רכיבה על אופניים הוא מגניב

נפאל

/ / אוקטובר 5, 2011 / / אין תגובות » / / על

בסביבות 2:30 אחר הצהריים חציתי את הגבול לתוך הודו נפאל לאחר שעזב את העיר Gorakhpur תחת הירח המלא הבהיר זוהר ב 4:00 בבוקר ורכיבה על אופניים עד NH29 כדי בעיירת הגבול Bhairahawa. האדמה סביב NH29 הוא פשוט מאוד שטוח שבו שדות אורז ושדות מלאים דגנים מגדלים, וככל שאתה ליד הגבול לנפאל תחילתו של רכס ההרים הגדול בעולם לאט נגלה לעין, וזה יכול להיות מפחיד מאוד כאשר להגיע לבד על אופניים, מתוך כוונה של רכיבה דרכם אל לב הארץ. לראות המתאר שלהם באוויר הכפרי מעורפל רץ צמרמורות במעלה עמוד השדרה שלי, למרות שזה יהיה היום 40 מעלות. לראות מה מצפה לי, לדעת את העבודה שאני צריך לעשות לטלטל אותו כל הדרך אל קטמנדו ומימוש אי הוודאות של העתיד עשוי פעימות הלב שלי עם אדרנלין ואני לא יכול לחכות כדי לחקור את הארץ החדשה.

מעבר דרך הצד ההודי של הגבול יכול להיות מבלבל אם אתה מתגעגע למשרד מסומן קטן בצד של רחוב הומה אדם, רועש, מאובק, שבו אתה צריך לחכות 10 דקות לצורך העברה איטי, גבר כרסתן, משופם ההודי לשים חותמת יציאה בדרכון שלך לפני שומרים חמושים אתן לך לעבור. אם אתה חוצה ברכב או באוטובוס אתה יכול לצפות לחכות שעות בפקק תנועה. אני שמח להיות מסוגל להתגלגל במהירות על האופניים שלי אריגה סביב משאיות ומכוניות גדולות, כי יש לשתף את שני נתיבי תנועה עבור כל הולך לשני הכיוונים. המעבר אל הצד הנפאלי אתה צריך למצוא דוכן העלייה לקנות הויזה אלא אם כבר סידר מראש 1 על השגרירות הנפאלית. אשרת עולה 40USD במשך חודש אחד, ניתן להרחיב עד 3 חודשים במשרדי ההגירה ב Pokhara ו קטמנדו. שלא כמו רוב קציני ההגירה (בעיקר בריטים) האיש ביול הויזה שלי היה ידידותי ומחייך. הוא הראה את דאגתו באשר לשאלה האם אכלתי משהו לארוחת צהריים, אם אני רוצה תה או קפה, ואם היה לי מקום לישון באותו לילה. אני ירד על ההצעה צהריים פנים ואמרתי לו אני רק מחזור עד שאני מתעייף ואז בתקווה למצוא מקום טוב לישון בעיר הגדולה הבאה. החלטתי להמשיך לרכוב עוד 25-30 ק"מ לעיר Butwal סיום יום חופש עם 125km רכב על אופניו. כמו הורדתי את הכביש שמתי לב לאנשים להיות עליזה יותר בהודו יש כנראה הרבה פחות זבל לכלוך הקרקע וכבישים.

הטרקטור הגיע רוכב אלי מאחור עם 3 חבר 'ה על 17-22 שנים שנסעו אותו לובש רוק של טי ומכנסי ג'ינס קרועים. כשרכבו על פני תפסתי על גבו של הטרקטור ביד אחת ולתת להם למשוך אותי יחד ב 35km/hr. כשהם ראו אותי הם התחילו לצחוק ולהריע אותי כמו שהם לקחו אותי רוכב כ 15 ק"מ לפני שהם חייבים לפנות לכיוון אחר. לאחר גילוי זה, כל פעם שהייתי בר מזל מספיק כדי להיות טרקטור להעביר לי לעלות אותם תלולות, צרות, כבישים הרריים נאחזתי מסוכנת להפסקה הגיע גם עבור כמה ק"מ. אף אחד לא היה אכפת או לדאוג לבטיחות שלי. אני אוהב את הארץ הזאת.

