Berbasikal is Cool

Nepal

/ / Oktober ke 5, 2011 / / No Comments » / / kira-kira

Sekitar 2:30 petang, saya melintasi sempadan India ke Nepal selepas meninggalkan bandar Gorakhpur di bawah bulan penuh bercahaya terang di 04:00 pagi dan berbasikal sehingga NH29 ke bandar sempadan Bhairahawa. Tanah di sekitar NH29 dataran yang sangat rata di mana sawah padi dan padang penuh bijirin ditanam, dan seperti yang anda berhampiran sempadan ke Nepal permulaan banjaran gunung yang terbesar di dunia perlahan-lahan mula berkuat pandangan yang boleh sangat menakutkan apabila tiba sahaja berbasikal dengan niat menunggang melalui mereka ke tengah-tengah negara. Melihat menggariskan mereka melalui udara desa yang berjerebu berlari kesejukan sehingga tulang belakang saya walaupun ia hari 40 darjah. Melihat apa yang menanti di hadapan saya, mengetahui kerja-kerja yang saya telah lakukan untuk rock semua cara untuk Kathmandu dan merealisasikan ketidakpastian masa depan yang dibuat denyutan jantung saya dengan adrenalin dan saya tidak sabar-sabar untuk meneroka negara baru ini.

Crossing melalui sebelah India sempadan boleh mengelirukan jika anda terlepas pejabat kecil yang tidak bertanda pada sebelah sesak, jalan bising, berdebu,, di mana anda perlu menunggu 10 minit untuk perlahan-lahan bergerak, manusia potbellied, moustached India untuk meletakkan setem keluar dalam pasport anda sebelum pengawal bersenjata akan membiarkan anda silang melalui. Jika anda melintasi dengan kereta atau bas, anda boleh mengharapkan untuk menunggu berjam-jam di dalam kesesakan lalulintas . Saya gembira boleh untuk melancarkan dengan cepat melalui basikal saya menganyam di sekitar lori dan kereta besar yang perlu untuk berkongsi dua lorong untuk semua kenderaan akan kedua-dua cara . Crossing ke bahagian Nepal anda perlu mencari gerai imigresen dan membeli visa anda melainkan anda sudah diatur terlebih dahulu di kedutaan Nepal . Visa kos 40USD selama satu bulan dan boleh dilanjutkan sehingga 3 bulan di pejabat-pejabat imigresen di Pokhara dan Kathmandu. Tidak seperti kebanyakan pegawai-pegawai imigresen (terutamanya Brits) lelaki setem visa saya mesra dan tersenyum . Beliau menunjukkan keprihatinan beliau sama ada saya telah makan apa-apa untuk makan tengah hari, jika saya mahu teh atau kopi, dan jika saya telah di mana-mana sahaja tinggal pada malam itu. Saya menolak tawaran makan tengah hari ramah dan memberitahunya bahawa saya akan hanya kitaran sehingga saya mendapat letih maka diharapkan mencari tempat yang baik untuk tidur di bandar besar akan datang. Saya memutuskan untuk terus menunggang lain 25-30km ke bandar Butwal menamatkan hari dengan 125km dikitar. Seperti yang saya melancarkan lebuh raya, saya melihat orang ramai untuk menjadi lebih ceria kemudian di India dan seolah-olah ada banyak yang kurang sampah yang membuang sampah tanah dan jalan raya.

Traktor datang menunggang di belakang saya dengan 3 lelaki berusia kira-kira 17-22 tahun menunggang ia memakai batu T dan seluar jeans dikoyakkan. Memandangkan mereka menunggang melepasi saya, saya meraih belakang traktor dengan satu tangan dan membiarkan mereka tarik saya bersama-sama di 35km/hr . Apabila mereka melihat saya, mereka mula ketawa dan bersorak saya sebagai mereka membawa saya menunggang untuk 15 km tentang sebelum mereka terpaksa mematikan ke arah lain . Selepas penemuan itu, setiap kali saya bernasib baik kerana mempunyai traktor lulus saya akan orang-orang gunung yang curam, jalan-jalan sempit, saya diadakan pada berbahaya untuk rehat yang sewajarnya untuk beberapa km . Tiada sesiapa pun yang seolah-olah akal fikiran atau bimbang tentang keselamatan saya. Saya suka negara ini.

Butwal terletak di pangkalan Himalaya dan di hujung utara bandar jalan untuk Pokhara sudah mula naik pada ketinggian 10-15% yang tidak membenarkan untuk sekurang-kurangnya 20km . Pekan ini mempunyai segala-galanya yang anda perlukan sebelum anda mula berbasikal ke gunung dan terdapat mesin atm, kafe internet, dan mempunyai banyak hotel ciak memilih daripada. Saya bergolek ke bandar kira-kira 5:00 letih, panas, dan berbau seperti saya hanya dikitar 120km dalam 40 darjah haba 3 hari berturut-turut, yang bau yang sangat berbeza dan sukar untuk mencapai . Saya mendapati sebuah hotel yang mengenakan bayaran 700 rupee malam (kira-kira 10 dolar) yang tidak murah untuk Nepal dan 5 dolar lebih anggaran harian saya tetapi ia adalah sebuah tempat yang keluar dingin dengan bilik-bilik besar bersih dan balkoni lebih cari pusat bandar dengan tujuan gunung, dan saya terlalu letih diganggu mencari di sekitar bandar untuk harga terbaik, saya mula berasa sakit dan kandungan hanya boleh makan, pancuran, dan selebihnya badan letih saya untuk malam sebelum menangani 200km utara untuk Pokhara. Di seberang jalan dari hotel saya, saya duduk di sebelah orang jalan yang menonton di negara baru ini dan makan pinggan 50cent sayur-sayuran mi goreng dari penjual jalanan saya membuat rakan-rakan, kemudian saya pergi ke bilik saya dan sedarkan diri untuk malam.

