약 보관

네팔

/ / 2011년 10월 5일 / / 코멘트» / / 에 대한

오후에 2시 반 주변 저는 오전 4시에 밝고 빛나는 보름달 아래 Gorakhpur의 도시를 떠난 후 네팔로 인도 국경을 넘어 그 아침과 Bhairahawa의 국경 마을에 NH29를 사이클링. NH29 주변의 토지는 곡물의 전체 논에서 및 필드가 재배되는 매우 평평 평범이며, 당신과 네팔 국경 근처에 세계에서 가장 큰 산맥의 시작은 천천히보기로 와서, 어떤 때 매우 어려운 수 있습니다 나라의 심장에 그들을 통해 승마의 목적으로 자전거를 혼자 도착. 흐릿한 시골 공기를 통해 윤곽을 보면 그것이 40도 날임에도 불구하고 내 등골이 오한을 실행. 나는 그것을 카트만두에있는 모든 방법을 바위에 그럴 수 밖에 없었 작업을 알고 미래의 불확실성을 실현, 나보다하다 어떻게 보면 아드레날린이 내 심장 박동을 만들어이 새로운 나라를 탐험하기 위해 기다릴 수 없었다.

당신이 넣어 천천히 이동 potbellied, moustached 인도 남자를 10 분 기다려야하는 데 필요한 복잡, 먼지, 시끄러운 거리의 측면에있는 작은 해제 사무실을 놓칠 경우 국경의 인도 측면으로 건너가 혼동 수 있습니다 무장 경비원 전에 여권 출구 우표는 십자가를 통해 드릴 것입니다. 당신은 자동 차나 버스로 횡단하는 경우 당신은 교통 체증의 시간 동안 기다릴 기대할 수 있습니다. 내 자전거는 두 가지로가는 모든 트래픽을위한 두 차선을 공유해야 큰 트럭과 자동차 주변 직조에를 통해 신속하게 진행하실 수 있습니다 드리겠습니다. 당신이 이미 네팔 대사관에서 사전 하나를 마련하지 않는 한 당신은 이민 부스를 찾아 비자를 구입할 필요가 네팔 측면에 건너고 있었어요. 비자는 한 달 동안 40USD 비용 Pokhara와 카트만두에있는 출입국 사무소에서 3 개월까지 확장될 수 있습니다. 대부분의 이민 임원과 달리 (특히 영국군) 내 비자 스탬프 사람은 친절하고 미소했다. 그는 내가 차 또는 커피를 원한다면, 난 점심 먹지했는지 여부에 대해서 자신의 우려를 갖게하고 그랬다면 그날 밤 어디있어. 나는 그의 친절 점심 제공 거부와 내가 잘하면 다음 큰 마을에서 자고있는 좋은 장소를 찾을 피곤 때까지 난 그냥주기 것입니다 그에게 말했다. 저는 125km가 순환될와 함께 하루를 마무리 Butwal 마을 또 다른 25~30km를 타고 계속하기로 결정했습니다. 나는 고속도로를 압연으로 사람들이 인도 후 더 밝은 것으로 발견하고 지상과 도로 지푸라기 훨씬 덜 쓰레기가있을 것 같았다.

트랙터는 바위 T의와 찢어진 청바지를 입고 타고 17-22 년쯤 된 세 사람들과 함께 내 뒤에 달리고 왔어. 그들이 나를 과거 타고으로 한 손으로 트랙터의 뒤쪽에 들고 그들이 35km/hr에서 나를 따라 하세. 그들이 나를봤을 때 그들은 다른 방향으로 해제 전에, 그들은 약 15km에 대한 타는 날 데려로서 날에 웃으면서 응원하기 시작했다. 그 발견 이후, 내가 트랙터를 가질 정도로 행운 언제든지 내가 몇 km에 대해 잘 자격이 휴식을 위해 위험한 일에 그 가파른, 좁고 산악 도로를 올라가 전달합니다. 아무도 신경 또는 내 안전에 대해 걱정하고있을 것 같았다 없습니다. 이 나라를 좋아했습니다.

Butwal은 히말라야의 매우 기지에서, Pokhara에 도로가 이미 최소한 20km에하자하지 않는 10~15% 상승에 오름차순 시작하는 도시의 북쪽 끝에 자리잡고 있습니다. 마을은 산 자전거로 시작하고 ATM 기기, 인터넷 카페, 그리고 선택할 수있는 작은 소리 호텔의 무리가되기 전에 필요한 사용 가능한 모든 것을 갖추고 있습니다. 난 그냥 달성하기 위해 매우 확실하고 어려운 냄새입니다 행, 3 일 40도 더위에 120km를 순환될 것 같은 오후 5 지쳐 뜨거운에 대한 시내로 압연하고, 냄새. 나는 700 rupees 내 일일 예산을 통해 네팔과 5 달러 저렴 아니었 밤 (약 10 달러) 충전 호텔을 찾았으나 큰 깨끗한 객실과 전망이 시내 중심가를 찾고 이상의 발코니가있는 냉장 아웃 장소 산맥, 그리고 나도 최고의 가격 마을 주변을 두리번 거 방해 피곤했다, 나는 200km 북쪽으로 폭행하기 전에, 그냥 샤워 먹을 수있게하고, 밤 내 지친 몸을 휴식하는 질병 느껴지기 시작 및 콘텐츠 있었다 Pokhara 수 있습니다. 우리 호텔에서 건너편 나는 내 방에 가서 밤 기절 후, 친구를 만들어이 새로운 나라에서 시청 거리 공급 업체에서 튀김 국수를 veg의 50cent 접시를 먹는 거리 사람의 측면에서 토

다음날 오전 4시에서 나는 문이 잠겨 내가 날 수 있도록 사람을 깨워야만 되었기 때문에 호텔에서 소음이 많이 만들어야만했다. 난이 도시를 떠나 타기 시작하면 그것은 여전히 어두운 피치했습니다 다음 산맥 시작! 도로가 느슨한 돌 및 하수구에 많이와 매우 거친되었으며 꾸준히 상승은 천둥이 급속히 발전하고 산맥을 에코와 계곡을 통해 같은 날 비가 시작 안개 구름 날 끌어들인. 태양이 자전거의 절반 시간 이내 와서으로 나는 완전히 이제 장마했다 결국, 젖었지만, 비에도 불구하고 온도는 중반 30과 탈수 여전히 큰 안전 문제가 아직였습니다.

