Andar de bicicleta é fresco

NEPAL

/ / 05 de outubro de 2011 / / No Comments » / / sobre

Em torno de 2:30 da tarde, cruzou a fronteira indiana no Nepal depois de deixar a cidade de Gorakhpur sob a lua brilhando cheia brilhante às 4 da manhã naquela manhã e passeios de bicicleta até o NH29 para a cidade fronteiriça de Bhairahawa. A terra ao redor do NH29 é uma planície muito plana onde arrozais e campos cheios de grãos são cultivados, e como você perto da fronteira com o Nepal início do intervalo maior montanha do mundo lentamente vem na vista, que pode ser muito assustador quando chegar sozinho de bicicleta com a intenção de andar com eles no coração do país. Vendo seu contorno através do ar interior hazy correu arrepios na espinha apesar de ser um dia de 40 graus. Vendo o que estava à frente de mim, sabendo o trabalho que eu tinha que fazer para balançá-lo todo o caminho até Kathmandu e perceber a incerteza do futuro fez meu coração bater com adrenalina e eu não podia esperar para explorar este novo país.

Atravessando o lado indiano da fronteira pode ser confuso se você perder o pequeno escritório sem marcação no lado do aglomerado, rua barulhenta, poeirenta, onde você precisa esperar 10 minutos para um movimento lento, barrigudo, o homem de bigode indiano a pôr um carimbo de saída no seu passaporte antes que os guardas armados vão deixar você atravessar. Se você está atravessando de carro ou ônibus que você pode esperar de esperar por horas em um engarrafamento. Fiquei feliz em ser capaz de rolar rapidamente através da minha bike tecer em torno de grandes caminhões e os carros que têm de partilhar duas pistas de todo o tráfego vai ambas as maneiras. Passagem para o lado nepalês você tem que encontrar a cabine de imigração e comprar o seu visto, a menos que você já arranjou uma de antemão em uma embaixada do Nepal. O visto custa 40USD por um mês e pode ser prorrogado até três meses nos escritórios de imigração em Pokhara e Kathmandu. Ao contrário da maioria dos oficiais de imigração (especialmente os britânicos) o homem carimbar meu visto foi simpático e sorridente. Ele mostrou sua preocupação quanto a se eu tivesse comido alguma coisa para o almoço, se eu queria um chá ou café, e se eu tivesse um lugar para ficar naquela noite. Recusei o almoço em sua oferta hospitaleira e disse a ele que só vai ciclo até que eu fico cansado, então espero que encontrar um bom lugar para dormir na cidade grande seguinte. Eu decidi continuar andando mais 25-30km da cidade de Butwal terminando o dia com 125 km pedalados. Como eu rolei pela estrada eu notei que as pessoas sejam mais alegres depois na Índia e parecia haver um monte de lixo menos lixo no chão e estradas.

Um trator veio andando atrás de mim com 3 caras sobre 17-22 anos de idade cavalgando nele usando rocha T e jeans rasgados. Enquanto cavalgavam passado me agarrei para a traseira do trator com uma mão e deixá-los me puxar junto a 35km/hr. Quando me viram começaram a rir e alegrar-me sobre como eles me levaram para andar cerca de 15 km antes que eles tiveram que desligar em outra direção. Após essa descoberta, sempre tive a sorte de ter um trator passar-me a subir os íngremes, estreitas estradas de montanha Eu realizada em perigosamente para uma pausa bem merecida para a poucos quilómetros. Ninguém parecia se importar ou estar preocupado com minha segurança. Eu gostei deste país.

Butwal está na própria base do Himalaia e no extremo norte da cidade, o caminho para Pokhara já começa ascendente em uma elevação de 10-15% que não deixe por pelo menos 20 quilômetros. A cidade tem tudo disponível que você precisa antes de começar a pedalar nas montanhas e há caixas eletrônicos, internet cafés, e um monte de hotéis cheep para escolher. Eu rolei para a cidade cerca de cinco horas exausto, quentes, e cheirando como se eu apenas 120 km pedalados em 40 graus de calor três dias em uma fileira, que é um cheiro muito distinto e difícil de alcançar. Encontrei um hotel cobrar 700 rúpias por noite (cerca de 10 dólares), que não era barato para o Nepal e 5 dólares ao longo de meu orçamento diário, mas era um lugar relaxante, com grandes quartos limpos e uma varanda com vista sobre o centro da cidade com uma visão de as montanhas, e eu estava cansado demais para ser incomodado olhando ao redor da cidade para os melhores preços, eu estava começando a se sentir mal e se contentou em apenas ser capaz de comer, banho e descansar meu corpo exausto para a noite antes de abordar o norte 200 km para Pokhara. Outro lado da rua do meu hotel eu me sentei do lado do povo de rua assistindo neste país novo e comer pratos de 50cent veg macarrão frito de um vendedor de rua que fiz com amigos, depois fui para meu quarto e desmaiou durante a noite.

