Fietsen is Cool

NEPAL

/ / 05 oktober 2011 / / No Comments » / / over

Rond 2:30 in de middag stak ik de grens met India in Nepal na het verlaten van de stad Gorakhpur onder een heldere gloeiende volle maan om 4 uur 's ochtends en fietsen de NH29 naar het grensplaatsje van Bhairahawa. Het land rond de NH29 is een zeer platte vlakte waar rijstvelden en velden vol met granen worden geteeld, en als u in de buurt van de grens naar Nepal het begin van de grootste bergketen in de wereld langzaam in zicht komt, die kan heel ontmoedigend als aankomst alleen op de fiets met de bedoeling van het rijden door hen in het hart van het land. Het zien van hun schets door het wazige landschap lucht liepen rillingen over mijn rug, ondanks dat het een 40 graden dag. Zien wat lag voor me, wetende dat het werk dat ik moest doen om te rocken het allemaal de weg naar Kathmandu en het realiseren van de onzekerheid van de toekomst maakte mijn hartslag met adrenaline en ik kon niet wachten om dit nieuwe land te verkennen.

Dwars door de Indiase kant van de grens kan verwarrend zijn als je mist de kleine niet-gemarkeerde kantoor aan de kant van de drukke, lawaaierige, stoffige, straat, waar je tot 10 minuten wachten op een traag bewegende, dikbuikige, besnorde Indiase man te brengen een exit stempel in je paspoort voordat de gewapende bewakers zal u laten doorkruisen. Als u oversteken met de auto of de bus die u kunt verwachten om te wachten op uren in de file. Ik was blij om te kunnen snel rollen door op de fiets weven rond de grote vrachtwagens en auto's die moeten twee rijstroken voor alle verkeer zal in beide richtingen te delen. Crossing in de Nepalese kant moet je de immigratie-stand te vinden en je visum kopen, tenzij je al geregeld een vooraf op een Nepalese ambassade. Het visum kost 40USD voor een maand en kan worden verlengd tot maximaal 3 maanden bij de immigratie kantoren in Pokhara en Kathmandu. Tegenstelling tot de meeste immigratie-officieren (met name de Britten) de man stempelen mijn visum was vriendelijk en glimlachen. Hij toonde zijn bezorgdheid over de vraag of ik had gegeten voor de lunch, als ik wilde een kopje thee of koffie, en als ik had ergens die nacht te blijven. Ik weigerde op zijn gastvrij lunch aanbod en vertelde hem dat ik wil gewoon fietsen tot ik moe dan hopelijk vinden van een goede plek om te slapen in de volgende grote stad. Ik besloot om door te gaan rijden een andere 25-30 km naar de stad van Butwal het beëindigen van de dag af met 125 km gefietst. Zoals ik rolde over de snelweg zag ik dat mensen dan meer vrolijk in India en er leek een stuk minder rommel rommel van de grond en wegen zijn.

Een tractor kwam rijden achter me met 3 jongens ongeveer 17-22 jaar oud rijden in het dragen van rock-T's en gescheurde jeans. Toen ze reed langs me heen greep ik naar de achterkant van de trekker met de ene hand en laat ze trekken me mee op 35km/hr. Toen ze mij zagen begonnen ze te lachen en juichen me aan als ze me rijden voor ongeveer 15 kilometer voordat ze moesten uit te schakelen in een andere richting. Na die ontdekking, als ik het geluk om een tractor hebben geef me naar boven die steile, smalle, bergwegen ik op gevaarlijk aangehouden voor een welverdiende pauze voor een paar km. Niemand heeft ooit leek te denken of bezorgd worden over mijn veiligheid. Ik vond dit land.

Butwal ligt aan de basis van de Himalaya en aan de noordzijde van de stad de weg naar Pokhara begint al oplopende op een 10-15% verhoging die niet tot laat gedurende minstens 20 km. De stad heeft alles wat beschikbaar die je nodig hebt voordat je begint met fietsen in de bergen en er zijn geldautomaten, internet cafe's, en een hoop gepiep hotels om uit te kiezen. Ik rolde naar de stad over zeventien uitgeput, warm, en ruiken alsof ik net fietste 120 kilometer in 40 graden hitte 3 dagen in een rij, dat is een zeer uitgesproken geur en moeilijk te bereiken. Ik vond een hotel laden 700 roepies per nacht (ongeveer 10 euro), die niet goedkoop was voor Nepal en 5 dollar meer dan mijn dagbudget maar het was een relaxte plek met grote schone kamers en een balkon met uitzicht op het centrum met uitzicht op de bergen, en ik was te moe om te worden lastig gevallen in de stad op zoek naar de beste prijzen, was ik beginnen te voelen ziek en was er tevreden mee om gewoon te kunnen eten, een douche en rusten mijn uitgeputte lichaam voor de nacht voor de aanpak van de 200 km ten noorden naar Pokhara. Aan de overkant van mijn hotel zat ik aan de kant van de straat mensen kijken in dit nieuwe land en het eten van 50cent plaatjes van groenten gebakken noedels uit een straatverkoper heb ik vrienden gemaakt met toen, ging ik naar mijn kamer en viel flauw voor de nacht.