Butwal와 Pokhara 사이에는 큰 마을은 작은 마을 및 원격 경관이 없습니다. 무성한 열대 식물이 언덕과 계곡에 어디 에나 성장, 원숭이의 거대한 그룹은 나무 꼭대기에 들었는데 제가 인사를 순환되면서 많은 사람들이 내 앞에서 도망하실 수 있습니다. 이하 모든 500m 또는 당신은 어떤 깊은 수영장 구멍과 마실 정도로 깨끗한, 폭포를 통과합니다. 나는 산쪽으로 흘러 담수에서 도로 옆에 물통을 여러 번 가득. 언덕 그리고 골짜기가 매우 인도 및 기타 인근 국가에 비해 깨끗한별로없는 쓰레기가 roadsides 또는 하천에서 발견 토지가 신선하고 녹색 수있는, 거의 나무 꼭대기에서 점프하고 흐르는 엘프와 페리를 볼 것으로 예상 초록의 언덕. 낮은 고도에서 온도 중반 30 산 꼭대기가 계속 눈 아래 푸른 언덕에 대한 아름다운 콘트라스트를 만들어 빙하와 밝은 흰색에 있지만.

나는 사람들이 일반적으로 친절하고 미소되었으며 음식과 물을 사서 작은 마을에서 중단되었습니다. 네팔의 가격은 조금 더 비싼 다음 인도 있지만 일반적으로 나는 그것도 밖으로 작동 같다뿐만 아니라 당신을 벗어 버리고하려고 적은 사람들이있다는 겁니다. 전용 욕실이 간단하지만 보통 깨끗한 틱 숙박 - 작은 마을에서 나는 일반적으로 200-300 주변 루피 (4 $ 2.50)을 지불합니다. 네팔의 도로는 복잡하고 가파른 산의 절벽을 따라 돌고 작은 차선 도로이지만 많은 트래픽 때문에 매우 위험하지 않아 당신이 휴식을 위해 멈췄을 때 자네도 조금의 평화를 수 Pokhara와 카트만두 사이의 도로를 제외 없습니다 당신이 진정 도움이 조용하고, 자연과 폭포 듣고, 그리고 주변의 아름다운 산 풍경에 걸릴. 밖 자고 싶으면 어딘가에 텐트를 설정하거나 해먹 행잉 가능한 많은 장소가 없습니다.

고열과 증상 같은 연도와 강아지처럼 아파 네팔 사이클링, 제 4 일에 나는, Pokhara에서 매우 touristy 도시 도착 (당신이하지 않는 그 시점에서 사이클링을하는 나쁜 생각, 그것을 시도하지 않음) 하지만 여전히 아주 밖으로 냉장과 smoggy, 훨씬 덜 바쁜와 시끄러운 후 카트만두는 4 ~ 5 일간과 인근 안나푸르나의 산들과 보전 지역으로 일부 트레킹을하고 거점으로 ​​그것을 사용하는 것도 나쁘지 없다. 당신이 수영, 카약이나 카누를하러 하이킹하거나 해안을 따라 수많은 카페, 바 중 하나에 진정 수있는 Pokhara도 Phewa 호수 옆에 있습니다.

Pokhara에서 카트만두로 350km 도로를 자전거 것은 마음에있는 약한 힘든 스트레칭입니다. 당신은 좀 더 신중해야하므로 트럭 미친 자동차 드라이버를 양수 연기 가득 때문에이 나라에서 가장 분주한 도로의. 뿐만 아니라 그것은 또한 여름 더위와 함께 에너지와 매우 빨리 있도록 준비 유체를 분출과 높은 에너지 땅콩 버터와 같은 음식과 콩 캔의 제비를 가져올 수있는여주기 험한 산들이 가득 거친 타고있어! 정말 내 것이 도로 눈 그리고 네팔에서 가장 도로를 잡은 한 가지는 사방 성장 마리화나 식물의 수천했다. 나는 도로의 측면을 따라 민족의 앞 잔디와 더 큰 것들을 성장 10 피트 높이 마약 식물을 보았다. 때때로 내 핸들 바깥으로 튀어나와있는 냄비 공장과 도로를 자전거 skunky 히말라야 kush의 mouthfuls을 흡연과 식사를했다. 나는 농장에서 경찰 ​​공습을 본 곳에서 경찰이 어디에 마리화나 식물의 수백을 당기는 그들을 레코딩하거나 트럭에 넣고 있지만 그들은 아마도 그들 모두 제거 구할 수있는 방법이 없다는 이후 그것의 요점을 보지 못했어요. 정부가 부과하는 것은 작동하지 않습니다 오직 더 많은 범죄를 만들고 철창 무고한 사람을 집어 역할에 대해 경찰도 그들이 전투에서 이길 거라 생각하는 것은 희망이 없다는, 마리화나의 금지는 무지입니다. 수천명의 사람들이 매년 수백을 죽일 담배, 알코올 및 의약품과는 달리, 마리화나 역사의 모든 넓은 0 사망한 세계에 대한 책임이 있습니다.