No dia seguinte começou às 04:00, eu tive que fazer muito barulho no hotel, porque as portas estavam trancadas e eu tive que acordar alguém para me deixar sair. Ainda era escuro como breu quando eu comecei a andar fora da cidade, então as montanhas começou! A estrada era muito áspera com muitas pedras soltas e buracos e de forma constante a elevação levou-me para as nuvens nebulosas que começou a chover em mim como o trovão e ecoou pelas montanhas e pelos vales. À medida que o sol nasceu dentro de meia hora de bicicleta eu estava completamente encharcado, afinal era agora a estação das chuvas, mas apesar da chuva a temperatura estava ainda em meados dos anos 30 e desidratação ainda questão de segurança grande.

Entre Butwal e Pokhara não há apenas grandes cidades pequenas aldeias e paisagens remotas. Exuberante vegetação tropical cresce em toda parte nas colinas e vales, grandes grupos de macacos pode ser ouvido na copa das árvores e muitos correram na minha frente enquanto eu estava de bicicleta bye. A cada 500 metros ou menos você vai passar uma cachoeira, algumas com orifícios de natação profunda e alguns limpa o suficiente para beber. Eu enchi a minha garrafa de água muitas vezes ao lado da estrada da água fresca que flui do lado da montanha. Os montes e vales lá são extremamente limpa em comparação com a Índia e outros países vizinhos, o lixo não muito pode ser encontrado por estradas ou em rios ea terra é fresco e verde, você quase esperar para ver elfos e ferries saltando de árvores e execução através do colinas verdejantes. Embora em altitudes mais baixas, a temperatura foi em meados dos anos 30 os cumes das montanhas ainda estão em branco brilhante, com neve e geleiras fazendo um belo contraste contra as colinas verdejantes abaixo.

Parei em pequenas aldeias, onde as pessoas eram geralmente simpático e sorridente e comprar comida e água. Preços no Nepal são um pouco mais caro, então a Índia, mas geralmente há menos pessoas tentando rasgá-lo fora tão bem como eu acho que funciona mesmo. Nas pequenas aldeias eu normalmente pagam cerca de 200-300 rúpias (US $ 2,50 - 4) para apresentação simples, mas geralmente limpo-ish com casa de banho privada. As estradas no Nepal são pequenas estradas uma pista girando e ao longo dos penhascos íngremes das montanhas, mas não há muito tráfego, exceto para na estrada entre Pokhara e Kathmandu por isso não é extremamente perigoso e quando você parar para uma pausa você pode até ter um pouco de paz e tranquilidade para ajudar você a relaxar, ouvir a natureza e cachoeiras, e apreciar a bonita paisagem montanhosa em torno de você. Se você quiser dormir fora em algum lugar há muitos lugares possíveis para a criação de uma barraca ou pendurar seu hammock.

No meu dia 4 de ciclismo no Nepal, doente como um cachorro com uma febre alta e sintomas semelhantes aos da gripe (má ideia a ser de bicicleta naquele momento, não tente fazer isso a menos que você tem que) eu cheguei em Pokhara, uma cidade muito turística mas ainda é muito relaxado e muito menos ocupado, smog, e barulhento, em seguida, Kathmandu por isso não é um mau lugar para passar 4 ou 5 dias e usá-lo como uma base para fazer algumas caminhadas em montanhas próximas Annapurna e área de conservação. Pokhara é também ao lado Phewa lago onde você pode ir para um mergulho, caiaque ou canoa, caminhadas, ou simplesmente relaxar em um dos muitos cafés e bares ao longo da costa.

Ciclismo na estrada 350 km a partir de Pokhara para Kathmandu está um trecho difícil, não para os fracos de coração. É a mais movimentada estrada do país por isso é cheio de fumaça de bombeamento de caminhões e motoristas loucos por isso você precisa ser um pouco mais cauteloso. Não só isso, também é um passeio muito duro cheio de montanhas íngremes para o ciclo sobre o qual, juntamente com o calor do verão pode drenar sua energia e fluidos muito rapidamente para ser preparado e trazer lotes de alimentos de alta energia, como manteiga de amendoim e latas de feijão! A única coisa que realmente me chamou a atenção na estrada e mais estradas no Nepal foram os milhares de pés de maconha crescendo em todo o lugar. Eu vi 10 pés de altura droga plantas crescendo em gramados povos frente e ainda maiores ao longo do lado da estrada. Às vezes eu ia de bicicleta para a estrada com plantas de maconha saindo do meu guidão, fumar e comer bocados de kush skunky Himalaia. Eu vi batidas policiais em fazendas, onde policiais onde puxar centenas de plantas de maconha e queimá-los ou colocá-los em caminhões, mas eu não vejo o ponto de que já não há como eles poderiam se livrar de todos eles. É impossível para os policiais que alguma vez pensar que poderia ganhar essa batalha, a proibição da maconha é apenas ignorante para qualquer governo a impor, ele não funciona e só serve para criar mais crimes e colocar pessoas inocentes atrás das grades. Ao contrário do álcool, tabaco e drogas farmacêuticas que matam centenas de milhares de pessoas a cada ano, a maconha é responsável por 0 mundo mortes de largura em toda a história.

