ţărmului.

Ciclismul drumul 350 km de la Pokhara la Kathmandu este o fâşie de greu, nu pentru a slabi la inima. Este cel mai aglomerat drum din ţară, astfel că este plin de fum de pompare camioane şi driverele de nebun masina astfel incat trebuie sa fi un pic mai precaut. Nu numai că, este, de asemenea, o plimbare destul de dur plin de munti abrupti la ciclul de peste, care, împreună cu căldura verii poate scurge de energie si lichide foarte repede astfel încât să fie pregătit şi să aducă o mulţime de produse alimentare de energie ridicat, cum ar fi untul de arahide şi conserve de fasole! Singurul lucru care a prins într-adevăr cu ochii pe acest drum şi de cele mai multe drumuri din Nepal au fost mii de plante de marijuana în creştere peste tot locul. Am văzut 10 de picior plante inalte droguri cresc pe peluzele din fata oamenilor, chiar şi cele mai mari de-a lungul marginea drumului. Cândva am fost cu bicicleta pe drum cu plante în ghiveci ieşită din ghidon mele, fumatul şi consumul de dumicat de skunky Himalaya Kush. Am văzut raiduri de poliţie de pe fermele în care poliţiştii trăgând în sus în cazul în care sute de plante de marijuana şi arderea lor sau punerea lor în camioane, dar nu am vedea punctul de ea, deoarece nu există nici un fel în care ar putea obţine, eventual, scapa de toate acestea. Este lipsită de speranţă pentru poliţişti să cred că vreodată ar putea câştiga această luptă, interdicţia de marijuana este doar ignorant pentru orice guvern de a impune, aceasta nu funcţionează şi serveşte doar pentru a crea mai multe crime şi pentru a pune oameni nevinovaţi în spatele gratiilor. Spre deosebire de medicamente de tutun, alcool şi farmaceutice care ucid sute de mii de oameni in fiecare an, marijuana este responsabil pentru 0 decese la nivel mondial, în toată istoria.

50 km ultima Kathmandu este în cazul în care cota devine complet nebun, este un real-shitter pantaloni. Drumul este de cel puţin 20% cota şi se neîncetat până când ajunge la partea de sus a muntelui şi a începe de echitatie în jos, în valea Kathmandu. Chiar şi camioanele de catarare se poate merge doar despre 5-10km/hr. Am vorbit cu toată lumea mi-a spus să nu încerce să-l ciclu şi pentru a zgudui doar o plimbare pe un camion sau de a lua un autobuz (care costa doar un cuplu de dolari), dar acestea au fost oameni care ar fi, probabil, de asemenea, spune-mi că nu am putut ciclu de Olanda a Nepal, aşa că am ales durere peste plăcere şi am ars toată energia rămasă (care nu a fost mai mult) şi legana prin nori de sus şi apoi în jos, în vale pentru a înceţoşată Kathmandu în cazul în care ochii mei au fost de arsură roşu de la toate aer poluare. Kathmandu, nu este de fapt un loc pe care doriţi să-şi petreacă mai mult de câteva zile, în cazul în care. Este destul de poluat, aglomerat si zgomotos, cu o mulţime de comercianţi încearcă să te certa pentru bani, şi turişti cu cizme de trekking scumpe şi cărţi singuratici ghidul de planeta se întrebe în jurul labirint de străzi în căutarea pierdut şi înmărmurit.

Am vrut să-şi continue mersul cu bicicleta în Tibet şi China, dar în jurul acelaşi timp, am ajuns în Nepal, guvernul chinez a închis frontiera pentru persoanele care trec de teren de la Nepal la Tibet, din cauza tensiunilor există între cele două ţări. Singura modalitate de a obţine prin intermediul a fost de a acoperi din punct de vedere, am avut de ales, şi am fost supărat. Cu bicicleta întrerupt, am decis să ia o pauză pentru un timp, a salva bani ceva mai mult, şi apoi să încercaţi să obţineţi cumva înapoi de unde am plecat oprit şi să păstreze pe de rulare. Oh, nu călătorie nu este terminat inca! După ceva mai mult din Asia vor fi în continuare pentru a cuceri America de Nord, şi poate chiar America de Sud ..... Dupa o odihna mult mai putin nevoie de relaxare si voi fi din nou în curând de rulare, şi, sperăm, Maarten, de asemenea.