De volgende dag begon om 4 uur moest ik een hoop lawaai te maken in het hotel, omdat de deuren gesloten waren en ik moest iemand wakker om me uit te laten. Het was nog donker zetten toen ik begon het rijden buiten de stad, dan de bergen begon! De weg was vrij ruw met veel losse stenen en kuilen en gestaag de hoogte bracht mij in het mistige wolken die begon te regenen op mij als de donder dreunde en de echo uit de bergen en door de valleien. Als de zon kwam binnen een half uur fietsen was ik helemaal doorweekt, want dat was nu het regenseizoen, maar ondanks de regen was de temperatuur nog steeds in het midden van de jaren 30 en uitdroging nog steeds een groot veiligheidsprobleem.

Tussen Butwal en Pokhara zijn er geen grote steden alleen maar kleine dorpjes en afgelegen landschap. Weelderige tropische vegetatie groeit overal in de heuvels en dalen, kunnen grote groepen apen te horen in de toppen van de bomen en vele liep voor me toen ik de fiets bye. Elke 500 meter of minder passeert u een waterval, sommige met een diepe zwemmen gaten en een aantal schoon genoeg om te drinken. Ik mijn fles water vele malen gevuld langs de weg van zoet water die uit de bergwand. De heuvels en dalen zijn er zeer schoon in vergelijking met India en andere buurlanden, niet veel afval kan worden gevonden door langs de weg of in rivieren en het land is fris en groen, je bijna verwachten dat elfen en veerboten springen van boomtoppen en loopt door het te zien met gras begroeide heuvels. Hoewel het op het lager gelegen gebieden de temperatuur was in het midden van de jaren 30 de bergtoppen zijn nog steeds helder wit met sneeuw en gletsjers het maken van een mooi contrast tegen de groene heuvels hieronder.

Ik stopte in kleine dorpen waar de mensen waren meestal vriendelijk en glimlachen en kopen voedsel en water. Prijzen in Nepal zijn een beetje duurder dan India, maar over het algemeen zijn er minder mensen die proberen om je rip off en dus ik denk dat het werkt zelfs uit. In de kleine dorpen zou ik ongeveer 200-300 rupee ($ 2,50 - 4) meestal betalen voor eenvoudige maar meestal schoon-achtige accommodatie met een eigen badkamer. De wegen in Nepal zijn kleine een rijstrook wegen draaien en draaien langs steile berg rotsen, maar er is weinig verkeer, behalve voor op de weg tussen Pokhara en Kathmandu dus het is niet extreem gevaarlijk en als je stopt voor een pauze je misschien zelfs wat rust en rustig om u te helpen ontspannen, luister naar de aard en de watervallen, en geniet van het prachtige berglandschap om je heen. Als u wilt slapen buiten ergens zijn er veel plaatsen mogelijk voor het opzetten van een tent of opknoping uw hangmat.

Op mijn 4e dag van de fiets in Nepal, ziek als een hond met een hoge koorts en rookkanaal achtige symptomen (slecht idee om fietsen te zijn op dat moment, probeer dan niet, tenzij je moeten) ben ik aangekomen in Pokhara, een zeer toeristisch stad maar nog steeds erg relaxed en veel minder druk, rokerig en lawaaierig dan Kathmandu, dus het is geen slechte plek om te besteden 4 of 5 dagen en gebruik het als basis voor het doen van bepaalde trekking in de Annapurna bergen en nabijgelegen beschermd natuurgebied. Pokhara is ook naast Phewa meer waar u kunt gaan zwemmen, kajak of kano, wandeling, of gewoon relaxen in een van de vele cafes en bars langs de kust.

