자전거가 멋지다

네팔

/ / 2011년 10월 5일 / / 코멘트» / / 에 대한

오후에 2시 반 주변 저는 오전 4시에 밝고 빛나는 보름달 아래 Gorakhpur의 도시를 떠난 후 네팔로 인도 국경을 넘어 그 아침과 Bhairahawa의 국경 마을에 NH29를 사이클링. NH29 주변의 토지는 곡물의 전체 논에서 및 필드가 재배되는 매우 평평 평범이며, 당신과 네팔 국경 근처에 세계에서 가장 큰 산맥의 시작은 천천히보기로 와서, 어떤 때 매우 어려운 수 있습니다 나라의 심장에 그들을 통해 승마의 목적으로 자전거를 혼자 도착. 흐릿한 시골 공기를 통해 윤곽을 보면 그것이 40도 날임에도 불구하고 내 등골이 오한을 실행. 나는 그것을 카트만두에있는 모든 방법을 바위에 그럴 수 밖에 없었 작업을 알고 미래의 불확실성을 실현, 나보다하다 어떻게 보면 아드레날린이 내 심장 박동을 만들어이 새로운 나라를 탐험하기 위해 기다릴 수 없었다.

당신이 넣어 천천히 이동 potbellied, moustached 인도 남자를 10 분 기다려야하는 데 필요한 복잡, 먼지, 시끄러운 거리의 측면에있는 작은 해제 사무실을 놓칠 경우 국경의 인도 측면으로 건너가 혼동 수 있습니다 무장 경비원 전에 여권 출구 우표는 십자가를 통해 드릴 것입니다. 당신은 자동 차나 버스로 횡단하는 경우 당신은 교통 체증의 시간 동안 기다릴 기대할 수 있습니다. 내 자전거는 두 가지로가는 모든 트래픽을위한 두 차선을 공유해야 큰 트럭과 자동차 주변 직조에를 통해 신속하게 진행하실 수 있습니다 드리겠습니다. 당신이 이미 네팔 대사관에서 사전 하나를 마련하지 않는 한 당신은 이민 부스를 찾아 비자를 구입할 필요가 네팔 측면에 건너고 있었어요. 비자는 한 달 동안 40USD 비용 Pokhara와 카트만두에있는 출입국 사무소에서 3 개월까지 확장될 수 있습니다. 대부분의 이민 임원과 달리 (특히 영국군) 내 비자 스탬프 사람은 친절하고 미소했다. 그는 내가 차 또는 커피를 원한다면, 난 점심 먹지했는지 여부에 대해서 자신의 우려를 갖게하고 그랬다면 그날 밤 어디있어. 나는 그의 친절 점심 제공 거부와 내가 잘하면 다음 큰 마을에서 자고있는 좋은 장소를 찾을 피곤 때까지 난 그냥주기 것입니다 그에게 말했다. 저는 125km가 순환될와 함께 하루를 마무리 Butwal 마을 또 다른 25~30km를 타고 계속하기로 결정했습니다. 나는 고속도로를 압연으로 사람들이 인도 후 더 밝은 것으로 발견하고 지상과 도로 지푸라기 훨씬 덜 쓰레기가있을 것 같았다.

트랙터는 바위 T의와 찢어진 청바지를 입고 타고 17-22 년쯤 된 세 사람들과 함께 내 뒤에 달리고 왔어. 그들이 나를 과거 타고으로 한 손으로 트랙터의 뒤쪽에 들고 그들이 35km/hr에서 나를 따라 하세. 그들이 나를봤을 때 그들은 다른 방향으로 해제 전에, 그들은 약 15km에 대한 타는 날 데려로서 날에 웃으면서 응원하기 시작했다. 그 발견 이후, 내가 트랙터를 가질 정도로 행운 언제든지 내가 몇 km에 대해 잘 자격이 휴식을 위해 위험한 일에 그 가파른, 좁고 산악 도로를 올라가 전달합니다. 아무도 신경 또는 내 안전에 대해 걱정하고있을 것 같았다 없습니다. 이 나라를 좋아했습니다.

Butwal은 히말라야의 매우 기지에서, Pokhara에 도로가 이미 최소한 20km에하자하지 않는 10~15% 상승에 오름차순 시작하는 도시의 북쪽 끝에 자리잡고 있습니다. 마을은 산 자전거로 시작하고 ATM 기기, 인터넷 카페, 그리고 선택할 수있는 작은 소리 호텔의 무리가되기 전에 필요한 사용 가능한 모든 것을 갖추고 있습니다. 난 그냥 달성하기 위해 매우 확실하고 어려운 냄새입니다 행, 3 일 40도 더위에 120km를 순환될 것 같은 오후 5 지쳐 뜨거운에 대한 시내로 압연하고, 냄새. 나는 700 rupees 내 일일 예산을 통해 네팔과 5 달러 저렴 아니었 밤 (약 10 달러) 충전 호텔을 찾았으나 큰 깨끗한 객실과 전망이 시내 중심가를 찾고 이상의 발코니가있는 냉장 아웃 장소 산맥, 그리고 나도 최고의 가격 마을 주변을 두리번 거 방해 피곤했다, 나는 200km 북쪽으로 폭행하기 전에, 그냥 샤워 먹을 수있게하고, 밤 내 지친 몸을 휴식하는 질병 느껴지기 시작 및 콘텐츠 있었다 Pokhara 수 있습니다. 우리 호텔에서 건너편 나는 내 방에 가서 밤 기절 후, 친구를 만들어이 새로운 나라에서 시청 거리 공급 업체에서 튀김 국수를 veg의 50cent 접시를 먹는 거리 사람의 측면에서 토

다음날 오전 4시에서 나는 문이 잠겨 내가 날 수 있도록 사람을 깨워야만 되었기 때문에 호텔에서 소음이 많이 만들어야만했다. 난이 도시를 떠나 타기 시작하면 그것은 여전히 어두운 피치했습니다 다음 산맥 시작! 도로가 느슨한 돌 및 하수구에 많이와 매우 거친되었으며 꾸준히 상승은 천둥이 급속히 발전하고 산맥을 에코와 계곡을 통해 같은 날 비가 시작 안개 구름 날 끌어들인. 태양이 자전거의 절반 시간 이내 와서으로 나는 완전히 이제 장마했다 결국, 젖었지만, 비에도 불구하고 온도는 중반 30과 탈수 여전히 큰 안전 문제가 아직였습니다.

Butwal와 Pokhara 사이에는 큰 마을은 작은 마을 및 원격 경관이 없습니다. 무성한 열대 식물이 언덕과 계곡에 어디 에나 성장, 원숭이의 거대한 그룹은 나무 꼭대기에 들었는데 제가 인사를 순환되면서 많은 사람들이 내 앞에서 도망하실 수 있습니다. 이하 모든 500m 또는 당신은 어떤 깊은 수영장 구멍과 마실 정도로 깨끗한, 폭포를 통과합니다. 나는 산쪽으로 흘러 담수에서 도로 옆에 물통을 여러 번 가득. 언덕 그리고 골짜기가 매우 인도 및 기타 인근 국가에 비해 깨끗한별로없는 쓰레기가 roadsides 또는 하천에서 발견 토지가 신선하고 녹색 수있는, 거의 나무 꼭대기에서 점프하고 흐르는 엘프와 페리를 볼 것으로 예상 초록의 언덕. 낮은 고도에서 온도 중반 30 산 꼭대기가 계속 눈 아래 푸른 언덕에 대한 아름다운 콘트라스트를 만들어 빙하와 밝은 흰색에 있지만.

나는 사람들이 일반적으로 친절하고 미소되었으며 음식과 물을 사서 작은 마을에서 중단되었습니다. 네팔의 가격은 조금 더 비싼 다음 인도 있지만 일반적으로 나는 그것도 밖으로 작동 같다뿐만 아니라 당신을 벗어 버리고하려고 적은 사람들이있다는 겁니다. 전용 욕실이 간단하지만 보통 깨끗한 틱 숙박 - 작은 마을에서 나는 일반적으로 200-300 주변 루피 (4 $ 2.50)을 지불합니다. 네팔의 도로는 복잡하고 가파른 산의 절벽을 따라 돌고 작은 차선 도로이지만 많은 트래픽 때문에 매우 위험하지 않아 당신이 휴식을 위해 멈췄을 때 자네도 조금의 평화를 수 Pokhara와 카트만두 사이의 도로를 제외 없습니다 당신이 진정 도움이 조용하고, 자연과 폭포 듣고, 그리고 주변의 아름다운 산 풍경에 걸릴. 밖 자고 싶으면 어딘가에 텐트를 설정하거나 해먹 행잉 가능한 많은 장소가 없습니다.

