Kolarstwo jest super

NEPAL

/ / 05 października 2011 / / No Comments » / / o

Około 2:30 po południu szedłem przez Indian granicę do Nepalu po opuszczeniu miasta Gorakhpur pod Jasno świecący księżyc w pełni o 4 nad ranem, że rano i jazda na rowerze do NH29 do granicy miasta Bhairahawa. Teren wokół NH29 jest bardzo płaska równina, gdzie pola ryżowe i pola pełne ziarna rosną, a jak w pobliżu granicy z Nepalu początku z największych gór na świecie, powoli przychodzi do widzenia, co może być bardzo trudne, gdy przybywających tylko rowerem z zamiarem jazdy przez ich do centrum kraju. Widząc ich zarys przez zamglone powietrze wsi prowadził dreszcze mój kręgosłup mimo że jest 40 stopni dzień. Widząc, co leży przede mną, wiedząc pracy musiałem zrobić rock to na drodze do Katmandu i realizacji niepewność przyszłości made ​​my bicie serca z adrenaliny i nie mogłem się doczekać na zwiedzanie tego nowego kraju.

Przeprawa przez Indian stronie granicy mogą być mylące, jeśli pominąć drobne nieoznakowanych biurowych na stronie zatłoczonych, hałaśliwych ulic, zakurzonych, gdzie trzeba czekać 10 minut na powolnych, brzuchaty, wąsaty mężczyzna Indian umieścić stempel wyjazdu w paszporcie przed uzbrojonych strażników pozwoli przejechać przez. Jeśli przejście samochodem lub autobusem można spodziewać się czekać godzinami w korku. Byłem szczęśliwy, aby móc szybko przez rolki na rowerze tkania wokół dużych samochodów ciężarowych i osobowych, które muszą dzielić dwa pasy dla ruchu w obie strony. Przejście do strony Nepalu trzeba znaleźć na stoisku imigracji i kupić wizy, chyba że już wcześniej umieszczonych jeden w Nepalu ambasady. Wiza kosztuje 40USD za jeden miesiąc i może być przedłużony do 3 miesięcy w urzędach imigracyjnych w Pokhara i Kathmandu. W przeciwieństwie do większości urzędników imigracyjnych (zwłaszcza Brytyjczycy) mężczyzna tłoczenia moja wiza była przyjazna i uśmiechnięta. Pokazał swoje obawy, czy zjadłem coś na obiad, czy chcę herbaty lub kawy, i gdybym miał gdzie się zatrzymać tej nocy. I spadła na jego gościnnych oferują lunch i powiedziałem mu, że po prostu cykl, dopóki nie znudzi to mam nadzieję znaleźć dobre miejsce do spania w następnym mieście duża. Postanowiłem kontynuować jazdę innym 25-30 km do miasta Butwal zakończeniu dzień od 125 km zmieniona. Jak stoczył autostrady zauważyłem, by ludzie byli bardziej wesoły następnie w Indiach i wydawało się, że o wiele mniej śmieci zalegających ziemię i dróg.

Ciągnik przyszedł jazda za mną z 3 facetów jazdy to sobie rocka T i dżinsy zgrywanie około 17-22 lat. Jak jechali obok mnie złapałem się do tyłu ciągnika z jednej strony i pozwolić im ciągnąć mnie po co 35km/hr. Gdy mnie zobaczyli zaczęli się śmiać i dopingować mnie jak zabrali mnie jazda na około 15 km przed musieli wyłączyć w innym kierunku. Po tym odkryciu, kiedy miałem to szczęście, że ciągnik przechodzą mnie dzieje się tych stromych, wąskich, górskich drogach I dniach niebezpiecznie na zasłużoną przerwę na kilka km. Nikt nie zdawał się lub martwić się o moje bezpieczeństwo. Podobało mi się ten kraj.