Fietsen in de 350 kilometer weg van Pokhara naar Kathmandu is een moeilijke stuk niet voor de zwakken van geest. Het is de drukste weg in het land, dus het is vol rook pompen trucks en gek automobilisten dus je moet een beetje voorzichtiger. Niet alleen dat, het is ook een vrij zware tocht vol steile bergen om te fietsen dan die samen met de zomer warmte kan je energie en vocht afvoeren zeer snel dus wees voorbereid en brengen veel hoge energie-voedsel zoals pindakaas en blikjes bonen! Het enige ding dat echt viel mijn oog op die weg en de meeste wegen in Nepal zijn de duizenden van marihuana planten die all over the place. I 10 meter hoge dope planten op mensen voor gazons en zelfs grotere zag langs de kant van de weg. Soms werd ik fietsen op de weg met potplanten steken uit mijn stuur, roken en het eten van slokken van skunky Himalaya kush. Ik zag politie-invallen op bedrijven waar politie, waar omhoog te trekken honderden van marihuana planten en verbranden ze of ze in vrachtwagens maar ik heb niet het punt van het, omdat er geen manier waarop ze kon ontdoen van ze allemaal te zien. Het hopeloos is voor de politie om ooit denken dat ze kunnen die strijd te winnen, het verbod op marihuana is gewoon onwetend voor een regering op te leggen, het niet werkt en alleen dient om meer misdaden te creëren en onschuldige mensen achter de tralies. In tegenstelling tot tabak, alcohol en farmaceutische geneesmiddelen die honderdduizenden mensen te doden per jaar, marihuana is verantwoordelijk voor de 0 sterfgevallen wereldwijd in de hele geschiedenis.

De laatste 50 kilometer naar Kathmandu is waar de verhoging wordt volledig krankzinnig, het is een echte broek-shitter. De weg is ten minste 20% verhoging en is onverbiddelijk tot je naar de top van de berg en gaan rijden naar beneden in de Kathmandu vallei. Zelfs de vrachtwagens klimmen het kan alleen gaan over 5-10km/hr. Iedereen die ik sprak vertelde me dat niet te proberen te fietsen is en gewoon meeliften op een vrachtwagen of een bus (die slechts een paar dollar kost), maar dit waren mensen die waarschijnlijk ook vertellen me dat ik niet kon cyclus van Nederland naar Nepal, dus koos ik pijn over plezier en ik verbrand al mijn resterende energie (wat niet veel was) en wiegde door de wolken naar de top en dan naar beneden in de vallei naar smoggy Kathmandu waar mijn ogen waren rood branden van alle lucht vervuiling. Kathmandu is niet echt een plek waar je wilt besteden meer dan een paar dagen, als dat. Het is nogal vervuild, lawaaierig en druk, met veel winkeliers je probeert te onderhandelen voor geld, en toeristen met dure trekking laarzen en Lonely Planet gidsen u door de doolhof van straatjes op zoek verloren en verbijsterd.

Ik wilde fietsen in Tibet en China blijven, maar rond dezelfde tijd kwam ik in Nepal de Chinese regering had gesloten de grens voor mensen overschrijden over land van Nepal naar Tibet vanwege de spanningen zijn er tussen de twee landen. De enige manier om te krijgen, door juridisch was om te vliegen, ik had geen keus, en ik was kwaad. Met fietsen onderbroken, heb ik besloten om een pauze voor een tijdje duren, wat meer geld te besparen, en dan naar een of andere manier terug te gaan naar waar ik ben gebleven en aan het rollen te houden proberen. Oh nee, de reis is nog niet voorbij! Na nog wat van Azië is er nog steeds Noord-Amerika te veroveren, en misschien zelfs Zuid-Amerika ..... Na een beetje broodnodige rust en ontspanning zal ik weer rollen snel, en hopelijk Maarten ook.

shaun

Mooie nazomer

/ / 9 september 2011 / / No Comments » / / over

Mijn laatste weken in India kille waren +40 graden C dag dat maakte het moeilijk om iets anders te doen, maar om af te koelen en de bergen van 25cent watermeloenen eten te proberen, dus ik was niet zo triest om te vertrekken. Door middel van Uttar Pradesh het fietsen was energie aftappen als gevolg van de extreme hitte, maar het landschap is vrij vlak, dus ik was nog steeds in staat om te fietsen meer dan 100 km per dag. Omdat fietsen in de 40 graden 's middags was in de buurt zelfmoord, zou ik outta bed te krijgen om 3 uur' s morgens en worden rollen op de fiets voor 4 uur dus ik kon mijn +100 km dagen voltooid zijn voordat de middag. Ik keek uit naar die aankomen in de bergen van Nepal, waar ik me voor de lucht te zijn vers en koel. Ik ben blij dat ik naar India ging en ik ben blij dat ik ontdekte het land met de fiets, maar als je vroeg me of mijn ervaring was een goed of slecht zou ik uw vraag moeilijk te beantwoorden. India kan echt een verbijsterend plaats die kan je meerdere levens echt moet leren kennen en te begrijpen. Het is zo'n groot en divers land dat het onmogelijk is om te generaliseren. De meeste van mijn ervaringen waren goed en ik dank God voor, en voor het feit dat geeft me de mogelijkheid om te reizen en te zien uit de eerste hand wat de wereld echt is en voldoen aan alle goede mensen die ik heb gehaald, maar ook meer dan een keer in India Ik heb ervaring of getuige zijn van een aantal onaangenaamheden die gewoonlijk worden in de meeste landen vinden over de hele wereld, zoals raciale vooroordelen, seksuele en verbale intimidatie van vrouwen, vaak een gebrek aan service, en negeren van het milieu, die ook al wil ik ik vind het moeilijk om vergeten. Maar dit zijn slechts kleine aspecten van de grote wereld waarin we in, het wordt veroorzaakt door ons leven en zo kan worden veranderd door ons.