고열과 증상 같은 연도와 강아지처럼 아파 네팔 사이클링, 제 4 일에 나는, Pokhara에서 매우 touristy 도시 도착 (당신이하지 않는 그 시점에서 사이클링을하는 나쁜 생각, 그것을 시도하지 않음) 하지만 여전히 아주 밖으로 냉장과 smoggy, 훨씬 덜 바쁜와 시끄러운 후 카트만두는 4 ~ 5 일간과 인근 안나푸르나의 산들과 보전 지역으로 일부 트레킹을하고 거점으로 ​​그것을 사용하는 것도 나쁘지 없다. 당신이 수영, 카약이나 카누를하러 하이킹하거나 해안을 따라 수많은 카페, 바 중 하나에 진정 수있는 Pokhara도 Phewa 호수 옆에 있습니다.

Pokhara에서 카트만두로 350km 도로를 자전거 것은 마음에있는 약한 힘든 스트레칭입니다. 당신은 좀 더 신중해야하므로 트럭 미친 자동차 드라이버를 양수 연기 가득 때문에이 나라에서 가장 분주한 도로의. 뿐만 아니라 그것은 또한 여름 더위와 함께 에너지와 매우 빨리 있도록 준비 유체를 분출과 높은 에너지 땅콩 버터와 같은 음식과 콩 캔의 제비를 가져올 수있는여주기 험한 산들이 가득 거친 타고있어! 정말 내 것이 도로 눈 그리고 네팔에서 가장 도로를 잡은 한 가지는 사방 성장 마리화나 식물의 수천했다. 나는 도로의 측면을 따라 민족의 앞 잔디와 더 큰 것들을 성장 10 피트 높이 마약 식물을 보았다. 때때로 내 핸들 바깥으로 튀어나와있는 냄비 공장과 도로를 자전거 skunky 히말라야 kush의 mouthfuls을 흡연과 식사를했다. 나는 농장에서 경찰 ​​공습을 본 곳에서 경찰이 어디에 마리화나 식물의 수백을 당기는 그들을 레코딩하거나 트럭에 넣고 있지만 그들은 아마도 그들 모두 제거 구할 수있는 방법이 없다는 이후 그것의 요점을 보지 못했어요. 정부가 부과하는 것은 작동하지 않습니다 오직 더 많은 범죄를 만들고 철창 무고한 사람을 집어 역할에 대해 경찰도 그들이 전투에서 이길 거라 생각하는 것은 희망이 없다는, 마리화나의 금지는 무지입니다. 수천명의 사람들이 매년 수백을 죽일 담배, 알코올 및 의약품과는 달리, 마리화나 역사의 모든 넓은 0 사망한 세계에 대한 책임이 있습니다.

고도가 완전히 제정신이 도착 어디 카트만두에 마지막 50km는, 진짜 바지 - 화장실의. 도로는 적어도 20 % 상승에서 제공하고 산 정상에 도착하고 카트만두 계곡에 달려 시작할 때까지 무조건입니다. 그것을 등산도 트럭은 5-10km/hr에 대해 갈 수 있습니다. 제가 얘기를 모두 트럭에 태워주기를하고 단지 장애에 시도하거나 버스 (단 몇 달러를 비용)을 얻을하지 말라고하지만, 이들은 아마도 또한 말해주는 사람 있었 나에서주기를 수 없다는 네팔 네덜란드, 그래서 즐거움 이상의 고통을 선택하고 난 앉아 내 눈을 모두 하늘에서 빨간색 레코딩되었습니다 smoggy 카트만두에 계곡에 다음 내 모든 남아있는 에너지를 태워 (많이되지 않은)와 위로 구름을 통해 누볐어과 오염. 카트만두는 경우 정말 더 후 며칠을 보내고 싶은 곳이 아니예요. 그것은 분실 및 dumbfounded 찾는 거리의 미로 주위 궁금 고가의 트레킹 부츠와 외로운 행성 가이드 책을 돈 언쟁하다하려고 가게 주인들 한텐 보통인가 보지 많은, 그리고 관광객, 꽤, 오염 소음 및 많다.

제가 '티벳과 중국에 자전거를 계속하고 싶었지만 제가 네팔에 도착한 같은시기에 중국 정부 때문에 두 나라 사이의 긴장 네팔에서 티베트로 육지로 건너 사람들에게 국경을 폐쇄했다. 합법적으로 얻을 수있는 유일한 방법은 비행했다, 난 선택의 여지가 없다, 그리고 나는 오줌을 쌌어. 자전거가 중단으로, 어떻게든 제가 그만두고 어디로 돌아가서 압연 계속 시도 후, 잠시 휴식을 좀 더 현금을 저장하고 결정했습니다. 아 여행은 아직 끝나지 않았어! 아시아의 좀 더 후에 아직도 북미 정복 될 수도 있으며, 남미 ... ... 것입니다 조금 많이 필요한 휴식 후 곧 다시 압연하고, 희망 마르텐뿐만 아니라됩니다.

숀

따뜻한 날씨

/ / 2011년 9월 9일 / / 코멘트» / / 에 대한

인도에서 내 지난 주 다른거지만 식혀와 25cent 수박의 산들을 먹으려고 노력하는 것이 어려운 만든 C 일 40 도의 쌀쌀한 있었다 그래서 떠나 너무 슬픈되지 않았습니다. Uttar 프라 통해 자전거 때문에 극단적인 열 배출 에너지했지만 아직 100km 매일 이상의 사이클 수있었습니다 그래서 풍경은 아주 평평했다. 40도 오후에 자전거가 자살 근처었기 때문에, 나는 매일 아침 오전 3시에 침대를 꺼내 것이며 나는 정오 전에 100km 일 완성 수 있도록 오전 4시 전에 자전거 압연 수 있습니다. 좀 더 신선하고 시원한로 공기를 상상 네팔의 산속에 도착 기대했다. 내가 인도에 가서 다행이야 그리고 내가 자전거로 전국을 발견 기뻐하지만 내 경험을 좋은 또는 나쁜면 당신이 나를 물어 보면 대답 질문이 어려운 찾을 것입니다. 인도는 정말 진심으로 대해 배우고 이해하는 당신에게 여러 가지 수명 걸릴 수 있습니다 정신 boggling 장소하실 수 있습니다. 그것이 일반화 불가능 그러한 크고 다양한 나라입니다. 거기에 내 경험의 대부분은 잘는데, 제가 하나님께 감사하고, 내게 여행 세상은 정말 맘에와 내가 만난 모든 좋은 사람들을 만나는 것을 처음으로 핸드를 볼 수있는 능력을 감안할 때,뿐만 아니라 더 후 한 번 인도에 필요에 대한 제가 경험을 한 또는 일반적으로 이러한 인종적 편견, 여성의 성적과 언어적 희롱, 예의 일반적인 부족, 그리고 환경에서 무시 등 세계 대부분의 국가에서 발견되는 몇 가지 unpleasantries을 목격하는 나는 그것이 힘들다 찾고 싶어하지만 잊어 버려요. 그러나 이것은 우리가 살고 그것이 우리로 인해 발생합니다 그래서 우리가 변경할 수있는 큰 세계의 단지 작은 부분입니다.

시겠습니까 난 절대 인도에 다시 가고 싶어? 확실이 아니에요. 1.2 억 이상의 인구, 인도에 대처하고 거대한 인구와 지속적인 인구 증가에 적응 매우 어려움을 겪고있는 나라입니다. 그것은 정말 인도의 인구가 세계 최초로 가장 인구 국가에 대한 두 번째의 이동, 중국의 앞으로 20 년 이내에를 능가 것으로 예상되며, 아직 요구를 처리하기위한 인프라 또는 전원 생성하지 않으며, 꾸준히 환경을 파괴하고 빈부 큰 차이를 만드는 데 도움이됩니다. 거기 여행에서 정말 문제를 경감 오직 그들이 더 악화되지 않았 느꼈습니다. 매우 가난한 폐기물 관리 국가는 "친환경"으로 훨씬 더 큰 어려움입니다. 나는 쓰레기통은 나중에 누군가가 와서보고 빈에 (그것을 재활용 잊어 버려요)을 넣어 위해 할 수있는 발견하기 전에 가끔은 100'km 이상 내 점심 식사에서 플라스틱 및 기타 쓰레기 운반 근처 강가 또는 도랑에 있습니다.

내가 인도에 대해 생각하고 그것이 세상이 그것을 향하고있다 방향에 대한 모델로 생각하면 우리의 미래를 위해 좋지 않습니다. 세계의 나머지 부분에 대한 의미를 가질 수 인도의 주요 문제점 중 하나는 물 부족이다. 지금 인디언의 수백만 식수 청소에 대한 액세스를 부족하고, 상황은 나빠지고 있습니다. 음료수 마시는 물의 품질에 정격 122 개국의 목록에서, 인도는 불과 120 위를 차지했다. 인도에서 세계 은행 (World Bank)에 의해 추정,에 따르면 혼자 오염된 물 설사 이상 1,600 사망의 원인이 매일 - 8 명의 200 인 상업용 비행기가 매일 땅에 추락한 경우와 같은이야! 인구가 증가함에 따라 물 인도의 수요가 놀라운 속도로 성장하고있다. 심지어 얇은 물의 음식 스트레칭 인도의 공급에 대한 그들의 경제 성장과 수요. 기후 변화는 인도의 많은 하천들이 빠르게 줄어들고 아르 먹이 강우와 빙하에서 나오는 물 공급을 줄일 수 있습니다. 농업 능가 물에 대한 수요가 매년 점점 더 많은 공급으로 인도뿐만 아니라 식량 부족 더 많은 문제를 직면 수 있습니다.

