मेरे लेखन. मेरे विचार.
नेपाल
/ / 5 अक्टूबर, 2011 / / कोई टिप्पणी नहीं » / / के बारे में
2:30 दोपहर में चारों ओर मैं 4:00 पर एक उज्ज्वल चमक पूर्णिमा के तहत गोरखपुर के शहर छोड़ने के बाद नेपाल में भारतीय सीमा को पार कर गया है कि सुबह और साइकिल Bhairahawa के सीमावर्ती शहर के लिए NH29. NH29 चारों ओर देश के एक बहुत सपाट मैदान है जहां चावल paddies और अनाज के क्षेत्र में बड़े हो रहे हैं, और के रूप में आप नेपाल सीमा के पास दुनिया में सबसे बड़ी पर्वत श्रृंखला की शुरुआत धीरे धीरे देखने के लिए, जो बहुत चुनौतीपूर्ण हो सकता है जब में आता है बाइक से अकेले देश के दिल में उन के माध्यम से सवारी करने के इरादे के साथ आ रहा है. ठंड लगना दौड़ा धुंधला देहात हवा के माध्यम से अपने रूपरेखा को देखकर यह एक 40 डिग्री दिन होने के बावजूद मेरी रीढ़ है. देखकर मुझे आगे क्या करना है, मैं काम करने के लिए काठमांडू करने के लिए सभी तरह से रॉक करने के लिए किया था जानने और भविष्य की अनिश्चितता को साकार करने के adrenalin के साथ मेरे दिल की धड़कन बना दिया है और मैं इस नए देश का पता लगाने के लिए इंतजार नहीं कर सकता.
भारतीय पक्ष के माध्यम से सीमा के पार भ्रामक हो सकता है अगर आप भीड़, शोर, धूल, सड़क के किनारे पर छोटे अगोचर कार्यालय याद आती है जहाँ आप एक धीमी गति से चलती है, potbellied, moustached भारतीय डाल आदमी के लिए 10 मिनट प्रतीक्षा करने की आवश्यकता है सशस्त्र गार्ड से पहले अपने पासपोर्ट में एक से बाहर निकलें टिकट आप के माध्यम से पार. यदि आप कार या बस से पार कर रहे हैं आप एक ट्रैफिक जाम में घंटे के लिए प्रतीक्षा की उम्मीद कर सकते हैं. मैं मेरे बड़े ट्रकों और कारों है कि दोनों तरीकों जा यातायात के लिए दो लेन का हिस्सा है के आसपास बुनाई बाइक पर के माध्यम से जल्दी रोल करने के लिए सक्षम होने के लिए खुश था. नेपाली ओर आप आप्रवास बूथ खोजने के लिए और अपने वीजा खरीद जब तक आप पहले से ही एक नेपाली दूतावास पर पहले से एक व्यवस्था में पार. वीजा एक महीने के लिए 40USD लागत और पोखरा और काठमांडू में आव्रजन कार्यालयों में 3 महीने के लिए बढ़ाया जा सकता है. सबसे आव्रजन अधिकारियों के विपरीत (विशेष रूप से ब्रिट्स) मेरे वीजा मुद्रांकन आदमी के अनुकूल है और मुस्कुरा रहा था. वह है कि क्या मैं दोपहर के भोजन के लिए कुछ भी खाया था, अगर मैं चाहता था एक चाय या कॉफी के रूप में अपनी चिंता से पता चला है, और अगर मैं कहीं भी है कि रात रहने के लिए. मैं अपने मेहमाननवाज दोपहर के भोजन के प्रस्ताव पर मना कर दिया और उससे कहा कि मैं सिर्फ चक्र जब तक मैं थक गया मिल जाए तो उम्मीद है कि अगले बड़ा शहर में सोने के लिए एक अच्छा स्थान मिल. मैं Butwal दिन परिष्करण के साथ बंद 125km साइकिल के शहर के लिए एक और 25-30km सवारी जारी रखने का फैसला किया. के रूप में मैं नीचे राजमार्ग लुढ़का मैं लोगों को और अधिक हंसमुख हो तो भारत में देखा और वहाँ एक बहुत कम जमीन और सड़कों कचरा कचरा होना प्रतीत होता है.