Zou ik ooit wil terug naar India? Ik ben echt niet zeker. Met een bevolking van meer dan 1,2 miljard, India is een land dat met zeer harde tijd omgaan met en aan te passen aan een enorme bevolking en aanhoudende groei van de bevolking. Er wordt geschat dat India's bevolking van China overtreffen in de komende 20 jaar of minder, het verplaatsen van de tweede naar de eerste meest bevolkte land ter wereld, en heeft nog niet de infrastructuur of elektriciteit om te gaan met de eisen, en zo wordt steeds de vernietiging van de omgeving en het helpen om een grotere kloof tussen arm en rijk te creëren. Ik voelde dat door het reizen daar was ik niet echt de problemen te verlichten, maar alleen waardoor ze erger. In een land met een zeer slechte beheer van afvalstoffen is het veel moeilijker om "Eco-vriendelijk". Soms droeg ik plastic en ander afval van mijn lunch voor meer dan 100'km voordat vond ik een prullenbak om het in (vergeet over het recyclen van het) alleen om later te bekijken iemand komen en leeg het blikje in een nabijgelegen rivier of sloot.

Als ik denk aan India en ik denk dat het een model voor de richting die de hele wereld naar toe zij het ​​ziet er niet goed voor onze toekomst. Een van de grote problemen in India, dat kan gevolgen hebben voor de rest van de wereld is waterschaarste. Op dit moment miljoenen Indiërs hebben geen toegang tot schoon drinkwater, en de situatie wordt alleen maar erger. In een lijst van 122 landen beoordeeld op de kwaliteit van het drinkwater drinkwater, India gerangschikt een nederige 120. Volgens schattingen van de Wereldbank, in India, diarree door vervuild water alleen al zorgt ervoor dat meer dan 1.600 doden per dag, dat is hetzelfde als als acht 200-persoon commerciële vliegtuigen neergestort op de grond elke dag! India's de vraag naar water groeit in een alarmerend tempo als de bevolking groeit. Hun groeiende economie en groeiende vraag naar het aanbod voedsel stuk India's van het water nog dunner. Klimaatverandering zou kunnen verminderen van de aanvoer van water afkomstig van neerslag en gletsjers voeden van vele rivieren van India zijn snel krimpen. Omdat de vraag naar water voor de landbouw zwaarder weegt dan leveren meer en meer per jaar, kan India geconfronteerd met meer problemen van voedseltekorten ook.

Maar India's watercrisis is vooral een door de mens veroorzaakte probleem. India Het klimaat is niet bijzonder droog is, ze hebben een lange regenseizoen en hebben veel rivieren en het grondwater. Zeer onmenselijke management, onduidelijke wetten, corruptie bij de overheid, privatisering, en industriële en menselijk afval hebben veroorzaakt de meeste problemen en maakte wat water beschikbaar is praktisch onbruikbaar als gevolg van de enorme hoeveelheid vervuiling. Omdat de mensen hebben veroorzaakt het grootste deel van deze crisis, door het veranderen van hun acties en de manier waarop zij denken over water, zij hebben de mogelijkheid om waterschaarste te voorkomen, en dit betekent dat er nog hoop. Ze moeten beginnen om positieve veranderingen aan te brengen, start bescherming van water, zich tegen de privatisering, boycotten gebotteld water, meer beginnen te oogsten regenwater, de mens, landbouw-en industrieel afval te behandelen, stoppen met bouwen van dammen en te regelen hoeveel water kan worden getrokken uit de grond . Dit zal een grote stap op weg naar een betere toekomst.

Wat betreft het reizen India met de fiets, ik denk dat het is goed om een keer te ervaren in je leven ... maar slechts een keer. Het is gek. Verkeer is er ongelooflijk luidruchtig en gek. Iedereen is voortdurend getoeter hun hoorns en de trommelvliezen van een fietser kan gemakkelijk exploderen in een bloedige chaos. Grote vrachtwagens en bussen regelmatig te blazen hete, zwarte rook in je ogen en naar beneden je longen, en elke dag kijk je de dood in het gezicht als een grote vrachtwagen komt denderen naar u toe en tegemoetkomend verkeer tijdens het passeren van andere auto's en vrachtwagens op blinde hoeken. Dat is normaal. Er is echt niet veel verkeersregels anders dan "alle lege plekken moeten worden ingevuld" "altijd schetterende uw hoorn worden" en "het grootste voertuig wint", zodat fietsers altijd de strijd verliezen. Hoewel de constante besef van je eigen sterfelijkheid kan een goede zaak zijn, kan het berijden van een fiets in India te maken je je afvraagt ​​of fietsen eigenlijk is alles wat gezond, maar dan moet je niet vergeten dat als iedereen was het fietsen u niet zou het lawaai, het verkeer hebben , en de hete zwarte rook in je gezicht.