그러나 인도의 물 위기는 대부분 인간이 만든 문제입니다. 인도의 기후가 특별히 건조하지 않습니다, 그들은 긴 우기가 있고 강과 지하수 많다. 매우 무자 비한 관리, 불분명 법률, 정부 부패, 민영화, 산업과 인간의 폐기물 문제의 대부분을 발생하고 물이 오염의 거대한 수량에 따라 사용할 수 거의 쓸모없는 것을 만들었습니다. 사람들이이 위기의 대부분을 발생했기 때문에, 그들의 행동과 그들이 물 자원에 대해 생각하는 방식을 변경하여, 그들은 물 부족을 방지하기 위해 전력을 가지고 있고, 이것은 아직 희망이있다는 것을 의미합니다. 그들은 긍정적인 변화를 만들기 위해 시작 물을 좀 아껴를 시작 민영화에 대항하는, 생수를 보이콧보다 빗물을 수확하기 시작, 인간의 농업, 산업 폐기물 처리, 건축 댐을 중단하고 땅 밖으로 그려질 수있는 물의 양을 조절해야합니다 . 이것은 밝은 미래를 향한 큰 단계가 될 것입니다.

자전거로 인도를 여행에 관해서라면, 그것이 인생에 한 번 경험 해보고 좋은 것 같아요 ..하지만 한 번만. 그것은 미친 짓이야. 거기에 교통은 대단히 소음과 미친 짓이야. 모두가 지속적으로 빵 그들의 뿔이 있으며, 자전거 타는 사람의 시끄러워서 고막 쉽게 피바다 폭발 수 있습니다. 대형 트럭과 버스가 정기적으로 눈에 및 폐 아래 뜨거운 검은 연기가 퐁퐁, 장님이 모서리에서 다른 승용차와 트럭을 통과하면서 큰 트럭이 당신을 향해 천둥과 다가오는 트래픽을 오는대로 매일 당신은 얼굴에 죽음을보세요. 그건 정상이에요. 정말 다른 많은 교통 규칙 cyclists 항상 전투를 느슨한 그래서, "가장 큰 차량 승리 후" "모든 빈 공간이 채워지해야합니다"항상 경적을 소리 수 "와"가되지 않습니다. 당신 자신의 죽음의 지속적인 실현은 인도에서 자전거를 타고, 좋은 일이 될 수 있지만 자전거는 정말 다 건강하면 모르겠지만 다음 사람들이 자전거면 당신은 소음, 트래픽을하지 않았을 기억 할 수 , 그리고 얼굴에 뜨거운 검은 연기.

그러나 소 및 원숭이가 다시 꽃의 전송과 달콤한 냄새에 그늘 손바닥 아래에서 빛나는 국가 측면이나 끝없는, 버려진 하얀 모래 해변을 따라 조용한 도로에서 따뜻한 바람을 피하 수있는 유일한 교통 있었 일도있었습니다 그리고 과일 나무, 웃으며 손을 흔드는 당신이 함께 실행되는 아이들과 함께 호기심, 환영 마을을 통해 압연. 순간 당신이 친절한 낯선 사람의 눈을 잡으하고 이해를 공유로 시간이 멈추면. 도로가 당신을 데려갈 것이며, 당신은 매일 만나게 될 사람 어디지도 - 점점 운명의 손에 가이드북 - 덜 정확하게 알 수 없습니다. 당신이 어떻게 생활하는 모든에 대해 그리고 왜이 일을 무엇하고있는 기억하면이 순간이 있습니다. 당신이 듣고 주변 이상한 세계를보고, 앉아서 코코넛에서 상쾌한 주스를 마시는 등 모험과 자유는 당신의 영혼을 채운다.

숀

남부 순환

/ / 2011년 6월 7일 / / 코멘트» / / 에 대한

무언가 Kanyakumari 향해 나를 그리기되었고 어떤 이유로 내가 고아, 카르 나 타카, 그리고 Kerela 통해 남서 해안의 1,200킬로미터 대한 사이클 이후에 거기 가서 확인해한다고 생각하는 방향으로 인도를 통해 사이클로 결정 (제가 제일 좋아하는 부분 인도의) 캣, 비, 일명 블루 Woonicorn, Dervla 전 타밀 나두와 Kanyakumari에 도착했다. 그것이 지금까지 남쪽되는 비켜 약간이기 때문에 ... 사실 그것은 인도의 가장 남쪽 지점, 하위 대륙의 종말이다 사람이 아닌 많아 여행을 결국.

Kanyakumari는 타밀 나두의 상태에 작은 마을입니다. 내가 거기에 들어갔고 하나의 이유는 바다했다. 그것은 물 3 기관에 대한 회의의 요점 ... 아라비아 해, 벵골의 바다와 인도양이고, 한번은 3 바다의 물속에있을 필요를 느꼈다. 나라에서 대부분의 장소처럼 거기에 대부분의 마을과 바다 해안 주변 쓰레기의 많은 플라스틱 쓰레기가있다 이렇게 볼 수만한 쓰레기통이 없었다, 그리고 이후 불행하게도 장소의 마법 중 일부는 나를 위해 길을 잃었 물론 난 사람들이 바다에 자신의 플라스틱 병을 던져 보았다. 결국 우리가 진정으로 좋은 장소를 찾을 수 있지만 또한, 인도 관광객의 떼거리와 함께 그것은 평온하고 조용한위한 자리를 찾기 힘들 었어. 방문자가 아름다운 태양 상승과 일몰 (4 당신은 태양 설정하고 동시에 달 상승을 볼 수있다)를 참조하십시오 온 Kerela에서 주로 있으며, Parvati 전용 Kumari 암만 사원 처녀 여신과 시바의 아내를 방문 . 또한 Thirukkural, 133 장을 구성된 시를의 저자이다 타밀어 세인트 - 시인 Thiruvalluvar의 동상입니다 1970 년에 지어진 Vivkananda 바위 기념관은, 사람을 유치! 이 자신의 동상을 기리는 의미에서 133피트 높이 구축하고 아시아에서 가장 큰 기념비 중 하나가되었습니다.

마을은 하루나 이틀 놀고하기 좋은 곳이었다되었고, 공기는​​ 남쪽 서해안의 대부분의 습한 공기에 비해 매우 상쾌했다. Kanyakumari의 바람은 늘 강한 불어와 바다에서 시원한 보관됩니다. 도로 타밀 나두의 중심으로 북쪽으로 향하는 빠른 시일 내에이 변경되었습니다. 서양 Ghats 산맥의 끝 부분의 맨 위에에서 오는 상쾌한 바람이 아직도 거기 때문에 처음 20~30킬로미터의 우리가 거​​대한 바람 농장, 큰 그럼 내가 다른 어떤 나라에서 본 적이 통해 자전거되었다, 그래서 여행은 즐거웠어 온도가 40에 도달 건조하고 먼지, 따뜻한 풍경을 통해 시원한 바람이가없는 우리가 자전거 남았다 그 이후지만, 이제 곧의 ​​오전 10시 마자 피부에서 땀을 건조 후 귀하의 모공 나오는으로 . 어느날 우리는 43도에서 100km 이상 순환될 및 일사병과 피로에서 고생하지 않는 아주 운이 있었다.

당신이 자전거와 함께 인도를 공격할 계획하고 계신다면, 그 남쪽을 방문 좋습니다. 바나나 잎 손과 함께 먹는 음식은 저렴하고 놀라운, 긴 버려진 해변이나 붐비는 touristy 해변이 도처에서 발견이며, 남쪽에있는 사람들이 내 의견들이 더 있으며, 좀 더 느린 속도로가는 것 여유로운 다시, 친절한, 인도의 다른 부분에 다음 친절.

이제 북쪽 Uttar 프라 데쉬의 상태에서 네팔 오버헤드를 looms하고 여행 길을 따라 한참 더 계속됩니다.

숀

인도에서 자전거 수리

/ / 2011년 4월 19일 / / 코멘트» / / 에 대한

당신이 아마 사람들이 자전거를 타고 찾을 가서 거의 어디 에나 인도, 자전거 가득합니다. 하지만이 자전거는 싱글 스피드, 보통 중국에서 만든 싸구려, 오래된 자전거입니다. 당신이 기어와 자전거가있다면 그래서 당신이 좋은 자전거 가게를 찾을 수있을 주요 도시를 제외하고 당신이 찾고있는 부품 중 하나를 구하기 어렵 수 있습니다. 준비하고 모든 자신의 부분을 가지고하는 것이 좋습니다.

