Kolarstwo jest super

NEPAL

/ / 05 października 2011 / / No Comments » / / o

Około 2:30 po południu szedłem przez Indian granicę do Nepalu po opuszczeniu miasta Gorakhpur pod Jasno świecący księżyc w pełni o 4 nad ranem, że rano i jazda na rowerze do NH29 do granicy miasta Bhairahawa. Teren wokół NH29 jest bardzo płaska równina, gdzie pola ryżowe i pola pełne ziarna rosną, a jak w pobliżu granicy z Nepalu początku z największych gór na świecie, powoli przychodzi do widzenia, co może być bardzo trudne, gdy przybywających tylko rowerem z zamiarem jazdy przez ich do centrum kraju. Widząc ich zarys przez zamglone powietrze wsi prowadził dreszcze mój kręgosłup mimo że jest 40 stopni dzień. Widząc, co leży przede mną, wiedząc pracy musiałem zrobić rock to na drodze do Katmandu i realizacji niepewność przyszłości made ​​my bicie serca z adrenaliny i nie mogłem się doczekać na zwiedzanie tego nowego kraju.

Przeprawa przez Indian stronie granicy mogą być mylące, jeśli pominąć drobne nieoznakowanych biurowych na stronie zatłoczonych, hałaśliwych ulic, zakurzonych, gdzie trzeba czekać 10 minut na powolnych, brzuchaty, wąsaty mężczyzna Indian umieścić stempel wyjazdu w paszporcie przed uzbrojonych strażników pozwoli przejechać przez. Jeśli przejście samochodem lub autobusem można spodziewać się czekać godzinami w korku. Byłem szczęśliwy, aby móc szybko przez rolki na rowerze tkania wokół dużych samochodów ciężarowych i osobowych, które muszą dzielić dwa pasy dla ruchu w obie strony. Przejście do strony Nepalu trzeba znaleźć na stoisku imigracji i kupić wizy, chyba że już wcześniej umieszczonych jeden w Nepalu ambasady. Wiza kosztuje 40USD za jeden miesiąc i może być przedłużony do 3 miesięcy w urzędach imigracyjnych w Pokhara i Kathmandu. W przeciwieństwie do większości urzędników imigracyjnych (zwłaszcza Brytyjczycy) mężczyzna tłoczenia moja wiza była przyjazna i uśmiechnięta. Pokazał swoje obawy, czy zjadłem coś na obiad, czy chcę herbaty lub kawy, i gdybym miał gdzie się zatrzymać tej nocy. I spadła na jego gościnnych oferują lunch i powiedziałem mu, że po prostu cykl, dopóki nie znudzi to mam nadzieję znaleźć dobre miejsce do spania w następnym mieście duża. Postanowiłem kontynuować jazdę innym 25-30 km do miasta Butwal zakończeniu dzień od 125 km zmieniona. Jak stoczył autostrady zauważyłem, by ludzie byli bardziej wesoły następnie w Indiach i wydawało się, że o wiele mniej śmieci zalegających ziemię i dróg.

Ciągnik przyszedł jazda za mną z 3 facetów jazdy to sobie rocka T i dżinsy zgrywanie około 17-22 lat. Jak jechali obok mnie złapałem się do tyłu ciągnika z jednej strony i pozwolić im ciągnąć mnie po co 35km/hr. Gdy mnie zobaczyli zaczęli się śmiać i dopingować mnie jak zabrali mnie jazda na około 15 km przed musieli wyłączyć w innym kierunku. Po tym odkryciu, kiedy miałem to szczęście, że ciągnik przechodzą mnie dzieje się tych stromych, wąskich, górskich drogach I dniach niebezpiecznie na zasłużoną przerwę na kilka km. Nikt nie zdawał się lub martwić się o moje bezpieczeństwo. Podobało mi się ten kraj.

Butwal leży u podstawy Himalajach i na północnym krańcu miasta, na drodze do Pokhary już zaczyna rosnącej na 10-15% elewacji, które nie pozwala się na co najmniej 20 km. Miasto posiada wszystko co jest dostępne, że trzeba przed rozpoczęciem jazdy na rowerze w góry i tam są bankomaty, kafejki internetowe, i kilka hoteli tanie do wyboru. I gorąco do miasta około godzina siedemnasta wyczerpane, gorące i pachnące jak po prostu cyklicznie 120 km w 40 stopniowym upale 3 dni z rzędu, co jest bardzo różne i trudno zapach osiągnąć. Znalazłem hotelu ładowania 700 rupii za noc (ok. 10 dolarów), który nie był tani do Nepalu i 5 dolarów na budżet dzienny, ale to było schłodzone miejsce się z dużymi czyste pokoje i balkon z widokiem na centrum miasta z widokiem w górach, a ja byłem zbyt zmęczony, aby być jedno, patrząc po mieście za najlepsze ceny, zacząłem czuć się źle i był zadowolony, po prostu w stanie zjeść, prysznic, i reszta moich wyczerpane ciała na noc przed rozwiązywaniu 200 km na północ do Pokhary. Po drugiej stronie ulicy od mojego hotelu usiadłem na stronie ludzi ulicy oglądania w tym nowym kraju i jedzenie 50cent płyt warzywa smażone kluski z ulicznego sprzedawcy Zaprzyjaźniłem się z, a następnie udałem się do mojego pokoju i przeszedł na noc.

Następnego dnia rozpoczęła się o 4 nad ranem, musiałem zrobić dużo hałasu w hotelu, ponieważ drzwi były zamknięte, a ja musiałem obudzić kogoś do mnie wypuścił. Było jeszcze ciemno, gdy zacząłem jazdy poza miastem, a następnie górach zaczęło! Droga była dość szorstka, z dużą ilością luźnych kamieni i wybojów i stale elewacji zaprowadził mnie do mglistej chmury, zaczął padać na mnie jak grom huknął i echem od góry i doliny. Jak słońce wzeszło w ciągu pół godziny jazdy na rowerze byłem kompletnie przemoczony po wszystkich to teraz pora deszczowa, ale pomimo deszczu temperatura była jeszcze w połowie lat 30-tych i odwodnienie nadal duży problem bezpieczeństwa.

Między Butwal i Pokhara nie ma dużych miast tylko małe wioski i zdalnego krajobrazów. Bujną tropikalną roślinność rośnie wszędzie na wzgórza i doliny, ogromne grupy małp można usłyszeć w koronach drzew i wiele biegł przede mną, jak ja na rowerze widzenia. Co 500 metrów lub mniej mijamy wodospad, niektóre z głębokich otworów basen i kilka czystych wypić. I wypełnił moje butelki na wodę wiele razy obok drogi od słodkiej wody płynącej od strony gór. Wzgórza i doliny są bardzo czyste w porównaniu do Indii i innych krajów sąsiednich, niewiele śmieci można znaleźć dróg lub w rzekach, a ziemia jest świeże i zielone, prawie spodziewać się elfy i promów skacząc z drzew i przebiegającej przez trawiastymi wzgórzami. Mimo, że na niższych wysokościach temperatura była w połowie 30-tych szczytów są jeszcze jasne białe od śniegu i lodowców, co piękny kontrast w stosunku do zielonych wzgórz poniżej.