Pada keesokan harinya bermula pada 4 pagi, saya telah membuat banyak bunyi bising di hotel ini kerana pintu dikunci dan saya telah bangun seseorang untuk membiarkan saya. Ia masih lagi padang gelap apabila saya mula menunggang keluar dari bandar, maka gunung mula! Jalan agak kasar dengan banyak batu-batu dan berlubang longgar dan mantap ketinggian membawa saya ke dalam awan berkabus yang mula hujan pada saya sebagai guruh kedengaran dan bergema gunung dan melalui lembah- lembah. Ketika matahari datang dalam masa setengah jam berbasikal, saya benar-benar direndam, selepas ia sekarang musim hujan, tetapi walaupun hujan, suhu masih di pertengahan 30-an dan dehidrasi masih keselamatan isu besar.

Antara Butwal dan Pokhara tidak ada bandar-bandar besar hanya kampung-kampung kecil dan landskap jauh. Tumbuh-tumbuhan tropika yang subur tumbuh di merata-rata di kawasan bukit dan lembah, kumpulan-kumpulan besar monyet boleh didengar di puncak pokok dan banyak berlari di depan saya kerana saya berbasikal bye. Setiap 500 meter atau kurang, Anda akan lulus air terjun, beberapa dengan lubang renang dalam dan beberapa bersih cukup untuk minum. Saya diisi kali botol air banyak saya di tepi jalan dari air tawar yang mengalir dari tepi gunung . Bukit-bukit dan lembah di sana adalah sangat bersih berbanding dengan India dan negara-negara jiran yang lain, sampah tidak banyak boleh didapati melalui tepi jalan atau di sungai-sungai dan tanah segar dan hijau, anda hampir menjangka untuk melihat bunian dan feri yang melompat dari puncak pokok dan berjalan melalui berumput bukit. Walaupun pada ketinggian yang lebih rendah, suhu berada di pertengahan 30-an puncak gunung masih putih cerah dengan salji dan glasier yang membuat satu perbezaan yang indah terhadap bukit hijau di bawah.

Saya berhenti di kampung-kampung kecil di mana penduduk biasanya ramah dan tersenyum dan membeli makanan dan air. Harga di Nepal adalah sedikit lebih mahal kemudian India, tetapi pada umumnya kurang orang yang cuba merobek anda juga, jadi saya rasa ia berfungsi walaupun. Di kampung-kampung kecil, saya biasanya akan membayar kira-kira 200-300 rupee ($ 2.50 - 4) untuk penginapan dengan bilik mandi peribadi yang mudah tetapi biasanya bersih-ish. Jalan-jalan di Nepal adalah salah satu jalan kecil lorong memulas dan beralih di sepanjang tebing-tebing gunung yang curam tetapi tidak ada lalu lintas yang banyak kecuali atas jalan antara Pokhara dan Kathmandu sehingga tidak amat berbahaya dan apabila anda berhenti untuk berehat, anda mungkin mempunyai beberapa keamanan dan tenang untuk membantu anda berehat, mendengar sifat dan air terjun, dan mengambil dalam landskap gunung yang indah di sekeliling anda. Jika anda ingin tidur di luar mana-mana terdapat banyak tempat-tempat yang mungkin untuk mendirikan khemah atau gantung buaian anda .

Pada hari 4 saya berbasikal di Nepal, sakit seperti anjing dengan demam yang tinggi dan serombong seperti tanda-tanda (idea yang buruk akan berbasikal pada titik tersebut, jangan cuba melainkan anda mempunyai) saya tiba di Pokhara, sebuah bandar yang sangat pelancong tetapi masih sangat sejuk dan banyak kurang sibuk, penuh Asbut, dan bising kemudian Kathmandu jadi ia bukan tempat yang buruk untuk menghabiskan 4 atau 5 hari dan menggunakannya sebagai pangkalan untuk melakukan beberapa trekking ke gunung Annapurna berhampiran dan kawasan pemuliharaan. Pokhara juga di sebelah Phewa tasik mana anda boleh pergi untuk berenang, berkayak atau berkanu, berjalan, atau hanya berehat di salah satu daripada banyak kafe dan bar sepanjang pantai .

Berbasikal jalan 350km dari Pokhara Kathmandu merupakan hamparan sukar bukan untuk yang lemah di tengah-tengah. Ia adalah jalan yang paling sibuk di negara ini supaya ia penuh asap pam lori dan pemandu kereta gila jadi anda perlu lebih berhati-hati. Bukan itu sahaja, ia juga perjalanan yang cukup sukar yang penuh dengan gunung yang curam untuk kitaran di mana bersama-sama dengan musim panas yang sangat panas, boleh mengalirkan tenaga anda dan cecair yang sangat cepat jadi bersedia dan membawa banyak makanan bertenaga tinggi seperti mentega kacang dan tin kacang! Satu-satunya perkara yang benar-benar menarik mata saya di jalan raya itu dan kebanyakan jalan raya di Nepal beribu-ribu tumbuhan ganja tumbuh di seluruh tempat . Aku melihat 10 kaki tumbuh-tumbuhan dadah tinggi yang tumbuh di halaman rumput depan orang-orang dan lebih yang lebih besar di sepanjang tepi jalan . Kadang-kadang saya berbasikal ke bawah jalan raya dengan tumbuh-tumbuhan periuk yang melekat hendal saya, merokok dan makan sedutan skunky Himalaya Kush . Aku melihat serbuan polis di ladang di mana polis di mana menarik beratus-ratus tumbuhan ganja dan membakar mereka atau meletakkan mereka dalam trak tetapi saya tidak melihat titik kerana tidak ada cara mereka mungkin boleh menyingkirkan mereka semua. Ia adalah sia-sia polis untuk sekali-kali fikir mereka boleh memenangi pertempuran itu, larangan ganja hanya jahil untuk mana-mana kerajaan untuk mengenakan, ia tidak bekerja dan hanya digunakan untuk mewujudkan lebih banyak jenayah dan meletakkan orang yang tidak bersalah di belakang bar. Tidak seperti tembakau, arak dan ubat-ubatan farmaseutikal yang membunuh beratus-ratus ribu orang setiap tahun, ganja bertanggungjawab untuk 0 kematian di seluruh dunia dalam semua sejarah.