Shaun

Toamnă târzie

/ / 09 septembrie 2011 / / No Comments » / / despre

Ultimele săptămâni mele din India au fost Chilly +40 grade C zi că a făcut greu de a face orice altceva, dar încearcă să se răcească şi să mănânce munţi de pepeni verzi 25cent, asa ca nu am fost atât de trist să fie pleca. Prin Uttar Pradesh de ciclism a fost scurgerea de energie din cauza căldurii extreme, dar peisajul a fost destul de plat, aşa că am fost încă în măsură să ciclu de peste 100 km în fiecare zi. Din moment ce bicicleta în după-amiaza de 40 de grade a fost aproape de sinucidere, mi-ar lua plecat pat la ora 3 în fiecare dimineaţă şi să fie de rulare pe bicicleta mea înainte de ora 4 dimineaţa, aşa că am putut termina zilele mele +100 km înainte de 12. Am fost cu nerăbdare de a ajunge în munţii din Nepal, unde am imaginat aerul să fie mai proaspăt şi răcoros. Ma bucur ca m-am dus în India şi mă bucur că am descoperit ţara cu bicicleta, dar dacă mi-ai întrebat dacă experienţa mea a fost unul bun sau rău, aş găsi-ţi întrebarea greu pentru a răspunde. India poate fi cu adevărat un loc uluitor faptul că pot lua mai multe vieti vă pentru a învăţa cu adevărat despre şi să înţeleagă. Este o ţară mare şi diversă că este imposibil să se generalizeze. Cele mai multe dintre experienţele mele au fost bune şi îi mulţumesc lui Dumnezeu pentru, şi pentru că mi-a dat posibilitatea de a călători şi de a vedea prima mana ce lumea se place foarte mult şi să îndeplinească toţi oamenii buni pe care i-am întâlnit, dar, de asemenea, mai mult de o dată în India Am făcut experienţă sau martor unele neplaceri, care sunt frecvent întâlnite în majoritatea ţărilor din întreaga lume, cum ar fi prejudecăţile rasiale, hărţuirea sexuală şi verbală a femeilor, lipsa de politeţe comună, şi nu ia în considerare de mediu, care, deşi vreau să îmi este greu să uita. Dar acestea sunt doar mici aspecte ale lumii în care trăim, în mare, aceasta este cauzată de noi şi astfel poate fi schimbat de către noi.

Aş dori vreodată să mă întorc în India? Sunt foarte sigur, nu. Cu o populaţie de peste 1,2 miliarde de euro, India este o ţară care are foarte greu să facă faţă şi de adaptare la o populaţie masivă şi de creştere a populaţiei continuă. Se estimează că populaţia Indiei va depasi Chinei în următorii 20 de ani sau mai puţin, trecerea de la al doilea la prima ţară cea mai populata din lume, şi nu are încă generarea de infrastructură sau de energie pentru a face faţă cu cererile, şi aşa se distruge în mod constant de mediu şi contribuind la crearea unui decalaj mai mare între bogaţi şi săraci. M-am simţit că de călătorie acolo nu am fost într-adevăr atenuarea problemelor, ci doar le face mai rau. Într-o ţară cu foarte slab de gestionare a deşeurilor este mult mai dificil de a fi "Eco-friendly". Uneori, am purtat de gunoi din plastic de la masa de prânz şi de alte meu de peste 100'km înainte de am găsit un coş de gunoi poate să-l pună în (uita de reciclare), doar pentru a viziona mai venit cineva şi goli. Poate într-un malul din apropiere sau şanţ