Butwal טמון בבסיס מאוד של ההימלאיה בקצה הצפוני של העיר בדרך Pokhara כבר מתחיל עולה על גובה 10-15% שלא מרפה לפחות 20 ק"מ. בעיר יש כל מה שאתה צריך זמין לפני שאתה מתחיל רכיבה על אופניים בהרים, ויש מכונות כספומט, בתי קפה אינטרנט, חבורה של מלונות ציפ לבחירה. התגלגלתי לתוך העיר על 17:00 מותש, חם, מריח כמו אני רק באופניים 120km בחום 40 מעלות 3 ימים רצופים, שהוא ריח שונה מאוד קשה להשיג. מצאתי את המלון לחייב 700 רופי ללילה (כ -10 דולר), אשר לא היה זול נפאל 5 דולר על התקציב היומי שלי אבל זה היה המקום צונן עם חדרים נקיים גדולים ומרפסת מעל מחפשים את מרכז העיר עם נוף בהרים, והייתי עייף מכדי להתעסק לחפש בעיר את המחירים הטובים ביותר, התחלתי להרגיש לא טוב והיה מרוצה רק להיות מסוגל לאכול, להתקלח ולנוח הגוף המותש שלי למשך הלילה לפני שנתייחס צפון 200km ל Pokhara. מעבר לכביש מהמלון שלי ישבתי בצד של העם רחוב הצופים בארץ חדשה ואכילה 50cent צלחות של ירקות אטריות מטוגנות ממוכר התיידדתי איתו, ואז הלכתי לחדר שלי התעלף למשך הלילה.

למחרת החלה 4:00, הייתי צריך לעשות הרבה רעש במלון כי הדלתות היו נעולות, והייתי צריך להעיר מישהו לתת לי לצאת. זה עדיין היה חשוך לגמרי כשהתחלתי רכיבה מחוץ לעיר, אז ההרים החלה! הדרך היתה קשה מאוד עם הרבה אבנים ובורות רפויים ובהתמדה העלאת הביא אותי אל תוך עננים ערפילי שהחל לרדת גשם עלי כמו רעם הרעים ואת הדהד מן ההרים דרך העמקים. כשהשמש עלתה בתוך חצי שעה של רכיבה הייתי ספוגה לחלוטין, אחרי הכל זה היה עכשיו העונה הגשומה, אבל למרות הגשם הטמפרטורה עדיין באמצע שנות 30 של והתייבשות עדיין נושא בטיחות גדול.

בין Butwal ו Pokhara אין ערים גדולות רק כפרים קטנים ונופים מרוחקים. צמחייה טרופית עבותה גדלה בכל מקום גבעות ועמקים, קבוצות גדולות של קופים אפשר לשמוע צמרות העצים ועוד רבים רץ מולי כמו שאני רכיבה על אופניים שלום. כל 500 מטרים או פחות עוברים מפל, חלקם עם חורים עמוקים שחייה וכמה נקי מספיק כדי לשתות. מילאתי ​​בקבוק מים שלי הרבה פעמים לצד הכביש מים זורמים מצד ההר. גבעות ועמקים שם הם מאוד לניקוי לעומת הודו ומדינות שכנות אחרות, האשפה לא הרבה ניתן למצוא על ידי בצדי הדרכים או בנהרות וביבשה הוא טרי וירוק, אתה כמעט מצפה לראות גמדים ומעבורות קופצים מתוך צמרות והפעלה באמצעות גבעות דשא. למרות בגבהים הנמוכים הטמפרטורה היתה באמצע שנות ה 30 של פסגות ההרים עדיין לבן בוהק עם שלג קרחונים עושה זאת יפה על הגבעות הירוקות מתחת שופעים.

הפסקתי בכפרים קטנים שבהם אנשים היו ידידותיים בדרך כלל מחייך לקנות אוכל ומים. מחירים בנפאל הם קצת יותר יקר אז בהודו אבל בדרך כלל יש פחות אנשים שמנסים לקרוע אותך גם אז כנראה זה עובד גם. בכפרים קטנים בדרך כלל אני משלם בסביבות 200-300 רופי (2.50 $ - 4) עבור לינה פשוט, אבל בדרך כלל נקי, איש עם חדר אמבטיה פרטי. הכבישים בנפאל הם קטנים אחת הדרכים נתיב מתפתל ומסתובב יחד צוקי הרים תלולים אבל אין תנועה רבה מלבד על הכביש בין Pokhara ו קטמנדו ולכן אין זה מסוכן מאוד כאשר אתה עוצר להפסקה ייתכן אפילו קצת שקט ושקט כדי לעזור לך להירגע, להקשיב לטבע ומפלי מים, ולקחת בנוף הררי יפהפה סביבך. אם אתה רוצה לישון מחוץ למקום יש הרבה מקומות אפשריים להקמת אוהל או תלוי ערסל שלך.

ביום 4 שלי רכיבה על אופניים בנפאל, חולה כמו כלב עם חום גבוה, כמו שפעת סימפטומים (רעיון לא רע להיות רכיבה על אופניים בשלב זה, לא לנסות את זה אלא אם כן אתה צריך) הגעתי Pokhara, עיר תיירותית מאוד אבל עדיין קר מאוד בחוץ הרבה פחות עסוקה, האפוף ערפיח, ורועש אז קטמנדו אז זה לא מקום רע לבלות 4 או 5 ימים ולהשתמש בו כבסיס לעשות קצת טרקים בהרים הסמוכים אנאפורנה ושטח לשימור. Pokhara גם ליד Phewa האגם שבו אתה יכול ללכת על קיאק לשחות, או קאנו, טיול, או פשוט להירגע באחד מבתי הקפה והברים רבות לאורך החוף.