50km lepas ke Kathmandu di mana ketinggian mendapat benar-benar tidak waras, ia sebenar seluar-shitter. Jalan sekurang-kurangnya pada ketinggian 20% dan berat sehingga anda sampai ke atas gunung dan mula menunggang turun ke lembah Kathmandu. Malah trak yang memanjat ia hanya boleh pergi kira-kira 5-10km/hr . Setiap orang Saya berbicara dengan memberitahu saya tidak cuba kitaran dan halangan hanya menaiki trak atau mendapatkan bas (yang hanya kos satu dolar pasangan) tetapi ini adalah orang-orang yang mungkin juga memberitahu saya bahawa saya tidak dapat berbasikal dari Holland ke Nepal, jadi saya memilih sakit lebih keseronokan dan saya membakar semua tenaga baki saya (yang tidak banyak) dan menggegarkan melalui awan ke atas dan kemudian turun ke lembah penuh Asbut Kathmandu di mana mata saya telah membakar merah dari udara pencemaran. Kathmandu tidak benar-benar tempat yang anda mahu membelanjakan lebih daripada beberapa hari, jika itu. Ia agak tercemar, bising dan penuh sesak dengan banyak pekedai-pekedai yang cuba untuk tawar-menawar anda untuk wang, dan pelancong dengan but trekking mahal dan buku-buku panduan planet kesepian tertanya-tanya di sekitar maze jalan-jalan cari hilang dan ternganga .

Saya mahu terus berbasikal ke Tibet dan China tetapi pada masa yang sama saya tiba di Nepal kerajaan China telah menutup sempadan bagi orang-orang yang melintasi oleh tanah dari Nepal untuk Tibet kerana ketegangan di sana di antara kedua-dua negara . Satu-satunya cara untuk mendapatkan melalui undang-undang adalah untuk terbang, saya tidak mempunyai pilihan, dan saya mabuk benar off . Dengan berbasikal diganggu, saya mengambil keputusan untuk berehat buat sementara waktu, menyimpan wang tunai beberapa, dan kemudian cuba untuk entah bagaimana mendapatkan kembali di mana saya berhenti dan terus bergolek. Oh tidak perjalanan belum berakhir! Selepas beberapa Asia masih terdapat Amerika Utara untuk menakluk, dan bahkan Amerika Selatan ... .. Selepas rehat kecil yang amat diperlukan dan bersantai, saya akan rolling lagi tidak lama lagi, dan mudah-mudahan Maarten juga .

Shaun

Musim panas India

/ / September ke-9, 2011 / / No Comments » / / kira-kira

Minggu terakhir saya di India cili 40 darjah C hari-hari yang sukar untuk melakukan apa-apa melainkan cuba untuk menyejukkan dan makan pergunungan tembikai 25cent, jadi saya tidak begitu sedih untuk meninggalkan. Melalui Uttar Pradesh, berbasikal penyaliran tenaga kerana haba yang melampau tetapi landskap agak rata, jadi saya masih mampu untuk kitaran lebih 100km setiap hari . Sejak berbasikal di 40 petang ijazah berada berhampiran membunuh diri, saya akan mendapat Segi katil pada 3:00 setiap pagi dan bergolek di atas basikal saya sebelum 4:00, jadi saya boleh menghabiskan 100 hari km saya sebelum 12:00. Saya tidak sabar untuk tiba di pergunungan Nepal di mana saya bayangkan udara menjadi lebih segar dan sejuk. Saya gembira saya pergi ke India dan saya gembira kerana saya mendapati negara dengan basikal, tetapi jika anda bertanya kepada saya jika pengalaman saya adalah satu yang baik atau buruk, saya akan mencari soalan anda sukar untuk menjawab. India benar-benar boleh menjadi tempat minda sukar dibayangkan yang boleh membawa anda hayat beberapa benar-benar belajar tentang dan memahami. Ia adalah sebuah negara yang besar dan pelbagai bahawa ia adalah mustahil untuk umum . Kebanyakan pengalaman saya ada yang baik dan saya bersyukur kepada Tuhan kerana, dan telah memberikan saya keupayaan untuk perjalanan dan melihat sendiri apa yang dunia adalah benar-benar suka dan memenuhi semua orang-orang yang baik-baik bahawa saya telah memenuhi, tetapi juga lebih sekali di India saya pengalaman atau menyaksikan beberapa unpleasantries yang biasanya dijumpai di kebanyakan negara di seluruh dunia seperti prasangka perkauman, gangguan seksual dan lisan wanita, kurang biasa ihsan, dan tidak mengambil kira dari alam sekitar, walaupun saya mahu saya mendapati sukar untuk melupakan. Tetapi ini hanya kecil aspek dunia yang besar kita hidup di dalam, ia disebabkan oleh kami dan boleh diubah oleh kami.