Dacă mă gândesc despre India şi îmi imaginez că a fi un model pentru direcţia întreaga lume se îndreaptă nu arata bine pentru viitorul nostru. Una dintre problemele majore din India, care poate avea implicatii pentru restul lumii este deficitul de apă. Chiar acum milioane de indieni nu au acces la apă potabilă, iar situaţia este doar înrăutăţeşte. Într-o listă de 122 de ţări cotate privind calitatea apei potabile potabile, India, clasat pe locul unu umil 120. Conform estimărilor Băncii Mondiale, în India, diaree de la apa contaminata numai cauzeaza mai mult de 1600 de decese de zi cu zi, care este aceeaşi ca în cazul în care opt persoane 200-avioane comerciale prăbuşit la pământ în fiecare zi! India, cererea pentru apă este în creştere la un ritm alarmant ca populaţia creşte. Lor de cererea tot mai mare economie în creştere şi de alimentare cu produse alimentare stretch din India de apa si mai subtire. Schimbările climatice ar putea reduce furnizarea de apa provenită din precipitaţii şi a gheţarilor de alimentare multe râuri din India sunt în scădere rapidă. Ca cererea de apă pentru agricultură depăşesc furnizeze mai multe şi mai mult în fiecare an, India, se pot confrunta cu mai multe probleme de penuria de alimente, de asemenea.

Dar criza a Indiei de apă este cea mai mare parte o problema de om. Climatice, India nu este deosebit de uscat, acestea au un sezon musonic lung şi au o mulţime de râuri şi a apelor subterane. De management extrem de inuman, legile neclare, corupţia guvernului, privatizarea, şi a deşeurilor industriale şi umane au cauzat cele mai multe probleme şi a făcut ceea ce apa este disponibil, practic, inutil din cauza cantitatea mare de poluare. Deoarece oamenii au cauzat cea mai mare a acestei crize, prin schimbarea acţiunile lor şi felul în care gândesc despre resursele de apă, acestea au puterea de a preveni deficitul de apă, şi acest lucru înseamnă că există încă speranţă. Ei trebuie să înceapă de a face schimbări pozitive, începe conservarea apei, sta împotriva privatizării, boicoteze apa imbuteliata, începe să recolteze mai mult apa de ploaie, tratarea deşeurilor umane, agricole, industriale şi, opriţi baraje de construcţie şi de a reglementa cât de multă apă poate fi scos din pământ . Acesta va fi un pas mare spre un viitor mai luminos.

În ceea ce priveşte India, călătorie cu bicicleta, eu cred că este bine pentru a experimenta o dată în viaţa ta ... dar numai o singură dată. Este o nebunie. Traficul este incredibil de zgomotos şi nebun. Toată lumea este în mod constant claxonatului coarnele lor şi timpanele de un ciclist poate exploda cu usurinta intr-o mizerie sângeroase. Camioane mari şi autobuze sufla cu regularitate de fum cald, negru în ochii tăi şi în jos vă plamani, de zi cu zi si te uiti cu moartea în faţă ca un camion mare vine fulminant faţă de tine şi de trafic din sens opus, în timp ce trecerea alte masini si camioane pe colţuri oarbe. Asta e normal. Există într-adevăr nu sunt multe reguli de circulaţie, apoi de alte "toate spaţiile goale trebuie completate", "întotdeauna trebuie tintite corn ta" şi "cel mai mare vehicul câştigă", aşa biciclişti pierde întotdeauna lupta. Deşi realizarea constanta a mortalităţii ta poate fi un lucru bun, mersul pe bicicletă în India poate face sa te intrebi daca bicicleta este într-adevăr tot ce sanatos, dar apoi vă aduceţi aminte că, dacă toată lumea a fost cu bicicleta nu ar fi zgomotul, traficul , iar fumul negru fierbinte in fata ta.