רכיבה על אופניים בכביש 350km מ Pokhara לקטמנדו הוא קטע קשה לא חלשה בלב. זה הכביש העמוס ביותר בארץ אז זה מלא עשן שאיבה משאיות ונהגי מכוניות מטורפים אז אתה צריך להיות קצת זהירים יותר. לא רק זה, זה גם נסיעה די קשה מלא של הרים תלולים כדי לעבור על אשר יחד עם חום הקיץ יכול לנקז את האנרגיה שלך ואת הנוזלים מהר מאוד כדי להיות מוכנים ולהביא הרבה מזונות בעלי אנרגיה גבוהה כמו חמאת בוטנים ופחיות של שעועית! הדבר היחיד שממש תפס לי את העין על הכביש ורוב הכבישים בנפאל היו אלפי צמחים הגדלים מריחואנה בכל מקום. ראיתי 10 גבוהים רגל סמים צמחים הגדלים על מדשאות עמים הקדמיות ואפילו גדולים יותר בצד הדרך. לפעמים אני רכיבה על אופניים בכביש עם עציצים מבצבץ מתוך הכידון שלי, מעשנים לאכול ביסים של המבאישה הזאת ההימלאיה כוש. ראיתי פשיטות של המשטרה על חוות שבהם שוטרים שם עוצרת מאות צמחי מריחואנה ולשרוף אותם או לשים אותם במשאיות אבל אני לא רואה מה הטעם של זה שכן אין שום דרך שהם יכלו להיפטר מכולם. זה חסר סיכוי עבור השוטרים אי פעם חושב שהם יכולים לנצח את המערכה, האיסור על מריחואנה הוא פשוט בורים לכל ממשלה לכפות, זה לא עובד, ורק גורם ליצירת פשעים רבים יותר כדי להכניס אנשים חפים מפשע מאחורי סורג ובריח. שלא כמו סמים, טבק, אלכוהול ותרופות אשר להרוג מאות אלפי אנשים בכל שנה, מריחואנה אחראי על מקרי מוות בעולם 0 רחב בכל ההיסטוריה.

50 ק"מ שעבר לקטמנדו כאן העלאת מקבל מטורף לגמרי, זה ממש מכנסיים-במיץ עגבניות. הכביש הוא לפחות בגובה 20%, והוא לא מרפה עד שמגיעים לפסגת ההר ומתחילים לרכוב לתוך עמק קטמנדו. אפילו משאיות טיפוס זה יכול ללכת רק על 5-10km/hr. כולם דיברתי אמר לי לא לנסות מחזור זה רק לתפוס טרמפ על משאית, או לתפוס אוטובוס (אשר עולה רק כמה דולרים לזוג), אבל אלה היו אנשים מן הסתם גם להגיד לי שאני לא יכול מחזור מ הולנד לנפאל, אז בחרתי הכאב על הנאה שרפתי את כל האנרגיה שנותרה שלי (וזה לא היה הרבה) והתנדנד דרך העננים למעלה, ואז למטה אל העמק כדי האפוף ערפיח קטמנדו שם והעיניים שלי צרבו אדום מן האוויר את כל זיהום. קטמנדו היא לא ממש מקום שאתה רוצה לבלות יותר ואז, כמה ימים, אם כי. זה מזוהם למדי, רועש וצפוף, עם הרבה בעלי חנויות שמנסים להתמקח ממך כסף, ותיירים עם מגפי טרקים יקרים ובודד מדריך ספרים תוהה כדור הארץ סביב מבוך של רחובות מבט אבוד המום.

רציתי להמשיך אופניים לתוך טיבט וסין אבל בערך באותו זמן הגעתי לנפאל הממשלה הסינית סגרה את הגבול של אנשים החוצים דרך היבשה מנפאל לטיבט בשל המתיחות שם בין שתי המדינות. הדרך היחידה לעבור באופן חוקי היה לטוס, לא הייתה לי ברירה, ואני הייתי מעוצבן. עם קטע רכיבה על אופניים, החלטתי לקחת פסק זמן, לחסוך כסף עוד קצת, ואז לנסות איכשהו לחזור למקום שבו השארתי את ולהמשיך להתגלגל. הו, לא מסע לא נגמר! אחרי עוד כמה באסיה עדיין יהיו בצפון אמריקה לכבוש, ואולי גם בדרום אמריקה ..... לאחר מנוחה קצת רגיעה צריך הרבה ואני אהיה מתגלגל שוב בקרוב, ואני מקווה מארטן גם כן.