Adakah saya mahu kembali ke India? Saya benar-benar tidak pasti. Dengan jumlah penduduk lebih 1.2 bilion, India adalah sebuah negara yang mempunyai masa yang sangat sukar untuk menghadapi dan menyesuaikan diri dengan penduduk secara besar-besaran dan pertumbuhan penduduk yang berterusan. Dianggarkan bahawa penduduk India akan melebihi, China yang 20 tahun akan datang atau kurang, bergerak dari kedua negara yang pertama yang paling penduduk di dunia dan ia tidak lagi mempunyai yang infrastruktur atau penjanaan kuasa untuk menangani dengan tuntutan-tuntutan, dan begitu beransur-ansur memusnahkan alam sekitar dan membantu untuk mewujudkan jurang yang besar antara golongan kaya dan miskin. Saya merasakan bahawa dengan perjalanan di sana, saya tidak benar-benar mengurangkan masalah tetapi hanya membuat mereka lebih teruk . Dalam sebuah negara dengan pengurusan sisa yang sangat miskin adalah lebih sukar untuk "Mesra Alam" . Kadang-kadang saya membawa sampah plastik dan lain-lain dari makan tengah hari saya selama lebih 100'km sebelum saya mendapati sampah boleh memasukkannya ke dalam (lupa tentang kitar semula) hanya untuk kemudian menonton seseorang datang dan kosong boleh ke tebing sungai atau parit berhampiran.

Jika saya berfikir tentang India dan saya membayangkan untuk menjadi model untuk arah seluruh dunia menuju tidak kelihatan baik untuk masa depan kita. Salah satu masalah yang utama di India yang boleh mempunyai implikasi bagi seluruh dunia ialah kekurangan air . Sekarang berjuta-juta kaum India tidak mempunyai akses untuk membersihkan air minuman, dan keadaan semakin teruk. Dalam senarai 122 negara-negara yang diberi nilai kepada kualiti air minuman yang boleh diminum, India kedudukan 120 rahim. Menurut anggaran oleh bank dunia, di India, cirit-birit dari air yang tercemar sahaja menyebabkan lebih daripada 1,600 kematian setiap hari yang sama seolah-olah lapan 200-orang pesawat komersil terhempas ke tanah setiap hari! Permintaan untuk air India berkembang pada kadar yang membimbangkan apabila penduduk membesar. Mereka permintaan yang semakin meningkat ekonomi dan semakin meningkat bagi bekalan makanan regangan India air walaupun nipis. Perubahan iklim boleh mengurangkan bekalan air datang dari hujan dan glasier makan banyak sungai India mengecut dengan cepat . Oleh kerana permintaan untuk air bagi mengatasi pertanian bekalan lebih dan lebih setiap tahun, India mungkin menghadapi lebih banyak masalah kekurangan makanan serta.

Tetapi krisis air India kebanyakannya masalah buatan manusia. Iklim India tidak kering, mereka mempunyai musim tengkujuh yang panjang dan mempunyai banyak sungai dan air bawah tanah . Pengurusan yang sangat tidak berperikemanusiaan, undang-undang tidak jelas, kerajaan rasuah, penswastaan, dan sisa industri dan manusia telah menyebabkan kebanyakan masalah dan membuat apa yang air boleh didapati praktikal sia-sia disebabkan oleh kuantiti besar pencemaran. Kerana orang ramai telah menyebabkan sebahagian besar daripada krisis ini, dengan menukar tindakan mereka dan cara mereka berfikir tentang sumber air, mereka mempunyai kuasa untuk mengelakkan kekurangan air, dan ini bermakna masih ada harapan. Mereka mesti bermula untuk membuat perubahan positif, memulakan penjimatan air, berdiri menentang penswastaan, memboikot air botol, mula menuai air hujan, merawat sisa manusia, pertanian, dan perindustrian, berhenti membina empangan dan mengawal berapa banyak air yang boleh ditarik keluar dari tanah . Ini akan menjadi satu langkah besar ke arah masa depan yang lebih cerah .

Untuk perjalanan India berbasikal, saya fikir ia baik untuk menikmati sekali dalam hidup anda ... tetapi hanya sekali. Ia adalah gila. Lalu lintas di sana adalah sangat bising dan tidak siuman. Setiap orang sentiasa honking tanduk mereka dan gegendang telinga sepeda dengan mudah boleh meletup ke dalam keadaan huru- hara berdarah. Trak dan bas besar sedutan panas, asap hitam di mata anda dan ke bawah anda paru-paru, dan setiap hari anda melihat kematian di muka sebagai sebuah trak yang besar datang lalu lintas gemuruh kepada anda, dan dari arah depan manakala lulus kereta dan trak lain pada sudut buta. Itu perkara biasa. Ada benar-benar tidak banyak peraturan lalu lintas lain yang kemudian "semua ruang kosong mesti diisi" sentiasa blaring tanduk anda "dan" kenderaan terbesar akan menang ", penunggang basikal sentiasa longgar pertempuran. Walaupun kesedaran berterusan kematian anda sendiri boleh menjadi satu perkara yang baik, menunggang basikal di India boleh membuat anda tertanya-tanya jika berbasikal benar-benar adalah apa yang sihat, tetapi kemudian anda ingat bahawa jika semua orang berbasikal, anda tidak akan mempunyai bunyi bising, lalu lintas , dan asap panas hitam di muka anda.