고도가 완전히 제정신이 도착 어디 카트만두에 마지막 50km는, 진짜 바지 - 화장실의. 도로는 적어도 20 % 상승에서 제공하고 산 정상에 도착하고 카트만두 계곡에 달려 시작할 때까지 무조건입니다. 그것을 등산도 트럭은 5-10km/hr에 대해 갈 수 있습니다. 제가 얘기를 모두 트럭에 태워주기를하고 단지 장애에 시도하거나 버스 (단 몇 달러를 비용)을 얻을하지 말라고하지만, 이들은 아마도 또한 말해주는 사람 있었 나에서주기를 수 없다는 네팔 네덜란드, 그래서 즐거움 이상의 고통을 선택하고 난 앉아 내 눈을 모두 하늘에서 빨간색 레코딩되었습니다 smoggy 카트만두에 계곡에 다음 내 모든 남아있는 에너지를 태워 (많이되지 않은)와 위로 구름을 통해 누볐어과 오염. 카트만두는 경우 정말 더 후 며칠을 보내고 싶은 곳이 아니예요. 그것은 분실 및 dumbfounded 찾는 거리의 미로 주위 궁금 고가의 트레킹 부츠와 외로운 행성 가이드 책을 돈 언쟁하다하려고 가게 주인들 한텐 보통인가 보지 많은, 그리고 관광객, 꽤, 오염 소음 및 많다.

제가 '티벳과 중국에 자전거를 계속하고 싶었지만 제가 네팔에 도착한 같은시기에 중국 정부 때문에 두 나라 사이의 긴장 네팔에서 티베트로 육지로 건너 사람들에게 국경을 폐쇄했다. 합법적으로 얻을 수있는 유일한 방법은 비행했다, 난 선택의 여지가 없다, 그리고 나는 오줌을 쌌어. 자전거가 중단으로, 어떻게든 제가 그만두고 어디로 돌아가서 압연 계속 시도 후, 잠시 휴식을 좀 더 현금을 저장하고 결정했습니다. 아 여행은 아직 끝나지 않았어! 아시아의 좀 더 후에 아직도 북미 정복 될 수도 있으며, 남미 ... ... 것입니다 조금 많이 필요한 휴식 후 곧 다시 압연하고, 희망 마르텐뿐만 아니라됩니다.

숀

따뜻한 날씨

/ / 2011년 9월 9일 / / 코멘트» / / 에 대한

인도에서 내 지난 주 다른거지만 식혀와 25cent 수박의 산들을 먹으려고 노력하는 것이 어려운 만든 C 일 40 도의 쌀쌀한 있었다 그래서 떠나 너무 슬픈되지 않았습니다. Uttar 프라 통해 자전거 때문에 극단적인 열 배출 에너지했지만 아직 100km 매일 이상의 사이클 수있었습니다 그래서 풍경은 아주 평평했다. 40도 오후에 자전거가 자살 근처었기 때문에, 나는 매일 아침 오전 3시에 침대를 꺼내 것이며 나는 정오 전에 100km 일 완성 수 있도록 오전 4시 전에 자전거 압연 수 있습니다. 좀 더 신선하고 시원한로 공기를 상상 네팔의 산속에 도착 기대했다. 내가 인도에 가서 다행이야 그리고 내가 자전거로 전국을 발견 기뻐하지만 내 경험을 좋은 또는 나쁜면 당신이 나를 물어 보면 대답 질문이 어려운 찾을 것입니다. 인도는 정말 진심으로 대해 배우고 이해하는 당신에게 여러 가지 수명 걸릴 수 있습니다 정신 boggling 장소하실 수 있습니다. 그것이 일반화 불가능 그러한 크고 다양한 나라입니다. 거기에 내 경험의 대부분은 잘는데, 제가 하나님께 감사하고, 내게 여행 세상은 정말 맘에와 내가 만난 모든 좋은 사람들을 만나는 것을 처음으로 핸드를 볼 수있는 능력을 감안할 때,뿐만 아니라 더 후 한 번 인도에 필요에 대한 제가 경험을 한 또는 일반적으로 이러한 인종적 편견, 여성의 성적과 언어적 희롱, 예의 일반적인 부족, 그리고 환경에서 무시 등 세계 대부분의 국가에서 발견되는 몇 가지 unpleasantries을 목격하는 나는 그것이 힘들다 찾고 싶어하지만 잊어 버려요. 그러나 이것은 우리가 살고 그것이 우리로 인해 발생합니다 그래서 우리가 변경할 수있는 큰 세계의 단지 작은 부분입니다.

시겠습니까 난 절대 인도에 다시 가고 싶어? 확실이 아니에요. 1.2 억 이상의 인구, 인도에 대처하고 거대한 인구와 지속적인 인구 증가에 적응 매우 어려움을 겪고있는 나라입니다. 그것은 정말 인도의 인구가 세계 최초로 가장 인구 국가에 대한 두 번째의 이동, 중국의 앞으로 20 년 이내에를 능가 것으로 예상되며, 아직 요구를 처리하기위한 인프라 또는 전원 생성하지 않으며, 꾸준히 환경을 파괴하고 빈부 큰 차이를 만드는 데 도움이됩니다. 거기 여행에서 정말 문제를 경감 오직 그들이 더 악화되지 않았 느꼈습니다. 매우 가난한 폐기물 관리 국가는 "친환경"으로 훨씬 더 큰 어려움입니다. 나는 쓰레기통은 나중에 누군가가 와서보고 빈에 (그것을 재활용 잊어 버려요)을 넣어 위해 할 수있는 발견하기 전에 가끔은 100'km 이상 내 점심 식사에서 플라스틱 및 기타 쓰레기 운반 근처 강가 또는 도랑에 있습니다.