שון

קיץ אינדיאני

/ / ספטמבר 9, 2011 / / אין תגובות » / / על

השבועות האחרונים שלי בהודו היה קריר 40 מעלות צלזיוס ימים שהיה קשה לעשות שום דבר אחר אבל מנסה להתקרר ולאכול הרים של אבטיחים 25cent, כך שלא היה כל כך עצוב לעזוב. דרך אוטר פראדש רכיבה על אופניים היתה אנרגיה ניקוז בגלל החום הקיצוני אבל הנוף היה שטוח לגמרי אז אני עדיין מסוגל מחזור על כל יום 100km. מאז אופניים ב -40 מעלות בשעות אחר הצהריים היה קרוב להתאבד, הייתי מקבל יוצא מהמיטה בשעה 3:00 בכל בוקר ולהיות מתגלגל על האופניים שלי עד 04:00 כדי שאוכל לסיים ימים +100 שלי ק"מ לפני 12:00. אני מצפה להגיע בהרי נפאל שבו דמיינתי באוויר כדי להיות טרי יותר מגניב. אני שמח נסעתי להודו, ואני שמח שגיליתי את הארץ באופניים, אבל אם היית שואל אותי אם הניסיון שלי היה טוב או רע הייתי מוצא את השאלה שלך קשה לענות. הודו באמת יכול להיות מבלבלים את המוח במקום זה יכול לקחת לך כמה תקופות חיים כדי באמת ללמוד ולהבין. זה כזה ארץ גדולה ומגוונת שאי אפשר להכליל. רוב החוויות שלי היו טובות ואני מודה לאל על, ועל שנתן לי את היכולת לנסוע ולראות ממקור ראשון את מה שהעולם באמת רוצה לפגוש את כל האנשים הטובים שפגשתי, אבל גם יותר מפעם אחת בהודו עשיתי ניסיון או עד כמה נעימויות אשר מצויים לרוב ברחבי העולם, כגון דעות קדומות גזעניות, הטרדה מינית מילולית של נשים, חוסר המשותף של נימוס, והתעלמות מן הסביבה, ברוב המדינות למרות שאני רוצה אני מוצא את זה קשה לשכוח. אבל אלה הם רק היבטים קטנים בעולם הגדול אנו חיים, היא נגרמת על ידינו וכך ניתן לשנות אותנו.

אני לעולם לא רוצה לחזור להודו? אני ממש לא בטוח. עם אוכלוסייה של יותר מ -1.2 מיליארד דולר, הודו היא מדינה היא שיש קשה מאוד להתמודד עם והתאמת לאוכלוסייה מסיבי הגידול המתמשך באוכלוסיית. ההערכה היא כי אוכלוסיית הודו תעלה של סין ב -20 השנים הבאות או פחות, עוברים 2 למדינה המאוכלסת ביותר 1 בעולם, ו - עדיין אין דור תשתית או כוח להתמודד עם הדרישות, וכך הורסת בעקביות את הסביבה ולעזור ליצור פער גדול בין עשירים לעניים. הרגשתי שאם אני לא נוסע לשם באמת להקלה על בעיות אלא רק מחמיר את מצבם. במדינה עם ניהול פסולת עני מאוד זה הרבה יותר קשה להיות "ידידותי לסביבה". לפעמים אני נשא אשפה פלסטיק אחרים מארוחת הצהריים שלי על 100'km לפני שאני נמצא פח אשפה כדי לשים את זה (לשכוח מיחזור זה) רק אחר כך לראות מישהו שיבוא לרוקן יכול גדת הנהר לתוך תעלה סמוכה או.

אם אני חושב על הודו, אני מתאר לעצמי שזה יהיה מודל כיוון שכל העולם עומד בראש זה לא נראה טוב לעתיד שלנו. אחת הבעיות הגדולות בהודו זה יכול להיות השלכות על שאר העולם היא מחסור במים. עכשיו מיליוני אינדיאנים אין גישה למי שתייה נקיים, והמצב רק מחמיר. ברשימת 122 המדינות המדורגות על איכות מי שתייה ראויים לשתייה, מדורגת הודו 120 נחותה. על פי הערכות של הבנק העולמי, בהודו, שלשול ממים מזוהמים לבד גורמת יותר מ -1,600 מקרי מוות מדי יום, זה אותו דבר כאילו שמונה 200 מטוסים מסחריים אדם התרסק אל הקרקע בכל יום ויום! הביקוש למים של הודו צומחת בקצב מדאיג כמו האוכלוסייה גדל. הדרישה הגוברת הכלכלה שלהם גוברת על אספקת המזון בקטע של הודו מים אפילו רזה יותר. שינוי האקלים יכול לצמצם את אספקת המים מגיע גשם וקרחונים האכלה נהרות רבים של הודו הם מתכווץ במהירות. כאשר הביקוש גובר על חקלאות מים לספק יותר ויותר בכל שנה, הודו עשויה להתמודד עם יותר בעיות של מחסור במזון גם כן.