Dar există, de asemenea, au fost zile când vaci si maimute au fost doar pentru a se eschiva de trafic pe drumurile liniştite, prin partea de ţară sau de-a lungul unei strălucitoare fără sfârşit, pustie plaja de nisip alb, sub palmele umbroase, vântul cald pe spate de dulce mirositoare cu trimis de flori şi pomi fructiferi, fier de prin sate curioase, primitoare, cu copii de funcţionare alături de tine zâmbind şi flutură. Momente când timpul se opreşte în timp ce prinde ochii unui străin fel şi vă împărtăşesc o înţelegere. Harta-mai puţin şi ghid-mai puţin în mâinile de soarta, nu ştie exact unde drumul va lua tine si care te vor întâlni în fiecare zi. Aceste momente sunt atunci când vă amintiţi ceea ce viata este totul despre dvs. şi de ce faci ceea ce vă face. Aventură şi libertatea umple sufletul ca sa stai si sa bea suc răcoritor de la o nucă de cocos, ascultare si uitam de lume ciudata din jurul tau.

Shaun

Ciclism de Sud

/ / 07 iunie 2011 / / No Comments » / / despre

Decizia în ce direcţie să ciclu prin India, ceva mi-a fost desen spre Kanyakumari şi, pentru unii motiv, am simţit că trebuie să merg acolo şi să-l verificaţi, aşa după ciclism despre 1,200 km sud-vest de coasta, prin Goa, Bucharest, şi Kerela (partea mea preferata din India) Kat, Bea alias Woonicorn albastru, Dervla şi am ajuns în Tamil Nadu şi Kanyakumari. Nu este o mulţime de oameni ajung călătoresc acolo pentru că este un pic din drum fiind până în prezent de sud ... de fapt, acesta este punctul cel mai de sud a Indiei, la sfârşitul a continentului sub-.

Kanyakumari este mic oraş în statul Tamil Nadu. Un motiv pentru care am fost acolo a fost elaborat de mare. Acesta este punctul de întâlnire pentru corpurile de apă de 3 ... Marea Arabiei, Marea de Bengal, şi Oceanul Indian, şi am simţit nevoia de a fi în apă de 3 mări la o dată. Din păcate, o parte din magia locului a fost pierdut pentru mine, deoarece, la fel ca cele mai multe locuri din ţară, nu au existat cutii de gunoi pentru a fi găsit aşa că a fost o mulţime de gunoi din jurul oraşului şi malul mării, cea mai mare parte a deşeurilor de plastic, şi, desigur, Am văzut chiar oameni aruncat sticle de plastic în mare. De asemenea, cu hoardele de turisti din India a fost greu să găsească un loc de linişte şi pace, deşi în cele din urmă am găsit un loc bun să se calmeze. Vizitatorii sunt cea mai mare parte din Kerela, care vin pentru a vedea răsăritul soarelui şi apusuri de soare frumos (în aprilie puteţi urmări set de rasaritul soarelui si lunii, în acelaşi timp), vizitaţi Amman Kumari templu dedicat zeiţei Parvati fecioară şi soţia lui Shiva . Atragerea de persoane, de asemenea, este Vivkananda Memorialul Rock construit în 1970, care este statuia din Tamil Saint-poet Thiruvalluvar, care este autorul a Thirukkural, un poem compus din 133 de capitole! În onoarea acestui statuia lui a fost construit 133 de metri şi este unul dintre cele mai mari monumente din Asia.

Oraşul a fost un loc frumos să stea afară pentru o zi sau două şi aerul a fost foarte revigorant, comparativ cu aerul umed de cele mai multe din coasta de sud-vest. vântului în Kanyakumari este întotdeauna suflare puternică şi se păstrează la rece a mărilor. Acest lucru sa schimbat în cel mai scurt drum spre nord, prin centrul de Tamil Nadu. Primul 20-30 km de noi am fost cu bicicleta prin ferme eoliene uriaşe, mai apoi l-am văzut în orice altă ţară, astfel încât a fost plimbare plăcută pentru că nu era încă un vânt răcoritor vine de la peste partea de sus de la sfârşitul intervalului de Vest munte Ghats , dar imediat după ce că vânturile reci au plecat si am fost plecat cu bicicleta printr-un loc uscat, peisaj plin de praf, cald în cazul în care temperaturile au ajuns în 40 la scurt timp după ora 10 uscare transpiratia de la pielea ta, de îndată ce iese din pori . Într-o zi am pedalat peste 100 km în 43 de grade şi au fost foarte norocos să nu suferi de accident vascular cerebral de căldură şi de epuizare.