Maar er waren ook dagen dat koeien en apen waren de enige verkeer naar over rustige wegen te ontwijken door de stralende platteland of langs een eindeloze, verlaten witte zandstrand, in de schaduw van palmbomen, de warme wind op je rug ruiken zoet met de geur van bloemen en fruitbomen, het rollen door middel van nieuwsgierig, gezellige dorpen met kinderen lopen samen met je lacht en zwaait. Momenten als de tijd stopt als je op te vangen de ogen van een soort vreemdeling en jullie delen een begrip. Kaart-minder en gids-less in de handen van het lot, niet precies te weten waar de weg zullen u en wie je zal elke dag aan te nemen. Deze momenten zijn wanneer je nog wat het leven om gaat en waarom je doet wat je doet. Avontuur en vrijheid vult je ziel als je gaat zitten en drinkt het verfrissende sap van een kokosnoot, luisteren en kijken naar de vreemde wereld om je heen.

shaun

Zuid-fietsen

/ / 07 juni 2011 / / No Comments » / / over

Beslissen welke richting om door India, iets trok me naar Kanyakumari en om een ​​of andere reden voelde ik dat ik moet daar heen te gaan en check it out, zodat na het fietsen over 1.200 km van de zuidwest kust door middel van Goa, Karnataka, en Kerela (mijn favoriete onderdeel van India) Kat, Bea alias de Blauwe Woonicorn, Dervla en ik kwamen in Tamil Nadu en Kanyakumari. Niet veel mensen uiteindelijk het reizen is er, want het is een beetje uit de weg die zo ver naar het zuiden ... eigenlijk is het de meest zuidelijke punt van India, het einde van de sub-continent.

Kanyakumari is een klein stadje in de staat Tamil Nadu. Een reden waarom ik er werd getrokken was voor de zee. Het is het punt van samenkomst voor 3 lichamen van water ... de Arabische Zee, de Zee van Bengalen, en de Indische Oceaan, en ik voelde de behoefte om in het water van 3 zeeën zijn in een keer. Helaas is een deel van de magie van de plaats verloren is gegaan voor mij, omdat, zoals de meeste plaatsen in het land, waren er geen vuilnisbakken te vinden, dus er was veel afval rond de stad en de zee oever, voornamelijk plastic afval, en natuurlijk Ik zag zelfs mensen gooien hun plastic flessen in de zee. Ook met de hordes van de Indiase toeristen was het moeilijk om een ​​plek voor rust en stilte te vinden, maar uiteindelijk vonden we een goede plek om te relaxen. De bezoekers zijn voornamelijk afkomstig uit Kerela, die naar de prachtige zonsopgang en zonsondergang (in april kan je de zon en de maan stijging op hetzelfde moment te kijken), bezoek de Kumari Amman tempel gewijd aan de maagdelijke godin Parvati en de vrouw van Shiva . Ook het aantrekken van mensen is de Vivkananda Rock Memorial gebouwd in 1970, dat is het standbeeld van Tamil saint-dichter Thiruvalluvar, wie is de auteur van Thirukkural, een gedicht dat bestaat uit 133 hoofdstukken! Ter ere van deze zijn standbeeld werd gebouwd 133 meter hoog en is een van de grootste monumenten in Azië.

De stad was een leuke plek om te hangen voor een dag of twee en de lucht was erg verfrissend in vergelijking met de vochtige lucht van de meeste van de zuid-west kust. de wind in Kanyakumari is altijd waait sterk en koel bewaard uit de zee. Dit veranderde zodra ze op de weg naar het noorden door het centrum van Tamil Nadu. De eerste 20-30 km's werden we fietsen door grote windparken, groter dan ik heb gezien in een ander land, dus de rit was aangenaam, want er was nog een verfrissende wind uit over de bovenkant van het einde van de West-Ghats gebergte , maar al snel daarna de koele winden waren verdwenen en we waren vertrokken fietsen door een droge, warme, stoffige landschap waar de temperaturen bereikt in de 40 is kort na 10 uur drogen van het zweet van je huid zodra het komt uit je poriën . Op een dag fietsten we meer dan 100 km in 43 graden en hadden het geluk niet te lijden onder een zonnesteek en uitputting.