אבל משבר המים של הודו היא בעיקר בעיה מעשה ידי אדם. האקלים של הודו הוא לא יבש במיוחד, יש להם עונת המונסונים ארוך יש הרבה נהרות ומי תהום. ניהול אנושי מאוד, חוקים ברורים, שחיתות ממשלתית, הפרטה, פסולת תעשייתית ואנושית גרמו רוב הבעיות ועשה מה מים זמין כמעט חסר תועלת בשל כמות גדולה של זיהום. כי אנשים גרמו ביותר של המשבר, על ידי שינוי הפעולות שלהם ואת דרך חשיבתם על מקורות המים, יש להם את הכוח למנוע מחסור במים, וזה אומר שיש עוד תקווה. הם חייבים להתחיל לעשות שינויים חיוביים, להתחיל שימור מים, לעמוד נגד ההפרטה, להחרים בקבוקי מים, מתחילים לקצור יותר מי גשמים, לטיפול פסולת אנושית, חקלאית ותעשייתית, סכרים לעצור בנייה לווסת כמה מים ניתן להסיק מתוך האדמה . זה יהיה צעד גדול לקראת עתיד טוב יותר.

לגבי נסיעה להודו על אופניים, אני חושב שזה טוב לחוות פעם אחת בחיים שלך ... אבל רק פעם אחת. זה מטורף. תנועה יש רועש להפליא שפוי. כולם כל הזמן צפרו ואת עור התוף של רוכב אופניים יכול בקלות להתפוצץ לתוך הבלגן דמים. משאיות גדולות ואוטובוסים באופן קבוע לשאוף עשן חם, שחור העיניים בפנים את הריאות, ועל כל יום אתה מסתכל למוות בעיניים כמו משאית גדולה מגיע רועם כלפיך וכלפי התנועה הנגדי בעת שעבר מכוניות ומשאיות בפינות עיוורים. זה נורמלי. יש באמת לא חוקי התנועה רבים אחרים אז "כל החללים הריקים יש למלא" "תמיד רועמת הקרן שלך" ו - "הרכב הגדול ביותר מנצח", אז רוכבי אופניים תמיד לאבד את הקרב. למרות מימוש קבוע של תמותה שלך יכול להיות דבר טוב, רכיבה על אופניים בהודו יכול לגרום לך לתהות אם באמת הוא רכיבה על אופניים כל מה בריא, אבל אז אתה זוכר שאם כולם רכיבה על אופניים אתה לא צריך את הרעש, התנועה , ועשן שחור חם בפנים.

אבל היו גם ימים שבהם פרות וקופים היו התנועה רק כדי להתחמק בדרכים שקטות דרך הצד המדינה זורחת או לאורך אינסופי, נטוש חוף חולי לבן, תחת כפות מפוקפקים, רוח חמימה על ריח מתוק הגב עם שלחו פרחים ועצי פרי, מתגלגל דרך כפרים, סקרנים ברכה עם ילדים רצים לצד אתה מחייך ומנופף. רגעים שבהם הזמן נעצר כאשר אתה תופס את עיני זר אדיב אתה משתף הבנה. מפה, מדריך פחות פחות בידי הגורל, בלי לדעת בדיוק לאן הדרך ייקח אותך ואת מי תפגשו בכל יום. ברגעים אלה, כאשר אתה זוכר מה הוא הכל על החיים ולמה את עושה מה לעשות שלך. הרפתקאות וחופש ממלא את הנשמה שלך כמו שאתה לשבת ולשתות מיץ קוקוס מרענן, להקשיב ולראות עולם מוזר סביבך.

שון

דרום רכיבה על אופניים

/ / יוני 7, 2011 / / אין תגובות » / / על

להחליט לאיזה כיוון כדי לעבור בין הודו, משהו מושך אותי לכיוון Kanyakumari ומשום מה הרגשתי שאני צריך ללכת לשם לבדוק את זה, אז אחרי רכיבה על 1200 ק"מ של חופי דרום מערב דרך גואה, קרנטקה, ו Kerela (החלק האהוב עלי של הודו) קאט, בי aka Woonicorn כחול, הגיעו Dervla ואני טמיל נאדו ו Kanyakumari. לא הרבה אנשים בסופו של דבר לנסוע לשם כי זה קצת מהדרך שאני רחוק בדרום ... בעצם זה הוא נקודת דרום ביותר של הודו, בסופו של תת היבשת.