내가 인도에 대해 생각하고 그것이 세상이 그것을 향하고있다 방향에 대한 모델로 생각하면 우리의 미래를 위해 좋지 않습니다. 세계의 나머지 부분에 대한 의미를 가질 수 인도의 주요 문제점 중 하나는 물 부족이다. 지금 인디언의 수백만 식수 청소에 대한 액세스를 부족하고, 상황은 나빠지고 있습니다. 음료수 마시는 물의 품질에 정격 122 개국의 목록에서, 인도는 불과 120 위를 차지했다. 인도에서 세계 은행 (World Bank)에 의해 추정,에 따르면 혼자 오염된 물 설사 이상 1,600 사망의 원인이 매일 - 8 명의 200 인 상업용 비행기가 매일 땅에 추락한 경우와 같은이야! 인구가 증가함에 따라 물 인도의 수요가 놀라운 속도로 성장하고있다. 심지어 얇은 물의 음식 스트레칭 인도의 공급에 대한 그들의 경제 성장과 수요. 기후 변화는 인도의 많은 하천들이 빠르게 줄어들고 아르 먹이 강우와 빙하에서 나오는 물 공급을 줄일 수 있습니다. 농업 능가 물에 대한 수요가 매년 점점 더 많은 공급으로 인도뿐만 아니라 식량 부족 더 많은 문제를 직면 수 있습니다.

그러나 인도의 물 위기는 대부분 인간이 만든 문제입니다. 인도의 기후가 특별히 건조하지 않습니다, 그들은 긴 우기가 있고 강과 지하수 많다. 매우 무자 비한 관리, 불분명 법률, 정부 부패, 민영화, 산업과 인간의 폐기물 문제의 대부분을 발생하고 물이 오염의 거대한 수량에 따라 사용할 수 거의 쓸모없는 것을 만들었습니다. 사람들이이 위기의 대부분을 발생했기 때문에, 그들의 행동과 그들이 물 자원에 대해 생각하는 방식을 변경하여, 그들은 물 부족을 방지하기 위해 전력을 가지고 있고, 이것은 아직 희망이있다는 것을 의미합니다. 그들은 긍정적인 변화를 만들기 위해 시작 물을 좀 아껴를 시작 민영화에 대항하는, 생수를 보이콧보다 빗물을 수확하기 시작, 인간의 농업, 산업 폐기물 처리, 건축 댐을 중단하고 땅 밖으로 그려질 수있는 물의 양을 조절해야합니다 . 이것은 밝은 미래를 향한 큰 단계가 될 것입니다.

자전거로 인도를 여행에 관해서라면, 그것이 인생에 한 번 경험 해보고 좋은 것 같아요 ..하지만 한 번만. 그것은 미친 짓이야. 거기에 교통은 대단히 소음과 미친 짓이야. 모두가 지속적으로 빵 그들의 뿔이 있으며, 자전거 타는 사람의 시끄러워서 고막 쉽게 피바다 폭발 수 있습니다. 대형 트럭과 버스가 정기적으로 눈에 및 폐 아래 뜨거운 검은 연기가 퐁퐁, 장님이 모서리에서 다른 승용차와 트럭을 통과하면서 큰 트럭이 당신을 향해 천둥과 다가오는 트래픽을 오는대로 매일 당신은 얼굴에 죽음을보세요. 그건 정상이에요. 정말 다른 많은 교통 규칙 cyclists 항상 전투를 느슨한 그래서, "가장 큰 차량 승리 후" "모든 빈 공간이 채워지해야합니다"항상 경적을 소리 수 "와"가되지 않습니다. 당신 자신의 죽음의 지속적인 실현은 인도에서 자전거를 타고, 좋은 일이 될 수 있지만 자전거는 정말 다 건강하면 모르겠지만 다음 사람들이 자전거면 당신은 소음, 트래픽을하지 않았을 기억 할 수 , 그리고 얼굴에 뜨거운 검은 연기.

그러나 소 및 원숭이가 다시 꽃의 전송과 달콤한 냄새에 그늘 손바닥 아래에서 빛나는 국가 측면이나 끝없는, 버려진 하얀 모래 해변을 따라 조용한 도로에서 따뜻한 바람을 피하 수있는 유일한 교통 있었 일도있었습니다 그리고 과일 나무, 웃으며 손을 흔드는 당신이 함께 실행되는 아이들과 함께 호기심, 환영 마을을 통해 압연. 순간 당신이 친절한 낯선 사람의 눈을 잡으하고 이해를 공유로 시간이 멈추면. 도로가 당신을 데려갈 것이며, 당신은 매일 만나게 될 사람 어디지도 - 점점 운명의 손에 가이드북 - 덜 정확하게 알 수 없습니다. 당신이 어떻게 생활하는 모든에 대해 그리고 왜이 일을 무엇하고있는 기억하면이 순간이 있습니다. 당신이 듣고 주변 이상한 세계를보고, 앉아서 코코넛에서 상쾌한 주스를 마시는 등 모험과 자유는 당신의 영혼을 채운다.

숀

남부 순환

/ / 2011년 6월 7일 / / 코멘트» / / 에 대한

무언가 Kanyakumari 향해 나를 그리기되었고 어떤 이유로 내가 고아, 카르 나 타카, 그리고 Kerela 통해 남서 해안의 1,200킬로미터 대한 사이클 이후에 거기 가서 확인해한다고 생각하는 방향으로 인도를 통해 사이클로 결정 (제가 제일 좋아하는 부분 인도의) 캣, 비, 일명 블루 Woonicorn, Dervla 전 타밀 나두와 Kanyakumari에 도착했다. 그것이 지금까지 남쪽되는 비켜 약간이기 때문에 ... 사실 그것은 인도의 가장 남쪽 지점, 하위 대륙의 종말이다 사람이 아닌 많아 여행을 결국.