एक ट्रैक्टर मेरे पीछे 17-22 साल की उम्र रॉक टी और फट जीन्स पहने हुए है में सवारी के बारे में 3 लोगों के साथ सवारी के लिए आया था. जैसा कि वे मुझे अतीत में सवार मैं ट्रैक्टर की पीठ पर और एक हाथ से पकड़कर उन्हें मुझे 35km/hr में साथ खींच. जब वे मुझे देखा वे हँसते हैं और मुझे खुश के रूप में वे मुझे 15km के बारे में सवारी से पहले वे एक और दिशा में बंद था लिया शुरू किया. कि खोज के बाद, जब भी मैं बहुत भाग्यशाली था एक ट्रैक्टर मुझे उन खड़ी, संकीर्ण, पहाड़ की सड़कों मैं कुछ किमी के लिए एक अच्छी तरह से लायक तोड़ने के लिए खतरनाक पर आयोजित की जा रही है गुजरती हैं. कोई भी कभी भी मन में या अपनी सुरक्षा के बारे में चिंतित लग रहा था. मैं इस देश को पसंद है.
हिमालय की बहुत आधार पर butwal और शहर के उत्तरी छोर पर सड़क स्थित पोखरा पहले से ही 10-15% के उन्नयन जो 20km के लिए कम से कम देना नहीं है पर आरोही शुरू होता है. शहर सब कुछ उपलब्ध है कि आप की जरूरत है इससे पहले कि आप पहाड़ों में साइकिल चलाना शुरू करते हैं और एटीएम मशीनों, इंटरनेट कैफे, और भिनभिनाना होटल का एक गुच्छा से चुनने के लिए है. मैं 05:00 थक, गर्म, के बारे में शहर में लुढ़का, और की तरह महक मैं 40 डिग्री गर्मी में सिर्फ 3 दिन 120km एक पंक्ति में, साइकिल है जो एक बहुत अलग और कठिन गंध करने के लिए प्राप्त है. मैं एक होटल चार्ज 700 रुपए (लगभग 10 डॉलर) रात जो नेपाल और मेरे दैनिक बजट से अधिक 5 डॉलर के लिए सस्ता नहीं था पाया, लेकिन यह के एक दृश्य के साथ शहर के केंद्र पर एक बड़ा साफ कमरे और एक बालकनी के साथ ठंडा बाहर जगह पहाड़ों, और मैं भी थक गया करने के लिए सर्वोत्तम मूल्य के लिए शहर के चारों ओर देख परेशान हो गया था, मैं बीमार लग रहा है शुरू किया गया था और सामग्री के लिए सिर्फ खाने के लिए सक्षम होना, शॉवर, और रात के लिए 200km उत्तर से निपटने से पहले मेरे शरीर थक आराम पोखरा के लिए. मैं मेरे होटल से सड़क के उस पार सड़क इस नए देश में देख रहा है और एक सड़क के विक्रेता से तली नूडल्स शाकाहारी के 50cent प्लेट खाने के लोगों के पक्ष पर बैठे मैं दोस्तों के साथ कर दिया, तो मैं अपने कमरे में चला गया और रात के लिए बाहर पारित कर दिया.
अगले दिन शुरू 4:00 पर, मैं होटल में शोर का एक बहुत क्योंकि दरवाजे बंद थे और मैं किसी को जगाने के लिए मुझे बाहर जाने के लिए किया था. यह अभी भी अंधेरे पिच किया गया था जब मैं शहर के बाहर की सवारी शुरू किया, तो पहाड़ों शुरू किया! सड़क काफी ढीला पत्थर और गड्ढे के बहुत सारे के साथ किसी न किसी और तेजी से ऊंचाई मुझे मिस्टी बादलों कि मुझ पर बारिश हो रही शुरू के रूप में गड़गड़ाहट से boomed और बंद पहाड़ों गूँजती में और घाटियों के माध्यम से लाया. के रूप में सूरज आया साइकिल के आधे घंटे के भीतर मैं पूरी तरह से यह अब बरसात के मौसम के बाद लथपथ था, लेकिन बारिश के बावजूद तापमान के मध्य 30 है और निर्जलीकरण अभी भी एक बड़ा सुरक्षा के मुद्दे में अभी भी था.