Butwal leży u podstawy Himalajach i na północnym krańcu miasta, na drodze do Pokhary już zaczyna rosnącej na 10-15% elewacji, które nie pozwala się na co najmniej 20 km. Miasto posiada wszystko co jest dostępne, że trzeba przed rozpoczęciem jazdy na rowerze w góry i tam są bankomaty, kafejki internetowe, i kilka hoteli tanie do wyboru. I gorąco do miasta około godzina siedemnasta wyczerpane, gorące i pachnące jak po prostu cyklicznie 120 km w 40 stopniowym upale 3 dni z rzędu, co jest bardzo różne i trudno zapach osiągnąć. Znalazłem hotelu ładowania 700 rupii za noc (ok. 10 dolarów), który nie był tani do Nepalu i 5 dolarów na budżet dzienny, ale to było schłodzone miejsce się z dużymi czyste pokoje i balkon z widokiem na centrum miasta z widokiem w górach, a ja byłem zbyt zmęczony, aby być jedno, patrząc po mieście za najlepsze ceny, zacząłem czuć się źle i był zadowolony, po prostu w stanie zjeść, prysznic, i reszta moich wyczerpane ciała na noc przed rozwiązywaniu 200 km na północ do Pokhary. Po drugiej stronie ulicy od mojego hotelu usiadłem na stronie ludzi ulicy oglądania w tym nowym kraju i jedzenie 50cent płyt warzywa smażone kluski z ulicznego sprzedawcy Zaprzyjaźniłem się z, a następnie udałem się do mojego pokoju i przeszedł na noc.

Następnego dnia rozpoczęła się o 4 nad ranem, musiałem zrobić dużo hałasu w hotelu, ponieważ drzwi były zamknięte, a ja musiałem obudzić kogoś do mnie wypuścił. Było jeszcze ciemno, gdy zacząłem jazdy poza miastem, a następnie górach zaczęło! Droga była dość szorstka, z dużą ilością luźnych kamieni i wybojów i stale elewacji zaprowadził mnie do mglistej chmury, zaczął padać na mnie jak grom huknął i echem od góry i doliny. Jak słońce wzeszło w ciągu pół godziny jazdy na rowerze byłem kompletnie przemoczony po wszystkich to teraz pora deszczowa, ale pomimo deszczu temperatura była jeszcze w połowie lat 30-tych i odwodnienie nadal duży problem bezpieczeństwa.

Między Butwal i Pokhara nie ma dużych miast tylko małe wioski i zdalnego krajobrazów. Bujną tropikalną roślinność rośnie wszędzie na wzgórza i doliny, ogromne grupy małp można usłyszeć w koronach drzew i wiele biegł przede mną, jak ja na rowerze widzenia. Co 500 metrów lub mniej mijamy wodospad, niektóre z głębokich otworów basen i kilka czystych wypić. I wypełnił moje butelki na wodę wiele razy obok drogi od słodkiej wody płynącej od strony gór. Wzgórza i doliny są bardzo czyste w porównaniu do Indii i innych krajów sąsiednich, niewiele śmieci można znaleźć dróg lub w rzekach, a ziemia jest świeże i zielone, prawie spodziewać się elfy i promów skacząc z drzew i przebiegającej przez trawiastymi wzgórzami. Mimo, że na niższych wysokościach temperatura była w połowie 30-tych szczytów są jeszcze jasne białe od śniegu i lodowców, co piękny kontrast w stosunku do zielonych wzgórz poniżej.

Zatrzymałem się w małych wioskach, gdzie ludzie byli zwykle przyjazny i uśmiechnięty i zakup żywności i wody. Ceny w Nepalu są nieco droższe niż Indie, ale ogólnie jest mniej ludzi, którzy próbują rip you off, a więc myślę, że to działa, nawet. W małych wioskach ja zwykle zapłacić około 200-300 rupii (2,50 USD - 4) na proste, ale zazwyczaj czyste-owski mieszkania z łazienką. Drogi w Nepalu są małe drogi pasa i skręty wzdłuż stromych klifów górskich, ale nie ma dużo ruchu, z wyjątkiem na drodze między Kathmandu i Pokhara więc nie jest bardzo niebezpieczny i po zatrzymaniu na przerwę, może nawet mieć trochę spokoju i spokoju, które pomogą Ci chill out, słuchać przyrody i wodospadów, i podejmują w pięknej, górskiej scenerii wokół ciebie. Jeśli chcesz spać na zewnątrz gdzieś istnieje wiele miejsc, możliwe do ustawienia namiotu lub wiszące hamaku.