Kanyakumari는 타밀 나두의 상태에 작은 마을입니다. 내가 거기에 들어갔고 하나의 이유는 바다했다. 그것은 물 3 기관에 대한 회의의 요점 ... 아라비아 해, 벵골의 바다와 인도양이고, 한번은 3 바다의 물속에있을 필요를 느꼈다. 나라에서 대부분의 장소처럼 거기에 대부분의 마을과 바다 해안 주변 쓰레기의 많은 플라스틱 쓰레기가있다 이렇게 볼 수만한 쓰레기통이 없었다, 그리고 이후 불행하게도 장소의 마법 중 일부는 나를 위해 길을 잃었 물론 난 사람들이 바다에 자신의 플라스틱 병을 던져 보았다. 결국 우리가 진정으로 좋은 장소를 찾을 수 있지만 또한, 인도 관광객의 떼거리와 함께 그것은 평온하고 조용한위한 자리를 찾기 힘들 었어. 방문자가 아름다운 태양 상승과 일몰 (4 당신은 태양 설정하고 동시에 달 상승을 볼 수있다)를 참조하십시오 온 Kerela에서 주로 있으며, Parvati 전용 Kumari 암만 사원 처녀 여신과 시바의 아내를 방문 . 또한 Thirukkural, 133 장을 구성된 시를의 저자이다 타밀어 세인트 - 시인 Thiruvalluvar의 동상입니다 1970 년에 지어진 Vivkananda 바위 기념관은, 사람을 유치! 이 자신의 동상을 기리는 의미에서 133피트 높이 구축하고 아시아에서 가장 큰 기념비 중 하나가되었습니다.

마을은 하루나 이틀 놀고하기 좋은 곳이었다되었고, 공기는​​ 남쪽 서해안의 대부분의 습한 공기에 비해 매우 상쾌했다. Kanyakumari의 바람은 늘 강한 불어와 바다에서 시원한 보관됩니다. 도로 타밀 나두의 중심으로 북쪽으로 향하는 빠른 시일 내에이 변경되었습니다. 서양 Ghats 산맥의 끝 부분의 맨 위에에서 오는 상쾌한 바람이 아직도 거기 때문에 처음 20~30킬로미터의 우리가 거​​대한 바람 농장, 큰 그럼 내가 다른 어떤 나라에서 본 적이 통해 자전거되었다, 그래서 여행은 즐거웠어 온도가 40에 도달 건조하고 먼지, 따뜻한 풍경을 통해 시원한 바람이가없는 우리가 자전거 남았다 그 이후지만, 이제 곧의 ​​오전 10시 마자 피부에서 땀을 건조 후 귀하의 모공 나오는으로 . 어느날 우리는 43도에서 100km 이상 순환될 및 일사병과 피로에서 고생하지 않는 아주 운이 있었다.

당신이 자전거와 함께 인도를 공격할 계획하고 계신다면, 그 남쪽을 방문 좋습니다. 바나나 잎 손과 함께 먹는 음식은 저렴하고 놀라운, 긴 버려진 해변이나 붐비는 touristy 해변이 도처에서 발견이며, 남쪽에있는 사람들이 내 의견들이 더 있으며, 좀 더 느린 속도로가는 것 여유로운 다시, 친절한, 인도의 다른 부분에 다음 친절.

이제 북쪽 Uttar 프라 데쉬의 상태에서 네팔 오버헤드를 looms하고 여행 길을 따라 한참 더 계속됩니다.

숀

인도에서 자전거 수리

/ / 2011년 4월 19일 / / 코멘트» / / 에 대한

당신이 아마 사람들이 자전거를 타고 찾을 가서 거의 어디 에나 인도, 자전거 가득합니다. 하지만이 자전거는 싱글 스피드, 보통 중국에서 만든 싸구려, 오래된 자전거입니다. 당신이 기어와 자전거가있다면 그래서 당신이 좋은 자전거 가게를 찾을 수있을 주요 도시를 제외하고 당신이 찾고있는 부품 중 하나를 구하기 어렵 수 있습니다. 준비하고 모든 자신의 부분을 가지고하는 것이 좋습니다.

난 내 부품을 많이 가지고 있지만, 여전히 예상치 못한 일들이 언제나 일어날 및 부품이 손상되거나 깨진받을 수 있습니다. 그렇다면이 문제를 해결하기 위해 여러분의 창의력을 사용해야합니다. 이것은 인도에서 첫 날 자전거에 내 일이 .... 내 뒷바퀴에 들고 빠른 릴리스 볼트가 마지막에 내려 찍은했다과 장소에 들고 너트가 없어 졌어요. 쿨하지 않아요!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Dam! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Fun times! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

shaun

이란

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Before I arrived in Iran I had many preconceived ideas about what Iran would be like. As many people are influenced by western media, i didn't want my judgment to be altered by the lies, propaganda, and hate spread by most new agencies. To enjoy traveling and get the most out of it, it is best to keep an open mind and put trust in people you don't know.
이란에서 처음으로 하루를 보낸 후 난 이미이 나라를 사랑하는 줄 알았. 첫 번째 시간 이내에 국경을 넘어 후 우리는 이미 놀라운이란 호의와 환대가 발생했다. 비록 우리가 처음 왔을 때 마을 사거리에서 Maku, 우리와 빵 자신의 경적을 향해 손을 흔드는 가서 어떤 방법을 밝히하여 운전 사람들이 있었다. 몇 분 후에 가족이, 우리가 어떤 도움이 필요한 경우에는 물어 그들의 차를 세웠어요 우리에게 호텔을 추천하고 어떤 가격 기대 우리에게 말했다. 나는 그들이 지나가면 자신의 차창의 한가닥을 통해 사람들의 쳐다 본다는 거냐 잡기, 나를 모두의 눈을 생각하고, 그들이 비우 호적인 방법으로하지만 호기심과 매력적인 방식으로 일반적으로, 인도에서 날에 안 자꾸 힐끔 거 리지 볼 수있는 마을로 사이클링. 침대를 제공하는 몇 가지 장소를 체크 아웃 후 우리는 침대가 일부 오래된 녹슬 었어와 고르지까지 개최 오일 캔 졌어요 여기가 찌그러지기 시작했고 밤을위한 충돌 장소 좀 싼 호텔에 정착하지만 내 예산에 맞는. 당신은 거의 모든 도시의 호텔을 찾을 수 있습니다.
그날 밤 우리는 잠시 마을을 돌아다 녔 겠지. 우리가 과거의 사람을 걸어 그들이 인사하고 "환영 우리 나라에"것입니다. 우리가 어디에서 많은 사람들이 우리를 물어보고 싶어 우리가이란을 어떻게 생각 하냐, 그 질문이란 여행 개월에 걸쳐 저희가 몇 번 이상 하루에 수행합니다.
걷는 동안 세 젊은 친구들은 자신의 영어를 연습하고 우리를 채팅, 우리에 합류했습니다. 우리 가게 과거 걸었로써, 그들은 우리가 원하는 걸 물었다. 우리가 잘되었으며 반복적으로 거부하지만, 여전히 그들이 우리에게 칩 한 봉지를 구입 말했 후 작별했다. 우리가 자동차를 도보로 계속하는 것은, 우리 옆에있는 젊은 여성 운전 조수석 우리를 이상이라는 젊은 남자를 세웠어요 탔 다음 우리에게 팝콘을했다. 도로 최대 비트 비디오 게임과 컴퓨터 가게에서 일하는 어떤 사람들은 차를 마시 가게에서 우리를 초대했다. 난 우리가 서로 다른 언어의 단어를 구사하지 못했습니다 및 Google 번역을 사용하여 resorted했기 때문에 우리의 커뮤니케이 션이 더 있으면 좋을 텐데하지만 우리는 그들과 한 두 시간쯤 친구들과 어울지만 좋은 시간이 아무도 없었다 덜.
이 환대 제가 전국 발견 배운 페르시아 문화에 깊은 뿌리를 가지고이란에 첫날에 만났다.