Tetapi terdapat juga hari apabila lembu dan monyet lalu lintas hanya untuk mengelakkan di jalan-jalan yang tenang melalui sebelah negara yang bersinar atau sepanjang yang tidak berkesudahan, ditinggalkan pantai berpasir putih, di bawah pokok kelapa sawit rendang, angin yang hangat kepada anda kembali berbau manis dengan menghantar bunga dan pokok buah-buahan, rolling melalui kampung-kampung, ingin tahu dan mesra dengan kanak-kanak berjalan bersama-sama anda tersenyum dan melambai. Detik-detik ketika masa berhenti seperti yang anda menangkap mata orang asing sejenis dan anda berkongsi pemahaman. Peta-kurang dan buku panduan-kurang dalam tangan takdir, tidak mengetahui dengan tepat di mana jalan akan membawa anda dan siapa anda akan bertemu setiap hari. Saat-saat ini adalah apabila anda masih ingat bagaimana kehidupan ini semua dan mengapa anda melakukan apa yang anda lakukan. Adventure dan kebebasan mengisi jiwa anda kerana anda duduk dan minum Jus dari kelapa, mendengar dan menonton di dunia yang aneh di sekeliling anda .

Shaun

Southern berbasikal

/ / 7 Jun 2011 / / No Comments » / / kira-kira

Membuat keputusan arah mana kitaran melalui India, ada sesuatu yang menarik saya ke arah Kanyakumari dan atas sebab-sebab tertentu, saya rasa perlu saya pergi ke sana dan check it out, jadi selepas berbasikal kira-kira 1200km selatan pantai barat melalui Goa, Karnataka, dan Kerela (saya sebahagian kegemaran India) Kat, Bea aka Blue Woonicorn, Dervla dan saya tiba di Tamil Nadu dan Kanyakumari. Tidak banyak orang akhirnya perjalanan di sana kerana ia sedikit daripada jalan yang begitu jauh ke selatan ... sebenarnya ia adalah titik yang paling selatan India, penghujung benua sub-.

Kanyakumari pekan kecil di negeri Tamil Nadu. Salah satu sebab saya telah dilukis di sana adalah untuk laut. Ia adalah titik pertemuan selama 3 badan-badan air ... Laut Arab, Laut Bengal, dan Lautan Hindi, dan saya rasa perlu berada dalam air 3 laut sekaligus. Malangnya beberapa silap mata di tempat itu telah hilang bagi saya kerana, seperti kebanyakan tempat di negara ini, terdapat tiada tong sampah yang boleh didapati masih lagi terdapat banyak sampah di sekitar bandar pantai dan laut, kebanyakannya sisa plastik, dan sudah tentu Saya juga melihat orang membaling botol plastik mereka ke dalam laut. Juga, dengan gerombolan pelancong India, ia adalah sukar untuk mencari satu tempat untuk beberapa damai dan tenang, walaupun akhirnya kami mendapati tempat yang baik untuk berehat. Pengunjung kebanyakannya dari Kerela, yang datang untuk melihat matahari timbul dan matahari terbenam yang indah (pada bulan April, anda boleh menonton matahari terbenam dan peningkatan bulan pada masa yang sama), melawat Kumari Amman kuil khusus untuk Parvati dewi dara dan isteri Shiva . Juga menarik orang Memorial Vivkananda Rock yang dibina pada tahun 1970, yang merupakan patung Tamil saint-penyair Thiruvalluvar, yang penulis Thirukkural, sebuah puisi yang terdiri daripada 133 bab! Dalam menghormati patung ini beliau telah dibina 133 kaki tinggi dan merupakan salah satu memorial terbesar di Asia.

Pekan ini adalah tempat yang bagus untuk meluangkan masa untuk satu atau dua hari dan udara sangat menyegarkan berbanding dengan udara lembap yang paling selatan pantai barat. angin di Kanyakumari sentiasa bertiup kuat dan disimpan sejuk dari laut. Ini berubah dengan seberapa segera jalan menuju ke utara melalui pusat Tamil Nadu. 20-30km pertama kami berbasikal melalui ladang angin yang besar, yang lebih besar yang saya lihat dalam mana-mana negara lain, jadi perjalanan yang menyenangkan kerana masih ada angin yang menyegarkan yang datang dari lebih atas akhir pelbagai Ghats gunung Barat , tetapi tidak lama kemudian selepas itu angin sejuk telah pergi dan kami dibiarkan berbasikal melalui, landskap yang kering dan berdebu, panas di mana suhu yang tercapai dalam tempoh 40 tidak lama lagi selepas 10:00 pengeringan peluh daripada kulit anda dengan seberapa segera kerana ia datang daripada liang-liang anda . Satu hari kami dikitar lebih 100km di 43 darjah dan sangat bernasib baik tidak mengalami strok haba dan keletihan.

Jika anda sedang merancang untuk memukul India dengan basikal anda, saya mengesyorkan melawat selatan. Makanan yang dimakan dengan tangan anda di luar daun pisang murah dan menakjubkan, pantai tenggelam, atau pantai pelancong sesak terdapat di mana-mana, dan orang-orang di selatan seolah-olah untuk pergi pada kadar yang lebih perlahan sedikit, pada pendapat saya, mereka lebih dibentangkan kembali, mesra dan ramah kemudian di bahagian-bahagian lain di India.

Sekarang, ke utara di negeri Uttar Pradesh, Nepal tenun atas dan perjalanan terus lanjut mengenai hujung jalan.

Shaun

Pembaikan basikal di India

/ / 19 April 2011 / / No Comments » / / kira-kira

India penuh dengan basikal, hampir di mana-mana sahaja anda pergi anda mungkin akan mendapati orang menunggang motorsikal. Tetapi basikal ini adalah semua kelajuan tunggal, murah, basikal lama yang biasanya dibuat di China. Oleh itu, jika anda mempunyai basikal dengan gear, ia boleh menjadi sangat keras untuk mendapatkan mana-mana alat-alat ganti yang anda cari, kecuali di bandar-bandar utama di mana anda mungkin dapat mencari kedai basikal yang baik. Adalah lebih baik untuk bersedia dan membawa semua bahagian anda sendiri dengan anda.