Butwal और पोखरा के बीच कोई बड़े शहरों के छोटे गांवों और दूरदराज के परिदृश्य. रसीला उष्णकटिबंधीय वनस्पति पहाड़ियों और घाटियों में हर जगह बढ़ता है, बंदरों की विशाल समूहों पेड़ में सुना जा सकता है और मेरे सामने कई भाग गया के रूप में मैं अलविदा साइकिल था. हर 500 मीटर की दूरी पर या कम आप एक झरने के पास, कुछ गहरी तैराकी छेद और कुछ पर्याप्त स्वच्छ पीने के लिए के साथ. मैं पहाड़ की ओर से ताजा पानी बहने से सड़क के बगल में मेरे पानी की बोतल में कई बार भर. पहाड़ियों और घाटियों वहाँ बहुत साफ कर रहे हैं भारत और अन्य पड़ोसी देशों की तुलना में, नहीं बहुत कचरा किनारे या नदियों में पाया जा सकता है और देश ताजा और हरे रंग का है, आप लगभग कल्पित बौने और घाट पेड़ से कूद और के माध्यम से चल रहा है देखने की उम्मीद घास पहाड़ियों. हालांकि कम उन्नयन पर तापमान के मध्य 30 है में पहाड़ में सबसे ऊपर अभी भी बर्फ और ग्लेशियरों के हरे भरे नीचे पहाड़ियों के खिलाफ एक सुंदर विपरीत बनाने के साथ चमकदार सफेद होते हैं.
मैं छोटे गांवों में जहां लोगों को आमतौर पर अनुकूल और मुस्कुरा रहे थे और भोजन और पानी खरीदने में बंद कर दिया. नेपाल में कीमतों में एक छोटे से अधिक महंगी हैं तो भारत, लेकिन आम तौर पर वहाँ कम तुम्हें चीर कर के रूप में अच्छी तरह से तो मुझे लगता है कि यह भी बाहर काम करता है की कोशिश कर रहे लोग हैं. एक निजी बाथरूम के साथ आसान है, लेकिन आमतौर पर साफ ish दर्ज कराने के लिए छोटे गांवों में मैं आम तौर पर 200-300 के आसपास रुपया (4 2.50 डॉलर) का भुगतान करेगा. नेपाल में सड़कें छोटे से एक लेन सड़कों घुमा और खड़ी पहाड़ी चट्टानों के साथ बदल रहे हैं, लेकिन वहाँ बहुत यातायात के लिए पोखरा और काठमांडू के बीच सड़क पर छोड़कर नहीं है तो यह बेहद खतरनाक है और जब आप एक को तोड़ने के लिए बंद नहीं है तुम भी कुछ शांति हो सकता है और मदद से आप बाहर ठंडा करने के लिए शांत प्रकृति और झरने के लिए सुनो, और आप के चारों ओर खूबसूरत पहाड़ परिदृश्य में ले लो. यदि आप कहीं बाहर सोना चाहता हूँ वहाँ एक तम्बू स्थापित करने या आपके झूला फांसी के लिए कई संभावित स्थानों रहे हैं.
मेरे नेपाल, लक्षणों की तरह एक उच्च बुखार और ग्रिप (बुरा विचार है, उस बिंदु पर साइकिल की कोशिश जब तक आप यह नहीं है), मैं पोखरा में पहुंचे एक बहुत पर्यटन शहर के साथ एक कुत्ते के रूप में बीमार में साइकिल के 4 दिन लेकिन अभी भी बहुत बाहर ठंडा और एक बहुत कम व्यस्त, smoggy, और शोर काठमांडू इतना तो यह एक बुरा करने के लिए 4 या 5 दिनों खर्च करते हैं और यह अन्नपूर्णा के पास पहाड़ों और संरक्षण के क्षेत्र में कुछ ट्रैकिंग करने के लिए एक आधार के रूप में उपयोग के लिए जगह नहीं है. पोखरा भी Phewa झील के बगल में जहां आप एक तैरने कश्ती, या डोंगी, वृद्धि, या बस तट के साथ कई कैफे और सलाखों में बाहर ठंड के लिए जा सकते हैं.