이란 사이클링 우리를 위해 전형적인 하루가 정상적으로 다리 아래 또는 해가 뜨기 바로 직전 하늘 아래 지상에서 깨어난 이루어져 것입니다. 난, 보통 몇 가지 과일과 빵 좀 작은 아침 식사를했을 후 어두워지기 전에 가능한 한 많은 시간에 들어가 자전거 타기 시작합니다. 이제 오후 5시 주위에 어두운지고 있었어요.
어디까지 우리가 일반적으로 통조림 콩, 빵, 치즈, 과일, veg, 그리고 간식, 점심, 저녁에 로드할 수있는 작은 상점을 찾을 수 있습니다. 아무 데나 우리가 우리의 병을 채울 수있는 물 탭을 찾을 수 있습니다. 하루 종일 차량이 우리를 울려 것이며 그들은 우리의 얼굴에 검은 연기를 피고로 전달과 같은 크고, 오염, 디젤 트럭은 우리 옆에 자신의 굉음 뿔이 울려 것입니다. 하루 자동차 대부분의 시간은 일반적으로 우리와 함께 사진을 데려가고 싶은, 그리고 우리에게 도움을 제공, 우리가 할 얘기가 우리 앞에 차 세워 것입니다. 우리는 감귤류가 풍부하게 성장 카스피 해안 순환될 때, 사람들은 우리가 성장 오렌지와 다른 과일 봉지를 제공하기 위해 중지합니다.

우리가 단지 대략 추측하는 데, 우리가 잠을 잘거야 어디로 가야 할지도 모르겠 구요, 어두운로 도착 것이 어디 보통 우리는 모릅니다. 석양이 다음 저녁에 우리가 보지 않을 시골과 충돌의 지점을 찾을 때까지 우리는주기 것입니다. 우리는 밤 낯선 가정에 초대 것입니다 때문에 그들이 우리를에서 볼 때 좋은 친구들을 만나고 많은 사람들을 알게지만, 종종 우리가 필요하지도 않았을 꺼예요로 CS 연락처를 사용할 수도 있기 때문에 대도시에 머무는 것은 쉽습니다 거리. 내가 마실 음식이나 뭐든 어디 정지하는 경우도 필자는 최소한 인사 것이 대도시의 거리에서 내가 인사를 도보로 거의 모두를 산책하고했을 때, 9 번 10 사람이 앉아 잠시 나와 함께 얘기를 나눌 줄 데리고. 당신의 행운 경우 일부 지하 파티 콘서트에서 자신을 찾을 수 있습니다.

이란 역사적인 도시가 4000 BC까지 거슬러 올라가는으로 이전 수천년이며 세계에서 가장 오래된 지속적인 주요 문명 중 하나를 가지고 고대 문화가 있습니다. 이란은 또한 Azeris (16 %) 얘기 언어와 페르시아의 여러 민족 (65 %)의 매우 넓은 범위를 가지고 Kurds (10 %) Lurs (6 %), 아랍인 (2 %), Baloch (2 %), Turkmens (1 %) 튀르크어파의 부족 그룹 (1 %), 비 - 페르시아어, 비 튀르크어파의 그룹 (예 : Armenians, Assyrians 및 Georgians) 1 %, 이로 인해 다문화의이란 임에도 불구하고 이슬람 공화국 아니라 세속, 당신은 여전히​​ 이슬람 세계에서 가장 큰 유대인 사회에 힌두교도로 Zoroastrians하는 그리스도 인의이란에서 다른 종교 단체를 찾을 수 있습니다. 우리는 천천히 우리가 더 페르시아어 말하기 영역에 순환될 우리가 지난 2 months.Then 위해 터키를 통해 자전거 타기 않았기 때문에에 정착하는 것이 쉬웠 때문에 우리가이란을 입력한 어디에 말한 가장 일반적인 언어는 터키어되었습니다.