Kanyakumari היא עיירה קטנה במדינת טמיל נאדו. אחת הסיבות שנמשכתי היה על הים. זוהי נקודת המפגש של 3 גופי מים ... הים הערבי, ים של בנגל, לבין האוקיינוס ​​ההודי, ואני הרגשתי צורך להיות בתוך המים של הים 3 בבת אחת. למרבה הצער חלק מהקסם של המקום אבד לי שכן, כמו ברוב המקומות בארץ, לא היו פחי אשפה אפשר למצוא כך שלא היה הרבה זבל מסביב לחוף הים בעיר, פסולת פלסטיק בעיקר, וכמובן אפילו ראיתי אנשים זורקים בקבוקי הפלסטיק שלהם לים. כמו כן, עם המוני תיירים הודים היה קשה למצוא מקום בשביל קצת שקט ושלווה, אם כי בסופו של דבר מצאנו מקום טוב להירגע. המבקרים הם בעיקר Kerela, שבאים לראות את השמש זורחת יפה שקיעות (בחודש אפריל תוכלו לצפות בשקיעה ועליית הירח באותו זמן), לבקר בעמאן Kumari המקדש המוקדש לאלה פרוואטי בתולה אשתו של שיווה . גם למשוך אנשים הוא הזיכרון רוק Vivkananda נבנה בשנת 1970, המהווה את פסל של טהירוולוור הטמילית Saint-המשורר, מי הוא המחבר של Thirukkural, שיר המורכב של 133 פרקים! לכבוד זה הפסל שלו היה בנוי 133 מטר, הוא אחד אנדרטאות הגדולים ביותר באסיה.

העיר היתה מקום נחמד להסתובב במשך יום או יומיים והאוויר היה מרענן מאוד לעומת האוויר הלח של רוב דרום מערב החוף. הרוח Kanyakumari תמיד נושבת חזק שמר על קור רוח מן הים. זה השתנה ברגע הכביש צפונה דרך מרכז טמיל נאדו. 1 20-30 ק"מ של רכיבה על אופניים היינו באמצעות חוות טורבינות רוח ענקיות, גדולות ואז ראיתי בשום מדינה אחרת, כך הנסיעה היתה נעימה כי לא היה עדיין רוח מרענן מכיוון מעל בסוף טווח הגהאת ההר המערבי , אבל זמן קצר לאחר מכן הרוחות מגניב נעלמו ואנחנו נותרנו רכיבה על אופניים דרך נוף יבש, מאובק, חם שם הטמפרטורות הגיעו אל 40 זה זמן קצר לאחר 10:00 מייבש את הזיעה מהעור שלך ברגע זה יוצא של הנקבוביות . יום אחד רכב על אופניו על 100km ב -43 מעלות, מזל גדול שלא סובלים ממכת חום ותשישות.

אם אתם מתכננים לפגוע בהודו עם האופניים שלך, אני ממליץ על ביקור בדרום. אוכל לאכול עם הידיים את עלי הבננה זול מדהימה, החופים הנטושים ארוכים או תיירותי חופים צפופים נמצאים בכל מקום, והאנשים בדרום נראה ללכת על קצת יותר בקצב איטי יותר, לדעתי הם יותר רגועים בחזרה, ידידותי, מסביר פנים אז בחלקים אחרים של הודו.

עכשיו, בצפון במדינת אוטר פראדש, נפאל מתנשא ממעל ועל המסע ממשיך הלאה בהמשך הדרך.

שון

תיקון אופניים בהודו

/ / אפריל 19, 2011 / / אין תגובות » / / על

הודו מלאה אופניים, כמעט בכל מקום שאתה הולך אתה כנראה למצוא אנשים רוכבים על אופניים. אבל האופניים האלה הם כל אחד מהירות, זולות, אופניים ישנים עשויים בדרך כלל בסין. אז אם יש לך אופניים עם הילוכים זה יכול להיות קשה מאוד להשיג כל חלקי החילוף שאתה מחפש, למעט בערים הגדולות שבו ייתכן שתוכל למצוא חנות אופניים טובה. עדיף להיות מוכנים ולהביא את כל החלקים שלך איתך.

יש לי הרבה חלקי חילוף איתי, אבל דברים בלתי צפויים בכל זאת תמיד יקרה וחלקים עלולים להיפגע או שבור. אז אתה חייב להשתמש בתחכום כדי לפתור את הבעיה. זה קרה לי על אופניים ביום הראשון שלי בהודו .... בורג שחרור מהיר להחזיק הגלגל האחורי שלי נשברה בסוף ואת אגוז מחזיק אותה במקום נעלם. לא מגניב!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Dam! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Fun times! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

שון

אירן

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

למרבה הצער הודו נתנה לי ויזה רק 3 חודשים. סמכתי על חודש 6 1 כדי שאוכל לקחת את הזמן שלי כדי לראות את הארץ שאנטי שאנטי באופניים. בגלל זה הייתי צריך לשנות את התוכניות שלי קצת ובהחלט לא על ידי מנסה לסחוט אותו כל פרק זמן קטן יותר. יש לי שקל מסלולים ואפשרויות, אבל בסופו של דבר התיישבו על יורד קצת ואז ישר צפון לנפאל. זה אומר שאני צריך לוותר על הרבה מקומות אני בתחילה תכננו לבקר אבל צורך למהר משהו שאינו תואם את האופן שבו יש לבצע בהודו ..