Zatrzymałem się w małych wioskach, gdzie ludzie byli zwykle przyjazny i uśmiechnięty i zakup żywności i wody. Ceny w Nepalu są nieco droższe niż Indie, ale ogólnie jest mniej ludzi, którzy próbują rip you off, a więc myślę, że to działa, nawet. W małych wioskach ja zwykle zapłacić około 200-300 rupii (2,50 USD - 4) na proste, ale zazwyczaj czyste-owski mieszkania z łazienką. Drogi w Nepalu są małe drogi pasa i skręty wzdłuż stromych klifów górskich, ale nie ma dużo ruchu, z wyjątkiem na drodze między Kathmandu i Pokhara więc nie jest bardzo niebezpieczny i po zatrzymaniu na przerwę, może nawet mieć trochę spokoju i spokoju, które pomogą Ci chill out, słuchać przyrody i wodospadów, i podejmują w pięknej, górskiej scenerii wokół ciebie. Jeśli chcesz spać na zewnątrz gdzieś istnieje wiele miejsc, możliwe do ustawienia namiotu lub wiszące hamaku.

Na mój 4 dzień na rowerze w Nepalu, chore jak pies z wysoką gorączką i spalin, takich jak objawy (zły pomysł, aby być na rowerze w tym punkcie, nie próbuj, chyba że musisz) przyjechałem w Pokhara, bardzo turystyczne miasta , ale nadal bardzo schłodzone się i dużo mniej zajęty, smog, a następnie głośny Katmandu więc to nie jest złe miejsce do spędzenia 4 lub 5 dni i używać go jako podstawy do jakiejś wyprawy do pobliskich gór Annapurna i rezerwat przyrody. Pokhara jest również obok Phewa jezioro, gdzie można popływać, kajak lub canoe, wycieczki lub po prostu zrelaksować się w jednej z wielu kawiarni i barów wzdłuż brzegu.

Jazda na rowerze 350 km drogi z Pokhara do Katmandu jest trudnym odcinku nie dla słabych duchem. To najbardziej ruchliwych dróg w kraju, więc jest pełno dymu pompowania ciężarówek i szalonych kierowców, więc musisz być bardziej ostrożny. Nie tylko, że jest to również dość trudne jazdy pełne stromych gór do cyklu, nad którym wraz z letnich upałów może wyczerpania energii i płynów bardzo szybko więc być przygotowani, przyniesie wiele żywności wysokiej energii, takich jak masło orzechowe i puszki fasoli! Jedyną rzeczą, która naprawdę wpadła mi w oko na tej drodze i większość dróg w Nepalu były tysiące roślin marihuany rośnie w każdym miejscu. Widziałem 10 stóp wysokości roślin rosnących na narkotyki narodów trawników przodu i nawet te większe po stronie drogi. Kiedyś byłem na rowerze w dół drogi z roślin doniczkowych wystające z mojej kierownicy, palenie i jedzenie łyk z skunky Himalajów kush. Widziałem akcji policyjnych w gospodarstwach, gdzie policja, gdzie pociągnięcie do setki roślin marihuany i wypalanie ich wprowadzanie ich w ciężarówkach, ale nie widzę tu chodzi, ponieważ nie istnieje sposób mogliby pozbyć się ich wszystkich. To jest beznadziejna dla policjantów coraz zdaniem można je zwyciężyć w tej walce, zakaz marihuany jest tylko ignorantem każdego rządu do nakładania, to nie działa, a jedynie prowadzi do więcej przestępstw i położyć niewinnych ludzi za kratki. W odróżnieniu od tytoniu, alkoholu i farmaceutyków, które zabijają setki tysięcy ludzi każdego roku, marihuana jest odpowiedzialny za 0 świata zgonów szeroko w całej historii.

Ostatnie 50 km do Kathmandu, gdzie elewacja zostanie całkowicie szalony, to prawdziwe spodnie-shitter. Droga jest co najmniej 20% wysokości i jest bezlitosne, aż dojdziesz do szczytu góry i rozpocząć jazdę w dół do doliny Kathmandu. Nawet ciężarówki wspinaczka to tylko go o 5-10km/hr. Każdy z kim rozmawiałem powiedział mi, nie próbować go cyklu i po prostu zaczep jazdy na samochód ciężarowy lub dostać autobusem (który kosztuje tylko kilka dolarów), ale to byli ludzie, że prawdopodobnie również powiedzieć, że nie mogę z cyklu Holandii do Nepalu, więc wybrałem bólu nad przyjemnością i spalił wszystkie moje pozostałe energii (co nie było zbyt wiele) i kołysał się przez chmury na górę, a następnie w dół do doliny Kathmandu, gdzie smog oczy płonęły czerwone ze wszystkich powietrza zanieczyszczeń. Kathmandu nie jest to miejsce, które chcesz spędzić więcej niż kilka dni, jeśli. Jest to dość zanieczyszczone, hałaśliwe i zatłoczone, z mnóstwem sklepów próbuje się targować o pieniądze, jak i turystów z drogimi buty trekkingowe i samotny przewodniki planety zastanawiasz po labiryncie ulic wygląda na zagubioną i oniemiały.

Chciałem kontynuować jazdy na rowerze w Tybecie i Chinach, ale w tym samym czasie dotarłem w Nepalu chiński rząd zamknął granicę dla osób przekroczeniem lądowej z Nepalu do Tybetu z powodu napięć w obu krajach. Jedynym sposobem, aby przejść przez prawnie było latać, nie miałem wyboru i byłem wkurzony. Z rowerowej przerwane, postanowiłem zrobić sobie przerwę na jakiś czas, zaoszczędzić trochę więcej gotówki, a następnie spróbuj się jakoś wrócić do miejsca, gdzie skończyłem i na bieżąco toczenia. O nie drogi jeszcze się nie skończyła! Po jakimś Azji nadal będą Ameryce Północnej do zdobycia, a może nawet Ameryki Południowej ... .. Po trochę potrzebnego mi odpoczynku i relaksu będę toczenia wkrótce, miejmy nadzieję, Maarten, jak również.

shaun

Babie lato

/ / 09 września 2011 / / No Comments » / / o

Moje ostatnie tygodnie w Indiach było chłodno +40 stopni C dni, że trudno było zrobić nic innego, spróbować, aby się ochłodzić i zjeść górach 25cent arbuzy, więc nie było tak smutno jest być wyjazdem. Dzięki Uttar Pradesh rowerowych była energię wypływającą ze względu na ekstremalne temperatury, ale krajobraz był dość płaski więc byłem jeszcze w stanie cykl ponad 100 km dziennie. Od jazdy na rowerze w 40 po południu stopień był blisko samobójcze, chciałbym wynoś się spać o 3 nad ranem rano i być toczenia na rowerze przed 4 rano, więc mogłem skończyć 100 dni km przed południe. I oczekuje na przyjazd w górach Nepalu, gdzie wyobrażałem sobie, powietrze jest bardziej świeże i chłodne. Cieszę się, że udał się do Indii i cieszę się, że odkrył kraju na rowerze, ale jeśli zapytał mnie, czy moje doświadczenie było dobre czy zły, że znajdę swoje pytanie trudno odpowiedzieć. Indie mogą być naprawdę miejsce niewyobrażalną, które może potrwać kilka wcieleń dobrze poznać i zrozumieć. To jest taki duży i zróżnicowany kraj, że nie można generalizować. Większość moich doświadczeń były dobre i dziękuję Bogu za, i to, że dał mi możliwość podróżowania i zobaczyć pierwsze strony, jaki jest świat naprawdę podoba i spełnia wszystkie dobrych ludzi, których spotkałem, ale także częściej niż raz w Indiach Zrobiłem doświadczenie lub świadka niektórych unpleasantries które powszechnie występują w większości krajów na całym świecie takich jak uprzedzenia rasowe, seksualne i molestowanie werbalne kobiet, powszechny brak uprzejmości i lekceważenie ze środowiska, które choć chcę I trudno zapomnieć. Ale to tylko małe aspekty wielki świat w którym żyjemy, jest to spowodowane przez nas i tak mogą być zmieniane przez nas.