Als u van plan bent om India te raken met je fiets, kan ik aanraden een bezoek aan het zuiden. Het voedsel gegeten met je handen van bananenbladeren is goedkoop en geweldig, zijn de lange verlaten stranden of drukke toeristische stranden overal, en de mensen in het zuiden lijken te gaan op een beetje meer trager tempo, naar mijn mening zijn ze meer ontspannen terug, vriendelijk en gastvrij dan in andere delen van India.

Nu, in het noorden van de deelstaat Uttar Pradesh, Nepal doemt overhead en de reis gaat verder op de weg.

Shaun

Bike Repair in India

/ / 19 april 2011 / / No Comments » / / over

India is vol met fietsen, bijna overal waar je gaat hierdoor is het mogelijk mensen paardrijden fietsen. Maar deze fietsen zijn allemaal single speed, goedkope, oude fietsen meestal gemaakt in China. Dus als je een fiets met versnellingen kan het erg moeilijk voor een van de onderdelen die u zoekt te krijgen, behalve in de grote steden, waar u misschien in staat zijn om een ​​goede fiets winkel te vinden. Het is het beste te zijn voorbereid en al uw eigen onderdelen mee te nemen.

Ik heb veel van reserveonderdelen bij mij, maar nog steeds onverwachte dingen zullen altijd gebeuren en onderdelen kunnen beschadigd raken of gebroken is. Dan moet u gebruik maken van uw vindingrijkheid om het probleem op te lossen. Dit overkwam me op mijn eerste dag fietsen in India .... de quick release bout die op mijn achterwiel was afgeknapt op het einde en de moer vast te houden op zijn plaats was weg. Niet cool!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Dam! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Fun times! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

shaun

Iran

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait.. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa is erg klein en dus het kostte me maar twee dagen over te steken in de staat Karnataka. Op mijn tweede nacht in India, nog steeds in Goa, heb ik besloten om samen een beetje voor al die maanden in de buurt van alcohol onthouding en investeerde vele Roepie in good ol 'koud bier. Vandaar dat de ochtend na het duurde een tijdje om op te staan ​​en ik was niet eens zeker of ik kon de motor run te maken voor een dagje fietsen. Ik bijna besloten om mijn vermoeide lichaam lag in mijn lieve hangmat toen ik voelde me een echte slechte drang om dat weg te raken, ondanks het feit dat ik worstelde met een kater. Zoveel weken van verlangen om op mijn fiets gaf me de kracht en de wil om mijlen en mijlen te maken. Zo rond het middaguur heeft een gunstige het heetst van de dag, nam ik plaats op mijn dierbare en geliefde Brooks zadel en trapte het af.

Ik berekende dat mijn bestemming van de dag, Gokarna, zouden sommige 70 km weg te zijn. Dit bleek 100 kilometer, maar kwam eigenlijk neer op 130 kilometer, want ik miste een wegwijzer en dus maakte ik een beetje een omweg. Mijn eerste plan was om in Gokarna verblijven voor een dag of twee en dan naar het zuiden verder naar beneden richting Trivandrum, tot Noord-naar Chennai en tenslotte een trein tot ergens in de buurt van de Nepalese grens. Het was niet bedoeld om te worden zo. Ik begon echt een grote wens in Gokarna en in het bijzonder het nabijgelegen strand waar ik verbleef (Om Beach) te ontwikkelen. Voor ongeveer drie weken heb ik leefde in een hutje op het strand en ben erg verslaafd aan mijn leven gewoon lui niets doen, zwemmen, lezen veel boeken en chit chat rond het kampvuur met collega langdurig ingezetenen die werd mijn familie voor een tijdje . Uiteindelijk heb ik er eindelijk in geslaagd om mezelf te slepen uit het paradijs en op naar weer een klein paradijs genaamd Hampi te verplaatsen. Hampi is bezaaid met ruïnes van de voormalige Vijayanagar Koninkrijk en de meest rare ezel rotsformaties die weg echt blazen je geest. Ondanks het feit dat er rond heel veel backpackers, is het erin geslaagd om een ​​vrij rustige en ontspannen plek met een echte feel to it blijven. De tijd dringt echter en dus heb ik echt nodig om weer op de fiets (zo'n 5 weken de tijd om dekking van 2000 kilometer naar de Nepalese grens) als ik wil blijven doen dingen op de shanti shanti manier. Het idee was om de laatste etappe van de reis een solo-tour (nou ja, ik heb niet echt een keuze natuurlijk ..) te maken, maar dingen zijn bleek anders. Ik ben momenteel te wachten in Hampi voor de twee Duitse kinderen die kwam helemaal fietsen uit Duitsland en zijn op weg naar China, waar ze van plan om de Trans Mongolië Express terug naar Europa te nemen. Ik ontmoette hen in Gokarna enige tijd geleden en als we het goed met Ik stelde hen op de fiets naar Nepal samen. Ik vind het niet erg helemaal om te reizen in mijn eentje, maar ik zeker op prijs stellen dat een aantal goede bedrijf om de hoogte-en dieptepunten van de reis mee te delen.