난 내 부품을 많이 가지고 있지만, 여전히 예상치 못한 일들이 언제나 일어날 및 부품이 손상되거나 깨진받을 수 있습니다. 그렇다면이 문제를 해결하기 위해 여러분의 창의력을 사용해야합니다. 이것은 인도에서 첫 날 자전거에 내게 일어난 일은 .... 내 뒷바퀴에 들고 빠른 릴리스 볼트가 마지막에 내려 찍은했다과 장소에 들고 너트가 없어 졌어요. 쿨하지 않아요!

나는 좋은 오늘까지 기분이 아니 었어 많이 한동안 잠을 잘 수가 있었는데 정말 문제가 더 필요하지 않았고 확실 자전거 상점을 찾는 도시의 주위에 로밍 기분이 안 그래서 감기에 시달 렸죠 하지만 선택의 여지가 없었습니다. 난 다른 다음 자전거 가게에 데려다 택시도 다른하지만​​ 아무도 전에 빠른 릴리스 허브를 본 적이 있었을 내가 인도에서 발견 못하겠 말해 줬어. 댐! 나는 해결책을 내 지친 상대를 무척 갈망 머리를 포착 .... 나는 용접기를 찾아 가서 그가 어떻게든 부서진 볼트의 끝 부분에 금속의 스레드 부분을 용접 수 있는지 물어 .... 그는 내가 그에게 물질 ... 나에게 좋아, 충분한 답변을 찾으면 아마 고 말했다. 나는 다음 몇 가지 더러운 오래된 하드웨어 상점에 시내 가서 결국 그것이 맞는 크기이고 오른쪽 스레드 것 같았 작은 볼트를 발견, 내가 웃옷을 컷 용접기의 친구로 그것을 가져 및 용접 그것은 빠른 출시 볼트의 끝 부분에 나와 50 루피를 부과. 내 자전거에 다시 가서 허브를 통해 볼트를 맞게하려고하지만, 조금은 너무 두꺼웠는데 아래 grinded해야합니다. 아주 운이 좋은가 약 15 인도 야 서의 그룹 (놀랍게) 시청 주변했고 그들 중 일부는 날 도와만큼 침착했다. 한 손으로 핸들과 볼트로 뒷문 한 사람 모터 자전거 점프 우리는 그라인더와 그의 친구에게 거리를 날아 갔는데 그 무료 나를 위해 볼트를 고정. 다음 문제에 대한 자 .... 시간이 .... 제가 끝부분을 중단한 내가으로 볼트를 고정하기 위해 아무것도하지 않으며,이 시간에 의해 그것이 지옥 같이 뜨겁다 오후되었으며 한, 내가 hadn를 대체할 수있는 너트를 찾을 깜빡 't 하루 종일 아무것도하고 그냥 너트를 찾을 수있는 도시를 돌아가 기대 아니었 그래서 똥처럼 느꼈습니다. 즐거운 시간! 하지만 정말 멋진 바이크를 해결하고 그들 중 하나 앞에 오래 걸리지 않았 지켜보고 서 친구들 이서 몇 가지 오래된 견과류와 들어맞았, 행운을 충분히, 와셔와 함께 내가하고 꽉 고정 핸들을했다 우리는 이글 거리는 인도의 태양에서 압연되었습니다.

따라서 자전거를 인도에서 휴식하고 예비 부품 모두 용접 및 주변 독창적인 기계와 그것을 바로잡을 필요가 없어 뭔가, 당신은 아마도 몇 가지 집에서 만든 사용자 정의 부품을 얻을하는데 도움 찾을 정도로 운이 좋은 것입니다 경우 당신이 좋은 자전거 상점을 찾을 때까지 안녕.

숀

이란

/ / 2011년 3월 5일 / / 코멘트» / / 에 대한

숀

인도에서 마르텐

/ / 2011년 3월 4일 / / 1 개의 댓글» / / 에 대한

인도

2 주 후에 마지막으로 나는 두바이를 탈출할 수 있었다. 이 도시는 정말 내 신경을 조금 있어요. 내 타지키스탄에서 옛 친구와 낮은 지불 노동자들이 점심로 이동 장소에서 뛰어난 파키스탄 음식 이랑 어울리에서 완화 발견했습니다. 그게 두바이 날 위해 제공하는 최고라고 생각합니다.

불행하게도 인도는 나에게 단 3 개월 동안 비자했다. 제가 자전거 나라 샨티 샨티를 볼 시간을 걸릴 수 있도록 한 육개월 하나를 해줬어요. 때문에 이것을 나는 작은 기간에 모두 쥐어 짜내려는로 확실히 내 계획을 조금 변경했습니다. 나는 다른 노선과 옵션을 고민했지만 결국 바로 네팔 북쪽 후 약간 아래로 가서 해결을위한 있습니다. 그것은 내가 처음 방문 예정 장소의 제비를 생략해야하지만 서두를 필요로하는 사람이 인도에 대해 어떻게되는지와 호환되지 것을 의미합니다 ..

숀 나는 안타깝게도 흩어져서했다. 에미레이트과 캐나다 정부에 의한 관료 엉망으로 인해 그는 물건을 밖으로 정렬하려면 다시 캐나다로 돌아가 강제로했습니다. 모두 잘있다면 그는 3 월 실행 인도에 도착합니다. 나 자신이 이미 한 달에 인도에 갔다가 반 전. 불행히도 내가 두바이에서 인도로 갈 수있는 우주선을 찾을 수가 없었다. 분명히 그것은 인도 세관 어쨌든 비상 업적 배송 (예를 들어 화물선이나 오래된 dhow 같은)에 오는 여행객을 수락하지와 함께 뭔가가, 난 여기서 행복 해요!

처음에 나는 남쪽 아래로 머리 것이 어디에서 뭄바이로 가려고 계획. 나는 고아로 항공편은 비싼 분수 것이라고 알았을 때, 난 내 여정 조금을 재고하기 시작했다. 고아로 비행하는 것은 매우 편안한 시작을 의미 없으며 어떤 교통 혼란과 내 첫날에 미친 갈 수 있도록 내 주위 인디언의 수백만. 그래서 난 고아로 비행하고 실제로 매우 훌륭한 결정이었습니다하기로 결정했다. 고아의 공항은 매우 작고 해변에 인접해 있습니다. 제가 도착한 이후에 그래서 난 빨리 내 자전거를 조립하고 한 시간 후 자신이 매우 큰 미소로 해안선을 달리고 발견했습니다. 질량 관광 해변이 하루 종일 무서운 독이 음악을 토하고 recliners와 관절 뒤덮습니다 북한이 더 있습니다. 한국 관광의 비트를 가지고 있지만 다른 군중 충족시켜줍니다. 단지 조용한 장소에 앉아 바다의 사운드를 즐기고 싶은 주로 노인. 이 많은 고아에서 찾을 수 빈 해변은 여전히​​ 그리고 그래서 난 어떤 소음 공해와 함께 해변에 나가 자고 마법 첫날밤을했다. 나는 또한 조금 늙어서 생각에 ..

고아의 자전거는 정말 멋진 여자에요. 도로는 우수하고 많은 레스토랑 중 하나는 반 유로 yummie 식사를 살 수있는 길을 따라있다. 제가 이상 이상 배울 수 있고있는 유일한 방법은 왼쪽으로 유지하는 것입니다! 특히 휴식 후 내가 향하고있는 자동차를 볼 때 자동으로 오른쪽 차선 타고 노는 것을 시작하고 ... "멍청아! 당신은 반대 차선에서 운전 ..!!!".. 아 잠깐 만요 ... "죄송합니다 !!!!".. 그래서 시간이 좀 걸립니다 그리고 아마 앞으로 몇 주 동안 같은 실수 몇 번 더하게됩니다.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30km 반 드 grens이란 ligt het stadje Dugubeyazit 만났다. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. 도어 het의 huidig​​e의 금지이란 niet aangesloten 조합 het 국제 banknetwerk EN zodoende 관 음 geen 세금 opgenomen worden입니다. noch의 creditcard를 핀. 우리는 테 slaan에 dus genoodzaakt 톰 반 een tevoren flinke 짐싣기 duiten을 zijn. Eerst een 버그 Turkse 리라의 opnemen EN 죽는 vervolgens omwisselen naar 유로의. Het는 테 schatten hoeveel 적 voor twee maanden nodig hebt에 lastig 있습니다. 우리 hebben gehoord DAT het 음 vrij goedkoop는 maar hebben geen weet 반 드 exacte prijzen EN kunnen moeilijk een 콘크리트 berekening 배입니다. Uiteindelijk kiezen 우리 테 schatten에 ervoor 톰 het maar 조 온갖 추악한 mogelijk. Het는 테 houden 댄 zonder komen 테 zitten 이상 immers beter 톰 세금입니다. IK voel 나 아, ietwat ongemakkelijk는 zoveel 세금 작전 잭은 욕실 후프 DAT이란 echt 조 veilig가 ALS IK 반 menig reiziger heb mogen vernemen입니다 만났다.