Czy kiedykolwiek chciał wrócić do Indii? Jestem naprawdę nie wiesz. Z populacją ponad 1,2 mld, Indie to kraj, który jest po bardzo ciężko i radzenia sobie z dostosowaniem się do ogromnej populacji i stałego wzrostu populacji. Szacuje się, że ludność Indii przewyższy w Chinach w ciągu najbliższych 20 lat lub mniej, przenoszenie z drugiego do pierwszego najbardziej zaludnionym krajem na świecie, i nie ma jeszcze infrastruktury lub energii do czynienia z popytem, ​​a więc systematycznie niszczą środowisko oraz pomoc w stworzeniu większej przepaści między bogatymi i biednymi. Czułem, że podróżując tam nie było łagodzenie problemów, ale tylko czyniąc je gorzej. W kraju bardzo słabe gospodarki odpadami jest o wiele bardziej trudne do "Eco-friendly". Czasami wykonywane z tworzyw sztucznych i innych śmieci z mojego lunchu ponad 100'km zanim znalazłem kosza, aby umieścić go w (zapomnij o recykling) tylko później obejrzeć ktoś przyjdzie i puste puszki do pobliskiej rzeki lub rowu.

Jeśli myślę o Indiach i wyobrażam sobie, że jest to model kierunku na cały świat zmierza to nie wygląda dobrze dla naszej przyszłości. Jednym z głównych problemów w Indiach, które mogą mieć wpływ na resztę świata jest niedostatek wody. Teraz miliony Hindusów nie ma dostępu do czystej wody pitnej, a sytuacja jest tylko coraz gorzej. Na liście 122 krajów oceniane na jakość wody pitnej do picia, Indie rankingu skromne 120. Według szacunków Banku Światowego, w Indiach, biegunka z zanieczyszczonej wody powoduje tylko ponad 1600 zgonów dziennie-to samo, jakby osiem 200-osoba handlowych samolot rozbił się na ziemi każdego dnia! Popyt Indii na wodę rośnie w zastraszającym tempie, ponieważ populacja rośnie. Ich rosnące gospodarki i rosnące zapotrzebowanie na dostawy żywności rozciągają Indii wody jeszcze cieńsza. Zmiany klimatyczne mogą zmniejszyć podaż wody pochodzącej z opadów deszczu i lodowców karmienia wiele rzek Indii kurczą się szybko. Ponieważ zapotrzebowanie na wodę dla rolnictwa przeważa podaż więcej i więcej każdego roku, Indie mogą napotkać więcej problemów z brakiem żywności, jak również.

Ale kryzys w Indiach woda jest głównie człowieka problem. Klimat Indii nie jest szczególnie suche, mają długą pora monsunowa i wiele rzek i wód gruntowych. Wyjątkowo niehumanitarnych zarządzanie, niejasne przepisy ustawowe, korupcji rządu, prywatyzacja, przemysłowych i ludzkich odchodów doprowadziły większość problemów i wykonane co ​​woda jest dostępna praktycznie bezużyteczne ze względu na ogromne ilości zanieczyszczeń. Ponieważ ludzie spowodowali większość z tego kryzysu, poprzez zmianę ich działania i sposób myślenia na temat zasobów wodnych, mają moc, aby zapobiec niedobór wody, a to oznacza, wciąż jest nadzieja. Muszą zaczynać do pozytywnych zmian, zacznij zasobów wodnych, stanąć przeciwko prywatyzacji, bojkotu wody butelkowanej, zaczynają zbierać więcej wody deszczowej, traktują człowieka, rolniczych i przemysłowych odpadów, stop tam budynek i regulują, ile wody można wyciągnąć z ziemi . Będzie to duży krok w kierunku lepszej przyszłości.

Co do podróży Indii na rowerze, myślę, że dobrze jest doświadczenie raz w życiu ... ale tylko raz. Jest szalony. Ruch jest niezwykle hałaśliwe i szalony. Wszyscy ciągle trąbić rogami i bębenki z rowerzysta może łatwo wybuchnąć w krwawą miazgę. Big ciężarowe i autobusy regularnie puff gorący, czarny dym w oczy i dół można płuca i codziennego spojrzeć śmierci w oczy, jak duży samochód jest piorunujący do siebie, a nadjeżdżające pojazdy mijając inne samochody osobowe i ciężarowe na ślepym rogach. To normalne. Tam naprawdę nie ma wielu przepisów ruchu drogowego innych niż "wszystkie puste przestrzenie muszą być wypełnione" "zawsze rozbrzmiewa swój róg" oraz "największym pojazdu wygrywa", więc rowerzyści zawsze luźne bitwy. Mimo stałej realizacji własnej śmiertelności mogą być dobre, jazda na rowerze w Indiach może zastanawiasz się, czy jazda na rowerze jest naprawdę wszystko, co zdrowe, ale wtedy pamiętać, że jeśli wszyscy na rowerze byś nie hałas, ruch , a gorący czarny dym w twarz.

Ale były też dni, kiedy krowy i małpy były tylko ruch na unik w spokojnej drogi przez boczne błyszczące kraju lub wzdłuż niekończących się, opuszczony piaszczystej plaży, w zacienionych palmami, ciepły wiatr na plecach słodki zapach z wysłane kwiatów i drzew owocowych, walcówka poprzez ciekawy, wsie powitanie z dziećmi uruchomiony obok Ciebie uśmiecha i macha. Chwile, kiedy czas zatrzymuje się złapać oczach nieznajomego rodzaju i udostępniania wiedzy. Mapa-mniej i przewodnika-mniej w rękach losu, nie wiedząc dokładnie, gdzie droga zaprowadzi Ciebie i który można spotkać każdego dnia. Te chwile są kiedy pamiętam, co życia, jest i dlaczego robi to, co robisz. Przygoda i wolności wypełnia duszę jak siedzieć i pić orzeźwiający sok z kokosa, słuchanie i oglądanie w niezwykły świat wokół ciebie.

shaun

Southern rowerowych

/ / 07 czerwiec 2011 / / No Comments » / / o

Podejmowanie decyzji, w jakim kierunku cyklu przez Indie, coś rysował mnie do Kanyakumari iz jakiegoś powodu czułem powinienem tam pojechać i to sprawdzić, więc po około 1200 km na rowerze w południowo-zachodnim wybrzeżu przez Goa, Karnataka i Kerela (moja ulubiona część Indii) Kat, Bea aka Blue Woonicorn, Dervla i przyjechałem w Tamil Nadu i Kanyakumari. Nie wiele osób w końcu podróży, bo to jest trochę na uboczu jest tak daleko na południe ... faktycznie jest to najbardziej na południe punktu Indiach, na koniec subkontynentu.