Saya mempunyai banyak alat-alat ganti dengan saya, tetapi perkara-perkara yang masih tidak dijangka akan sentiasa berlaku dan bahagian-bahagian boleh mendapatkan rosak atau pecah. Kemudian anda perlu menggunakan kebijaksanaan anda untuk menyelesaikan masalah tersebut. Inilah yang berlaku kepada saya pada hari pertama saya berbasikal di India .... Bolt pelepasan cepat memegang pada roda belakang saya telah patah pada akhir dan kacang yang memegang ia di tempat yang telah hilang. Tidak sejuk!

Saya tidak berasa ke hari yang baik ini, saya tidak banyak tidur untuk seketika dan saya sakit dengan selesema, jadi saya benar-benar tidak memerlukan lebih banyak masalah dan saya pasti tidak merasa seperti merayau di sekitar bandar mencari kedai-kedai basikal , tetapi saya tidak mempunyai pilihan. Saya mendapat teksi yang membawa saya ke kedai basikal, maka yang lain dan satu lagi tetapi tiada siapa yang ada telah melihat hub pelepasan cepat sebelum dan memberitahu saya saya wont mencari apa-apa di India. Empangan! Saya memilih otak letih saya sakit bagi penyelesaian .... Saya pergi untuk mencari pengimpal dan bertanya jika dia entah bagaimana boleh mengimpal sekeping Thread logam akhir bolt menumpaskan ... katanya mungkin jika saya dapati dia bahan ... ok, jawapan yang cukup baik bagi saya. Saya kemudian pergi di sekitar bandar untuk beberapa kedai-kedai yang kotor yang berbeza perkakasan lama dan akhirnya menemui bolt kecil yang kelihatan seperti ia merupakan saiz yang betul dan mempunyai benang yang betul, saya membawanya kembali ke dude pengimpal yang memotong bahagian atas daripada dan dikimpal akhir bolt pelepasan cepat dan bayaran me 50 Rupee. Saya kembali ke basikal saya dan cuba patut bolt melalui hab tetapi ia agak terlalu tebal dan perlu dihancurkan turun. Cukup bertuah kerana terdapat kumpulan kira-kira 15 India dude berdiri di sekeliling menonton (kejutan besar) dan sebahagian daripada mereka telah cukup sejuk untuk membantu saya. Saya melompat ke atas belakang satu motor basikal guys dengan roda dan bolt dalam satu tangan dan kami pergi terbang di jalan-jalan kepada rakan beliau dengan pengisar dan dia tetap bolt bagi saya percuma. Baiklah .... Masa untuk masalah seterusnya .... Saya terlupa untuk mencari kacang untuk menggantikan yang memutuskan akhir dan saya tidak mempunyai apa-apa untuk mengikat bolt pada dengan, dan pada masa ini, ia petang dan panas seperti neraka, saya hadn 't makan sepanjang hari dan saya rasa seperti najis, jadi saya tidak sabar untuk kembali melalui bandar semata-mata untuk mencari kacang. Masa untuk berseronok! Tetapi banyak dudes berdiri di sekeliling menonton saya membetulkannya basikal di mana benar-benar sejuk dan ia tidak mengambil masa yang lama sebelum salah seorang daripada mereka datang dengan beberapa kacang lama dan pencuci yang bernasib baik, patut denda dan saya mempunyai roda yang diikat pada ketat dan kami bergolek dalam matahari India yang menjulang-julang.

Oleh itu, jika sesuatu rehat basikal anda di India dan anda tidak mempunyai alat-alat ganti untuk menetapkan, dengan semua pengimpal dan mekanik bijak sekitar, anda mungkin akan bernasib baik untuk mencari bantuan membuat beberapa bahagian adat rumah untuk mendapatkan anda tinggal sehingga anda dapat mencari kedai basikal yang baik.

Shaun

Iran

/ / Mac 5, 2011 / / No Comments » / / kira-kira

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

Malangnya India memberikan saya Visa selama 3 bulan sahaja. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait.. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km van de grens met Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse douane een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd Firefox spoedig duidelijk wat Firefox te wachten stond .. Luid geschreeuw, dozen di de lucht lebih en weer, vrouwen mati bezig zijn de Haren weer te bedekken en natuurlijk Khomenei Grote portretten van de Ayatollah en Khamenei die scherp toekijken er echt geen Haar Meer te zien. Huru-hara alom en wij Worden dalam een ​​kolkende massa naar voren gedreven waar kita uiteindelijk bij een Groot hek tot een menghentikan komen. Kijken kaki cangkul militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen pintu het hek toelaten. Met onze fietsen passen kita niet pintu de Kleine doorgang en moeten kita wachten tot het Grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde Worden kita gesommeerd pintu een Jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. Kami verwachten een Klein kamertje waar kami bertemu een Kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar kita terecht komen echter erger dan dat. Een Grote hal waar honderden reizigers di geïmproviseerde rijen geërgerd staan ​​te wachten op iets wat paku kayu lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een Gat di de massa. Wij Worden bertemu fiets en al naar voren geduwd en staan ​​plot helemaal vooraan. De soldaat Gaat er bertemu onze paspoorten vandoor en komt een paar Minuten kemudian terug bertemu dengan de mededeling dat kita daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. Kami hebben geen ide wat kita moeten doen en mensen om Firefox Heen kijken Firefox ook bertemu vragende blikken aan. Uiteindelijk Worden kita geholpen pintu een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens lebih kunnen. Gegroet Iran!