पोखरा से काठमांडू के लिए 350km सड़क सायक्लिंग दिल में कमजोर के लिए नहीं एक कठिन मार्ग है. यह देश में सबसे व्यस्त सड़क है तो यह ट्रकों और पागल कार चालकों पंप ताकि आप थोड़ा और अधिक सतर्क होने की जरूरत है धूम्रपान से भरा है. इतना ही नहीं, यह भी एक बहुत कठिन सवारी चक्र जिस पर गर्मी के साथ साथ अपने ऊर्जा और तरल पदार्थ बहुत जल्दी तैयार हो तो पलायन कर सकते हैं और मूंगफली का मक्खन की तरह उच्च ऊर्जा खाद्य पदार्थों और सेम के डिब्बे की बहुत लाने के लिए खड़ी पहाड़ों से भरा है! एक बात है कि वास्तव में है कि सड़क पर मेरी आँख और नेपाल में सबसे अधिक सड़कों में पकड़ा मारिजुआना सभी जगह बढ़ती पौधों के हजारों रहे थे. मैं सड़क के किनारे के साथ 10 फुट लंबा डोप लोगों के सामने लॉन पर बढ़ती पौधों और यहां तक कि बड़े लोगों को देखा. कई बार मैं नीचे साइकिल पॉट पौधों मेरे handlebars के बाहर चिपके के साथ सड़क, धूम्रपान और खाने skunky हिमालय कुश के mouthfuls. मैं खेतों पर पुलिस का छापा देखा जहां पुलिस जहां खींच मारिजुआना पौधों की सैकड़ों और उन्हें जला या उन्हें ट्रकों में डाल, लेकिन मैं यह बात नहीं देख के बाद से वहाँ कोई रास्ता नहीं है वे संभवतः उन सब से छुटकारा मिल सकता है. मारिजुआना के निषेध, यह निराशाजनक है के लिए पुलिस को कभी लगता है कि वे कहते हैं कि लड़ाई जीत सकता है सिर्फ अज्ञानी के लिए किसी भी सरकार को लागू करने के लिए, यह काम नहीं करता है और केवल अधिक अपराधों को बनाने और निर्दोष लोगों को सलाखों के पीछे डाल करने के लिए कार्य करता है. तंबाकू, शराब, और दवा दवाओं के विपरीत है जो हर साल हजारों लोगों के सैकड़ों मार, मारिजुआना 0 मौतें इतिहास के सभी में व्यापक दुनिया के लिए जिम्मेदार है.
काठमांडो के लिए पिछले 50km है जहां ऊंचाई पूरी तरह से पागल हो जाता है, यह एक वास्तविक पैंट shitter है. सड़क कम से कम 20% की ऊंचाई पर है और बेदर्द है जब तक आप पहाड़ की चोटी पर और काठमांडू घाटी में नीचे की सवारी शुरू. भी चढ़ाई ट्रकों यह केवल 5-10km/hr के बारे में जा सकते हैं. प्रत्येक व्यक्ति को मैं से बात की मुझे बताया कि यह चक्र की कोशिश नहीं की और सिर्फ एक ट्रक पर एक सवारी मुश्किल या एक बस (जो केवल एक जोड़ी डॉलर की लागत) मिलता है लेकिन इन लोगों को है कि शायद यह भी मुझे बताना होगा कि मैं नहीं कर सकता चक्र थे नेपाल हॉलैंड, तो मैं खुशी से अधिक दर्द का फैसला किया है और मैं (जो ज्यादा नहीं था) मेरे सभी शेष ऊर्जा को जला दिया और बादलों के माध्यम से शीर्ष पर हिल और फिर smoggy काठमांडू घाटी जहां सब हवा से मेरी आँखें लाल जल गया में नीचे प्रदूषण. काठमांडू वास्तव में आप अधिक तो कुछ दिनों के खर्च करना चाहते हैं एक जगह नहीं है, अगर है कि. यह काफी प्रदूषित है, शोर और भीड़ के लिए आप पैसे के लिए सौदेबाज़ी करना करने की कोशिश कर दुकानदार के बहुत महंगा ट्रेकिंग जूते और अकेला ग्रह गाइड किताबें खो दिया है और चुप देख सड़कों की भूलभुलैया के आसपास सोच के साथ और पर्यटकों के साथ है.