메트로 een zalig zonnetje rijden 우리 langzaam Dugubeyazit uit 조합 weg naar 드 grens. 우리 passeren 산 아라 라트 EN voelen 기능 betoverd 문 하르 schoonheid. 어 geen vuiltje aan 드 lucht EN 우리 드에 hebben een 완벽한 zicht 조합 deze bijzondere 버그 죽는 een zeer belangrijke rol speelt (plaatselijke) geschiedenis입니다. 배리는 wordt 드 아라 라트 aanbeden 문 드 Armeniërs 드 verte zien liggen에서 죽는 데 베르그 wrang genoeg vanuit 예레반, wetende DAT het zich 조합 huidig​​ 터키 bevindt을 grondgebied. Natuurlijk moet daar 조합 드 맨 bovendien 저놈 노그 ergens een ouwe schuit onder 드 sneeuw bedolven liggen, achtergelaten 문을 에너지 노아 죽어가 z'n beestenboel 문을 Jaweh werd gematst EN ternauwernood aan 드 zondvloed 콘 ontsnappen 만났다. 드 enige beesten 죽는 wij daar zijn tegengekomen zijn 드 kongals; vervaarlijk ogende herdershonden 반 Koerdische komaf 죽는 기능 랭가문은 드 weg는 gemeen geblaf toejuichen 만났다. Soms worden 우리도 achterna gezeten maar 반지 lijken 테 이었죠 테 zijn 톰 echt 발가락 테 일이. Gewoon lekker fietsertjes plagen, 적 moet toch 와트 ALS een schurftige herdershond.

Eindelijk komen 우리 댄 bij 드 grens aan! Overal Turkse vlaggen EN leuzen zoals "괭이 blij는 hij 죽어 관 zeggen DAT hij een 터크가있다." 드 Turkse staat는 het Oosten waar aardig 와트 minderheden wonen에 vooral relatief 김정일 욕실이 어 tijd noch moeite bespaard 톰 드 Turkse identiteit 에린 테 peperen bij 드 주민 goed wordt 노그입니다. Het 단 저놈 een regio waar 덧셈 조합 드 가리비 반 vandaag 랭 slepende conflicten zich voortzetten EN niet spoedig 더하다 een einde lijken 테 komen입니다. 배리는 Dugubeyazit의 nachts artillerievuur 테 horen af​​komstig 밴 드 아라 라트에 어 tijdens 기능 kortstondig verblijf했다. PKK rebellen 대 het Turkse leger 조 bleek 드 volgende의 ochtend.

Het passeren 반 드 Turkse douane은 een kwestie 반 een paar의 minuutjes했다. Bij het naderen 반 드 Iraanse zijde werd 기능 spoedig duidelijk 와트 기능 테 wachten stond .. LUID geschreeuw, EN weer, 드 하렌 weer이 테 bedekken 욕실이 natuurlijk grote portretten 반 드 애야톨라의 Khomenei 엉 어 echt geen 하르 meer 테 zien의 Khamenei 죽어 scherp toekijken가 zijn을 bezig vrouwen 다이여 드 lucht에 다스. een kolkende 마사 naar voren gedreven waar 우리 uiteindelijk bij een groot hek 더하다 een 중단 komen에서 카오스 alom EN wij worden. 우리 kijken 발가락 괭이 militairen genieten 반 훈 autoriteit EN mondjesmaat mensen 문 het hek toelaten. 메트로 onze fietsen passen 우리 niet 문 드 kleine doorgang EN moeten 우리가 wordt 더하다 het grote hek geopend을 wachten. Eenmaal aan 드 andere zijde worden 우리는 문을에게 een jonge soldaat 톰 onmiddellijk 미 테 komen을 gesommeerd. 우리 verwachten een 클라인 kamertje waar 우리는 een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten 만났다. Waar 우리 terecht komen는 echter erger 댄 DAT입니다. geïmproviseerde rijen geërgerd staan​​ 테 wachten 조합 이니 와트 노그 랭 niet lijkt 테 간 komen에 Een grote 할 waar honderden reizigers. 마사 드에 드 soldaat begint 테 brullen 엉 어 ontstaat een gat. Wij worden는 fiets EN 알 naar voren geduwd EN staan​​ 플롯 helemaal vooraan 만났다. 드 soldaat gaat 음 나중에 드 mededeling DAT 우리 daar moeten blijven staan​​을 만난 terug onze paspoorten vandoor EN komt een paar minuten 만났다. 나 enige tijd beginnen 드 rijen 테 bewegen EN zich 테 hervormen. 우리 hebben geen idee 와트 우리 moeten doen EN mensen 톰 기능 heen kijken의 기능 저놈 만났 vragende blikken aan. Uiteindelijk worden 우리 geholpen 문을 een jongeman 죽는 onze paspoorten overneemt EN uiteindelijk 드 dienstdoende douaniers 조 kunnen 이상 랭 lastig valt DAT 반지 geërgerd een stempel zetten EN wij uiteindelijk 드 grens. Gegroet이란!

Het는 een bijzonder gevoel 톰 단 eindelijk het 토지 binnen 테 rollen waar 우리 hebben gehad 이상 het zoveel이며, onderweg elkaar 오는 andere의 reizigers가 만났습니다. Opeens ligt 어 een nieuw 토지 voor 적은 nieuwe avonturen EN nieuwe verhalen 죽고 적 간 zitten EN onderdeel 간 uitmaken 반 위는 적 구부러진 만났다. 우리는 kunnen 기능 enthousiasme niet bedwingen 욕실 een luide kreet rollen 우리 het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd 테 nuttigen에 데 베르그 AF 톰을 (DE Iraanse keuken denken을 통해 우리도 괭이를 통해 나중에 meer) 만났습니다. 메트로 een volle 마그 fietsen 우리 드 Perzische 호라이즌 tegenmoet ..

Onze eerste nacht brengen 우리 Maku의 문, zo'n 50km 반 드 grens gelegen. Een fraai stadje, niet 테 클라인 EN niet 테 groot, ideaal 톰 geleidelijk aan이란 kennis 테 배 만났다. 드 plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit 아제 리어의 실내 spreekt 댄 저놈 overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het 터키. 드 provincie Azerbayzan - E에 Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het 토지 Azerbeidzjan maar wij bevinden 기능. 이란 데 아제 리어의 vormen naar mijn weten 드 grootste minderheidsgroep (적 hebt hier Koerden, 로리의, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi의 등) EN zijn behoorlijk vermogend 문 드 geografische ligging aan twee landsgrenzen 엉 드 handelsactiviteiten 죽는 daaruit voortvloeien. 우리 vinden een goedkoop hotelletje; 드 zogenaamde "mosafar khane"waar 적 voor een paar 유로의 een soort 반 침대 krijgt (het는 eigenlijk meer een의 판자는 een dik laken EN vier ongelijke poten을 만난 것입니다) EN ALS 적 geluk hebt wordt 적 '의 nachts niet opgegeten 문 드 kakkerlakken.

드 eerste dagen trappen 우리 rustig richting Tabriz alwaar 우리 기능 eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten 우리 ervan 괭이이란 zich ontvouwt; 드 landschappen wisselen 베르겐 (Bergen) AF가 weidse vergezichten를 만난 우리는 hier EN daar kennis 만났 드 ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hi​​er meer 나중 이상) 드 steek 테에서 EN het weer lijkt 기능 NA vier maanden 노그 steeds niet을 배 laten! Het는 plusminus의 15c를 overdag있다 maar의 nachts moeten 우리 기능 dik inpakken 댄 zakt 드 temperatuur 더하다 het의 vriespunt 원하는 een zonnetje가 만났다.

Bij het binnenrijden 반 Tabriz heb IK m'n tweede EN derde lekke 밴드 tijdens 드 여행. Eventjes eerder hadden 우리 een 용접 만났 akelige doornstruikjes 실내에서 een 점심 genoten는 응급실 het een EN ander doorgeglipt입니다. 메트로 een kleine는 vertraging rijden 우리 댄 eindelijk 드 stad binnen EN worden 우리 ALS winnende wielrenners toegejuicht. Helaas이 드 euforie 반 korte duur 우리 deze toch 아, behoorlijke stad에 kunnen onze couchsurf 호스트 niet bereiken EN raken geheel verdwaald 원한다는 겁니다. Het mooie 반이란 DAT 적 적 nooit zorgen hoeft 테 배 wanneer 적 verdwaald raakt입니다. Zodra 적 저놈 maar een ogenblik 적 테 ontfermen 이상도 een verwarde blik tevoorschijn tovert komt 어 onmiddellijk iemand 조합 적 AF 톰 zich. 조 maakten 우리 uiteindelijk kennis은 (zeer uitzonderlijk) EN 기능 uiteindelijk NA 문의 onze 호스트 naar onze slaapplek heeft geloodst 버전에 드 buitenwijken 만난했습니다 een vriendelijke 지역 죽고 저놈 조합 드 fiets 만났다. Tabriz 테 verblijven maar NA의 kennismaking에서 우리 hadden aanvankelijk voor ogen 톰 slechts twee의 nachtjes은 een aantal vriendelijke studenten 죽는 기능 hadden uitgenodigd 톰 bij 암탉 een avondje 테 jammen, hebben 우리 어 노그 maar vijf nachtjes aan vastgeplakt 만났다. 드 belevingswereld 반 Iraanse studenten EN hoezeer 반지 테 lijden hebben onder het juk 반 드 heersers (이란 natuurlijk에 politieke zowel ALS geestelijke alhoewel deze 손 간에 손) 이상 Bijzonder interessant 톰 meer 테 weten 테 komen.