O último a 50 quilômetros de Katmandu é onde a altitude fica completamente insano, é uma verdadeira calça shitter. O caminho é pelo menos a elevação de 20% e é implacável até chegar ao topo da montanha e começar a andar para baixo no vale de Kathmandu. Mesmo os caminhões subindo ela só pode ir sobre 5-10km/hr. Todo mundo que eu conversei com disse-me para não tentar ciclo, e apenas para pegar uma carona em um caminhão ou pegar um ônibus (que custa apenas alguns dólares), mas estas foram as pessoas que, provavelmente, também me diga que eu não poderia ciclo de Holland para o Nepal, então eu escolhi a dor sobre o prazer e eu queimei todas as minhas energias restantes (que não era muito) e balançou através das nuvens para o topo e depois descer ao vale de Katmandu, onde smoggy meus olhos estavam queimando vermelhos de todo o ar poluição. Kathmandu não é realmente um lugar que você quer gastar mais do que alguns dias, se tanto. É muito poluído, barulhento e lotado, com muitas lojistas tentando pechinchar-lhe dinheiro, e os turistas com botas de trekking caro e guias Lonely Planet perguntando ao redor do labirinto de ruas olhando perdido e confuso.

Eu queria continuar a andar de bicicleta para o Tibete e China, mas na mesma época eu cheguei no Nepal o governo chinês havia fechado a fronteira para as pessoas atravessando por terra a partir de Nepal ao Tibet por causa das tensões existem entre os dois países. A única maneira de passar legalmente era voar, eu não tinha escolha, e eu estava chateado. Interrompido com o ciclismo, decidi fazer uma pausa por um tempo, poupar mais algum dinheiro, e então tentar de alguma forma voltar para onde eu sai fora e continuar a rolar. Ah, não a jornada ainda não acabou! Depois de mais alguns da Ásia ainda haverá América do Norte para conquistar, e talvez até mesmo a América do Sul ... .. Depois de um descanso tão pouco necessários e relaxamento vou estar rolando de novo em breve, e espero Maarten também.

shaun

Verão indiano

/ / 09 de setembro de 2011 / / No Comments » / / sobre

Minha última semana na Índia foram chilly 40 graus C dia que tornava difícil fazer qualquer outra coisa, mas tentar se refrescar e comer montanhas de melancias 25cent, então eu não estava tão triste por estar deixando. Através de Uttar Pradesh o ciclismo foi a drenagem de energia por causa do calor extremo, mas a paisagem era muito plana, então eu ainda era capaz de ciclo de mais de 100 quilômetros a cada dia. Desde ciclismo nos 40 graus à tarde estava perto suicida, gostaria de obter outta cama às 03:00 todas as manhãs e estar rolando na minha moto antes de 04:00 para que eu pudesse terminar meu dia 100 km antes das 12h. Eu estava ansioso para chegar nas montanhas do Nepal, onde eu imaginava que o ar seja mais doce e fresco. Estou feliz, fui para a Índia e estou feliz que eu descobri o país de bicicleta, mas se você me perguntou se minha experiência foi um bom ou ruim eu iria encontrar sua pergunta difícil de responder. Índia pode realmente ser um lugar incompreensível que pode levá-lo várias vidas para realmente conhecer e entender. É um país tão grande e diversificada que é impossível generalizar. A maioria das minhas experiências não foram boas e eu agradeço a Deus por, e por ter me dado a capacidade de viajar e ver em primeira mão que o mundo está realmente gosta e satisfazer todas as boas pessoas que conheci, mas também mais de uma vez na Índia Eu fiz a experiência ou testemunhar algumas coisas desagradáveis ​​que são comumente encontrados na maioria dos países em todo o mundo como o preconceito racial, assédio sexual e verbal das mulheres, a falta comum de cortesia, e desrespeito a partir do ambiente, que apesar de eu querer que eu acho difícil esquecer. Mas estes são aspectos apenas pequena parte do grande mundo em que vivemos, é causada por nós e por isso pode ser mudado por nós.

Que eu iria querer voltar para a Índia? Eu não sou realmente certo. Com uma população de mais de 1,2 bilhões, a Índia é um país que está tendo tempo muito difícil lidar com e ajustando a uma população enorme e continuado crescimento populacional. Estima-se que a população da Índia ultrapassará a China nos próximos 20 anos ou menos, passando de segundo para o primeiro país mais populoso do mundo, e ainda não têm a infra-estrutura ou de geração de energia para lidar com as demandas, e assim está em constante destruição do meio ambiente e ajudando a criar um maior fosso entre ricos e pobres. Senti que por viajar para lá eu não estava realmente aliviar os problemas, mas apenas fazê-los pior. Em um país com gestão de resíduos muito pobres é muito mais difícil de ser "Eco-friendly". Às vezes eu carregava lixo plástico e outros do meu almoço para mais de 100'km antes que eu encontrei uma lata de lixo para colocá-lo no (esquecer reciclá-lo) apenas para assistir mais tarde, alguém venha e pode esvaziar o em um rio próximo ou vala.