이란의 지형은 매우 다양합니다 .... 거친, 산악에서 푸른 카스피 해 연안 저지대로, 남쪽의 습한 열대 페르시 아만 해안, 소금 아파트와 중앙 고원의 사막에, 내부 주위의 테두리에서 북쪽.
이란에서 가장 높은 산맥의 일부는 우리가 Chalus에서 Teharn으로 위험하고 아슬아슬한 고속도로에 Alborz 산맥을 통해 전달하면서 함께 사이클했다 일부의 4천미터 높은 이상입니다. 그것은 마르텐가 클럽 친구의 공격을 받았는데 그의 새로운 별명을 준 곳이 여기 ..​​.. Spittin - Stam ....하지만 그가 당신에게 모든 이야기를 말해 줄 것이다.
Cycling over the Alborz mountains was probably one of the hardest and most dangerous parts of this bike trip so far. The road was very small with only one lane for each direction, and sharp hairpin turns where fast cars would overtake slower ones on blind corners leaving their fate in the hands of god. One side of the road is the rock walls of steep mountains and the other side is the edge of a cliff with usually at least a 500m drop. It took us about 2 1/2 days of cycling to reach the top of the pass where temperatures where below freezing and snow lay on the ground. For one whole day we were only cycling up an incline continuously and relentlessly, never once going downhill or cycling on a flat road. It was some extremely heavy cycling and I think Maarten's chain snapped off at least twice during that ride. But it was beautiful.
.
Cycling into Tehran was not as bad as I was expecting it to be. About 20 million people populate the city so I was expecting to encounter the worst traffic of the trip so far, even worse then Istanbul … but it was pretty straight forward and since we were entering by bike it allowed us to fly by all the cars stuck in traffic jams. The scary thing was seeing the pollution from the outside of the city. Looking towards Tehran you can see a dark brown cloud hovering above the city. This is a thick, choking layer of smog from all the cars, trucks, buses, planes, and factories. When we arrived, Tehran had low air quality warnings, and the center of the city was shut down with schools closed and warnings for the sick, elderly, and children to stay away from the city center because the air was not safe for breathing.
사람들이 기후 변화 이상의 정치적인 사실이며, 모든 화석 지상 밖으로 찍을 수있는 연료 및 C02 가스를 만들기를 구울 우리의 생활을 지속에 해가 없다는 것을 주장 들었어요. 그러나 CO2가 가장 큰 문제가 아니라, 더 큰 문제가 지상 수준의 오존, 이산화 유황, 질소 이산화, 일산화탄소 및 다른 입자이다. 이러한 건가 ... 인간, 식물과 동물에 독성 있으며, 우리는 기후 변화가 진짜라고 생각 여부에 상관없이 그것은 지속 가능한 에너지 대신 모든 화석 연료 연소 기계를 사용하여 우리가 실제로 지구를 파괴시키고있는 것이 사실입니다.
.
우리 시대가 테헤란에서 보낸 후 우리는 사이에있는 모든 작은 마을은 말할 것도없고, Qom, Isfahan, 야즈드, 그리고 반다르 압바스의 도시로 남쪽으로 향했다. 이 도시는 풍부한 역사를 가지고 아름다운 옛 궁전과 사원 방문 가득입니다.
Qom이란에서 가장 종교 도시 중 하나이며 우리는 Ashura의 거룩한 시간 동안 거기에 도착했습니다. Ashura는 이슬람 전통 이맘 후세인, 예언자 모하마드의 손자에 따라 카르발라 근처 사막에서 후세인과 추종자를 공격 칼리프 Yazid의 군대에 의해 680A.D의 전투에서 순교했다 무하람의 음력 월 the10th 일 (일인 지금 이라크의 도시). 후세인은 그가 Yazid에 충성을 맹세를 거부했다 후 십일 지속 전장에서 죽었어요. 후세인은 참수되었다 그의 부대가 파괴, 그리고 그의 머리는 Yazid의 왕조의 좌석 있었던 다마스커스로 이동되었습니다.
Ashura는 슬퍼하고 용감하고, 기사, 친절, 정직, 그리고 이맘 후세인의 무아를 기억하는 날입니다. Shi'as 울고, 자기 채찍질하여이 슬픔을 표현하고, 시를 그리고 후세인과 그의 가족이 순교 얼마나의 비극에 대한 설교를 듣고. 이것은 후세인의 고통과 순교, 그리고 그가 이슬람교를 살리기 위해 만든 희생으로 그들을 연결하는 것입니다. 그것은 부정, 불평등,과 억압에 대항 대회에 날입니다. 지금의 사람 Ashura 수백만 동안 매년 그의 신사에서 이맘 후세인을 기념하기 위해 카르발라에서 수집.
.
Qom에서 Ashura의 시간 동안 세계의 다른 많은 도시처럼, 거리가기도를 함께 수집, 블랙과 애도 후세인을 입고 사람들의 군중과 함께 일 가득, 식 (niazz)는 모든 사람, 그리고 행렬을 공급하기 위해 기부 아르 한밤중에 마지막으로. 나에게는 내가 전에 본 어떤 것과도했다. 그래서 많은 사람들이 모여 있지만 그것은 일반적인 분위기는 축제입니다 축제처럼 아무것도 아니지만, 오히려 강렬한 슬픔과 최면 치고 드럼과 거리에서 "예 후세인"의 노래를 할겁니다의 조정에 우는 가득 슬픈 사건. 어느 날 밤 우리의 사랑스러운 호스트는 대중 행렬은 영어에서 일어나고 있던 복도에 사람들이 참여하고 마침내 사람들이 무슨 말을하는지 이해할 수있다 우리를 가져왔다. 다 구타하고 부르는 의식 가슴에 참가했다, 그리고 물라과 다른 사람들이 후세인의 개성, 신념, 그리고 역사에 대한 설교를줬고, 우리는 고통과 슬픔은 그와 그의 가족이 느낄 수있는 감정 돌아가고 수 있도록 카르발라 전투를 떠들고 또 떠들. 이 후 우리는 저녁을 먹고 함께 이야기 바닥에 토
나는 Qom에서 보낸 시간을 잊지 못할 것입니다 (주일) 또는 친절은 우리가 만났던 사람들에 의해 우리에게 보여주었다.
.
After our time in Qom we continued south through the deserts to Yazd, then took a short hitchhike trip over to Isfahan because our visas didn't allow us enough time to cycle there. I had a great time in both Yazd and Isfahan, these cities are very ancient and there are a lot of places to see, things to do , and people to meet there. Continuing from there we headed south all the way to the Persian Gulf to the city of Bandar Abbas where temperatures were warm again usually above 25 degrees.There our buddy from Tehran, Mahyar, came to meet up with us and we and some other friends went for a camping trip on a little nearby island called Hormuz where we watched flamingos graze on the beach, we swam, relaxed, and slept on the beach under the stars. The day we got back from the island was the last day left on our visas and we had to say a sorrowful goodbye to our friends and to the country that showed me more kindness and hospitality then any other place I've been to. I felt a bit nostalgic when I was leaving on the ferry to Dubai, but Iran left such an impression on me that I don't doubt I will be back there again, hopefully sooner then later.
.
I'm certainly glad I didn't heed the words and concerns of people that told me it would be dangerous to travel in Iran and I should pick another place to pass through. These warnings of course all came from people that had never visited Iran and mostly have their information from the western media, which is full of hate and propaganda being spread by the US government who seems to be trying hard to build a case for yet another unjust war, with the goal once again being laws taking ownership of the countries oil out of the hands of Iranians and into the hands of a few multinational energy cooperation's, and a regime change to reclaim Iran as a country favorable to US military and cooperate interest including non-opposition to the Israeli government. Just like the rhetoric of the US before many of their wars, what you hear about Iran from the west is mostly based on lies with the purpose of getting the support needed to fight an unprovoked war. But don't take this the wrong way… both sides of this cold war are spreading lies and hate. Iran does have a terrible government that is dangerous for its people, but the changes needed to be made must come from within Iran from the Iranian people, to be in favor of them, not the US and multinational corporations.
Iran definitely has a great deal of problems, mostly with pollution, poverty, and a government that I hope will soon see the end of it's days, but the spirit and hope of the Iranian people doesn't seem to be affected by these things.
.
I've been left with a great impression of the Iranian people, their kindness, hospitality, and culture. I wish for them to have a bright future and I'm counting the days until I return again to hang out with all the great friends I made there.
Until then……Khodahafez Iran , hello India.