Na mój 4 dzień na rowerze w Nepalu, chore jak pies z wysoką gorączką i spalin, takich jak objawy (zły pomysł, aby być na rowerze w tym punkcie, nie próbuj, chyba że musisz) przyjechałem w Pokhara, bardzo turystyczne miasta , ale nadal bardzo schłodzone się i dużo mniej zajęty, smog, a następnie głośny Katmandu więc to nie jest złe miejsce do spędzenia 4 lub 5 dni i używać go jako podstawy do jakiejś wyprawy do pobliskich gór Annapurna i rezerwat przyrody. Pokhara jest również obok Phewa jezioro, gdzie można popływać, kajak lub canoe, wycieczki lub po prostu zrelaksować się w jednej z wielu kawiarni i barów wzdłuż brzegu.

Jazda na rowerze 350 km drogi z Pokhara do Katmandu jest trudnym odcinku nie dla słabych duchem. To najbardziej ruchliwych dróg w kraju, więc jest pełno dymu pompowania ciężarówek i szalonych kierowców, więc musisz być bardziej ostrożny. Nie tylko, że jest to również dość trudne jazdy pełne stromych gór do cyklu, nad którym wraz z letnich upałów może wyczerpania energii i płynów bardzo szybko więc być przygotowani, przyniesie wiele żywności wysokiej energii, takich jak masło orzechowe i puszki fasoli! Jedyną rzeczą, która naprawdę wpadła mi w oko na tej drodze i większość dróg w Nepalu były tysiące roślin marihuany rośnie w każdym miejscu. Widziałem 10 stóp wysokości roślin rosnących na narkotyki narodów trawników przodu i nawet te większe po stronie drogi. Kiedyś byłem na rowerze w dół drogi z roślin doniczkowych wystające z mojej kierownicy, palenie i jedzenie łyk z skunky Himalajów kush. Widziałem akcji policyjnych w gospodarstwach, gdzie policja, gdzie pociągnięcie do setki roślin marihuany i wypalanie ich wprowadzanie ich w ciężarówkach, ale nie widzę tu chodzi, ponieważ nie istnieje sposób mogliby pozbyć się ich wszystkich. To jest beznadziejna dla policjantów coraz zdaniem można je zwyciężyć w tej walce, zakaz marihuany jest tylko ignorantem każdego rządu do nakładania, to nie działa, a jedynie prowadzi do więcej przestępstw i położyć niewinnych ludzi za kratki. W odróżnieniu od tytoniu, alkoholu i farmaceutyków, które zabijają setki tysięcy ludzi każdego roku, marihuana jest odpowiedzialny za 0 świata zgonów szeroko w całej historii.

Ostatnie 50 km do Kathmandu, gdzie elewacja zostanie całkowicie szalony, to prawdziwe spodnie-shitter. Droga jest co najmniej 20% wysokości i jest bezlitosne, aż dojdziesz do szczytu góry i rozpocząć jazdę w dół do doliny Kathmandu. Nawet ciężarówki wspinaczka to tylko go o 5-10km/hr. Każdy z kim rozmawiałem powiedział mi, nie próbować go cyklu i po prostu zaczep jazdy na samochód ciężarowy lub dostać autobusem (który kosztuje tylko kilka dolarów), ale to byli ludzie, że prawdopodobnie również powiedzieć, że nie mogę z cyklu Holandii do Nepalu, więc wybrałem bólu nad przyjemnością i spalił wszystkie moje pozostałe energii (co nie było zbyt wiele) i kołysał się przez chmury na górę, a następnie w dół do doliny Kathmandu, gdzie smog oczy płonęły czerwone ze wszystkich powietrza zanieczyszczeń. Kathmandu nie jest to miejsce, które chcesz spędzić więcej niż kilka dni, jeśli. Jest to dość zanieczyszczone, hałaśliwe i zatłoczone, z mnóstwem sklepów próbuje się targować o pieniądze, jak i turystów z drogimi buty trekkingowe i samotny przewodniki planety zastanawiasz po labiryncie ulic wygląda na zagubioną i oniemiały.