Dacă sunteţi de planificare pentru a lovi India, cu bicicleta, eu nu recomand vizita de sud. Alimente consumate cu mâinile de pe frunze de banane este ieftin si uimitor, plajele lungi plaje pustii sau aglomerate turistice se gasesc peste tot, iar oamenii din sud par pentru a merge la un pic mai lent ritm mai mult, în opinia mea, ele sunt mai laid- spate, prietenos, ospitalier şi apoi în alte părţi ale Indiei.

Acum, la nord, în statul Uttar Pradesh, Nepal se conturează deasupra capului şi continuă călătoria în continuare în jos pe drum.

Shaun

Reparatii biciclete în India

/ / 19 aprilie 2011 / / No Comments » / / despre

India este plin de biciclete, aproape oriunde te duci, veţi găsi, probabil, de oameni de echitatie biciclete. Dar aceste biciclete sunt singură viteză, biciclete ieftine, vechi, de obicei, făcute în China. Deci, dacă aveţi o bicicletă cu viteze poate fi foarte greu pentru a obţine orice de piese de schimb pe care le căutaţi, cu excepţia cazului în marile oraşe unde s-ar putea să găsească un magazin de biciclete bun. Este mai bine să fie pregătite şi să aducă toate piesele proprii cu tine.

Am o mulţime de piese de schimb cu mine, dar lucrurile încă neasteptate se va intampla mereu si piese se pot deteriora sau strica. Apoi, trebuie să utilizaţi ingeniozitatea pentru a rezolva problema. Acest lucru sa întâmplat cu mine pe bicicleta mea în prima zi în India .... şurubul de eliberare rapidă de depozit pe roata din spate mi-au rupt pe la sfârşitul şi nuci ţinându-l în locul a fost plecat. Nu este cool!

Eu nu am fost simt bine la această zi, nu am dormit mai mult pentru un timp şi am fost bolnav cu gripă, aşa că am într-adevăr, nu am nevoie de probleme mai sigur si nu am simtit ca serviciile de roaming în jurul valorii de un oraş în căutarea de magazine de biciclete , dar am avut de ales. Am luat un taxi să mă ducă la un magazin de biciclete, apoi altul şi altul, dar nimeni nu a văzut hub-uri rapide de eliberare înainte şi mi-a spus am obiceiul găsit în India. Dam! Am luat creierul meu obosit durere pentru o soluţie .... M-am dus pentru a găsi un sudor şi a întrebat dacă ar putea uni cumva o bucată de metal filetat la sfârşitul şurubului arestat, a spus el .... Poate că dacă aş găsi-l materialul ... raspunsul ok, destul de bun pentru mine. Apoi am mers în jurul oraşului la câteva diferite magazine murdare hardware vechi, şi a găsit în cele din urmă un şurub de mici, care arata ca a fost marimea potrivita si a avut filet dreapta, l-am adus înapoi la Dude sudor care a tăiat partea de sus de pe el şi sudate se la sfârşitul şurubului eliberare rapidă şi plăteşte-mă 50 Yen. M-am dus înapoi la bicicleta mea şi am încercat pentru a se potrivi şurubul prin intermediul hub-ul, dar a fost un pic prea gros şi trebuie să fie măcinate jos. Suficient de norocos a fost un grup de aproximativ 15 picioare Dude indian în jurul valorii de vizionarea (surpriza mare), iar unele dintre ele au fost suficient de rece pentru a mă ajuta. Am sărit pe spate o o motocicleta cu motor tipi cu roata şi şurubul într-o mână şi ne-am dus de zbor în jurul valorii de străzi la un prieten de-al său, cu un polizor şi a fixat şurubul pentru mine gratuit. Bine .... timp pentru urmatoarea problema .... am uitat, să găsească o piuliţă pentru a înlocui unul care a rupt final si am avut nimic de a fixa pe şurub cu, şi de această dată a fost după-amiază şi cald ca dracu ', mă-ai fi "Nu mâncat toată ziua şi m-am simţit ca un rahat, asa ca nu a fost cu nerăbdare de a merge înapoi prin oraş la doar să găsească o piuliţă. Ori distracţie! Dar gramada de tipi în picioare în jurul valorii de uita la mine repare biciclete în cazul în care într-adevăr reci şi nu ia mult timp înainte de unul dintre ei a venit cu cateva nuci vechi şi şaibe, care, suficient de norocos, se potrivesc bine şi am avut roata fixate pe strânse, precum şi am fost de rulare în soare arzător indian.