Tabriz dienen에는 een beslissing 테 배 와트 betreft 드 verdere voortzetting 반 드리스. 간 우리 zetten의 문을 쿠르드 naar het zuiden 우리는 테헤란 테 geraken에 드 kust 반 드 Kaspische 지 uiteindelijk 통해 naar het oosten 톰을 koers. 다이 contreien zouden 우리 어 verstandiger aan doen 톰 richting 드 Kaspische 지 테 간에 Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar 쿠르드 maar gelet 조합 드 barre weersomstandigheden. Een 주역 keuze 조 zou 나중에 blijken 실내도 쿠르드 blijft daar 노그 아, liggen voor een 나중에 bezoek.

드 overgang naar 드 kuststreek이 overweldigend됩니다. Enige dagen NA 기능 vertrek uit Tabriz fietsen 우리 EN zien 우리 zowaar hier EN daar een 클라인 bosje bomen에 uiteindelijk geleidelijk aan 드 베르겐. Sinds Oost - Turkije fietsen 우리는 vrijwel 직항 문 woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen 붐 테 vinden입니다. 친구 naast 드 snelweg loopt een kabbelend riviertje EN 우리 zien vele 주민 조합 een kluitje bij elkaar zitten, genietend 반 geïmproviseerde 바베큐 EN vele의 theetjes. 우리 komen vele plekjes tegen 죽는 어 veel aantrekkelijker uitzien EN verder 반 드 smerige weg liggen maar waar geen 킵 테 zien입니다. 희귀 jongens는 Perzen 죽을. 의 벤 IK hier 드 드문 jongen?

우리 stijgen EN stijgen EN komen uiteindelijk bij een 랭 터널 uit. Het landschap는 사귄 groener 댄 eerder maar 노그 steeds이 het een tamelijk dorre boel입니다. een의 정글 zijn의 uitgekomen에 Eenmaal 드 터널 aan 드 andere 칸트 uitgekomen lijkt het alsof 우리. Het는 어 groener 댄 groen이며, klammer 댄 klam EN bijzonder mooie vergezichten이 드 Kaspische 지 aan 드 verre 수평선을 만났습니다. Het doet 내 sterk denken aan 드 omgeving 반 Batumi (조지) maar 저놈 beelden 반 라오스 schieten 문이 m'n이 hoofd. 우리는 blij eindelijk 드 gortdroge landschappen voor een tijdje achter 기능 테 laten EN ALS koningen rollen 우리의 bergje AF 문을 een 젠장 mistlaag het groene 달 zijn ...

드 kust zelf는 helaas niet 조 fraai ALS 드 bergweg ernaar 발가락이다. Het 스트랜드 ziet 어 vervuild EN verwaarloosd uit. 드 여보, 조 heb IK 나 laten vertellen은, 어 niet veel beter aan 발가락이다. '제 moet bijkomen 반 een aan aantal decennia giflozingen voornamelijk 조합 rekest 반 드 소련 Unie. 우리는 een drukke snelweg 문을 젠장 dieselwalmen EN aan weerszijden kijken 우리 uit 조합 gedumpt afval 이상 fietsen. 우리 DAT groene의 paradijs에 echt slechts een paar uur eerder Zaten? Tijdens onze 여행 ergeren 우리 기능 kapot aan 드 laksheid 반 mensen 와트 betreft het roekeloos dumpen 반 afval. veel landen 드 infrastructuur voor vuilverwerking verre 반 adequaat에 IK begrijp DAT는 DAT EN 드 overheid meer moeite moet doen 조합 het gebied 반 verwerking 오는 voorlichting입니다. Echter, 드 버거 잡지 저놈 와트 meer initiatief EN "친선"tonen. Fiets 적 문 een prachtig natuurgebied, komt 어 een 자동 voor 적 rijden EN kiepert 조 een vuilniszak 문 het raam. Triest.

드 avond nadert EN 우리 우리의 kijken 톰 기능 heen은 een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren을 ergens. chaotische mensenmenigte terecht에 een에서 플롯 komen 우리. Het blijkt een speciale 가리비 테는 herdacht worden waarop 드 overledenen을 zijn. 우리 passeren een begraafplaats EN zien uitgelaten 가족 picknicken EN kinderen spelen 조합 드 grafstenen 반 훈 overleden familieleden. IK vind het 아, mooi 톰 테 zien 괭이 드 mensen 조합 deze manier 문의 blijven houden이 훈 dierbaren 만났다. 우리 moeten echter snel verder는 het begint echt donker 테 worden 실내의 nachts fietsen doen 우리 toch liever niet 싶습니다. Eventjes verderop worden 우리 staan​​de의 gehouden 도어 een 사람 죽는 zich voorstelt ALS 드 plaatselijke 시간 강사 Engels EN 밴 zijn studenten heeft vernomen DAT 어 twee의 fietsers는 huis zullen passeren을 zijn. Hij nodigt 기능 uit een voor warme maaltijd, hete의 주수 엉 een zacht 침대 voor 드 nacht. Tsja 위는 wij 톰 zo'n voorstel 테 weigeren를 zijn? Uitgeslapen 욕실 een volle 마그 fietsen 우리 드 volgende ochtend weer verder 만났다. 우리는 160km weg 테 kunnen beuken zo'n을 hopen. 드 바람이 aan onze 칸트 vandaag dus DAT moet 아, lukken입니다. IK vlieg vooruit EN vind DAT alles lekker gaat, zonnetje, 바람 미, swingend muziekje 조합 드 achtergrond .. Totdat IK opmerk DAT 숀 niet meer achter 내의 fietst. 드 verste verte niet에서. 다시 사진 IK besluit 톰 maar도 테 stoppen 엉 een pauze 테 nemen totdat 숀 weer입니다. Het gebeurt 아, vaker DAT 우리는 wanneer의 uit het도 zicht verliezen ivm een​​ kleine reparatie foto의 우리 voor 드 zoveelste keer weer eens staan​​de worden gehouden voor een gesprek을 elkaar. 나 een kwartiertje komt 어 een 자동 naast 나를 어린아이 stilstand은 숀 조합 드 achterbank 만났다. Hij은 aangehouden 문을 een vriendelijke snuiter 죽는 기능 bijna smeekte 톰 toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij 앙 문 테 brengen입니다. "우리는, 무용, 노래, 산에서 등산, 맛있는 음식을 먹고, 당신은 진정한이란! 경험하게 될 것입니다 수있다!"드 afgelopen drie jaar 반 드 weg heeft weten에 EN liet 기능 een boek zien 만났다 referenties 반 negentig eerdere reizigers 죽는 hij를 테 plukken. 이크, een rustdag 관 niet zoveel kwaad NA 알 onze dagen 반 knoeste이 arbeid. NA 됐기 drie nachten zaten 우리 weer 조합 드 zadels EN Onze gastheer 야세르 남구 기능 미 naar z'n gemoedelijk huisje 퇴비 더미 tussen 드 키위 plantages.

이란 드 gastvrijheid은 werkelijk ongelooflijk EN hartverwarmend입니다. 자동의 다이 naast 적 rijden 톰 적 een TAS는 mandarijnen 테 overhandigen (조합 een bepaald 순간 moest IK '제 bijna weigeren omdat IK 알 een paar 킬로 aan 과일 achterop이 zitten했다) een volledig gesluierde vrouw 다이 적 een 손을 koekjes EN bonbons overhandigt, EN 드를 만난 vele uitnodigingen 톰 bij mensen onderweg 드 nacht 문을 테 brengen. "아저씨, 난 그것이 낯선 사람을 좋아하지이고 그것이 낯선 사람이 집에서 느끼고 그가 멀리 자신의 사랑하는 사람으로부터 때 그는 좋은 친구가 알고 있도록하는 것이 중요합니다 알아요." Sommige mensen bij 위는 우리 verbleven kenden가 Engels EN hebben het 조 verwoord을 goed, EN zij 죽는 het Engels niet machtig waren vertelden het의 기능이 훈 warme glimlach EN fonkelende의 ogen 만났다. AF EN 발가락이 드 gastvrijheid een beetje teveel 반 het goede을 wordt. Alles willen '제 voor 적 betalen omdat 적 훈 gast이 목격했다. 우리 hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren 톰 zelf 테 kunnen betalen. "미스터 마르텐하세요, 당신은 내가 망신하고 있습니다 .. 여기에 돈을, 난 "비용을 지불합니다.