Het een bijzonder gevoel om dan eindelijk het tanah binnen te rollen waar kita het zoveel lebih hebben gehad, bertemu elkaar reizigers andere en onderweg. Opeens ligt er een Nieuw tanah voor je bertemu Nieuwe avonturen en Nieuwe verhalen mati dalam je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bengkok. Kami kunnen Firefox enthousiasme niet bedwingen en bertemu een luide kreet rollen kita de Berg af om di het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (kemudian Meer lebih cangkul kita lebih de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen kita de Perzische ufuk tegenmoet ..

Onze eerste nacht brengen kita pintu di Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te Klein en niet te Groot, ideaal om geleidelijk aan bertemu dengan Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azerbaijan en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turki. Ietsje Meer naar het noorden bevindt zich het tanah Azerbeidzjan maar wij bevinden Firefox di de provincie Azerbayzan-e. De Azerbaijan vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep di Iran (je hebt hier Koerden, Lori, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, dan lain-lain Baluchi) en zijn behoorlijk vermogend pintu de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. Kami vinden een goedkoop hotelletje; de ​​zogenaamde "mosafar khane" waar je voor een paar euro, een soort van katil krijgt (het adalah eigenlijk Meer een papan bertemu een zuriaf laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt je wordt 's nachts niet opgegeten pintu de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respect!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

a piece from Allison and Chad's blog….cycling friends we met in Istanbul

// December 8th, 2010 // 3 Comments » // Check these out

Meeting of the Minds

Istanbul has a history of being a great crossroads. The ethnic blend of the Turkish people in general is reminiscent of our own country and in the urban center-of-it-all this becomes even more distilled and obvious. Of course, this idea of “east meets west” is heavily marketed and commercialised in a city overflowing with tourists and, following a sojourn through more authentic places, this quickly rubbed us the wrong way. We have learned from living in a tourist area that every such place has a more realistic side where day to day life rolls on and the beauty of banality lies in open display. One day, while eating baklava and watching the throngs of tourists march by, two folks came along and opened the door to such a culture in Istanbul . (Shaun and Maarten)
Because the city is formed on two peninsulas separated by the Bosphorus, it is only natural that so many travellers would make their way through on their way to somewhere. This includes bike tourists who, while relatively few in number, seem to congregate wherever beer and tires are sold. Hence, as we watched two fellow dirtbags looking over our bikes we were quickly able to deduce that they were indeed members of our own far flung tribe. After a brief conversation we were off together for the other side of the straight to an unassuming neighborhood where we would share two days of storytelling, information exchange, and the good natured comeradery that comes from mutual understanding. There are a lot of ways to see the world, only a few of us are doing it this way. This makes our path feel unusual at times in that we get a unique view of the places we visit while presenting a unique sight for the folks we meet. There is also an air of freedom amongst cyclists that does not seem to pervade in the tourist crowd at large. Perhaps this is due to the self sufficiency or the feeling that we are somehow embodying the changes we wish to see in our world… Perhaps. But more so this feeling, this sense of adventure seems to be rooted in the very nature of our endeavor. When we commit to travelling this way, we are making a move that contraindicates obligations, embraces difficulties that conventional vacations are designed to steer around, and in doing so places us at the mercy of everyday people and everyday circumstances. Most of us assume that the banal, the mundane, and the industrial are filled with a timeless beauty that fully reveals itself at the pace of a bicycle. The few walkers we meet (and we do meet them, walking from, say, Paris to Jerusalem) would say that even this is much too fast.
Spending a few days with members of our own mental breed was revitalising. It is always nice to meet others who have cast aside traditionalisms for the sake of life on their terms. The time we shared was filled with laughs, discussions, and fresh ideas. The stuff that good diplomacy is made of; eating smoked muscles on the stairs, washing them down with cold beer, in the company of youth from a legion of nations. The stories of our elders tell us that these moments were so empowering. They still are. This life is timeless………

First bunch of pics of Bursa to Dugubeyazit (way more follows later..)

// November 12th, 2010 // 1 Comment » // travel

more uploaded as of 8th dec.

just click on the PICTURES tab up top

Hitchhikingscool

// November 4th, 2010 // 2 Comments » // travel

We had to wait some weeks to have everything in order for our İranian visas, so we decided to go hitchhiking to Georgia.

The hardest part was leaving Erzurum İ think…we were thumbing (actually petting the dog) on the road for four hours with no rides…only people stopping to tell us we cant hitchhike. We were standing beside a school where we were entertainment for the kids. They began climbing the fence to come talk with us and help us stop cars. They went to get their English teacher because they thought it would be funny for us to speak to her. She invited us in the school and we walked with her. This made a huge riot among the children and 50 of them swarmed around but the teacher got us safely in the staff lunch room where we met other teachers and were given a good lunch. Eventually we made it to Artvin…a beautiful mountain village….and spent the night there with some couchsurfers.

The next morning we hitched out, first getting a ride from an engineer from İstanbul who was working on some dams in the area. He spoke some English so communication was not a problem. He dropped us off after a 30km ride and 5 min later he changed his mind and came back to give us a ride another 40km to Hopa. From there we flagged another car after waiting about half an hour. This guy was cool but didn`t speak like us so communication was lacking sophistication. He was happy to meet us though and called up his friend who spoke English so we could have a translator. He invited us to dinner but we apologized that we had to continue hıtchıng so he left us his number to call him if we come back this way. He took us as far a he could then even flagged down the next ride for us, a big transport truck! This next ride was short because we were now close to the border.