Kanyakumari jest małym miasteczku w stanie Tamil Nadu. Jedną z przyczyn ciągnęło mnie nie było na morzu. Jest to punkt spotkań dla 3 zbiorniki wodne ... na Morzu Arabskim, Morzu Bengalskiej i Oceanu Indyjskiego, a ja czułem potrzebę bycia w wodzie z 3 mórz na raz. Niestety niektóre z magii tego miejsca stracił dla mnie, ponieważ jak w większości miejsc w kraju, nie było pojemniki na śmieci można znaleźć tak było dużo śmieci wzdłuż brzegów miasta i morza, głównie odpadów z tworzyw sztucznych, i oczywiście Widziałem nawet ludzi, rzucając ich plastikowych butelkach do morza. Ponadto, z hordy Indian turystów trudno było znaleźć miejsce dla spokoju i ciszy, choć w końcu znaleźliśmy dobre miejsce na chill. Goście są głównie z Kerela, którzy przyjeżdżają, aby zobaczyć piękne wschody słońca i zachody słońca (w kwietniu można oglądać zachody słońca i księżyca wzrost w tym samym czasie), odwiedź Kumari Amman świątynia poświęcona bogini Parvati dziewicy i żona Shiva . Również przyciąga ludzi jest Vivkananda Rock Memorial wybudowany w roku 1970, który jest pomnikiem Tamil saint-poeta Thiruvalluvar, który jest autorem Thirukkural, wiersz składający się z 133 rozdziałów! W hołdzie tym jego pomnik został zbudowany 133 metrów wysokości i jest jednym z największych pomników w Azji.

Miasto było ładne miejsce, gdzie na dzień lub dwa i powietrze było bardzo orzeźwiający w porównaniu z wilgotnym powietrzem większości południowo-zachodnim wybrzeżu. wiatr w Kanyakumari jest zawsze wieje silny i schłodzone z mórz. Zmieniło się to tak szybko, drogi skierował się na północ przez centrum Tamil Nadu. Pierwszy 20-30 km roku firma rowerowa przez ogromne farmy wiatrowe, większych niż widziałem w żadnym innym kraju, więc jazda była przyjemna, bo nie było jeszcze orzeźwiający wiatr pochodzących z ponad górną koniec Zachodniej góry Ghats zakres , ale wkrótce po tym chłodnym wietrze nie było i zostaliśmy na rowerze przez suchy, zakurzony, krajobraz gorącą, gdzie temperatury osiągnęły w latach 40-tych wkrótce po 10h suszenia pot z powierzchni skóry, jak tylko wychodzi z porów . Pewnego dnia cyklicznie ponad 100 km w 43 stopni i bardzo szczęście, że nie cierpią z powodu udaru cieplnego i wyczerpania.

Jeśli planujesz trafić Indii na rowerze, Polecam odwiedzić południe. Pokarmu z rąk od liści bananowca, jest tanie i niesamowite, długie opuszczone plaże i zatłoczone plaże turystycznych można znaleźć wszędzie, a ludzie na południu wydają się iść w nieco wolniejszym tempie wolniejszym, w mojej opinii są one bardziej określone- z powrotem, przyjazny i gościnny następnie w innych częściach Indii.

Teraz, na północy w stanie Uttar Pradesh, Nepal unosi nad głową, a podróż trwa dalej w dół drogi.

Shaun

Naprawa roweru w Indiach

/ / 19 kwietnia 2011 / / No Comments » / / o

Indie są pełne rowerów, niemal na każdym kroku będziesz prawdopodobnie znaleźć ludzi, jeździć na rowerze. Ale te rowery są jednym prędkość, tanie, stare rowery zazwyczaj w Chinach. Więc jeśli masz rower z narzędzi może być bardzo trudne do uzyskania wszelkich części zamiennych szukasz, z wyjątkiem dużych miast, gdzie może być w stanie znaleźć dobrym sklepie rowerowym. Najlepiej jest przygotować i przynieść wszystkie swoje części z tobą.

Mam dużo części zamiennych ze mną, ale nadal nieoczekiwanych rzeczy zawsze się zdarzyć i części mogą dostać uszkodzony. Następnie należy użyć inteligencji, aby rozwiązać problem. Stało się dla mnie na mój pierwszy dzień na rowerze w Indiach .... Szybkie śruby wydania gospodarstwa, na moje tylne koło nie rzucił się pod koniec i nakrętki trzymając go w miejscu nie było. Nie cool!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Dam! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Fun times! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

shaun

Iran

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten w Indiach

/ / 04 marca 2011 / / 1 Comment » / / o

INDIE

Po dwóch tygodniach w końcu udało mi się uciec Dubaju. Miasto bardzo mi na nerwy trochę. Znalazłem zwalnia w spotykać się z moim starymi kumplami z Tadżykistanu i doskonałe jedzenie Paki z miejsc, gdzie nisko opłacanych pracowników przejść do ich lunch. Myślę, że jest najlepszym Dubai ma do zaoferowania dla mnie.

Niestety Indie dały mi wizy tylko 3 miesiące. Liczyłem na 6 miesięcy jeden tak mogę zabrać swój czas, aby zobaczyć shanti shanti kraju na rowerze. W związku z tym muszę zmienić moje plany się nieco i na pewno nie starając się wycisnąć wszystko w mniejszym czasie. Mam rozważa różne drogi i możliwości, ale ostatecznie do zejścia nieco i dalej prosto na północ do Nepalu. To oznacza, że ​​muszę przejść wiele miejsc, początkowo planowana wizyta, ale o pośpiechu w to coś, co nie jest zgodne z tym, jak ktoś idzie o w Indiach ..

Shaun i niestety musieli się rozejść. Ze względu na biurokratyczne bałagan spowodowany przez rządy of the Emirates i Kanada zmuszony był wrócić do Kanada ponownie uporządkować rzeczy. Jeżeli wszystko jest dobrze dostanie się do Indii w okresie od marca. Ja sam poleciał do Indii już półtora miesiąca temu. Niestety nie udało się znaleźć statek, który może zabrać mnie z Dubaju do Indii. Widocznie ma coś wspólnego z indyjskim celne nie przyjmując podróżnych przybywających w niekomercyjne, statki (jak frachtowiec lub dhow stary na przykład) W każdym razie, jestem tu i szczęśliwy!

Początkowo planowałem lecieć do Bombaju, z którego bym głową w dół Południowej. Kiedy dowiedziałem się, że loty do Goa to tylko ułamek droższe, zacząłem na nowo przemyśleć moją trasę nieco. Oferujące loty do Goa oznacza bardzo spokojny początek, nie ma chaosu i ruchu miliony Hindusów wokół mnie, że mnie go lokomotywę na mój pierwszy dzień. Postanowiłem więc loty do Goa i że był doskonały decyzji rzeczywiście. Lotnisko Goa jest bardzo mały i blisko plaż. Więc po przyjeździe szybko zmontowany rower i po godzinie znalazłem się lotu w dół wybrzeża z uśmiechem bardzo duża. Turystyka masowa jest bardziej na północy, gdzie plaże są zaśmiecone foteli i stawów, rzygać się okropnie nieznośny muzyki przez cały dzień. South ma bitów turystyki, ale przeznaczony do innego tłumu. Głównie starszych osób, które po prostu chcą usiąść w spokojnym miejscu i cieszyć się szum morza. Jest jeszcze mnóstwo pustych plaż można znaleźć w Goa i tak miałem magii pierwszej nocy się śpi na plaży bez hałasu. Chyba też jestem już trochę starszy ..