Chciałem kontynuować jazdy na rowerze w Tybecie i Chinach, ale w tym samym czasie dotarłem w Nepalu chiński rząd zamknął granicę dla osób przekroczeniem lądowej z Nepalu do Tybetu z powodu napięć w obu krajach. Jedynym sposobem, aby przejść przez prawnie było latać, nie miałem wyboru i byłem wkurzony. Z rowerowej przerwane, postanowiłem zrobić sobie przerwę na jakiś czas, zaoszczędzić trochę więcej gotówki, a następnie spróbuj się jakoś wrócić do miejsca, gdzie skończyłem i na bieżąco toczenia. O nie drogi jeszcze się nie skończyła! Po jakimś Azji nadal będą Ameryce Północnej do zdobycia, a może nawet Ameryki Południowej ... .. Po trochę potrzebnego mi odpoczynku i relaksu będę toczenia wkrótce, miejmy nadzieję, Maarten, jak również.

shaun

Babie lato

/ / 09 września 2011 / / No Comments » / / o

Moje ostatnie tygodnie w Indiach było chłodno +40 stopni C dni, że trudno było zrobić nic innego, spróbować, aby się ochłodzić i zjeść górach 25cent arbuzy, więc nie było tak smutno jest być wyjazdem. Dzięki Uttar Pradesh rowerowych była energię wypływającą ze względu na ekstremalne temperatury, ale krajobraz był dość płaski więc byłem jeszcze w stanie cykl ponad 100 km dziennie. Od jazdy na rowerze w 40 po południu stopień był blisko samobójcze, chciałbym wynoś się spać o 3 nad ranem rano i być toczenia na rowerze przed 4 rano, więc mogłem skończyć 100 dni km przed południe. I oczekuje na przyjazd w górach Nepalu, gdzie wyobrażałem sobie, powietrze jest bardziej świeże i chłodne. Cieszę się, że udał się do Indii i cieszę się, że odkrył kraju na rowerze, ale jeśli zapytał mnie, czy moje doświadczenie było dobre czy zły, że znajdę swoje pytanie trudno odpowiedzieć. Indie mogą być naprawdę miejsce niewyobrażalną, które może potrwać kilka wcieleń dobrze poznać i zrozumieć. To jest taki duży i zróżnicowany kraj, że nie można generalizować. Większość moich doświadczeń były dobre i dziękuję Bogu za, i to, że dał mi możliwość podróżowania i zobaczyć pierwsze strony, jaki jest świat naprawdę podoba i spełnia wszystkie dobrych ludzi, których spotkałem, ale także częściej niż raz w Indiach Zrobiłem doświadczenie lub świadka niektórych unpleasantries które powszechnie występują w większości krajów na całym świecie takich jak uprzedzenia rasowe, seksualne i molestowanie werbalne kobiet, powszechny brak uprzejmości i lekceważenie ze środowiska, które choć chcę I trudno zapomnieć. Ale to tylko małe aspekty wielki świat w którym żyjemy, jest to spowodowane przez nas i tak mogą być zmieniane przez nas.

Czy kiedykolwiek chciał wrócić do Indii? Jestem naprawdę nie wiesz. Z populacją ponad 1,2 mld, Indie to kraj, który jest po bardzo ciężko i radzenia sobie z dostosowaniem się do ogromnej populacji i stałego wzrostu populacji. Szacuje się, że ludność Indii przewyższy w Chinach w ciągu najbliższych 20 lat lub mniej, przenoszenie z drugiego do pierwszego najbardziej zaludnionym krajem na świecie, i nie ma jeszcze infrastruktury lub energii do czynienia z popytem, ​​a więc systematycznie niszczą środowisko oraz pomoc w stworzeniu większej przepaści między bogatymi i biednymi. Czułem, że podróżując tam nie było łagodzenie problemów, ale tylko czyniąc je gorzej. W kraju bardzo słabe gospodarki odpadami jest o wiele bardziej trudne do "Eco-friendly". Czasami wykonywane z tworzyw sztucznych i innych śmieci z mojego lunchu ponad 100'km zanim znalazłem kosza, aby umieścić go w (zapomnij o recykling) tylko później obejrzeć ktoś przyjdzie i puste puszki do pobliskiej rzeki lub rowu.