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait.. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km van de grens met Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren 반 드 Turkse douane은 een kwestie 반 een paar의 minuutjes했다. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond.. Luid geschreeuw, dozen in de lucht over en weer, vrouwen die bezig zijn de haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah's Khomenei en Khamenei die scherp toekijken of er echt geen haar meer te zien is. Chaos alom en wij worden in een kolkende massa naar voren gedreven waar we uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. We kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen door het hek toelaten. Met onze fietsen passen we niet door de kleine doorgang en moeten we wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. 경의를!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We have been cycling for over 7 weeks now and no longer is it something for us to get used to but is the way of life. I think we are even getting used to cycling 100km per day in the Balkan heat which is constantly above 35 degrees, and are used to sleeping almost anywhere.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We were on a ferry coming back from cycling on one of the many islands there, it was a 6 or 7 hour boat ride so we prepared ourselves each with a few 2L bottles of cheap beer and put our feet up. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We were pretty groggy and didn't really feel like cycling 10-15km outside the city to find a good camping spot so we went with the first thing we saw… a little 2m spot between a fence for the shipping yard and the on-ramp to the motorway. We quickly fell asleep in the dirt, dreaming about being back home sitting on the couch watching films and eating junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Soon we realized the smell was from a big seagull that was ripped to shreds all around us and we were laying on its feathers and meat chunks. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Anyway… I think that was the worst place we slept so far.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

  1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
  2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
  3. Cozy bed – As much as I love sleeping outside in random places, it is always relaxing to have a nice big bed to roll around in. But still nothing really beats a hammock.
  4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. It's hard for me as I am a lover of rolling in bed all day long.
  5. Hot meals - Since we aren't traveling with a stove we rarely get a warm chew in us, when we do we enjoy it more then most people. Normally we are eating plenty of raw vegetables, fruits, nuts, yogurts, tortilla chips with canned beans, and breads.
  6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We are serious dirtballs and it's only going to get worse (or better if you enjoy bad smells) as this trip goes on.
  7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. We are not at all fans of buying cold bottled water in the shop since the countries we are traveling through (and most countries in the world) have poor recycling programs (WARNING…I'm about to go on a rant). All the plastic goes in the trash, eventually ending up in the waterways and into the ocean, broken down into small editable plastic particles over decades and end up in the food chain. The chemicals in plastics (especially Bisphenol A which is used to make all water bottles, baby bottles, medical and dental devices, dental fillings, eyeglass, CDs and DVDs, and basically anything plastic you can think of) are largely responsible for many of the serious diseases found in the world today including diabetes, birth defects, obesity,neurological issues, breast and prostate cancers, and heart disease. I'm not making this up, this is really dam serious and when I think too hard about what we have done it honestly puts tears in my eyes. The big problem is that, Bisphenol A is also a synthetic estrogen (that means it's a man made female sex hormone), and plastics made with it can break down, especially when they're washed, heated or stressed, allowing the chemical to get into our food and water and then enter the human body. That happens to nearly all of us! The Center for Disease Control (a US agency that works to protect public health and safety) has found BisphenolA in the piss of 93% of surveyed Americans over the age of 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! If you don't have this shit in your body, you're not living in the modern world. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. The plastic we have made will be here longer then us! This year more plastic will be produced then last year, and next year even more!! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Bottled water from Pepsi co and Coke companies (such as Eva Water, H2OK, Aquafina, and Dasani) are mainly from the tap anyway (seriously, look it up!). Please don't buy bottled water if you can help it!
  8. Clean underwear - I know I already mentioned it, but we appreciate clean undies so much it is worth saying again. I guess the only good thing about dirty ones is that when we are starving and will do anything for food, we can always go mushroom picking in our underpants.
  9. Regular contact with friends and family – Don't take for granted your ability to talk with your friends and family, one day you wont be able to. It's important not to forget to tell the people you love that you love them!

This list can go on and on, these are just some of the first things that come to my mind.

We are relaxing down in Greece now and soon we will be leaving Europe and heading into Asia. Although it has been a lot of hard work and suffering, we are still full of energy and excited for what lies ahead!

숀

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!

«이전 항목