Jazda na rowerze w Goa jest świetna. Drogi są doskonałe i jest mnóstwo restauracji po drodze, gdzie można kupić Yummie posiłek zaledwie pół euro. Jedyne, co muszę uczyć się na to aby utrzymać w lewo! Zwłaszcza po przerwie automatycznie lotu na prawym pasie i kiedy widzę samochody pozycja mojej drodze .. "Idiota! Jesteś jazdy na niewłaściwy pas ..!!!".. Oh czekać .. "Przykro nam !!!!".. Tak, że zabiera trochę czasu i będę prawdopodobnie popełnić tego samego błędu jeszcze kilka razy w najbliższych tygodniach.

Goa jest bardzo mały i tak zajęło mi zaledwie dwa dni przejść w stan Karnataka. Na mojej drugiej nocy w Indiach, jeszcze w Goa, postanowiłem, że się trochę przez te wszystkie miesiące w pobliżu abstynencji alkohol i zainwestował wiele Rupee w dobrych piw ol 'zimno. Dlatego rano po zajęło chwilę wstać i nie byłem nawet pewien, czy mogę zrobić silnik uruchomić na przejażdżkę rowerową. I prawie postanowiło zwolnić moje zmęczone ciało w moim słodkim hamak, kiedy czułem naprawdę złym chęć hit tej drogi, mimo że miałem problemy z kaca. Tak wiele tygodni pragnienie, by być na rower dał mi siłę i wolę podjęcia kilometry. Tak więc około południa, wygodne najgorętszym momencie dnia, odbył się mój drogi i ukochany siodło Brooks i kopnął go.

Obliczyłem, że mój cel na dzień, Gokarna, byłby o około 70 km od hotelu. To okazało się być 100 km, ale w rzeczywistości sprowadza się do 130 km, ponieważ brakowało mi drogowskazem i tak zrobiłem trochę objazdu. My Początkowy plan pobytu w Gokarna na dzień lub dwa, a następnie kontynuować w dół w kierunku Południowej Trivandrum, na północy do Chennai i wreszcie pociągiem do gdzieś w pobliżu granicy Nepalu. To nie miało tak być. I tak naprawdę zaczęła się rozwijać duże upodobanie w Gokarna a szczególnie na pobliską plażę, gdzie przebywał (Om Beach). Na jakieś trzy tygodnie żyłem w małej chacie na plaży, ale bardzo uzależniony od mojego życia zwykłego leniwy nic nie robi, pływanie, czytanie wielu książek i chit rozmowy przy ognisku z innymi rezydent długoterminowy, który stał się moją rodziną na chwilę . W końcu udało mi się przeciągnąć się z raju i przejść do kolejnego małego raju o nazwie Hampi. Hampi jest zaśmiecona ruiny dawnego Vijayanagar Brytania i najbardziej dziwaczne formacje skalne tyłek, że naprawdę cios umysł. Pomimo faktu, że istnieje wiele turystów się, że udało się pozostać raczej spokojne i odprężające miejsce z prawdziwego czują do niego. Czas ucieka jednak i tak naprawdę trzeba być na rower ponownie (około 5 tygodni na pokrycie 2000 km do granicy Nepalu), jeśli chcę nadal robić rzeczy shanti shanti sposób. Chodziło o to, aby ostatni odcinek drogi solo-tour (no, tak naprawdę nie mają wyboru oczywiście ..) ale potoczyć się inaczej. Jestem obecnie czeka w Hampi dla dwóch niemieckich dzieci, którzy przybyli na rowerze aż z Niemiec i są w drodze do Chin, gdzie zamierzają podjąć Trans Mongolia Express z powrotem do Europy. Poznałem ich w Gokarna jakiś czas temu i jak mamy razem całkiem dobrze zaproponowałem im cyklu Nepal razem. Nie przeszkadza mi w ogóle podróżować sam, ale z pewnością docenią o dobre firmy do udziału wzloty i upadki, podróż z.

"Szczęście tylko realne, gdy wspólne" Chris McCandless, jak to ujął, kiedy czuł się blisko przemija (Into the Wild)

Będzie regularnie aktualizowany!

Khoda Hafez Iran

/ / 15 stycznia 2011 / / No Comments » / / o

"Zakupy to dopiero początek" Aldus de slogan van de shoppingmall op de Hoek. Ik zit alweer tygodni een w het ultra decadente Dubai en nd twee maanden Iran het nawet Flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel w het Midden Oosten. Ik Denk cofnij aan al onze avonturen w Iranie en de Vele lieve mensen umieramy daar hebben ontmoet ...

Iran

Eindelijk naderen my Iran! Mamy hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals my van iedereen hören? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen my echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te Worden? Czy het eten op straat echt waardeloos? Mamy zijn zo nieuwsgierig en kunnen Haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30 km van de Grens spełnione Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de Grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden perskim. Het embargo drzwi huidige jest Iran niet op het aangesloten Międzynarodowej banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen Worden. Pin kredytowej noch. Mamy zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke przewozowego duiten w te slaan. Eerst een berg Lira Turkse na NAMI en umrzeć vervolgens omwisselen naar euro. Het jest lastig w te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen my ervoor om het maar zo ruim mogelijk w te schatten. Het jest immers beter om geld ponad te houden dan zonder Komen te zitten. Ik voel mnie wel ietwat ongemakkelijk spełnione zoveel geld op zak pl hoop dat Iran echt zo veilig jest als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. Mamy passeren Ararat en voelen dodatki betoverd drzwi haar schoonheid. Er jest geen vuiltje aan de Lucht en my hebben een doskonały zicht op deze bijzondere berg umrzeć een zeer belangrijke rol speelt w de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden drzwi de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan w de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig ​​Turków grondgebied bevindt. Natuurlijk Moet daar op de górę bovendien ook nog ergens een Ouwe Schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten drzwi en Noah umrzeć spełnione z'n beestenboel drzwi Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Somów Worden możemy nawet achterna gezeten maar ZE lijken te lui te zijn om echt toe te się stało. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je Moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk Komen my dan bij de Grens aan! Ogółem Turkse vlaggen en leuzen zoals "motyka blij jest HIJ umrzeć kan zeggen dat HIJ een Turk jest". De Turkse Staat jest nog relatief jong en vooral w het Oosten waar aardig wat minderheden Wonen wordt er Tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de mieszkańców. Het jest dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te Komen. Zo była er tijdens dodatki kortstondig verblijf w Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te hören afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo Bleek de ochtend volgende.

Het passeren van de Turkse douane był een kwestie van een minuutjes paar. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd dodatki spoedig duidelijk wat dodatki te wachten stond .. Luid geschreeuw, kilkanaście de Lucht ponad en weer, die vrouwen bezig zijn de Haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ajatollaha Khomenei en Chamenei umrzeć Scherp toekijken er echt geen haar meer te zien jest. Chaos alom en wij Worden w een kolkende massa naar voren gedreven waar my uiteindelijk bij een groot hek tot een powstrzymać Komen. Mamy kijken toe motyka militairen genieten van hun Autoriteit en mondjesmaat mensen drzwi het hek toelaten. Met onze fietsen pasażerów nas niet drzwi de kleine doorgang en moeten my wachten het tot grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde Worden my gesommeerd drzwi een jonge Soldaat om onmiddellijk mee te Komen. Mamy verwachten een klein kamertje waar spotkaliśmy een Kałasznikowa tegen het Hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar my terecht Komen jest echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers w geïmproviseerde Rijen geërgerd staan ​​te wachten op IETS wat nog lang niet lijkt te gaan Komen. De Soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat w de massa. Wij Worden spełnione fiets en al naar voren geduwd en staan ​​działek helemaal vooraan. De Soldaat Gaat er spełnione onze paspoorten vandoor en komt een paar Minuten później cofnij met de mededeling dat my daar moeten blijven staan. Na enige Tijd beginnen de Rijen te Przenieś en zich te hervormen. Mamy hebben geen idee wat my moeten doen en mensen om dodatki Heen dodatki kijken ook spełnione vragende blikken aan. Uiteindelijk Worden my geholpen drzwi een jongeman umrzeć onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende Douaniers zo lang lastig valt dat ZE geërgerd een stempel Zetten en wij uiteindelijk de Grens ponad kunnen. Gegroet Iran!