Se eu pensar sobre a Índia e eu imagino que ele seja um modelo para a direção que o mundo inteiro está se dirigindo não parece bom para o nosso futuro. Um dos grandes problemas na Índia, que pode ter implicações para o resto do mundo é a escassez de água. Agora milhões de indianos não têm acesso à água potável, ea situação só está piorando. Em uma lista de 122 países avaliados sobre a qualidade da água potável, a Índia ficou em uns 120 humilde. De acordo com estimativas do Banco Mundial, na Índia, diarréia de água contaminada por si só faz com que mais de 1.600 mortes diárias, que é a mesma coisa como se oito aeronaves 200 pessoas comercial caiu ao chão todos os dias! Demanda da Índia para a água está crescendo a um ritmo alarmante como a população cresce. A sua crescente demanda da economia e crescente para o aprovisionamento alimentar da Índia estiramento de água ainda mais fino. As alterações climáticas poderão reduzir a oferta de água proveniente de chuvas e geleiras que alimentam muitos rios da Índia, estão encolhendo rapidamente. Como a demanda por água para a agricultura de abastecimento supera mais e mais a cada ano, a Índia pode enfrentar mais problemas de escassez de alimentos também.

Mas a crise da Índia, na maior parte da água é um problema criado pelo homem. Clima da Índia não é particularmente seco, eles têm uma longa temporada de monções e tem um monte de rios e águas subterrâneas. Gestão extremamente desumanas, leis claras, a corrupção do governo, privatização e resíduos industriais e humanas causaram a maioria dos problemas e fez o que a água está disponível praticamente inútil, devido à enorme quantidade de poluição. Porque as pessoas têm causado a maior parte desta crise, alterando suas ações ea forma como eles pensam sobre os recursos hídricos, eles têm o poder para impedir a escassez de água, e isto significa ainda há esperança. Eles devem começar a fazer mudanças positivas, comece a conservação da água, posição contra a privatização, o boicote de água engarrafada, começam a colher mais água da chuva, tratamento de dejetos humanos, agrícola e industrial, parar de construção de barragens e regular a quantidade de água pode ser tirada da terra . Este será um grande passo para um futuro melhor.

Quanto às viagens de bicicleta da Índia, eu acho que é bom para experimentar uma vez na vida ... mas apenas uma vez. É uma loucura. Tráfego lá é incrivelmente barulhento e insano. Todo mundo está constantemente buzinando e os tímpanos de um ciclista pode facilmente explodir em uma poça de sangue. Grandes caminhões e ônibus regularmente baforada de fumaça, preto quente em seus olhos e para baixo você pulmões, e todos os dias você olhar a face da morte como um grande caminhão vem o tráfego trovejando em sua direção e sentido contrário durante a passagem de outros carros e caminhões em cantos cegos. Isso é normal. Realmente não há regras de trânsito muitas outras, em seguida, "todos os espaços vazios devem ser preenchidos" "estar sempre tocando sua buzina" e "o maior veículo de vitórias", assim que os ciclistas sempre perder a batalha. Embora a realização constante de sua própria mortalidade pode ser uma coisa boa, andar de bicicleta na Índia pode fazer você se perguntar se realmente ciclismo é tudo o que saudável, mas então você lembrar que, se todo mundo estava de bicicleta você não teria o barulho, o tráfego , eo fumo preto quente em seu rosto.

Mas também houve dias em que as vacas e macacos foram o tráfego apenas para esquivar em estradas sossegadas através do país ou brilhando ao longo de um sem fim, deserta praia de areia branca, sob palmas sombra, o vento quente em suas costas com o cheiro doce de flores enviadas e árvores de fruto, rolando através de curiosos, aldeias acolhedor, com crianças correndo ao seu lado sorrindo e acenando. Momentos em que o tempo pára como você pegar os olhos de um estranho tipo e você compartilhar um entendimento. Mapa e guia-less-menos nas mãos do destino, sem saber exatamente onde a estrada irá levá-lo e que você irá encontrar a cada dia. Esses momentos são quando você se lembra o que a vida tem tudo a ver e por que você está fazendo o que fazer. Aventura e liberdade enche sua alma como você se sentar e beber o suco refrescante de um coco, ouvindo e assistindo o estranho mundo à sua volta.

shaun

Sul de ciclismo

/ / 07 junho de 2011 / / No Comments » / / sobre

Decidir em que direção para percorrer a Índia, algo estava me chamando para Kanyakumari e por alguma razão eu senti que eu deveria ir lá e dar uma olhada, então depois de 1.200 km de bicicleta sobre a costa oeste sul através de Goa, Karnataka e Kerala (a minha parte favorita da Índia) Kat, Bea aka o Woonicorn Azul, Dervla e eu chegamos em Tamil Nadu e Kanyakumari. Não um monte de pessoas acabam viajando para lá, porque é um pouco fora do caminho de ser tão distante para o sul ... na verdade é o ponto mais ao sul da Índia, no final do sub-continente.