Deci, dacă ceva pe pauze de biciclete dumneavoastră în India şi care nu au piese de schimb pentru a stabili, cu toate sudori şi mecanici în jurul valorii de ingenioase, va fi, probabil, destul de norocos pentru a găsi ajutor a face unele părţi home-made personalizate pentru a te Pa până când veţi găsi un magazin de biciclete bun.

Shaun

Iran

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten, în India

/ / 04 martie 2011 / / 1 comentariu » / / despre

INDIA

După două săptămâni de la ultima am reuşit să scape din Dubai. Oraşului într-adevăr a primit pe nervi un pic. Am găsit în scuti stau cu prietenii mei vechi din Tadjikistan şi excelent alimentare Paki de locuri unde muncitorii cu salarii mici merg la masa de prânz lor. Cred că este cel mai bun Dubai are de oferit pentru mine.

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait.. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km van de grens met Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse douane was een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond.. Luid geschreeuw, dozen in de lucht over en weer, vrouwen die bezig zijn de haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah's Khomenei en Khamenei die scherp toekijken of er echt geen haar meer te zien is. Chaos alom en wij worden in een kolkende massa naar voren gedreven waar we uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. We kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen door het hek toelaten. Met onze fietsen passen we niet door de kleine doorgang en moeten we wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respect!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

a piece from Allison and Chad's blog….cycling friends we met in Istanbul

// December 8th, 2010 // 3 Comments » // Check these out

Meeting of the Minds

Istanbul has a history of being a great crossroads. The ethnic blend of the Turkish people in general is reminiscent of our own country and in the urban center-of-it-all this becomes even more distilled and obvious. Of course, this idea of “east meets west” is heavily marketed and commercialised in a city overflowing with tourists and, following a sojourn through more authentic places, this quickly rubbed us the wrong way. We have learned from living in a tourist area that every such place has a more realistic side where day to day life rolls on and the beauty of banality lies in open display. One day, while eating baklava and watching the throngs of tourists march by, two folks came along and opened the door to such a culture in Istanbul . (Shaun and Maarten)
Because the city is formed on two peninsulas separated by the Bosphorus, it is only natural that so many travellers would make their way through on their way to somewhere. This includes bike tourists who, while relatively few in number, seem to congregate wherever beer and tires are sold. Hence, as we watched two fellow dirtbags looking over our bikes we were quickly able to deduce that they were indeed members of our own far flung tribe. After a brief conversation we were off together for the other side of the straight to an unassuming neighborhood where we would share two days of storytelling, information exchange, and the good natured comeradery that comes from mutual understanding. There are a lot of ways to see the world, only a few of us are doing it this way. This makes our path feel unusual at times in that we get a unique view of the places we visit while presenting a unique sight for the folks we meet. There is also an air of freedom amongst cyclists that does not seem to pervade in the tourist crowd at large. Perhaps this is due to the self sufficiency or the feeling that we are somehow embodying the changes we wish to see in our world… Perhaps. But more so this feeling, this sense of adventure seems to be rooted in the very nature of our endeavor. When we commit to travelling this way, we are making a move that contraindicates obligations, embraces difficulties that conventional vacations are designed to steer around, and in doing so places us at the mercy of everyday people and everyday circumstances. Most of us assume that the banal, the mundane, and the industrial are filled with a timeless beauty that fully reveals itself at the pace of a bicycle. The few walkers we meet (and we do meet them, walking from, say, Paris to Jerusalem) would say that even this is much too fast.
Spending a few days with members of our own mental breed was revitalising. It is always nice to meet others who have cast aside traditionalisms for the sake of life on their terms. The time we shared was filled with laughs, discussions, and fresh ideas. The stuff that good diplomacy is made of; eating smoked muscles on the stairs, washing them down with cold beer, in the company of youth from a legion of nations. The stories of our elders tell us that these moments were so empowering. They still are. This life is timeless………

First bunch of pics of Bursa to Dugubeyazit (way more follows later..)