Het jest een bijzonder gevoel om dan eindelijk het ziemi Binnen te rollen waar my het zoveel ponad hebben gehad spotkał elkaar reizigers en andere Onderweg. Opeens ligt er een nieuw ziemi voor je spotkał nieuwe avonturen en nieuwe verhalen umrzeć je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie pochylił je. Mamy kunnen dodatki enthousiasme niet bedwingen en spełnione een luide kreet rollen my de berg af om w het grensstadje onze Eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (później meer ponad motyka mamy ponad de Iraanse keuken denken). Met een Volle MAAG fietsen my de horyzoncie tegenmoet Perzische ..

Onze Eerste nacht brengen nam drzwi w Maku, zo'n 50 km van de Grens gelegen. Een Fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan spełnione Iran Kennis te Maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit azerski w en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turkami. Ietsje meer naar het Noorden bevindt zich het ziemi Azerbeidzjan maar wij bevinden dodatki w de provincie Azerbayzan-e. De azerski w vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep w Iranie (je hebt hier Koerden, Lori, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen itp. Baluchi w) en zijn behoorlijk vermogend drzwi de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten umrzeć daaruit voortvloeien. Mamy vinden een Goedkoop Hotelletje; de ​​zogenaamde "mosafar khane" waar je voor een paar euro een soort van łóżko krijgt (het jest eigenlijk meer deski een spełnione een dik Laken en vier ongelijke poten) pl als je Geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten drzwi de kakkerlakken.

De Eerste dagen trappen my Rustig richting Tabriz alwaar my dodatki Eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten my ervan motyka Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af ​​spełnione weidse vergezichten, to Maken hier en daar Kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer na później) en het weer lijkt dodatki km vier maanden nog rumaki niet w de steek te Laten! Het jest overdag 15c plusminus spełnione een zonnetje, maar 's nachts moeten my dodatki dik inpakken chcesz dan zakt de temperatuur tot vriespunt het.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n Tweede en Derde zespół lekke tijdens de podróży. Eventjes eerder Hadden my een obiad genoten w een Veld spełnione akelige doornstruikjes en het er en een ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden my dan eindelijk de stad Binnen en Worden my als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas jest de euforie van korte duur chce abyśmy kunnen onze couchsurf hosta niet bereiken en raken geheel verdwaald w deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran dat je je nooit zorgen hoeft te Maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik nawet een verwarde Blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich na je te ontfermen. Zo maakten my uiteindelijk Kennis spełnione een vriendelijke lokalnych umrzeć ook op fiets de było (zeer uitzonderlijk) pl dodatki uiteindelijk bd kontakt spełnione onze hosta naar onze slaapplek heeft geloodst ver w de buitenwijken. Mamy Hadden aanvankelijk voor Ogen om slechts nachtjes twee w Tabriz verblijven te maar kennismaking bd spełnione een aantal vriendelijke studenten umrzeć dodatki Hadden uitgenodigd om bij kura een avondje te jammen, hebben my er nog maar Vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te Komen ponad de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ZE te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze w Iranie natuurlijk strony w gaan strony).

W Tabriz dienen my een beslissing te Maken wat betreft de verdere voortzetting van de Reis. Gaan nam drzwi Kurdystanu naar het zuiden z Zetten my Koers het naar Oosten om przez de Kust van de Kaspische Zee uiteindelijk w Teheranie te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdystanu maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden my er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou później blijken en Kurdystanu blijft daar nog wel nawet liggen voor een później bezoek.

De overgang naar de kuststreek jest overweldigend. Enige dagen km dodatki vertrek uit Tabriz fietsen my uiteindelijk geleidelijk aan de bergen w en zien my zowaar hier en daar een klein Bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen my vrijwel non-stop drzwi woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boomu te vinden jest. Pal Naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en my zien Vele mieszkańców op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde grille en theetjes Vele. Mamy Komen Vele plekjes tegen umrzeć er veel aantrekkelijker uitzien en Verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien jest. Rzadko jongens umrzeć Perzen. Z ben ik hier de rzadkich Jongena?

Mamy stijgen en stijgen en Komen uiteindelijk bij een uit tunelu lange. Het landschap jest IETS Groener dan eerder maar nog rumaki jest het een tamelijk dorre Boel. Eenmaal de tunelu aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof my w uitgekomen een zijn dżungli. Het jest er Groener dan groen, Klammer dan Klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horyzoncie. Het doet mnie sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgie) maar ook beelden van Laos schieten drzwi m'n Hoofd. Mamy zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter dodatki te Laten pl als koningen rollen my bergje af drzwi een Dikke mistlaag het groene dal w ...

De Kust zelf jest helaas niet zo Fraai als de Bergweg toe ernaar. Het nici ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik mnie Laten vertellen jest er niet veel beter toe aan. Ze Moet bijkomen van een aantal dekadzie aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Unie Radzieckiego. Mamy fietsen ponad een drukke snelweg drzwi Dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken my uit op gedumpt Afval. Zaten my echt slechts een paar uur eerder w dat Paradijs groene? Tijdens onze podróż ergeren my dodatki kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van Afval. Ik begrijp dat w veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat jest en dat de overheid meer moeite Moet doen op het Gebied van verwerking voorlichting pl. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en "dobrej woli" tonen. Fiets je drzwi een Prachtig natuurgebied, komt er voor een auto je rijden en kiepert zo een vuilniszak drzwi het Raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun jest inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor een op Mij en passant heeft vriendelijke "m van de weg geplukt en cofnij naar Beneden gestuurd. Mamy babbelen spełnione wat mensen en uiteindelijk weten my een slaapplekje te regelen emerytury een w aanbouw een bij restauracja nabijgelegen. Nadat my wat hebben gegeten Staat opeens de vriend van m'n agresorem voor m'n neus. Z ik nawet mee naar buiten wil Komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt mnie dat z'n vriend buiten Staat te wachten om z'n wymówek aan te bieden. Hij jest aangehouden drzwi de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ZE hebben z'n auto geconfisceerd en HIJ kan op een rekenen fikse Straf. Hij verzoekt mnie om alsjeblieft de klacht w te trekken zodat HIJ niet w de PROBLEMÓW komt met de Justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n Poot stijf houden en zorgen dat HIJ z'n ​​verdiende Straf krijgt, maar ik Wiatr het geen Fijn idee dat my straks uitkijken moeten voor een aantal rancuneuze vrienden / familileden. Uiteindelijk ga ik spełnione ZE mee naar het politiebureau. Het biura zit vol. spełnione Agenten en dziesięć overstaan ​​van de gehele kliek moeten my handjes en schudden een elkaar Geven przytulić een. Ik miał verwacht dat de snorrenclub w lachen zou uitbarsten maar ZE kijken mnie aan spełnione bloedserieuze Koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een oprócz verhaal ..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder w het niets valt w vergelijking spełnione wat dodatki de dag EROP te wachten zou staan. De ganse dag Gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7 km na uur halen my er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn my naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes Onderweg zijn nieistniejącego en buiten Slapen jest gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het jest al donker wanneer my bij een kluitje winkels en een Rode Kruis postu aankomen (w het Midden Oosten de Czerwonego Półksiężyca). Mamy besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken z zij misschien een plekje voor dodatki hebben. Mamy Worden ciepłe onthaald en van ciebie en koekjes voorzien. Eventjes później Worden my meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren Worden gewassen eventjes en później wordt ciepłe eten geserveerd. Mamy Slapen als koningen. Reizen w Iranie jest to takie proste ..