שון ואני לצערי נאלץ להתפצל. בשל הבלגן הביורוקרטי הנגרמת על ידי ממשלות האמירויות וקנדה הוא נאלץ לחזור לקנדה שוב כדי למיין את החומר. אם הכל טוב הוא יקבל להודו בטווח של חודש מרץ. אני עצמי טס להודו כבר חודש וחצי. למרבה הצער לא הצליחו למצוא את הספינה שיכול לקחת אותי מדובאי להודו. כנראה יש משהו לעשות עם המכס ההודי לא לקבל נוסעים המגיעים על שאינן מסחריות (כמו ספינות משא או בדאו הישן למשל) בכל אופן, אני כאן ושמח!

בתחילה תכננתי לטוס מומבאי ומשם הייתי ראש מטה דרום. כאשר התברר לי טיסות לגואה יהיה רק ​​חלק קטן יקר יותר, התחלתי לחשוב מחדש על המסלול שלי קצת. טיסה לגואה פירושו התחלה רגועה מאוד, אין כאוס תנועה מיליוני הודים סביבי שגורמים לי ללכת לוקו ביום הראשון שלי. אז החלטתי לטוס לגואה וזה היה די החלטה מצוינת באמת. נמל התעופה של גואה היא קטנה מאוד קרוב לחופים. אז אחרי שהגעתי מהר מאוד התאספו האופניים שלי ואחרי שעה מצאתי את עצמי משייט לאורך קו החוף עם חיוך גדול מאוד. תיירות המונית יותר בצפון, שם החופים הם פזורים כורסאות והמפרקים כי להקיא את המוזיקה מגעילה נורא כל היום. בדרום יש פיסות התיירות אך חותרת להגיע לקהל אחר. בעיקר זקנים, כי רק רוצה לשבת במקום שקט וליהנות הקול של הים. יש עוד שפע של חופים ריקים ניתן למצוא בגואה וכך היה לי את הלילה הראשון מחוץ קסם שינה על החוף עם זיהום רעש. מניח אני גם מקבל קצת יותר ..

רכיבה על אופניים בגואה נהדר. הכבישים מצוינים ויש המון מסעדות לאורך הדרך שבו אפשר לקנות ארוחה yummie רק עבור חצי יורו. הדבר היחיד שאני צריך ללמוד שוב ושוב היא לשמור בצד שמאל! במיוחד אחרי ההפסקה אני שיוט אוטומטית על בנתיב הימני וכאשר אני רואה מכוניות הכותרת הדרך שלי .. "אידיוט! אתה נוהג בנתיב הלא נכון ..! ".. הו לחכות .. "סליחה!" .. אז זה לוקח קצת זמן ואני יהיה כנראה לעשות את אותה טעות עוד כמה פעמים בשבועות הקרובים.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

אירן

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

30 ק"מ Zo'n ואן דה grens נפגשו איראן ליגט ח stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens חצ'קונים, veel הנדל אופ בחלינסטראט, geldwisselaars en flarden בפרסית. דלת ח אמברגו huidige היא איראן niet aangesloten אופ ח האינטרנציונל banknetwerk en zodoende קן אה geen לסרס opgenomen worden. הצמד כרטיס אשראי noch. אנחנו zijn DUS genoodzaakt אום ואן tevoren een flinke מטען duiten ב te slaan. Eerst een ברג לירה Turkse של opnemen en למות vervolgens omwisselen נאר של היורו. ח הוא lastig ב te schatten hoeveel je voor חמוד maanden nodig hebt. אנחנו hebben gehoord DAT ח אה vrij goedkoop הוא מאר hebben geen צוויץ ואן דה exacte prijzen en kunnen moeilijk maken een בטון berekening. Uiteindelijk kiezen אנו ervoor אום ח מאר Zo ruim mogelijk ב te schatten. ח הוא immers beter אום לסרס על te houden דן זונדר Komen te zitten. IK voel לי wel ietwat ongemakkelijk נפגשו zoveel לסרס אופ זק en חישוק DAT איראן Echt Zo veilig הוא מחא IK ואן menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden אנו langzaam Dugubeyazit uit אופ Weg נאר דה grens. אנחנו passeren הר אררט en voelen לפיירפוקס betoverd הדלת האר schoonheid. אה הוא geen vuiltje aan de lucht en אנו hebben een מושלמת zicht אופ deze bijzondere ברג למות een zeer belangrijke רול speelt דה (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt דה אררט aanbeden הדלת דה Armeniërs למות דה ברג ורנג genoeg vanuit ירבאן דה Verte zien liggen, wetende DAT ח zich אופ huidig ​​הטורקים grondgebied bevindt. Natuurlijk Moet daar אופ דה העליון bovendien יו נוג ergens een ouwe schuit onder דה sneeuw bedolven liggen, achtergelaten הדלת מז נח למות נפגשו z'n beestenboel הדלת Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed קון ontsnappen. דה enige beesten למות wij daar tegengekomen zijn zijn דה kongals; vervaarlijk ogende herdershonden ואן Koerdische komaf למות לפיירפוקס לאנגס de Weg נפגשו gemeen geblaf toejuichen. Soms worden אנחנו אפילו achterna gezeten מאר זי lijken טה טה Lui zijn אום Echt הבוהן te לקרות. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je Moet טוך וואט als een schurftige herdershond.