// November 12th, 2010 // 1 Comment » // travel

more uploaded as of 8th dec.

just click on the PICTURES tab up top

Hitchhikingscool

// November 4th, 2010 // 2 Comments » // travel

We had to wait some weeks to have everything in order for our İranian visas, so we decided to go hitchhiking to Georgia.

The hardest part was leaving Erzurum İ think…we were thumbing (actually petting the dog) on the road for four hours with no rides…only people stopping to tell us we cant hitchhike. We were standing beside a school where we were entertainment for the kids. They began climbing the fence to come talk with us and help us stop cars. They went to get their English teacher because they thought it would be funny for us to speak to her. She invited us in the school and we walked with her. This made a huge riot among the children and 50 of them swarmed around but the teacher got us safely in the staff lunch room where we met other teachers and were given a good lunch. Eventually we made it to Artvin…a beautiful mountain village….and spent the night there with some couchsurfers.

The next morning we hitched out, first getting a ride from an engineer from İstanbul who was working on some dams in the area. He spoke some English so communication was not a problem. He dropped us off after a 30km ride and 5 min later he changed his mind and came back to give us a ride another 40km to Hopa. From there we flagged another car after waiting about half an hour. This guy was cool but didn`t speak like us so communication was lacking sophistication. He was happy to meet us though and called up his friend who spoke English so we could have a translator. He invited us to dinner but we apologized that we had to continue hıtchıng so he left us his number to call him if we come back this way. He took us as far a he could then even flagged down the next ride for us, a big transport truck! This next ride was short because we were now close to the border.

We entered Georgia! İf you don`t already know… Georgia lies between Eastern Europe and Western Asia, it is bounded to the west by the Black Sea, to the north by Russia, to the south by Turkey and Armenia , and to the east by Azerbaijan. Georgia is an ancient country with history dating back to the 12th century BC and is populated by only about 4.5 million people. There are hundreds of languages in the world but for all of these there are only 14 alphabets, so its pretty cool that the 5 million Georgian speakers own one of these alphabets, mkhedruli, which has 33 letters and makes me totally dizzy. Georgia was attacked by the Red army in the 1920`s, fought with the soviets against the nazi`s in WW2, and remained under soviet control until they declared independence in 1991 after the collapse of the soviet union. But in 2008 war broke out again between Georgia and Russia over some Georgian territories under Russian occupation which Russia sees as İndependent countries. But despite this almost all Georgians İ talked to have nothing against Russian people, they only dislike their government and know that the people have little to do with it, they just want to live in peace. İm sure other countries could learn a thing or two from the Georgians.

So İ spent about 2 weeks in Georgia, most of that time in the capital Tbilisi where İ met a lot of great friends. First we stayed with George, an old friend of mine, and drank a lot of cheap beers and wine, and eat tons of great food. George is crazy and it ws great to meet up again. Then Maarten took a visit to Spain and İ moved in with some friends İ met in a park one afternoon. These folks took great care of me and though communication was sometimes pretty shitty İ felt like we were family. İ was almost convinced by them to stay living with at their place in Tbilisi, but my ass belongs to the road and my wheels have to keep rolling. İt was sad to leave but İ`m sure İ will be back in Georgia again in the future.

To Maarten`s surprise İ was still hanging around Tbilisi when he returned from Spain and we were able to hitch out together. Driving in Georgia is a pants shitting expirence. İf you follow the traffic rules other drivers will have no respect for you, rules are for people that don`t know how to drive. It seems the rule is the biggest vehicle wins. Having your hands in the 10-2 position is never an option, not even for bus drivers, because one hand is used only for lighting a smoke, changing the music, or honking the horn. And most important….you never pass the care in front of you unless you see oncoming traffic less then 500m away.