मैं तिब्बत और चीन में साइकिल को जारी रखने के लिए चाहते थे, लेकिन मैं नेपाल में पहुंचे एक ही समय के आसपास चीनी सरकार ने तिब्बत के लिए नेपाल से भूमि के द्वारा दोनों देशों के बीच तनाव की वजह से पार लोगों के लिए सीमा बंद कर दिया था. केवल कानूनी तौर पर के माध्यम से प्राप्त करने के लिए उड़ान भरने के लिए गया था, मैं कोई चारा नहीं था, और मैं नाराज था. साथ सायकलिंग बाधित, मैं थोड़ी देर के लिए एक ब्रेक लेने के लिए, कुछ अधिक नकद को बचाने के, और फिर किसी भी तरह वापस मैं कहाँ से दूर छोड़ दिया और रोलिंग पर रखने की कोशिश करने का फैसला किया. अरे नहीं यात्रा अभी तक अधिक नहीं है! एशिया के कुछ अधिक के बाद वहाँ अभी भी उत्तरी अमेरिका के लिए जीत जाएगा, और शायद यह भी दक्षिण अमेरिका ..... एक छोटे से अधिक की जरूरत आराम और विश्राम के बाद मैं फिर से रोलिंग हो जाएगा जल्द ही, और उम्मीद है कि Maarten के रूप में अच्छी तरह से.
शौन
पतझड़
/ / 9 सितंबर, 2011 / / कोई टिप्पणी नहीं » / / के बारे में
भारत में मेरे पिछले सप्ताह मिर्च 40 डिग्री सी दिनों है कि यह कुछ और करने के लिए कठिन है, लेकिन ठंडा और 25cent तरबूज़ के पहाड़ों खाने की कोशिश की, तो मैं ऐसा हो जाने से दुखी नहीं था. उत्तर प्रदेश के माध्यम से साइकिल अत्यधिक गर्मी की वजह से draining ऊर्जा था, लेकिन परिदृश्य काफी फ्लैट था तो मैं अब भी 100km प्रत्येक दिन से अधिक चक्र करने में सक्षम था. के बाद से 40 डिग्री दोपहर में साइकिल के पास आत्मघाती था, मैं बिस्तर से बाहर हर सुबह 3:00 पर पाने के लिए और 4:00 से पहले अपनी बाइक पर रोलिंग तो मैं मेरे 100 कि दिन 12:00 से पहले खत्म कर सकता है. मैं आगे नेपाल जहाँ मैं हवा और अधिक ताजा और शांत होना करने के लिए कल्पना के पहाड़ों में पहुंचने के लिए देख रहा था. मुझे खुशी है कि मैं भारत के लिए गया था और मुझे खुशी है कि मैं साइकिल से देश की खोज कर रहा हूँ, लेकिन अगर आप मुझसे पूछा कि मेरे अनुभव एक अच्छा या बुरा एक था मैं आपके सवाल का जवाब देने के मुश्किल पाते हैं. भारत वास्तव में एक मन boggling जगह है कि आप सचमुच के बारे में सीखने और समझने के लिए कई जन्मों ले सकते हैं हो सकता है. यह इस तरह के एक बड़े और विविध देश है कि यह असंभव के लिए सामान्य है. मेरे अनुभव के अधिकांश वहाँ अच्छे थे और मैं के लिए भगवान का शुक्र है, और के लिए होने मुझे करने के लिए यात्रा और पहले हाथ देखना दुनिया वास्तव में क्या पसंद है और सभी अच्छे लोग मिले हैं कि मैं को पूरा करने के लिए की क्षमता दे दी है, लेकिन यह भी तो भारत में एक बार मैं अनुभव किया है या जो सामान्यतः के रूप में दुनिया भर में नस्लीय पूर्वाग्रह, महिलाओं के यौन और मौखिक उत्पीड़न, शिष्टाचार के सामान्य कमी है, और पर्यावरण से उपेक्षा, कर रहे हैं अधिकांश देशों में पाया कुछ unpleasantries गवाह जो हालांकि मैं मैं इसे खोजने के लिए मुश्किल के बारे में भूल जाते हैं. लेकिन इन महान दुनिया के सिर्फ छोटे पहलुओं हम हमारे द्वारा, कारण होता है में रहते हैं और इसलिए हमारे द्वारा बदला जा सकता हैं.