Eindelijk Komen אנחנו דן bij de grens ן! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals "מעדר blij הוא hij למות קן zeggen DAT hij een הטורקי הוא". דה Turkse staat הוא קולב relatief ג'ונג en vooral ב ח Oosten waar aardig וואט minderheden wonen wordt אה tijd noch moeite bespaard אום דה Turkse identiteit goed ארין טה peperen bij המקומיים דה. ח הוא דן יו een Regio waar טוט אופ דה דאג ואן vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig טוט een einde lijken te Komen. Zo היה אה tijdens לפיירפוקס kortstondig verblijf ב Dugubeyazit של nachts artillerievuur te horen afkomstig ואן דה אררט. PKK rebellen לעומת ח Turkse לז'ה Zo Bleek דה volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse douane was een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond.. Luid geschreeuw, dozen in de lucht over en weer, vrouwen die bezig zijn de haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah's Khomenei en Khamenei die scherp toekijken of er echt geen haar meer te zien is. Chaos alom en wij worden in een kolkende massa naar voren gedreven waar we uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. We kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen door het hek toelaten. Met onze fietsen passen we niet door de kleine doorgang en moeten we wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

אדולף היטלר. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respect!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

מארטן

PS. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We have been cycling for over 7 weeks now and no longer is it something for us to get used to but is the way of life. I think we are even getting used to cycling 100km per day in the Balkan heat which is constantly above 35 degrees, and are used to sleeping almost anywhere.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We were on a ferry coming back from cycling on one of the many islands there, it was a 6 or 7 hour boat ride so we prepared ourselves each with a few 2L bottles of cheap beer and put our feet up. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We were pretty groggy and didn't really feel like cycling 10-15km outside the city to find a good camping spot so we went with the first thing we saw… a little 2m spot between a fence for the shipping yard and the on-ramp to the motorway. We quickly fell asleep in the dirt, dreaming about being back home sitting on the couch watching films and eating junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Soon we realized the smell was from a big seagull that was ripped to shreds all around us and we were laying on its feathers and meat chunks. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Anyway… I think that was the worst place we slept so far.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
3. Cozy bed – As much as I love sleeping outside in random places, it is always relaxing to have a nice big bed to roll around in. But still nothing really beats a hammock.
4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. It's hard for me as I am a lover of rolling in bed all day long.
5. Hot meals - Since we aren't traveling with a stove we rarely get a warm chew in us, when we do we enjoy it more then most people. Normally we are eating plenty of raw vegetables, fruits, nuts, yogurts, tortilla chips with canned beans, and breads.
6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We are serious dirtballs and it's only going to get worse (or better if you enjoy bad smells) as this trip goes on.
7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. We are not at all fans of buying cold bottled water in the shop since the countries we are traveling through (and most countries in the world) have poor recycling programs (WARNING…I'm about to go on a rant). All the plastic goes in the trash, eventually ending up in the waterways and into the ocean, broken down into small editable plastic particles over decades and end up in the food chain. The chemicals in plastics (especially Bisphenol A which is used to make all water bottles, baby bottles, medical and dental devices, dental fillings, eyeglass, CDs and DVDs, and basically anything plastic you can think of) are largely responsible for many of the serious diseases found in the world today including diabetes, birth defects, obesity,neurological issues, breast and prostate cancers, and heart disease. I'm not making this up, this is really dam serious and when I think too hard about what we have done it honestly puts tears in my eyes. The big problem is that, Bisphenol A is also a synthetic estrogen (that means it's a man made female sex hormone), and plastics made with it can break down, especially when they're washed, heated or stressed, allowing the chemical to get into our food and water and then enter the human body. That happens to nearly all of us! The Center for Disease Control (a US agency that works to protect public health and safety) has found BisphenolA in the piss of 93% of surveyed Americans over the age of 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! If you don't have this shit in your body, you're not living in the modern world. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. The plastic we have made will be here longer then us! This year more plastic will be produced then last year, and next year even more!! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Bottled water from Pepsi co and Coke companies (such as Eva Water, H2OK, Aquafina, and Dasani) are mainly from the tap anyway (seriously, look it up!). Please don't buy bottled water if you can help it!
8. Clean underwear - I know I already mentioned it, but we appreciate clean undies so much it is worth saying again. I guess the only good thing about dirty ones is that when we are starving and will do anything for food, we can always go mushroom picking in our underpants.
9. Regular contact with friends and family – Don't take for granted your ability to talk with your friends and family, one day you wont be able to. It's important not to forget to tell the people you love that you love them!

This list can go on and on, these are just some of the first things that come to my mind.

We are relaxing down in Greece now and soon we will be leaving Europe and heading into Asia. Although it has been a lot of hard work and suffering, we are still full of energy and excited for what lies ahead!

שון

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!