Jeśli myślę o Indiach i wyobrażam sobie, że jest to model kierunku na cały świat zmierza to nie wygląda dobrze dla naszej przyszłości. Jednym z głównych problemów w Indiach, które mogą mieć wpływ na resztę świata jest niedostatek wody. Teraz miliony Hindusów nie ma dostępu do czystej wody pitnej, a sytuacja jest tylko coraz gorzej. Na liście 122 krajów oceniane na jakość wody pitnej do picia, Indie rankingu skromne 120. Według szacunków Banku Światowego, w Indiach, biegunka z zanieczyszczonej wody powoduje tylko ponad 1600 zgonów dziennie-to samo, jakby osiem 200-osoba handlowych samolot rozbił się na ziemi każdego dnia! Popyt Indii na wodę rośnie w zastraszającym tempie, ponieważ populacja rośnie. Ich rosnące gospodarki i rosnące zapotrzebowanie na dostawy żywności rozciągają Indii wody jeszcze cieńsza. Zmiany klimatyczne mogą zmniejszyć podaż wody pochodzącej z opadów deszczu i lodowców karmienia wiele rzek Indii kurczą się szybko. Ponieważ zapotrzebowanie na wodę dla rolnictwa przeważa podaż więcej i więcej każdego roku, Indie mogą napotkać więcej problemów z brakiem żywności, jak również.

Ale kryzys w Indiach woda jest głównie człowieka problem. Klimat Indii nie jest szczególnie suche, mają długą pora monsunowa i wiele rzek i wód gruntowych. Wyjątkowo niehumanitarnych zarządzanie, niejasne przepisy ustawowe, korupcji rządu, prywatyzacja, przemysłowych i ludzkich odchodów doprowadziły większość problemów i wykonane co ​​woda jest dostępna praktycznie bezużyteczne ze względu na ogromne ilości zanieczyszczeń. Ponieważ ludzie spowodowali większość z tego kryzysu, poprzez zmianę ich działania i sposób myślenia na temat zasobów wodnych, mają moc, aby zapobiec niedobór wody, a to oznacza, wciąż jest nadzieja. Muszą zaczynać do pozytywnych zmian, zacznij zasobów wodnych, stanąć przeciwko prywatyzacji, bojkotu wody butelkowanej, zaczynają zbierać więcej wody deszczowej, traktują człowieka, rolniczych i przemysłowych odpadów, stop tam budynek i regulują, ile wody można wyciągnąć z ziemi . Będzie to duży krok w kierunku lepszej przyszłości.

Co do podróży Indii na rowerze, myślę, że dobrze jest doświadczenie raz w życiu ... ale tylko raz. Jest szalony. Ruch jest niezwykle hałaśliwe i szalony. Wszyscy ciągle trąbić rogami i bębenki z rowerzysta może łatwo wybuchnąć w krwawą miazgę. Big ciężarowe i autobusy regularnie puff gorący, czarny dym w oczy i dół można płuca i codziennego spojrzeć śmierci w oczy, jak duży samochód jest piorunujący do siebie, a nadjeżdżające pojazdy mijając inne samochody osobowe i ciężarowe na ślepym rogach. To normalne. Tam naprawdę nie ma wielu przepisów ruchu drogowego innych niż "wszystkie puste przestrzenie muszą być wypełnione" "zawsze rozbrzmiewa swój róg" oraz "największym pojazdu wygrywa", więc rowerzyści zawsze luźne bitwy. Mimo stałej realizacji własnej śmiertelności mogą być dobre, jazda na rowerze w Indiach może zastanawiasz się, czy jazda na rowerze jest naprawdę wszystko, co zdrowe, ale wtedy pamiętać, że jeśli wszyscy na rowerze byś nie hałas, ruch , a gorący czarny dym w twarz.