"Geluk alleen echt als gedeeld ', zoals Chris McCandless had toen hij voelde dat hij was dicht bij overlijden (Into the Wild)

Zal regelmatig bij te werken!

Khoda Hafez Iran

/ / 15 januari 2011 / / No Comments » / / over

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30 kilometer van De Grens voldaan Iran Ligt Het stadje Dugubeyazit. Je voelt DAT JE Dicht bij De Grens puist; Negeer eerste regel Handel op straat, geldwisselaars en flarden Perzisch. Door Het Huidige embargo is Iran niet aangesloten op Het Internationale banknetwerk en zodoende Kan eh geen Geld opgenomen Worden. Pin NOCH creditcard. We zijn genoodzaakt DUS OM van tevoren EEN-Flinke lading duiten in te slaan. Eerst EEN-berg Turkse Lira's opnemen en sterven vervolgens omwisselen to Euro's. Het is lastig in te Schatten hoeveel JE VOOR Twee Maanden Nodig hebt. We Hebben gehoord DAT ER Het Vrij Goedkoop is MAAR Hebben geen WEET van de exacte Prijzen en Kunnen moeilijk EEN-beton berekening Maken. Uiteindelijk Kiezen we ervoor OM Het MAAR Zo Ruim mogelijk in te Schatten. Het is Immers Beter OM Geld op te Houden Dan Zonder Komen te zitten. IK voel me WEL ietwat ongemakkelijk voldaan Zoveel Geld op zak en Hoop DAT Iran Echt Zo Veilig is ALS IK van menig Reiziger heb MOGEN vernemen.

Met EEN-zalig zonnetje Rijden we Langzaam Dugubeyazit visitors op Weg naar de Grens. We passeren de berg Ararat en voelen ons betoverd deur Haar Schoonheid. Er is geen vuiltje Aan de Lucht en we Hebben EEN-perfecte Zicht op this bijzondere berg sterven EEN-Zeer belangrijke rol Speelt in de (plaatselijke) Geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden deur de Armeniërs sterven de Berg Wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte Zien liggen, wetende DAT Het Zich op Huidig ​​Turken grondgebied bevindt. Natuurlijk Moet daar op de top bovendien OOK Nog Ergens EEN-ouwe schuit Onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten deur ENE Noah sterven voldaan z'n beestenboel deur Jaweh Werd gematst en ternauwernood Aan de zondvloed Kon ontsnappen. De motorrevisie Beesten sterven WIJ daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf sterven ons Langs de Weg voldaan gemeen geblaf toejuichen. SOMS Worden we zelfs achterna gezeten MAAR ZE lijken te lui te zijn OM Echt teen te gebeuren. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je Moet toch wat ALS EEN-schurftige herdershond.

Eindelijk Komen we Dan bij De Grens Aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals "schoffel Blij is HIJ sterven Kan zeggen DAT HIJ EEN-Turk is". De Turkse Staat is een niet relatief jong en vooral in het Oosten WAAR Aardig wat Minderheden wonen wordt re Tijd NOCH moeite bespaard OM de Turkse Identiteit goed weet erin te peperen bij De lokale bevolking. Het is Dan OOK EEN-regio WAAR Tot op de Dag van Vandaag lang slepende conflict verwacht Zich voortzetten en niet spoedig Tot EEN-Einde lijken te Komen. Zo was eh Tijdens, ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te Horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs Het Turkse Leger Zo Bleek de Volgende Ochtend.