We entered Georgia! İf you don`t already know… Georgia lies between Eastern Europe and Western Asia, it is bounded to the west by the Black Sea, to the north by Russia, to the south by Turkey and Armenia , and to the east by Azerbaijan. Georgia is an ancient country with history dating back to the 12th century BC and is populated by only about 4.5 million people. There are hundreds of languages in the world but for all of these there are only 14 alphabets, so its pretty cool that the 5 million Georgian speakers own one of these alphabets, mkhedruli, which has 33 letters and makes me totally dizzy. Georgia was attacked by the Red army in the 1920`s, fought with the soviets against the nazi`s in WW2, and remained under soviet control until they declared independence in 1991 after the collapse of the soviet union. But in 2008 war broke out again between Georgia and Russia over some Georgian territories under Russian occupation which Russia sees as İndependent countries. But despite this almost all Georgians İ talked to have nothing against Russian people, they only dislike their government and know that the people have little to do with it, they just want to live in peace. İm sure other countries could learn a thing or two from the Georgians.

So İ spent about 2 weeks in Georgia, most of that time in the capital Tbilisi where İ met a lot of great friends. First we stayed with George, an old friend of mine, and drank a lot of cheap beers and wine, and eat tons of great food. George is crazy and it ws great to meet up again. Then Maarten took a visit to Spain and İ moved in with some friends İ met in a park one afternoon. These folks took great care of me and though communication was sometimes pretty shitty İ felt like we were family. İ was almost convinced by them to stay living with at their place in Tbilisi, but my ass belongs to the road and my wheels have to keep rolling. İt was sad to leave but İ`m sure İ will be back in Georgia again in the future.

To Maarten`s surprise İ was still hanging around Tbilisi when he returned from Spain and we were able to hitch out together. Driving in Georgia is a pants shitting expirence. İf you follow the traffic rules other drivers will have no respect for you, rules are for people that don`t know how to drive. It seems the rule is the biggest vehicle wins. Having your hands in the 10-2 position is never an option, not even for bus drivers, because one hand is used only for lighting a smoke, changing the music, or honking the horn. And most important….you never pass the care in front of you unless you see oncoming traffic less then 500m away.

Our first ride took about one hour to catch, this after many people coming to us saying it wasn`t possible to hitchhike, nobody will stop and we have to take a bus. But someone did stop…a Turkish trucker going our way pulled his rig over and we hopped in. Slowly our small Turkish vocabulary returned to our hungover brains. This guy gave us a ride only about 110km then had to stop for the night so we were left at a gas station in the middle of nowhere. We tried to hitch further but it was already pitch black and the drivers couldn't see us until they were too close to stop, and the gas station was not very popular, so we decided to camp out around back. THEN….it was realized that my dumbass forgot my mandolin back in Tbilisi! S**T!!! İ couldn`t leave my baby behind so Maarten joined my on a 2 euro bus ride back to the big smoke….

Back to square one. We gave hitching outta Tbilisi another shot, it worked the first time so we knew it could be done though many more people again said we have to take a bus. A few hours passed bye along with the few thousand drivers that wouldn`t pick us up, blowing bye us like stones flying from a slingshot on mars. One guy stopped and offered to take us to the bus station and pay for our ticket, but we stayed true to the way of the road. And finally an old guy with a few teeth and rickety old van stopped for us. He was rolling on about 300km our way and we bumped along the road with him…as you might imagine there was not too much conversation between us but we enjoyed the music on his cassette tapes. At one point the man stopped at a small road side market to talk with a farmer. Upon leaving we got stuck in deep loose gravel and had to push his van out in the poring rain. We rolled on into the night until it was the end of the line for ol farmer Joe, he dumped us out on the road in front of a cop shop in case we needed a place to sleep out in the middle of nowhere.

We put our thumbs out in the cold night air and the first cars stopped…a lawyer in shiny fast car. He spoke Russian so Maarten used what he knows for conversation. The friendly dude brought us 40km to a town close to our destination, then İ guess he felt bad for us because he decided to go out of his way to bring us the extra 15 km to Batumi after buying us some drinks. We found a place to crash for the night and in the morning we crossed the border back into Turkey and put our thumbs out again. İt was a beautiful sunny day and beside the Black Sea a man pulled over his pıck-up truck to give us a lift into Hopa. From there we found the road heading east to Artvin, were refused a lift by a trucker just pulling out and waited about 5 min for our next ride from a young couple, Englısh teachers, heading home to Artvin. 70km later, after passing by the trucker, we were dumped out on the road surrounded by giant mountains to be picked up again a few hours later by two toothless farmers in a dirty old truck. They forced me at gun point to play them a song, good thing İ went back for my mandolin! They flew us around the steep mountain roads with stunning views of valleys. rivers, and snow-capped peaks, then left us on the side of a dusty mountain road. 40 min and 4 cars passed by the time a young geologist from Ankara picked us up in his new sporty pick-up. Conversation was understood and we rocked out to his good taste in music.

Night came early ( 5pm) when we were dropped off at the road to Erzurum where we waited 3 hours in the cold and dark mountains for our next lift. We were also joined by a young Turkish dude hitching to Erzurum so now we were three. Eventually a food delivery van stopped for us. Our new friend hopped in the back of the van with no windows and bounced around back there in the dark for an hour and a half. Maarten and İ sat up front crammed in next to the two delivery guys in their late 30`s. They fed us pears and shared continuous elementary conversation as they were very interested in our favorite football ( soccer ) players. Maarten was renamed Ricky Martin and forced to make numerous prank calls to the guys buddies. Finally after a lifetime of closely smelling the one dudes terrible bo we arrived back home with our bikes in Erzurum.

Now…hitching is over for me…for a while anyway.

We are 30km from the İranian border today, in the town of Doğubayazit, shadowed by Mount Ararat. We spent an extra day here because İ lost the bolt for my front break cable and thought it better to find a bike shop to get a spare bolt, then to cycle in the mountains without breaks. Or maybe we are just lazy and want to bum around more. Either way…tomorrow we shall cross a new border!

shaun