Kanyakumari é uma pequena cidade no estado de Tamil Nadu. Uma razão eu estava atraídos para lá foi para o mar. É o ponto de encontro para 3 corpos de água ... o Mar da Arábia, o Mar de Bengala, e no Oceano Índico, e eu senti a necessidade de estar na água do mar 3 de uma vez. Infelizmente pouco da magia do lugar foi perdido para mim uma vez que, como a maioria dos lugares do país, não havia latas de lixo a ser encontrado até havia um monte de lixo ao redor da costa da cidade e do mar, principalmente resíduos de plástico, e, claro, Eu mesmo vi pessoas jogando suas garrafas de plástico no mar. Além disso, com as hordas de turistas indianos era difícil encontrar um local para alguma paz e sossego, embora, eventualmente, encontramos um bom lugar para relaxar. Os visitantes são em sua maioria de Kerala, que vêm para ver o sol nascer e pôr do sol lindo (em abril você pode assistir o pôr do sol e da lua ao mesmo tempo), visite o Kumari Amman templo dedicado a Parvati a deusa virgem e esposa de Shiva . Também atrair as pessoas é o Vivkananda Rocha Memorial construído em 1970, que é a estátua de Tamil saint-poeta Thiruvalluvar, que é o autor de Thirukkural, um poema composto de 133 capítulos! Em homenagem a esta estátua foi construída a sua 133 pés de altura e é um dos maiores monumentos da Ásia.

A cidade era um local agradável para passear por um dia ou dois eo ar estava muito refrescante em comparação com o ar úmido da maioria do oeste da costa sul. o vento em Kanyakumari está sempre soprando forte e mantida sob refrigeração dos mares. Isso mudou, logo a estrada para o norte através do centro de Tamil Nadu. O primeiro de 20 30 km, fomos percorrer parques eólicos enormes, maior que eu já vi em qualquer outro país, então o passeio foi agradável, porque ainda havia um vento refrescante que vem por cima do fim do intervalo de Western Ghats montanha , mas logo depois que os ventos frescos foram embora e ficamos ciclismo através de uma seca, a paisagem empoeirado, quente, onde as temperaturas chegaram na década de 40 logo depois de dez horas de secagem do suor da sua pele, assim que sai de seus poros . Um dia pedalamos mais de 100 quilômetros em 43 graus e muita sorte para não sofrer de calor e exaustão.

Se você está planejando para bater a Índia com sua moto, eu recomendo visitar o sul. O alimento comido com as mãos folhas de bananeira é barato e surpreendente, as longas praias desertas ou praias turísticas lotadas são encontrados em todos os lugares, e as pessoas no sul parecem ir em um ritmo mais lento bit, na minha opinião eles são mais descontraído volta, amigável e hospitaleiro depois em outras partes da Índia.

Agora, para o norte no estado de Uttar Pradesh, Nepal teares sobrecarga ea viagem continua ainda mais para baixo na estrada.

Shaun

Reparação de bicicletas na Índia

/ / 19 de abril de 2011 / / No Comments » / / sobre

A Índia está cheia de bicicletas, quase todos os lugares que você vá provavelmente você vai encontrar pessoas andando de bicicleta. Mas essas motos são todos de velocidade única, barata, motos antigas geralmente fabricados na China. Então se você tem uma bicicleta com marchas que pode ser muito difícil conseguir qualquer uma das peças de reposição que você está procurando, exceto nas grandes cidades onde você pode ser capaz de encontrar uma boa loja de bicicletas. É melhor estar preparado e trazer todas as suas próprias peças com você.

Eu tenho um monte de peças de reposição comigo, mas as coisas ainda inesperadas sempre acontecem e as peças podem ficar danificados ou quebrados. Então você deve usar sua criatividade para resolver o problema. Isso aconteceu comigo no meu primeiro dia de ciclismo na Índia .... O parafuso de liberação rápida segurando na minha roda traseira tinha arrancado no final e a porca que prende-lo no lugar tinha ido embora. Não é legal!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Dam! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Momentos de diversão! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

shaun

Irã

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten na Índia

/ / 04 março de 2011 / / 1 Comment » / / sobre

INDIA

Depois de duas semanas, finalmente consegui escapar Dubai. A cidade realmente me irritou um pouco. Encontrei aliviar em sair com meus amigos antigos do Tajiquistão e comida excelente Paki de lugares onde os trabalhadores com baixas remunerações vão ter o seu almoço. Eu acho que é o melhor Dubai tem a oferecer para mim.