Het fietsen 랭가문은 드 kust는 bijzonder의 aangenaam입니다. 우리 hebben vrijwel alle dagen 풍력 미, zacht zonnetje EN het vuil 랭가문은 드 weg lijkt ietsje minder 테 worden (우리의 raken 어 gewoon aan gewend). 나 enige dagen bereiken 우리 Challus vanwaar 우리 드 beruchte bergweg naar Kharaj (30km 열 westen 반 테헤란) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer 조합 een krappe tweebaansweg EN grote kans 조합 hevige sneeuwbuien tijdens 드 겨울. 우리 stijgen geleidelijk aan het는 maar 드 vlakke weg 랭가문은 드 kustlijn 테 hebben gefietst 이상 weer flink wennen 없음 een 주 slechts입니다. 조합 een bepaald 순간 간이 우리 단 echt serieus omhoog 욕실 moeten 우리는 uit 드 kast 헬렌 톰 기능 een weg omhoog 테 beuken을 alles. Gelukkig는 het een doordeweekse 가리비 EN valt het 조합 zich 노그 아, 미는 드 drukte 반 het verkeer을 만난 것입니다. Bij het naderen 반 드 avond neemt 드 가리비의 플롯 een ietwat vervelende wending. tweemaal 갈대는 IK bijna 반 드 weg gereden 도어 idiote의 grappenmakers을 wordt. '제 komen keihard 조합 내 afrijden EN raken 내 그물 niet, maar IK raak 아, 반 데 weg AF EN moet이 opletten DAT IK niet een ravijn inflikker을 goed. een waas een steen oppak 욕실 내 voorneem 톰 bij 드 volgende idioot 죽는 날 그런 뜻이야 flikt een steen tegen z'n koekblik 테 smijten에 IK raak 조 geïrriteerd DAT IK. Gelukkig kom IK onmiddellijk 더하다 inkeer EN realiseer 나 DA​​T DAT toch 아, een belachelijk slecht 계획입니다. IK gooi 드 steen weg EN kom 더하다 het inzicht DAT IK beter 더하다 티엔 관 tellen EN het voorval snel vergeten. Eventjes 나중에 komt 어 weer een 자동 조합 내 afrijden EN IK verlies het eventjes helemaal. plaats daarvan lanceer IK een flinke fluim richting 드 bestuurder에 IK vergeet 더하다 티엔 테 tellen ko 페이지를 참조하십시오. 나중에 Helaas voor 드 bestuurder, EN voor mij 조 zou blijken은 hij zijn raampje 오픈했습니다 .. IK kom onmiddellijk 더하다 het besef DAT IK toch beter 더하다 티엔은 kunnen tellen했다. Het는 weliswaar geen steen maar toch입니다. 나 enige tellen komt dezelfde 자동 een noodgang voorbijgereden EN parkeert 'm recht voor m'n neus 만났다. 어 komt een kerel uitgestapt은 een gezicht 루드 반 woede EN bloeddoorlopen ogen 만났다. 조합 het incasseren 반 een paar의 레이크 klappen에서 IK stap AF EN 선배 나. Meneer loopt echter richting 드 kofferbak EN IK vrees het ergste, misschien이 hij 반 een beruchte familie EN knalt hij 나야는 een dubbelloops jachtgeweer overhoop 톰 z'n eer 테 verdedigen 만났다. Ietwat opgelucht 벤 IK wanneer IK zie DAT hij een 됐네 stok tevoorschijn tovert. het 페르시아어 m'n 변명 aan 테 bieden에 IK probeer, "babakshid babakshid !!!". Helaas heeft DAT weinig zin EN IK krijg een paar 레이크 klappen voornamelijk 작전 m'n dijbeen. 나 mij kort 테 hebben af​​geranseld loopt hij naar m'n fiets EN begint daar flink 조합 로스 테 meppen. Vervolgens komt hij mijn 칸트 weer 조합 maar는 뉴 tegengehouden 문을 z'n vriend 엉 een aantal passanten 죽는 훈 자동차의 aan 드 zijkant 반 드 weg hebben gezet EN mij proberen 테 helpen을 wordt. M'n 침략자 probeert 나 노그 een keer 테 raken maar는 tegengehouden 문 een aantal stevige의 kerels을 gelukkig wordt. z'n 자동 vandoor에서 een noodgang에 Uiteindelijk gaat hij 음. IK 역 노그 flink 테는 반 드 schok wanneer mensen zich 톰 나에게 heen verzamelen 욕실 내 gerust proberen 테 stellen을 뒤흔들 렸다. 드 toestand 반 m'n의 fiets에서 IK 벤 조합 DAT 순간 alleen maar geïnteresseerd. Gelukkig valt het allemaal 아, 미. Een paar schrammen EN m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop는 응급실 een restaurantje EN IK가 verzocht 톰 daar도 테 zitten 톰 bij 테 komen 엉 드 구급차 AF 테 wachten 죽는 onze 칸트 opkomt을 wordt 있습니다. IK vind DAT een beetje overbodig maar misschien 아, een도 een theetje 테 drinken voor 드 schrik idee 톰을 goed. Inmiddels arriveert 어 een 구급차 실내 twee ambulancebroeders komen 조합 내 AF EN beginnen spontaan overal 테 voelen EN 테 knijpen. IK probeer '제 duidelijk 테 배 DAT het allemaal 나르는 meevalt. "나는 오직 내 다리가 좀 아픈 얼룩이 있어요"m'n nek에 waarop IK vervolgens는 geknepen EN gevraagd가 DAT pijn doet의 wordt wordt. "예, 아파, 그게 어때 서요?". 드 ambulancebroeder lacht, IK moet een papiertje ondertekenen EN '제 scheuren 어 weer의 vandoor. 조합 weg naar een volgend slachtoffer DAT도 z'n nek geknepen moet worden 톰 어 weer helemaal bovenop 테 komen에 goed.

숀 inmiddels 저놈 gearriveerd입니다. Hij 지연 ietsje voor 조합 mij 엉 een vriendelijke passant heeft 'm 반 드 weg geplukt EN terug naar beneden gestuurd. 우리 babbelen는 와트 mensen EN uiteindelijk weten 우리 aanbouw bij een nabijgelegen 레스토랑에서 een 연금에 een slaapplekje 테 regelen 만났다. Nadat 우리 와트 hebben gegeten staat opeens 드 vriend 반 m'n agressor ​​voor m'n neus. 심지어 IK 미 naar buiten 줘야해 komen니다. IK 벤 uiteraard behoorlijk argwanend EN vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt 나 DA​​T z'n vriend buiten staat 테 wachten 톰 z'n 변명 aan 테 bieden. Hij은 aangehouden 문 드 politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) '제 hebben z'n 자동 geconfisceerd EN hij 관 rekenen 조합 een fikse straf입니다. Hij verzoe​​kt 나에게 톰 alsjeblieft 드 klacht 드 problemen komt에 테 trekken zodat hij niet에이 드 justitie 만났다. IK GA hier onmiddellijk 미 akkoord. IK 칸 단 아, m'n poot stijf houden EN zorgen DAT hij z'n verdiende straf krijgt, maar het IK vind geen fijn idee DAT 우리가 moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden / familileden을 straks. Uiteindelijk GA IK는 '제 미 naar het politiebureau 만났다. Het 국 여드름 권이 agenten 실내를 열 overstaan​​ 반 드 gehele kliek moeten을 만난 우리는 schudden 엉 een elkaar een 포옹의 geven을 handjes. IK는 lachen zou uitbarsten maar 반지 kijken 나를 만나 aan bloedserieuze koppen에 verwacht DAT 드 snorrenclub했다. IK 잡지 weer een papiertje ondertekenen EN 자, vergeven EN (노그 niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

아돌프 히틀러. godesnaam의 와트 hebben Iraniërs toch은 아돌프 히틀러를 만난 적이 있나요? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. 경의를!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