Ale były też dni, kiedy krowy i małpy były tylko ruch na unik w spokojnej drogi przez boczne błyszczące kraju lub wzdłuż niekończących się, opuszczony piaszczystej plaży, w zacienionych palmami, ciepły wiatr na plecach słodki zapach z wysłane kwiatów i drzew owocowych, walcówka poprzez ciekawy, wsie powitanie z dziećmi uruchomiony obok Ciebie uśmiecha i macha. Chwile, kiedy czas zatrzymuje się złapać oczach nieznajomego rodzaju i udostępniania wiedzy. Mapa-mniej i przewodnika-mniej w rękach losu, nie wiedząc dokładnie, gdzie droga zaprowadzi Ciebie i który można spotkać każdego dnia. Te chwile są kiedy pamiętam, co życia, jest i dlaczego robi to, co robisz. Przygoda i wolności wypełnia duszę jak siedzieć i pić orzeźwiający sok z kokosa, słuchanie i oglądanie w niezwykły świat wokół ciebie.

shaun

Southern rowerowych

/ / 07 czerwiec 2011 / / No Comments » / / o

Podejmowanie decyzji, w jakim kierunku cyklu przez Indie, coś rysował mnie do Kanyakumari iz jakiegoś powodu czułem powinienem tam pojechać i to sprawdzić, więc po około 1200 km na rowerze w południowo-zachodnim wybrzeżu przez Goa, Karnataka i Kerela (moja ulubiona część Indii) Kat, Bea aka Blue Woonicorn, Dervla i przyjechałem w Tamil Nadu i Kanyakumari. Nie wiele osób w końcu podróży, bo to jest trochę na uboczu jest tak daleko na południe ... faktycznie jest to najbardziej na południe punktu Indiach, na koniec subkontynentu.

Kanyakumari jest małym miasteczku w stanie Tamil Nadu. Jedną z przyczyn ciągnęło mnie nie było na morzu. Jest to punkt spotkań dla 3 zbiorniki wodne ... na Morzu Arabskim, Morzu Bengalskiej i Oceanu Indyjskiego, a ja czułem potrzebę bycia w wodzie z 3 mórz na raz. Niestety niektóre z magii tego miejsca stracił dla mnie, ponieważ jak w większości miejsc w kraju, nie było pojemniki na śmieci można znaleźć tak było dużo śmieci wzdłuż brzegów miasta i morza, głównie odpadów z tworzyw sztucznych, i oczywiście Widziałem nawet ludzi, rzucając ich plastikowych butelkach do morza. Ponadto, z hordy Indian turystów trudno było znaleźć miejsce dla spokoju i ciszy, choć w końcu znaleźliśmy dobre miejsce na chill. Goście są głównie z Kerela, którzy przyjeżdżają, aby zobaczyć piękne wschody słońca i zachody słońca (w kwietniu można oglądać zachody słońca i księżyca wzrost w tym samym czasie), odwiedź Kumari Amman świątynia poświęcona bogini Parvati dziewicy i żona Shiva . Również przyciąga ludzi jest Vivkananda Rock Memorial wybudowany w roku 1970, który jest pomnikiem Tamil saint-poeta Thiruvalluvar, który jest autorem Thirukkural, wiersz składający się z 133 rozdziałów! W hołdzie tym jego pomnik został zbudowany 133 metrów wysokości i jest jednym z największych pomników w Azji.

Miasto było ładne miejsce, gdzie na dzień lub dwa i powietrze było bardzo orzeźwiający w porównaniu z wilgotnym powietrzem większości południowo-zachodnim wybrzeżu. wiatr w Kanyakumari jest zawsze wieje silny i schłodzone z mórz. Zmieniło się to tak szybko, drogi skierował się na północ przez centrum Tamil Nadu. Pierwszy 20-30 km roku firma rowerowa przez ogromne farmy wiatrowe, większych niż widziałem w żadnym innym kraju, więc jazda była przyjemna, bo nie było jeszcze orzeźwiający wiatr pochodzących z ponad górną koniec Zachodniej góry Ghats zakres , ale wkrótce po tym chłodnym wietrze nie było i zostaliśmy na rowerze przez suchy, zakurzony, krajobraz gorącą, gdzie temperatury osiągnęły w latach 40-tych wkrótce po 10h suszenia pot z powierzchni skóry, jak tylko wychodzi z porów . Pewnego dnia cyklicznie ponad 100 km w 43 stopni i bardzo szczęście, że nie cierpią z powodu udaru cieplnego i wyczerpania.