मैं कभी भारत के लिए वापस जाना चाहता हूँ चाहेंगे? मैं सच में यकीन नहीं है. 1.2 अरब से अधिक की आबादी के साथ, भारत एक देश है कि बहुत कठिन समय के साथ मुकाबला करने और एक बड़े पैमाने पर आबादी और जारी जनसंख्या वृद्धि को समायोजित करने की हो रही है है. यह अनुमान है कि भारत की आबादी अगले 20 साल या उससे कम समय में चीन के पार, दूसरे से दुनिया में पहली बार सबसे अधिक आबादी वाले देश के लिए आगे बढ़ जाएगा, और बुनियादी सुविधाओं या बिजली की मांग के साथ सौदा पीढ़ी अभी तक नहीं है, तो और लगातार पर्यावरण को नष्ट करने और अमीर और गरीब के बीच एक बड़े अंतराल के बनाने में मदद. मुझे लगा कि वहाँ यात्रा मैं वास्तव में समस्या नहीं समाप्त किया गया था, लेकिन केवल उन्हें बदतर बना रही है. बहुत गरीब अपशिष्ट प्रबंधन के साथ एक देश में यह ज्यादा मुश्किल है "पारिस्थितिकी के अनुकूल है. कभी कभी मैं अपने दोपहर के भोजन से 100'km के लिए प्लास्टिक और अन्य कचरा पहले मैंने पाया कि एक कचरा डाल में यह रीसाइक्लिंग के बारे में भूल जाओ कर सकते हैं किया जाता है केवल बाद में देखना किसी को आते हैं और खाली पास में एक नदी किनारे या खाई में कर सकते हैं.
यदि मैं भारत के बारे में सोचते हैं और मैं यह पूरी दुनिया में बढ़ रहा है दिशा के लिए एक मॉडल होना करने के लिए कल्पना यह हमारे भविष्य के लिए अच्छी नहीं लगती है. भारत में प्रमुख समस्या है कि दुनिया के बाकी के लिए निहितार्थ हो सकता है पानी की कमी है. अभी करोड़ों भारतीयों के उपयोग की कमी के लिए पीने के पानी को साफ करने और स्थिति केवल बदतर हो रही है. 122 पीने के पीने के पानी की गुणवत्ता पर रेटेड देशों की सूची में, भारत एक नीच 120 स्थान पर रहीं. भारत में विश्व बैंक, दूषित अकेले पानी से दस्त से अनुमान के अनुसार 1600 से अधिक मौतों का कारण बनता दैनिक कि एक ही है अगर आठ 200 व्यक्ति वाणिज्यिक विमान के रूप में हर एक दिन भूमि पर दुर्घटनाग्रस्त हो गया! पानी के लिए भारत की मांग एक चौंकाने वाली दर से बढ़ रही है के रूप में आबादी बढ़ती है. उनके भोजन खिंचाव भारत पानी की आपूर्ति भी पतली के लिए अर्थव्यवस्था बढ़ रही है और बढ़ती मांग. जलवायु परिवर्तन वर्षा और ग्लेशियरों खिला भारत की कई नदियों में तेजी से सिकुड़ रहे हैं से आ रही पानी की आपूर्ति कम हो सकता है. पानी के लिए खेती outweighs के लिए मांग के रूप में अधिक से अधिक प्रत्येक वर्ष की आपूर्ति, भारत भोजन की कमी की समस्याओं के रूप में अच्छी तरह से सामना कर सकते हैं.
लेकिन भारत के जल संकट ज्यादातर मानव निर्मित एक समस्या है. भारत जलवायु विशेष रूप से सूखा नहीं है, वे एक लंबे समय तक मानसून के मौसम है और नदियों और भूमिगत जल का एक बहुत कुछ है. अत्यंत अमानवीय प्रबंधन, अस्पष्ट कानूनों, सरकारी भ्रष्टाचार, निजीकरण, और औद्योगिक और मानव अपशिष्ट की समस्याओं का सबसे कारण है और बनाया पानी क्या व्यावहारिक रूप से प्रदूषण की भारी मात्रा के कारण बेकार उपलब्ध है. क्योंकि लोगों को इस संकट का सबसे कारण है, उनके कार्यों और जिस तरह से वे जल संसाधनों के बारे में सोच बदलने के द्वारा, वे पानी की कमी को रोकने की शक्ति है, और यह मतलब है कि वहाँ अभी भी आशा है. वे शुरू करने के लिए सकारात्मक परिवर्तन कर, जल संरक्षण शुरू करना चाहिए, निजीकरण के खिलाफ खड़े हो जाओ, पानी की बोतल का बहिष्कार करने के लिए, करने के लिए और अधिक वर्षा का पानी फसल, मानव, कृषि और औद्योगिक अपशिष्ट का इलाज, इमारत बांधों बंद करो और विनियमित कितना पानी जमीन से बाहर खींचा जा सकता है शुरू . यह एक उज्जवल भविष्य की दिशा में एक बड़ा कदम होगा.