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait .. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Irã

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30 km van de Grens conheceu o Irã ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de Grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden persa. Porta embargo huidige het niet Irã é op het aangesloten internationale en banknetwerk zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch cartão de crédito. Nós zijn dus genoodzaakt om een ​​van tevoren flinke embarque duiten em te slaan. Eerst een berg Lira Turkse de opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro. Het é lastig em te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. Nós hebben gehoord dat het er vrij Goedkoop é maar geen hebben weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk maken concreto een berekening. Uiteindelijk kiezen nós ervoor om het maar zo ruim mogelijk em te schatten. Het é immers beter om geld mais te houden dan Zonder komen te Zitten. Ik Voel me wel ietwat ongemakkelijk conheceu zoveel geld op zak en hoop dat Irã echt zo veilig é als ik heb van menig Reiziger mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden nós langzaam Dugubeyazit op weg naar uit de Grens. Nós passeren Monte Ararat en voelen ons porta betoverd haar schoonheid. Er é geen vuiltje aan de Lucht en een nós hebben perfeita Zicht op d'Eze bijzondere berg morrer een zeer belangrijke rol de speelt em (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden porta de Armeniërs morrer de berg wrang genoeg vanuit em Yerevan de verte zien liggen, wetende dat het Zich op huidig ​​Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet Daar op de topo bovendien ook nog een ergens Ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, porta achtergelaten ene Noah morrer conheceu z'n porta beestenboel Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten morrer wij Daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf morrer ons langs de weg conheceu gemeen geblaf toejuichen. Soms worden nós mesmo achterna gezeten maar ze lijken te lui zijn te om echt toe te acontecer. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen que dan bij de Grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals "hoe blij hij é morrer kan zeggen dat hij een Turk é". De Staat Turkse é nog relatief jong en vooral em het Oosten waar aardig wat minderheden Wonen wordt er noch Tijd moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen moradores de bij. Het é dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten Zich voortzetten en niet spoedig tot een Einde lijken te Komen. Zo foi er tijdens ons kortstondig verblijf em Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te Horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de ochtend volgende.

Het passeren van de Turkse douane foi een kwestie van een paar minuutjes. Bij het van de naderen Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond .. Luid geschreeuw, dúzia em mais de Lucht en weer, morrem Vrouwen bezig zijn de Haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de aiatolá Khamenei morrer Khomenei en scherp toekijken de er echt geen haar meer te zien é. Chaos ALOM en wij worden em een ​​kolkende massa naar voren gedreven waar nós uiteindelijk bij een een groot HEK tot parar Komen. Nós kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat porta mensen het HEK toelaten. Met Fietsen onze passageiros que niet porta de kleine doorgang en moeten nós wachten tot het grote HEK geopend wordt. Eenmaal aan andere de zijde worden nós gesommeerd porta een jonge Soldaat om onmiddellijk mee te Komen. Nós verwachten een klein kamertje waar nos encontramos een kalashnikov tegen het Hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar nós terecht komen é echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden Reizigers em geïmproviseerde Rijen geërgerd staan ​​te wachten op iets wat nog niet lang lijkt te gaan Komen. De Soldaat begint te brullen en er een ontstaat gat em massa de. Wij worden conheceu fiets en al naar voren geduwd en staan ​​parcelas helemaal vooraan. De Soldaat gaat er conheceu onze paspoorten vandoor en een paar komt Minuten depois terug conheceu de mededeling dat que Daar moeten blijven staan. Na enige Tijd beginnen de Rijen te bewegen en Zich te hervormen. Nós hebben geen idee nós moeten wat doen en mensen om ons ons heen kijken ook conheceu vragende blikken aan. Uiteindelijk worden nós geholpen porta een jongeman morrer onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel Zetten en wij uiteindelijk de Grens mais kunnen. Gegroet Irã!

Het é bijzonder een gevoel om het dan eindelijk terra Binnen te Rollen waar nós het zoveel mais hebben gehad, reuniu-se Reizigers elkaar en andere onderweg. Opeens ligt er een nieuw terra voor je encontrou nieuwe avonturen en nieuwe verhalen morrer em je gaan Zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie dobrados je. Nós kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en een conheceu luide kreet Rollen nós de berg af om het grensstadje em onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (mais tarde meer mais de enxada que ao longo de Iraanse keuken denken). Met een volle Maag Fietsen nós de tegenmoet horizonte Perzische ..

Onze eerste nacht brengen que porta em Maku, zo'n 50 km van de Grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan conheceu o Irã kennis te maken. De en plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri é spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw aan het verwant turcos. Ietsje meer naar het Noorden bevindt Zich het terra Azerbeidzjan maar wij bevinden ons no de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste Dagen Trappen nós rustig richting Tabriz alwaar nós ons eerste CouchSurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun é inmiddels gearriveerd ook. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respeito!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