Our first ride took about one hour to catch, this after many people coming to us saying it wasn`t possible to hitchhike, nobody will stop and we have to take a bus. But someone did stop…a Turkish trucker going our way pulled his rig over and we hopped in. Slowly our small Turkish vocabulary returned to our hungover brains. This guy gave us a ride only about 110km then had to stop for the night so we were left at a gas station in the middle of nowhere. We tried to hitch further but it was already pitch black and the drivers couldn't see us until they were too close to stop, and the gas station was not very popular, so we decided to camp out around back. THEN….it was realized that my dumbass forgot my mandolin back in Tbilisi! S**T!!! İ couldn`t leave my baby behind so Maarten joined my on a 2 euro bus ride back to the big smoke….

Back to square one. We gave hitching outta Tbilisi another shot, it worked the first time so we knew it could be done though many more people again said we have to take a bus. A few hours passed bye along with the few thousand drivers that wouldn`t pick us up, blowing bye us like stones flying from a slingshot on mars. One guy stopped and offered to take us to the bus station and pay for our ticket, but we stayed true to the way of the road. And finally an old guy with a few teeth and rickety old van stopped for us. He was rolling on about 300km our way and we bumped along the road with him…as you might imagine there was not too much conversation between us but we enjoyed the music on his cassette tapes. At one point the man stopped at a small road side market to talk with a farmer. Upon leaving we got stuck in deep loose gravel and had to push his van out in the poring rain. We rolled on into the night until it was the end of the line for ol farmer Joe, he dumped us out on the road in front of a cop shop in case we needed a place to sleep out in the middle of nowhere.

We put our thumbs out in the cold night air and the first cars stopped…a lawyer in shiny fast car. He spoke Russian so Maarten used what he knows for conversation. The friendly dude brought us 40km to a town close to our destination, then İ guess he felt bad for us because he decided to go out of his way to bring us the extra 15 km to Batumi after buying us some drinks. We found a place to crash for the night and in the morning we crossed the border back into Turkey and put our thumbs out again. İt was a beautiful sunny day and beside the Black Sea a man pulled over his pıck-up truck to give us a lift into Hopa. From there we found the road heading east to Artvin, were refused a lift by a trucker just pulling out and waited about 5 min for our next ride from a young couple, Englısh teachers, heading home to Artvin. 70km later, after passing by the trucker, we were dumped out on the road surrounded by giant mountains to be picked up again a few hours later by two toothless farmers in a dirty old truck. They forced me at gun point to play them a song, good thing İ went back for my mandolin! They flew us around the steep mountain roads with stunning views of valleys. rivers, and snow-capped peaks, then left us on the side of a dusty mountain road. 40 min and 4 cars passed by the time a young geologist from Ankara picked us up in his new sporty pick-up. Conversation was understood and we rocked out to his good taste in music.

Night came early ( 5pm) when we were dropped off at the road to Erzurum where we waited 3 hours in the cold and dark mountains for our next lift. We were also joined by a young Turkish dude hitching to Erzurum so now we were three. Eventually a food delivery van stopped for us. Our new friend hopped in the back of the van with no windows and bounced around back there in the dark for an hour and a half. Maarten and İ sat up front crammed in next to the two delivery guys in their late 30`s. They fed us pears and shared continuous elementary conversation as they were very interested in our favorite football ( soccer ) players. Maarten was renamed Ricky Martin and forced to make numerous prank calls to the guys buddies. Finally after a lifetime of closely smelling the one dudes terrible bo we arrived back home with our bikes in Erzurum.

Now…hitching is over for me…for a while anyway.

We are 30km from the İranian border today, in the town of Doğubayazit, shadowed by Mount Ararat. We spent an extra day here because İ lost the bolt for my front break cable and thought it better to find a bike shop to get a spare bolt, then to cycle in the mountains without breaks. Or maybe we are just lazy and want to bum around more. Either way…tomorrow we shall cross a new border!

shaun