बाइक द्वारा भारत यात्रा के लिए के रूप में, मुझे लगता है कि यह एक बार अपने जीवन में अनुभव करने के लिए अच्छा है ... लेकिन केवल एक बार. यह पागल है. वहाँ यातायात अविश्वसनीय शोर और पागल है. हर कोई लगातार आवाज आसानी से अपने सींग और एक साइकिल चालक की eardrums के एक खूनी गंदगी में विस्फोट कर सकते हैं. बड़े ट्रकों और बसों को नियमित रूप से गर्म, तुम्हारी आँखों में काला धुआं और नीचे आप फेफड़ों, और आप हर रोज चेहरे में मौत देखो एक बड़े ट्रक के रूप में आता है आप की ओर गरजने और निकट आना यातायात, जबकि अंधा कोनों पर अन्य कारों और ट्रकों गुजर कश. यह सामान्य है. वहाँ वास्तव में कई यातायात के अन्य नियमों फिर "सभी खाली स्थान को भरा जाना चाहिए" "हमेशा अपने सींग blaring" और "सबसे बड़ी वाहन जीतता है, तो साइकिल चालकों हमेशा लड़ाई ढीला नहीं कर रहे हैं. हालांकि अपनी खुद की मृत्यु के निरंतर अहसास एक अच्छी बात हो सकती है, भारत में एक मोटर साइकिल की सवारी आप आश्चर्य अगर साइकिल चालन सच है कि सभी स्वस्थ है, लेकिन हो सकता है तो आपको याद है कि अगर हर कोई साइकिल था तुम शोर, यातायात नहीं होगा , और अपने चेहरे पर गर्म काले धुएं.
लेकिन वहाँ भी दिन थे जब गाय और बंदरों केवल चमक गाँव के माध्यम से या एक अंतहीन, सुनसान सफेद रेतीले समुद्र तट के किनारे शांत सड़कों पर चकमा, छायादार हथेलियों के तहत, भेजा फूलों के साथ अपनी पीठ महक मिठाई पर गर्म हवा यातायात थे और फलों के पेड़, आप मुस्कुरा रही है और लहराते के साथ चल रहे बच्चों के साथ उत्सुक, स्वागत करते हुए गांवों के माध्यम से रोलिंग. लम्हें जब समय बंद हो जाता है के रूप में आप एक अजनबी की तरह आंखों को पकड़ने और आप एक समझ का हिस्सा है. नक्शा कम और गाइडबुक भाग्य के हाथों में कम है, यह जानकर वास्तव में, जहां सड़क और आप जो आप प्रत्येक दिन को पूरा करेंगे ले जाएगा नहीं है. ये क्षण हैं जब आप याद क्या जीवन और सब के बारे में आपके क्या कर अपने कर क्यों है. साहसिक और स्वतंत्रता के रूप में आप बैठो और एक नारियल से ताज़ा रस पीने अपनी आत्मा को भरता है, सुन और आप के आसपास अजीब दुनिया देख रहे हैं.
शौन
दक्षिणी सायक्लिंग
/ / 7 जून, 2011 / / कोई टिप्पणी नहीं » / / के बारे में
निर्णय लेना दिशा है जो भारत के माध्यम से चक्र के लिए, मुझे कुछ कन्याकुमारी की ओर ड्राइंग था और मैं किसी कारण के लिए लगा कि मैं वहाँ जाने के लिए और इसे बाहर की जाँच करनी चाहिए, गोवा, कर्नाटक और केरल (1200km दक्षिण पश्चिम तट के बारे में के माध्यम से साइकिल चालन के बाद ऐसा है, तो मेरा पसंदीदा हिस्सा भारत के) कैट, बिया ब्लू Woonicorn उर्फ, Dervla मैं और तमिलनाडु में कन्याकुमारी में पहुंचे. बहुत से लोगों को नहीं अंत में वहाँ यात्रा है क्योंकि यह एक छोटा सा अब तक दक्षिण जा रहा है रास्ते से बाहर है ... वास्तव में यह भारत के सबसे दक्षिण बिंदु, उप महाद्वीप का अंत है.