Ontbijt op bed en schone kleren, my zijn klaar voor 15 km beukwerk en vervolgens 100 km naar Beneden rollen tot Teheranie. De uitzichten Onderweg zijn spectaculair maar my kunnen spełnione al het drukke verkeer WEINIG wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien my letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een Dikke Bruine smoglaag die de bergen opslokt pl als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. Mamy zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal tygodni een olbrzymią deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben my een puik plekkie gevonden waar my dodatki gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je tydzień een met de bruin gesluierde bruid Moet overleven.

Dodatki verblijf w Teheranie bestaat vooral uit veel Slapen, filmy kijken en theetjes drinken spotkał mieszkańców de. Rustig wachten totdat my onze verlengingen Binnen hebben. Achteraf gezien Hadden my dit beter w Isfahanie kunnen doen waar het naar hören zeggen veel sneller Gaat en een aangenamere stad jest om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen Binnen te hebben Zetten my de tocht Voort richting Kom. Deze stad Staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mułła w baardliefhebbers en andere. Voordat się dodatki w de heiligheid mogen onderdompelen moeten my wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg Rondom Teheranie. Vooral het invoegen jest rampzalig. Je Kunt netto zo goed je Ogen dicht doen en op goed Geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch w godesnaam spełnione Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat mężczyzn zich openlijk adolaat uitlaat nad Hitlerem, "Był człowiekiem z wielkim umiejętności przywódczych i naprawdę wiedział, jak rządzić krajem! Wiem, że nie złe rzeczy, ale jeszcze trochę .. "z" On nienawidzi Żydów i tak nie! ". Ik sta dan niet spotkał się z een andere połowę gare te praten maar spełnione iemand umrzeć mnie getrakteerd zojuist heeft op een theetje en mi als gast zou willen uitnodigen omdat HIJ graag Zorg draagt ​​medemens voor zijn. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ZE roemen zich EROP nageslacht te zijn van de uit Noord Indii afkomstige "Superieure" Ariërs waar ook uiteindelijk de Eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de Theorie althans) een Verband tussen kura en Hitler en prijzen hem om zijn overkomen daadkrachtig. Ik hoop dat het maar uit onwetendheid voortkomt en dat ZE niet echt een goed beeld hebben van waar ZE het nad hebben. "IZRAEL, Nasz wspólny wroga zo kwamen my het Onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend jest maar toch ..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Szacunek!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

a piece from Allison and Chad's blog….cycling friends we met in Istanbul

// December 8th, 2010 // 3 Comments » // Check these out

Meeting of the Minds

Istanbul has a history of being a great crossroads. The ethnic blend of the Turkish people in general is reminiscent of our own country and in the urban center-of-it-all this becomes even more distilled and obvious. Of course, this idea of “east meets west” is heavily marketed and commercialised in a city overflowing with tourists and, following a sojourn through more authentic places, this quickly rubbed us the wrong way. We have learned from living in a tourist area that every such place has a more realistic side where day to day life rolls on and the beauty of banality lies in open display. One day, while eating baklava and watching the throngs of tourists march by, two folks came along and opened the door to such a culture in Istanbul . (Shaun and Maarten)
Because the city is formed on two peninsulas separated by the Bosphorus, it is only natural that so many travellers would make their way through on their way to somewhere. This includes bike tourists who, while relatively few in number, seem to congregate wherever beer and tires are sold. Hence, as we watched two fellow dirtbags looking over our bikes we were quickly able to deduce that they were indeed members of our own far flung tribe. After a brief conversation we were off together for the other side of the straight to an unassuming neighborhood where we would share two days of storytelling, information exchange, and the good natured comeradery that comes from mutual understanding. There are a lot of ways to see the world, only a few of us are doing it this way. This makes our path feel unusual at times in that we get a unique view of the places we visit while presenting a unique sight for the folks we meet. There is also an air of freedom amongst cyclists that does not seem to pervade in the tourist crowd at large. Perhaps this is due to the self sufficiency or the feeling that we are somehow embodying the changes we wish to see in our world… Perhaps. But more so this feeling, this sense of adventure seems to be rooted in the very nature of our endeavor. When we commit to travelling this way, we are making a move that contraindicates obligations, embraces difficulties that conventional vacations are designed to steer around, and in doing so places us at the mercy of everyday people and everyday circumstances. Most of us assume that the banal, the mundane, and the industrial are filled with a timeless beauty that fully reveals itself at the pace of a bicycle. The few walkers we meet (and we do meet them, walking from, say, Paris to Jerusalem) would say that even this is much too fast.
Spending a few days with members of our own mental breed was revitalising. It is always nice to meet others who have cast aside traditionalisms for the sake of life on their terms. The time we shared was filled with laughs, discussions, and fresh ideas. The stuff that good diplomacy is made of; eating smoked muscles on the stairs, washing them down with cold beer, in the company of youth from a legion of nations. The stories of our elders tell us that these moments were so empowering. I nadal są. This life is timeless………

First bunch of pics of Bursa to Dugubeyazit (way more follows later..)

// November 12th, 2010 // 1 Comment » // travel

more uploaded as of 8th dec.

just click on the PICTURES tab up top

Hitchhikingscool

// November 4th, 2010 // 2 Comments » // travel

We had to wait some weeks to have everything in order for our İranian visas, so we decided to go hitchhiking to Georgia.

Najtrudniej było pozostawienie Erzurum Myślę, że ... byliśmy thumbing (faktycznie petting pies) na drodze przez cztery godziny bez przejażdżki ... tylko ludzie, zatrzymując się nam możemy też autostopem. Staliśmy obok szkoły, gdzie byliśmy rozrywki dla dzieci. Zaczęli wspinać się ogrodzenia przyjść porozmawiać z nami i pomóż nam zatrzymać samochody. Wyszli, aby ich nauczyciel języka angielskiego, ponieważ pomyślałem, że byłoby zabawne dla nas do niej mówić. Zaprosiła nas w szkole i poszliśmy z nią. To sprawiło, wielki bunt wśród dzieci i 50 z nich roiło się wokół, ale nauczyciel, ale nas bezpiecznie w pokoju obiad pracowników, gdzie spotkaliśmy innych nauczycieli i miały dobry obiad. W końcu udało nam się do Artvin ... pięknej górskiej miejscowości .... I spędził noc z pewną couchsurfers.