Jeśli planujesz trafić Indii na rowerze, Polecam odwiedzić południe. Pokarmu z rąk od liści bananowca, jest tanie i niesamowite, długie opuszczone plaże i zatłoczone plaże turystycznych można znaleźć wszędzie, a ludzie na południu wydają się iść w nieco wolniejszym tempie wolniejszym, w mojej opinii są one bardziej określone- z powrotem, przyjazny i gościnny następnie w innych częściach Indii.

Teraz, na północy w stanie Uttar Pradesh, Nepal unosi nad głową, a podróż trwa dalej w dół drogi.

Shaun

Naprawa roweru w Indiach

/ / 19 kwietnia 2011 / / No Comments » / / o

Indie są pełne rowerów, niemal na każdym kroku będziesz prawdopodobnie znaleźć ludzi, jeździć na rowerze. Ale te rowery są jednym prędkość, tanie, stare rowery zazwyczaj w Chinach. Więc jeśli masz rower z narzędzi może być bardzo trudne do uzyskania wszelkich części zamiennych szukasz, z wyjątkiem dużych miast, gdzie może być w stanie znaleźć dobrym sklepie rowerowym. Najlepiej jest przygotować i przynieść wszystkie swoje części z tobą.

Mam dużo części zamiennych ze mną, ale nadal nieoczekiwanych rzeczy zawsze się zdarzyć i części mogą dostać uszkodzony. Następnie należy użyć inteligencji, aby rozwiązać problem. Stało się dla mnie na mój pierwszy dzień na rowerze w Indiach .... Szybkie śruby wydania gospodarstwa, na moje tylne koło nie rzucił się pod koniec i nakrętki trzymając go w miejscu nie było. Nie cool!

Nie czułem się dobrze ten dzień, nie miałem dużo snu przez jakiś czas i byłem chory na grypę, więc naprawdę nie potrzeba żadnych więcej problemów, a ja na pewno nie czuć się jak w roamingu w mieście w poszukiwaniu sklepów rowerowych , ale nie miałem wyboru. Mam kabiny do mnie do sklepu na rowerze, potem kolejny i kolejny, ale nikt nie widział szybkie huby uwolnienia przed i powiedział mi, nie będę znaleźliśmy żadnych w Indiach. Dam! Wziąłem mój zmęczony mózg ból rozwiązania .... Idę do spawacza i zapytał, czy może w jakiś sposób spawania gwintowane kawałek metalu do końca odpadł śruby .... Powiedział może gdybym go znaleźć materiał ... ok, wystarczy odpowiedzieć na mnie. I następnie udał się po mieście na kilka różnych brudnych starych sklepów sprzętu i ostatecznie znalazł małą śrubę, że wyglądał, jakby był właściwy rozmiar i miał prawo wątku, przywiozłem go z powrotem do dude spawacza, który cut off top to i spawane do końca śruby szybkie wydanie i opłata mnie 50 rupii. Wróciłem do mojego roweru i próbował dopasować śrubę przez centrum, ale to było zbyt grube i muszą być szlifowane w dół. Szczęście nie było grupy około 15 Indian stoi koleś wokół oglądania (wielka niespodzianka) i niektóre z nich były wystarczająco cool mi pomóc. I wskoczył na tylny jeden silnik faceci rower z kołem i śruby w jednej ręce i poszliśmy latające po ulicach do jego przyjaciela z młynka i wbił śrubę dla mnie bezpłatnie. Dobra .... Czas na następny problem .... Nie pamiętam, aby znaleźć orzech do zastąpić jeden zerwał do końca i nie mam nic do mocowania śruby z, i do tego czasu było popołudnie i gorąco jak w piekle, to hadn 't jeść cały dzień i czułem się jak gówno, więc nie oczekuje na powrót do miasta, aby tylko znaleźć nakrętki. Razy Fun! Ale kilka kolesi stojących wokół mnie obserwuje się naprawić rower, gdzie naprawdę fajne i nie trzeba było długo czekać, zanim jeden z nich przyszedł z niektórych starych nakrętek i podkładek, które szczęście, pasuje dobrze i miałem koła mocowane na szczelne i byliśmy kolejowego w palącym słońcu Indii.