a piece from Allison and Chad's blog….cycling friends we met in Istanbul

// December 8th, 2010 // 3 Comments » // Check these out

Meeting of the Minds

Istanbul has a history of being a great crossroads. The ethnic blend of the Turkish people in general is reminiscent of our own country and in the urban center-of-it-all this becomes even more distilled and obvious. Of course, this idea of “east meets west” is heavily marketed and commercialised in a city overflowing with tourists and, following a sojourn through more authentic places, this quickly rubbed us the wrong way. We have learned from living in a tourist area that every such place has a more realistic side where day to day life rolls on and the beauty of banality lies in open display. One day, while eating baklava and watching the throngs of tourists march by, two folks came along and opened the door to such a culture in Istanbul . (Shaun and Maarten)
Because the city is formed on two peninsulas separated by the Bosphorus, it is only natural that so many travellers would make their way through on their way to somewhere. This includes bike tourists who, while relatively few in number, seem to congregate wherever beer and tires are sold. Hence, as we watched two fellow dirtbags looking over our bikes we were quickly able to deduce that they were indeed members of our own far flung tribe. After a brief conversation we were off together for the other side of the straight to an unassuming neighborhood where we would share two days of storytelling, information exchange, and the good natured comeradery that comes from mutual understanding. There are a lot of ways to see the world, only a few of us are doing it this way. This makes our path feel unusual at times in that we get a unique view of the places we visit while presenting a unique sight for the folks we meet. There is also an air of freedom amongst cyclists that does not seem to pervade in the tourist crowd at large. Perhaps this is due to the self sufficiency or the feeling that we are somehow embodying the changes we wish to see in our world… Perhaps. But more so this feeling, this sense of adventure seems to be rooted in the very nature of our endeavor. When we commit to travelling this way, we are making a move that contraindicates obligations, embraces difficulties that conventional vacations are designed to steer around, and in doing so places us at the mercy of everyday people and everyday circumstances. Most of us assume that the banal, the mundane, and the industrial are filled with a timeless beauty that fully reveals itself at the pace of a bicycle. The few walkers we meet (and we do meet them, walking from, say, Paris to Jerusalem) would say that even this is much too fast.
Spending a few days with members of our own mental breed was revitalising. It is always nice to meet others who have cast aside traditionalisms for the sake of life on their terms. The time we shared was filled with laughs, discussions, and fresh ideas. The stuff that good diplomacy is made of; eating smoked muscles on the stairs, washing them down with cold beer, in the company of youth from a legion of nations. The stories of our elders tell us that these moments were so empowering. Eles ainda são. This life is timeless………

First bunch of pics of Bursa to Dugubeyazit (way more follows later..)

// November 12th, 2010 // 1 Comment » // travel

more uploaded as of 8th dec.

just click on the PICTURES tab up top

Hitchhikingscool

// November 4th, 2010 // 2 Comments » // travel

We had to wait some weeks to have everything in order for our İranian visas, so we decided to go hitchhiking to Georgia.

The hardest part was leaving Erzurum İ think…we were thumbing (actually petting the dog) on the road for four hours with no rides…only people stopping to tell us we cant hitchhike. We were standing beside a school where we were entertainment for the kids. They began climbing the fence to come talk with us and help us stop cars. They went to get their English teacher because they thought it would be funny for us to speak to her. She invited us in the school and we walked with her. This made a huge riot among the children and 50 of them swarmed around but the teacher got us safely in the staff lunch room where we met other teachers and were given a good lunch. Eventually we made it to Artvin…a beautiful mountain village….and spent the night there with some couchsurfers.

The next morning we hitched out, first getting a ride from an engineer from İstanbul who was working on some dams in the area. He spoke some English so communication was not a problem. He dropped us off after a 30km ride and 5 min later he changed his mind and came back to give us a ride another 40km to Hopa. From there we flagged another car after waiting about half an hour. This guy was cool but didn`t speak like us so communication was lacking sophistication. He was happy to meet us though and called up his friend who spoke English so we could have a translator. He invited us to dinner but we apologized that we had to continue hıtchıng so he left us his number to call him if we come back this way. He took us as far a he could then even flagged down the next ride for us, a big transport truck! This next ride was short because we were now close to the border.

We entered Georgia! İf you don`t already know… Georgia lies between Eastern Europe and Western Asia, it is bounded to the west by the Black Sea, to the north by Russia, to the south by Turkey and Armenia , and to the east by Azerbaijan. Georgia is an ancient country with history dating back to the 12th century BC and is populated by only about 4.5 million people. There are hundreds of languages in the world but for all of these there are only 14 alphabets, so its pretty cool that the 5 million Georgian speakers own one of these alphabets, mkhedruli, which has 33 letters and makes me totally dizzy. Georgia was attacked by the Red army in the 1920`s, fought with the soviets against the nazi`s in WW2, and remained under soviet control until they declared independence in 1991 after the collapse of the soviet union. But in 2008 war broke out again between Georgia and Russia over some Georgian territories under Russian occupation which Russia sees as İndependent countries. But despite this almost all Georgians İ talked to have nothing against Russian people, they only dislike their government and know that the people have little to do with it, they just want to live in peace. İm sure other countries could learn a thing or two from the Georgians.