Następnego ranka związał, po pierwsze coraz jazdy od inżyniera z İstanbul, który pracował w niektórych zapór wodnych w okolicy. Mówił trochę po angielsku, więc komunikacja nie była problemem. Rzucił nam się po 30 km jazdy i 5 min później zmienił zdanie i wrócił, by dać nam jechać 40 km do innego Hopa. Stamtąd oznaczone innym samochodem po odczekaniu około pół godziny. Ten facet był super, ale didn `t mówić jak nam tak brakowało komunikacji wyrafinowania. Był szczęśliwy na spotkanie z nami i choć powołany do jego znajomego, który mówił po angielsku, więc możemy mieć tłumacza. Zaprosił nas na obiad ale przeprosił, że musimy kontynuować zaczepienia więc zostawił nam swój numer do niego zadzwonić, jeśli wrócimy w ten sposób. Zabrał nas na ile mógł, to nawet skinął na następny przejazd dla nas duży samochód transport! To kolejny przejazd był krótki, ponieważ byliśmy już w pobliżu granicy.

Weszliśmy do Gruzji! Jesli don `t już wiesz ... Gruzja leży pomiędzy Europy Wschodniej i Azji Zachodniej, jest ograniczony od zachodu Morza Czarnego, na północy z Rosją, na południu z Turcją i Armenią, a od wschodu przez Azerbejdżan. Gruzja jest starożytnym kraju z historią sięgającą 12 wieku pne i jest zamieszkany przez zaledwie około 4,5 mln osób. Istnieją setki języków na świecie, ale dla wszystkich tych jest ich tylko 14 alfabetów, więc jej całkiem fajnie, że 5 mln Gruzji głośniki własne jednym z tych alfabetów, mkhedruli, który ma 33 liter i sprawia mi całkowicie w głowie. Gruzja została zaatakowana przez Armię Czerwoną w 1920 `s, walczył z Sowietami przeciwko nazistowskim` s w WW2, i pod kontrolą sowiecką, aż w 1991 roku ogłosiła niepodległość po upadku Związku Radzieckiego. Jednak w 2008 roku ponownie wybuchła wojna między Gruzją a Rosją na niektóre gruzińskie terytoria pod okupacją rosyjską, które Rosja uważa za niepodległe państwa. Ale mimo to prawie wszyscy Gruzini rozmawiałem nie mam nic przeciwko Rosjanom, tylko nie lubią swojego rządu i wiem, że ludzie mają niewiele wspólnego z tym zrobić, oni po prostu chcą żyć w pokoju. Myśle że inne kraje mogą nauczyć się kilku rzeczy od Gruzinów.

So İ spent about 2 weeks in Georgia, most of that time in the capital Tbilisi where İ met a lot of great friends. First we stayed with George, an old friend of mine, and drank a lot of cheap beers and wine, and eat tons of great food. George is crazy and it ws great to meet up again. Then Maarten took a visit to Spain and İ moved in with some friends İ met in a park one afternoon. These folks took great care of me and though communication was sometimes pretty shitty İ felt like we were family. İ was almost convinced by them to stay living with at their place in Tbilisi, but my ass belongs to the road and my wheels have to keep rolling. İt was sad to leave but İ`m sure İ will be back in Georgia again in the future.

To Maarten`s surprise İ was still hanging around Tbilisi when he returned from Spain and we were able to hitch out together. Driving in Georgia is a pants shitting expirence. İf you follow the traffic rules other drivers will have no respect for you, rules are for people that don`t know how to drive. It seems the rule is the biggest vehicle wins. Having your hands in the 10-2 position is never an option, not even for bus drivers, because one hand is used only for lighting a smoke, changing the music, or honking the horn. And most important….you never pass the care in front of you unless you see oncoming traffic less then 500m away.

Our first ride took about one hour to catch, this after many people coming to us saying it wasn`t possible to hitchhike, nobody will stop and we have to take a bus. But someone did stop…a Turkish trucker going our way pulled his rig over and we hopped in. Slowly our small Turkish vocabulary returned to our hungover brains. This guy gave us a ride only about 110km then had to stop for the night so we were left at a gas station in the middle of nowhere. We tried to hitch further but it was already pitch black and the drivers couldn't see us until they were too close to stop, and the gas station was not very popular, so we decided to camp out around back. THEN….it was realized that my dumbass forgot my mandolin back in Tbilisi! S**T!!! İ couldn`t leave my baby behind so Maarten joined my on a 2 euro bus ride back to the big smoke….

Back to square one. We gave hitching outta Tbilisi another shot, it worked the first time so we knew it could be done though many more people again said we have to take a bus. A few hours passed bye along with the few thousand drivers that wouldn`t pick us up, blowing bye us like stones flying from a slingshot on mars. One guy stopped and offered to take us to the bus station and pay for our ticket, but we stayed true to the way of the road. And finally an old guy with a few teeth and rickety old van stopped for us. He was rolling on about 300km our way and we bumped along the road with him…as you might imagine there was not too much conversation between us but we enjoyed the music on his cassette tapes. At one point the man stopped at a small road side market to talk with a farmer. Upon leaving we got stuck in deep loose gravel and had to push his van out in the poring rain. We rolled on into the night until it was the end of the line for ol farmer Joe, he dumped us out on the road in front of a cop shop in case we needed a place to sleep out in the middle of nowhere.

We put our thumbs out in the cold night air and the first cars stopped…a lawyer in shiny fast car. He spoke Russian so Maarten used what he knows for conversation. The friendly dude brought us 40km to a town close to our destination, then İ guess he felt bad for us because he decided to go out of his way to bring us the extra 15 km to Batumi after buying us some drinks. We found a place to crash for the night and in the morning we crossed the border back into Turkey and put our thumbs out again. İt was a beautiful sunny day and beside the Black Sea a man pulled over his pıck-up truck to give us a lift into Hopa. From there we found the road heading east to Artvin, were refused a lift by a trucker just pulling out and waited about 5 min for our next ride from a young couple, Englısh teachers, heading home to Artvin. 70km later, after passing by the trucker, we were dumped out on the road surrounded by giant mountains to be picked up again a few hours later by two toothless farmers in a dirty old truck. They forced me at gun point to play them a song, good thing İ went back for my mandolin! They flew us around the steep mountain roads with stunning views of valleys. rivers, and snow-capped peaks, then left us on the side of a dusty mountain road. 40 min and 4 cars passed by the time a young geologist from Ankara picked us up in his new sporty pick-up. Conversation was understood and we rocked out to his good taste in music.

Night came early ( 5pm) when we were dropped off at the road to Erzurum where we waited 3 hours in the cold and dark mountains for our next lift. We were also joined by a young Turkish dude hitching to Erzurum so now we were three. Eventually a food delivery van stopped for us. Our new friend hopped in the back of the van with no windows and bounced around back there in the dark for an hour and a half. Maarten and İ sat up front crammed in next to the two delivery guys in their late 30`s. They fed us pears and shared continuous elementary conversation as they were very interested in our favorite football ( soccer ) players. Maarten was renamed Ricky Martin and forced to make numerous prank calls to the guys buddies. Finally after a lifetime of closely smelling the one dudes terrible bo we arrived back home with our bikes in Erzurum.

Now…hitching is over for me…for a while anyway.

We are 30km from the İranian border today, in the town of Doğubayazit, shadowed by Mount Ararat. We spent an extra day here because İ lost the bolt for my front break cable and thought it better to find a bike shop to get a spare bolt, then to cycle in the mountains without breaks. Or maybe we are just lazy and want to bum around more. Either way…tomorrow we shall cross a new border!

shaun