마르텐

PS. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

a piece from Allison and Chad's blog….cycling friends we met in Istanbul

// December 8th, 2010 // 3 Comments » // Check these out

Meeting of the Minds

Istanbul has a history of being a great crossroads. The ethnic blend of the Turkish people in general is reminiscent of our own country and in the urban center-of-it-all this becomes even more distilled and obvious. Of course, this idea of “east meets west” is heavily marketed and commercialised in a city overflowing with tourists and, following a sojourn through more authentic places, this quickly rubbed us the wrong way. We have learned from living in a tourist area that every such place has a more realistic side where day to day life rolls on and the beauty of banality lies in open display. One day, while eating baklava and watching the throngs of tourists march by, two folks came along and opened the door to such a culture in Istanbul . (Shaun and Maarten)
Because the city is formed on two peninsulas separated by the Bosphorus, it is only natural that so many travellers would make their way through on their way to somewhere. This includes bike tourists who, while relatively few in number, seem to congregate wherever beer and tires are sold. Hence, as we watched two fellow dirtbags looking over our bikes we were quickly able to deduce that they were indeed members of our own far flung tribe. After a brief conversation we were off together for the other side of the straight to an unassuming neighborhood where we would share two days of storytelling, information exchange, and the good natured comeradery that comes from mutual understanding. There are a lot of ways to see the world, only a few of us are doing it this way. This makes our path feel unusual at times in that we get a unique view of the places we visit while presenting a unique sight for the folks we meet. There is also an air of freedom amongst cyclists that does not seem to pervade in the tourist crowd at large. Perhaps this is due to the self sufficiency or the feeling that we are somehow embodying the changes we wish to see in our world… Perhaps. But more so this feeling, this sense of adventure seems to be rooted in the very nature of our endeavor. When we commit to travelling this way, we are making a move that contraindicates obligations, embraces difficulties that conventional vacations are designed to steer around, and in doing so places us at the mercy of everyday people and everyday circumstances. Most of us assume that the banal, the mundane, and the industrial are filled with a timeless beauty that fully reveals itself at the pace of a bicycle. The few walkers we meet (and we do meet them, walking from, say, Paris to Jerusalem) would say that even this is much too fast.
Spending a few days with members of our own mental breed was revitalising. It is always nice to meet others who have cast aside traditionalisms for the sake of life on their terms. The time we shared was filled with laughs, discussions, and fresh ideas. The stuff that good diplomacy is made of; eating smoked muscles on the stairs, washing them down with cold beer, in the company of youth from a legion of nations. The stories of our elders tell us that these moments were so empowering. They still are. This life is timeless………

First bunch of pics of Bursa to Dugubeyazit (way more follows later..)

// November 12th, 2010 // 1 Comment » // travel

more uploaded as of 8th dec.

just click on the PICTURES tab up top

Hitchhikingscool

// November 4th, 2010 // 2 Comments » // travel

We had to wait some weeks to have everything in order for our İranian visas, so we decided to go hitchhiking to Georgia.

The hardest part was leaving Erzurum İ think…we were thumbing (actually petting the dog) on the road for four hours with no rides…only people stopping to tell us we cant hitchhike. We were standing beside a school where we were entertainment for the kids. They began climbing the fence to come talk with us and help us stop cars. They went to get their English teacher because they thought it would be funny for us to speak to her. She invited us in the school and we walked with her. This made a huge riot among the children and 50 of them swarmed around but the teacher got us safely in the staff lunch room where we met other teachers and were given a good lunch. Eventually we made it to Artvin…a beautiful mountain village….and spent the night there with some couchsurfers.

The next morning we hitched out, first getting a ride from an engineer from İstanbul who was working on some dams in the area. He spoke some English so communication was not a problem. He dropped us off after a 30km ride and 5 min later he changed his mind and came back to give us a ride another 40km to Hopa. From there we flagged another car after waiting about half an hour. This guy was cool but didn`t speak like us so communication was lacking sophistication. He was happy to meet us though and called up his friend who spoke English so we could have a translator. He invited us to dinner but we apologized that we had to continue hıtchıng so he left us his number to call him if we come back this way. He took us as far a he could then even flagged down the next ride for us, a big transport truck! This next ride was short because we were now close to the border.

우리는 조지아를 입력! İf you don`t already know… Georgia lies between Eastern Europe and Western Asia, it is bounded to the west by the Black Sea, to the north by Russia, to the south by Turkey and Armenia , and to the east by Azerbaijan. Georgia is an ancient country with history dating back to the 12th century BC and is populated by only about 4.5 million people. There are hundreds of languages in the world but for all of these there are only 14 alphabets, so its pretty cool that the 5 million Georgian speakers own one of these alphabets, mkhedruli, which has 33 letters and makes me totally dizzy. Georgia was attacked by the Red army in the 1920`s, fought with the soviets against the nazi`s in WW2, and remained under soviet control until they declared independence in 1991 after the collapse of the soviet union. But in 2008 war broke out again between Georgia and Russia over some Georgian territories under Russian occupation which Russia sees as İndependent countries. But despite this almost all Georgians İ talked to have nothing against Russian people, they only dislike their government and know that the people have little to do with it, they just want to live in peace. İm sure other countries could learn a thing or two from the Georgians.

So İ spent about 2 weeks in Georgia, most of that time in the capital Tbilisi where İ met a lot of great friends. First we stayed with George, an old friend of mine, and drank a lot of cheap beers and wine, and eat tons of great food. George is crazy and it ws great to meet up again. Then Maarten took a visit to Spain and İ moved in with some friends İ met in a park one afternoon. These folks took great care of me and though communication was sometimes pretty shitty İ felt like we were family. İ was almost convinced by them to stay living with at their place in Tbilisi, but my ass belongs to the road and my wheels have to keep rolling. İt was sad to leave but İ`m sure İ will be back in Georgia again in the future.

To Maarten`s surprise İ was still hanging around Tbilisi when he returned from Spain and we were able to hitch out together. Driving in Georgia is a pants shitting expirence. İf you follow the traffic rules other drivers will have no respect for you, rules are for people that don`t know how to drive. It seems the rule is the biggest vehicle wins. Having your hands in the 10-2 position is never an option, not even for bus drivers, because one hand is used only for lighting a smoke, changing the music, or honking the horn. And most important….you never pass the care in front of you unless you see oncoming traffic less then 500m away.

Our first ride took about one hour to catch, this after many people coming to us saying it wasn`t possible to hitchhike, nobody will stop and we have to take a bus. But someone did stop…a Turkish trucker going our way pulled his rig over and we hopped in. Slowly our small Turkish vocabulary returned to our hungover brains. This guy gave us a ride only about 110km then had to stop for the night so we were left at a gas station in the middle of nowhere. We tried to hitch further but it was already pitch black and the drivers couldn't see us until they were too close to stop, and the gas station was not very popular, so we decided to camp out around back. THEN….it was realized that my dumbass forgot my mandolin back in Tbilisi! S**T!!! İ couldn`t leave my baby behind so Maarten joined my on a 2 euro bus ride back to the big smoke….

Back to square one. We gave hitching outta Tbilisi another shot, it worked the first time so we knew it could be done though many more people again said we have to take a bus. A few hours passed bye along with the few thousand drivers that wouldn`t pick us up, blowing bye us like stones flying from a slingshot on mars. One guy stopped and offered to take us to the bus station and pay for our ticket, but we stayed true to the way of the road. And finally an old guy with a few teeth and rickety old van stopped for us. He was rolling on about 300km our way and we bumped along the road with him…as you might imagine there was not too much conversation between us but we enjoyed the music on his cassette tapes. At one point the man stopped at a small road side market to talk with a farmer. Upon leaving we got stuck in deep loose gravel and had to push his van out in the poring rain. We rolled on into the night until it was the end of the line for ol farmer Joe, he dumped us out on the road in front of a cop shop in case we needed a place to sleep out in the middle of nowhere.

We put our thumbs out in the cold night air and the first cars stopped…a lawyer in shiny fast car. He spoke Russian so Maarten used what he knows for conversation. The friendly dude brought us 40km to a town close to our destination, then İ guess he felt bad for us because he decided to go out of his way to bring us the extra 15 km to Batumi after buying us some drinks. We found a place to crash for the night and in the morning we crossed the border back into Turkey and put our thumbs out again. İt was a beautiful sunny day and beside the Black Sea a man pulled over his pıck-up truck to give us a lift into Hopa. From there we found the road heading east to Artvin, were refused a lift by a trucker just pulling out and waited about 5 min for our next ride from a young couple, Englısh teachers, heading home to Artvin. 70km later, after passing by the trucker, we were dumped out on the road surrounded by giant mountains to be picked up again a few hours later by two toothless farmers in a dirty old truck. They forced me at gun point to play them a song, good thing İ went back for my mandolin! They flew us around the steep mountain roads with stunning views of valleys. rivers, and snow-capped peaks, then left us on the side of a dusty mountain road. 40 min and 4 cars passed by the time a young geologist from Ankara picked us up in his new sporty pick-up. Conversation was understood and we rocked out to his good taste in music.

Night came early ( 5pm) when we were dropped off at the road to Erzurum where we waited 3 hours in the cold and dark mountains for our next lift. We were also joined by a young Turkish dude hitching to Erzurum so now we were three. Eventually a food delivery van stopped for us. Our new friend hopped in the back of the van with no windows and bounced around back there in the dark for an hour and a half. Maarten and İ sat up front crammed in next to the two delivery guys in their late 30`s. They fed us pears and shared continuous elementary conversation as they were very interested in our favorite football ( soccer ) players. Maarten was renamed Ricky Martin and forced to make numerous prank calls to the guys buddies. Finally after a lifetime of closely smelling the one dudes terrible bo we arrived back home with our bikes in Erzurum.

Now…hitching is over for me…for a while anyway.

We are 30km from the İranian border today, in the town of Doğubayazit, shadowed by Mount Ararat. We spent an extra day here because İ lost the bolt for my front break cable and thought it better to find a bike shop to get a spare bolt, then to cycle in the mountains without breaks. Or maybe we are just lazy and want to bum around more. Either way…tomorrow we shall cross a new border!

숀