So İ spent about 2 weeks in Georgia, most of that time in the capital Tbilisi where İ met a lot of great friends. First we stayed with George, an old friend of mine, and drank a lot of cheap beers and wine, and eat tons of great food. George is crazy and it ws great to meet up again. Then Maarten took a visit to Spain and İ moved in with some friends İ met in a park one afternoon. These folks took great care of me and though communication was sometimes pretty shitty İ felt like we were family. İ was almost convinced by them to stay living with at their place in Tbilisi, but my ass belongs to the road and my wheels have to keep rolling. İt was sad to leave but İ`m sure İ will be back in Georgia again in the future.

To Maarten`s surprise İ was still hanging around Tbilisi when he returned from Spain and we were able to hitch out together. Driving in Georgia is a pants shitting expirence. İf you follow the traffic rules other drivers will have no respect for you, rules are for people that don`t know how to drive. It seems the rule is the biggest vehicle wins. Having your hands in the 10-2 position is never an option, not even for bus drivers, because one hand is used only for lighting a smoke, changing the music, or honking the horn. And most important….you never pass the care in front of you unless you see oncoming traffic less then 500m away.

Our first ride took about one hour to catch, this after many people coming to us saying it wasn`t possible to hitchhike, nobody will stop and we have to take a bus. But someone did stop…a Turkish trucker going our way pulled his rig over and we hopped in. Slowly our small Turkish vocabulary returned to our hungover brains. This guy gave us a ride only about 110km then had to stop for the night so we were left at a gas station in the middle of nowhere. We tried to hitch further but it was already pitch black and the drivers couldn't see us until they were too close to stop, and the gas station was not very popular, so we decided to camp out around back. THEN….it was realized that my dumbass forgot my mandolin back in Tbilisi! S**T!!! İ couldn`t leave my baby behind so Maarten joined my on a 2 euro bus ride back to the big smoke….

Voltar à estaca zero. We gave hitching outta Tbilisi another shot, it worked the first time so we knew it could be done though many more people again said we have to take a bus. A few hours passed bye along with the few thousand drivers that wouldn`t pick us up, blowing bye us like stones flying from a slingshot on mars. One guy stopped and offered to take us to the bus station and pay for our ticket, but we stayed true to the way of the road. And finally an old guy with a few teeth and rickety old van stopped for us. He was rolling on about 300km our way and we bumped along the road with him…as you might imagine there was not too much conversation between us but we enjoyed the music on his cassette tapes. At one point the man stopped at a small road side market to talk with a farmer. Upon leaving we got stuck in deep loose gravel and had to push his van out in the poring rain. We rolled on into the night until it was the end of the line for ol farmer Joe, he dumped us out on the road in front of a cop shop in case we needed a place to sleep out in the middle of nowhere.

We put our thumbs out in the cold night air and the first cars stopped…a lawyer in shiny fast car. He spoke Russian so Maarten used what he knows for conversation. The friendly dude brought us 40km to a town close to our destination, then İ guess he felt bad for us because he decided to go out of his way to bring us the extra 15 km to Batumi after buying us some drinks. We found a place to crash for the night and in the morning we crossed the border back into Turkey and put our thumbs out again. İt was a beautiful sunny day and beside the Black Sea a man pulled over his pıck-up truck to give us a lift into Hopa. From there we found the road heading east to Artvin, were refused a lift by a trucker just pulling out and waited about 5 min for our next ride from a young couple, Englısh teachers, heading home to Artvin. 70km later, after passing by the trucker, we were dumped out on the road surrounded by giant mountains to be picked up again a few hours later by two toothless farmers in a dirty old truck. They forced me at gun point to play them a song, good thing İ went back for my mandolin! They flew us around the steep mountain roads with stunning views of valleys. rivers, and snow-capped peaks, then left us on the side of a dusty mountain road. 40 min and 4 cars passed by the time a young geologist from Ankara picked us up in his new sporty pick-up. Conversation was understood and we rocked out to his good taste in music.

Night came early ( 5pm) when we were dropped off at the road to Erzurum where we waited 3 hours in the cold and dark mountains for our next lift. We were also joined by a young Turkish dude hitching to Erzurum so now we were three. Eventually a food delivery van stopped for us. Our new friend hopped in the back of the van with no windows and bounced around back there in the dark for an hour and a half. Maarten and İ sat up front crammed in next to the two delivery guys in their late 30`s. They fed us pears and shared continuous elementary conversation as they were very interested in our favorite football ( soccer ) players. Maarten was renamed Ricky Martin and forced to make numerous prank calls to the guys buddies. Finally after a lifetime of closely smelling the one dudes terrible bo we arrived back home with our bikes in Erzurum.

Now…hitching is over for me…for a while anyway.

We are 30km from the İranian border today, in the town of Doğubayazit, shadowed by Mount Ararat. We spent an extra day here because İ lost the bolt for my front break cable and thought it better to find a bike shop to get a spare bolt, then to cycle in the mountains without breaks. Or maybe we are just lazy and want to bum around more. Either way…tomorrow we shall cross a new border!

shaun