Więc jeśli coś na przerwy rower w Indiach i nie ma części zamiennych, aby to naprawić, wszystkie spawaczy i pomysłowych mechaników około, prawdopodobnie będziesz mieć szczęście i znaleźć pomoc co jakiś domowej roboty niestandardowych części, aby można bye, aż znajdziesz dobrym sklepie rowerowym.

shaun

Iran

/ / 05 marca 2011 / / No Comments » / / o

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait.. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km van de grens met Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse douane was een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond.. Luid geschreeuw, dozen in de lucht over en weer, vrouwen die bezig zijn de haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah's Khomenei en Khamenei die scherp toekijken of er echt geen haar meer te zien is. Chaos alom en wij worden in een kolkende massa naar voren gedreven waar we uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. We kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen door het hek toelaten. Met onze fietsen passen we niet door de kleine doorgang en moeten we wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Szacunek!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We have been cycling for over 7 weeks now and no longer is it something for us to get used to but is the way of life. I think we are even getting used to cycling 100km per day in the Balkan heat which is constantly above 35 degrees, and are used to sleeping almost anywhere.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We were on a ferry coming back from cycling on one of the many islands there, it was a 6 or 7 hour boat ride so we prepared ourselves each with a few 2L bottles of cheap beer and put our feet up. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We were pretty groggy and didn't really feel like cycling 10-15km outside the city to find a good camping spot so we went with the first thing we saw… a little 2m spot between a fence for the shipping yard and the on-ramp to the motorway. We quickly fell asleep in the dirt, dreaming about being back home sitting on the couch watching films and eating junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Soon we realized the smell was from a big seagull that was ripped to shreds all around us and we were laying on its feathers and meat chunks. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Anyway… I think that was the worst place we slept so far.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
3. Cozy bed – As much as I love sleeping outside in random places, it is always relaxing to have a nice big bed to roll around in. But still nothing really beats a hammock.
4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. It's hard for me as I am a lover of rolling in bed all day long.
5. Hot meals - Since we aren't traveling with a stove we rarely get a warm chew in us, when we do we enjoy it more then most people. Normally we are eating plenty of raw vegetables, fruits, nuts, yogurts, tortilla chips with canned beans, and breads.
6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We are serious dirtballs and it's only going to get worse (or better if you enjoy bad smells) as this trip goes on.
7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. We are not at all fans of buying cold bottled water in the shop since the countries we are traveling through (and most countries in the world) have poor recycling programs (WARNING…I'm about to go on a rant). All the plastic goes in the trash, eventually ending up in the waterways and into the ocean, broken down into small editable plastic particles over decades and end up in the food chain. The chemicals in plastics (especially Bisphenol A which is used to make all water bottles, baby bottles, medical and dental devices, dental fillings, eyeglass, CDs and DVDs, and basically anything plastic you can think of) are largely responsible for many of the serious diseases found in the world today including diabetes, birth defects, obesity,neurological issues, breast and prostate cancers, and heart disease. I'm not making this up, this is really dam serious and when I think too hard about what we have done it honestly puts tears in my eyes. The big problem is that, Bisphenol A is also a synthetic estrogen (that means it's a man made female sex hormone), and plastics made with it can break down, especially when they're washed, heated or stressed, allowing the chemical to get into our food and water and then enter the human body. That happens to nearly all of us! The Center for Disease Control (a US agency that works to protect public health and safety) has found BisphenolA in the piss of 93% of surveyed Americans over the age of 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! If you don't have this shit in your body, you're not living in the modern world. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. The plastic we have made will be here longer then us! This year more plastic will be produced then last year, and next year even more!! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Bottled water from Pepsi co and Coke companies (such as Eva Water, H2OK, Aquafina, and Dasani) are mainly from the tap anyway (seriously, look it up!). Please don't buy bottled water if you can help it!
8. Clean underwear - I know I already mentioned it, but we appreciate clean undies so much it is worth saying again. I guess the only good thing about dirty ones is that when we are starving and will do anything for food, we can always go mushroom picking in our underpants.
9. Regular contact with friends and family – Don't take for granted your ability to talk with your friends and family, one day you wont be able to. It's important not to forget to tell the people you love that you love them!

This list can go on and on, these are just some of the first things that come to my mind.

We are relaxing down in Greece now and soon we will be leaving Europe and heading into Asia. Although it has been a lot of hard work and suffering, we are still full of energy and excited for what lies ahead!

Shaun

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!