Het passeren van de Turkse douane was een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond.. Luid geschreeuw, dozen in de lucht over en weer, vrouwen die bezig zijn de haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah's Khomenei en Khamenei die scherp toekijken of er echt geen haar meer te zien is. Chaos alom en wij worden in een kolkende massa naar voren gedreven waar we uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. We kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen door het hek toelaten. Met onze fietsen passen we niet door de kleine doorgang en moeten we wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respect!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We hebben fietsen voor meer dan 7 weken nu en niet langer is het iets voor ons om te wennen, maar is de manier van leven. Ik denk dat we nog wennen aan fietsen 100 km per dag in de Balkan warmte, die constant boven de 35 graden, en worden gebruikt om te slapen bijna overal.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We waren op een veerboot terug te komen van het fietsen op een van de vele eilanden daar, het was een 6 of 7 uur varen, zodat we ons voorbereid, elk met een paar 2L flessen goedkoop bier en onze voeten op. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We waren behoorlijk suf en heb niet echt zin om te fietsen 10-15 km buiten de stad om een ​​goede kampeerplek te vinden, zodat we met het eerste wat we zagen ... een kleine 2m plek tussen een hek voor de scheepvaart werf en de on-ramp naar de snelweg. Wij snel in slaap viel in de modder, dromen over het zijn weer thuis op de bank zit het bekijken van films en het eten van junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Al snel realiseerden we ons de geur was afkomstig van een grote meeuw die werd aan flarden overal om ons heen en we waren tot op zijn veren en vlees brokken. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Hoe dan ook ... Ik denk dat dat de slechtste plek waar we sliepen tot nu toe.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
3. Cozy bed - Zo veel als ik hou van slapen buiten in willekeurige plaatsen, het is altijd ontspannend om een lekker groot bed hebben om in te rollen rond, maar nog steeds niets echt beter dan een hangmat.
4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. Het is moeilijk voor me zoals ik ben een liefhebber van rollen in bed de hele dag lang.
5. Warme maaltijden - Omdat we niet reizen met een kachel hebben we zelden een warme kauwen in ons te krijgen, als we dat doen genieten we van het meer dan de meeste mensen. Normaal gesproken zijn we het eten van veel rauwe groenten, fruit, noten, yoghurt, tortilla chips met ingeblikte bonen en brood.
6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We zijn serieus dirtballs en het wordt alleen maar erger (of beter als u genieten van stank) als deze reis gaat.
7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. Wij zijn niet bij alle fans van het kopen van koud water in flessen in de winkel, omdat de landen die we op reis zijn door middel van (en de meeste landen ter wereld) een slechte recycling-programma's (LET OP ... Ik sta op het punt te gaan op een rant). Al het plastic gaat in de prullenbak, uiteindelijk eindigend in de waterwegen en in de oceaan, opgesplitst in kleine plastic deeltjes bewerkbare decennia en tot in de voedselketen te beëindigen. De chemicaliën in plastics (in het bijzonder bisfenol A, die wordt gebruikt om alle flessen water, zuigflessen, medische en tandheelkundige apparatuur, tandheelkundige vullingen, lenzenvloeistof, cd's en dvd's en eigenlijk alles wat plastic u kunt denken van te maken) zijn grotendeels verantwoordelijk voor veel van de ernstige ziekten in de wereld van vandaag, waaronder diabetes, aangeboren afwijkingen, overgewicht, neurologische problemen, borst-en prostaatkanker en hart-en vaatziekten. Ik zeg niet dat die deel uitmaken van, dit is echt dam ernstig en als ik denk te hard over wat we gedaan hebben het eerlijk tranen brengt in mijn ogen. Het grote probleem is dat Bisphenol A is ook een synthetisch oestrogeen (dat wil zeggen het is een man die vrouwelijk geslachtshormoon), en kunststof gemaakt met het kan breken, vooral wanneer ze gewassen, verhit of gestrest, waardoor de chemische stof voor te krijgen in ons voedsel en water en voer vervolgens het menselijk lichaam. Dat gebeurt er met bijna iedereen van ons! Het Center for Disease Control (een Amerikaans bureau dat werkt aan de bescherming van de volksgezondheid en veiligheid) heeft gevonden BisphenolA in de van 93% van de ondervraagde Amerikanen pis over de leeftijd van 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! Als u niet beschikt over deze shit in je lichaam, je bent niet leven in de moderne wereld. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. De kunststof die we hebben gemaakt zullen hier langer zijn dan ons! Dit jaar meer plastic wordt dan geproduceerd vorig jaar, en volgend jaar zelfs nog meer! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Gebotteld water van Pepsi en Coke co bedrijven (zoals Eva Water, H2OK, Aquafina en Dasani) zijn voornamelijk afkomstig uit de kraan toch (serieus, zoek het op!). Gelieve niet te kopen gebotteld water als je kunt helpen!
8. Schoon ondergoed - Ik weet dat ik het al genoemd, maar we waarderen schoon ondergoed zo veel het is het waard te zeggen weer. Ik denk dat het enige goede ding over vuile is dat wanneer we sterven van de honger en zullen alles doen voor eten, kunnen we altijd paddestoelen plukken gaan in onze onderbroek.
9. Regelmatig contact met vrienden en familie - niet voor lief nemen uw vermogen om te praten met uw vrienden en familie, op een dag zult u niet in staat zijn om. Het is belangrijk niet te vergeten de mensen die je liefhebt te vertellen dat je van ze houdt!

Deze lijst kan gaan en op, dit zijn slechts enkele van de eerste dingen die komen naar mijn mening.

We zijn ontspannen in Griekenland nu en binnenkort zullen we Europa verlaten en koers in Azië. Hoewel het is een veel hard werk en lijden, zijn we nog steeds vol energie en enthousiast voor wat er komen gaat!

Shaun

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!