कन्याकुमारी तमिलनाडु के राज्य में छोटे शहर है. समुद्र के लिए एक कारण है कि मैं वहाँ तैयार की गई थी. यह पानी के 3 निकायों ... अरब सागर, बंगाल की सागर और हिंद महासागर के लिए बैठक की बात है, और मैं एक बार में 3 समुद्र के पानी में होने की जरूरत महसूस हुई. दुर्भाग्य से कुछ जगह के जादू के बाद से मेरे लिए खो गया था, देश में सबसे अधिक स्थानों की तरह, वहाँ कोई कचरा तो वहाँ शहर और समुद्र तट के आसपास कचरे का एक बहुत कुछ था, ज्यादातर प्लास्टिक कचरे, और पाया जा डिब्बे थे पाठ्यक्रम के मैं भी लोगों को समुद्र में अपने प्लास्टिक की बोतलें फेंक देखा. इसके अलावा, भारतीय पर्यटकों की भीड़ के साथ यह मुश्किल था कुछ शांति और चुप के लिए एक जगह खोजने के लिए, हालांकि अंत में हम एक अच्छा ठंडा करने के लिए स्थान पाया. आगंतुकों से ज्यादातर केरल, जो सुंदर सूर्य उदय और सूर्यास्त (अप्रैल में आप एक ही समय में सूर्य सेट और चाँद वृद्धि देख सकते हैं) को देखने आए हैं, कुमारी अम्मान मंदिर कुंवारी पार्वती और शिव की पत्नी देवी को समर्पित . इसके अलावा लोगों को आकर्षित Vivkananda रॉक 1970 में निर्मित स्मारक है, जो तमिल संत कवि तिरुवल्लुवर, Thirukkural, 133 अध्यायों के निर्वाचकगण कविता के लेखक कौन है की मूर्ति है! उनकी मूर्ति 133 फुट लंबा बनाया गया था और एक एशिया में सबसे बड़ी स्मारकों में से एक है इस सम्मान में.
शहर एक अच्छी जगह के लिए एक या दो दिन के लिए बाहर लटका था और हवा दक्षिण पश्चिम तट की सबसे नम हवा के तुलना में बहुत ताज़ा था. कन्याकुमारी में हवा हमेशा मजबूत और समुद्र से शांत रखा बह रही है. यह बदल के रूप में जल्द ही सड़क तमिलनाडु के केंद्र के माध्यम से उत्तर का नेतृत्व किया. पहले 20-30km हम भारी पवन फार्मों के माध्यम से साइकिल थे तो बड़ा मैं किसी भी अन्य देश में देखा है, तो सवारी सुखद था क्योंकि वहाँ अभी भी एक ताज़ा हवा से आने वाले पश्चिमी घाट पर्वत श्रृंखला के अंत के शीर्ष पर था लेकिन जल्द ही उसके बाद ठंडी हवाओं गए थे और एक सूखी, धूल, गर्म परिदृश्य है जहां 40 में पहुँच तापमान के बाद जल्द ही 10:00 आपकी त्वचा से पसीना सुखाने के रूप में जल्द ही के रूप में यह अपने pores के बाहर आता है के माध्यम से हम साइकिल चालन के छोड़ दिया गया . एक दिन हम 100km से अधिक 43 डिग्री में साइकिल और गर्मी स्ट्रोक और थकान से ग्रस्त नहीं बहुत भाग्यशाली थे.
यदि आप अपनी बाइक के साथ भारत मारने की योजना बना रहे हैं, मैं दक्षिण का दौरा करने की सिफारिश करते हैं. केले के पत्ते बंद अपने हाथों से खाना खाया सस्ते और अद्भुत है, लंबी निर्जन समुद्र तटों या भीड़ पर्यटन समुद्र तटों हर जगह पाए जाते हैं, और दक्षिण में लोगों को थोड़ा अधिक धीमी गति पर जाने लगता है, मेरी राय में वे अधिक रखी हैं वापस, अनुकूल है, और भारत के अन्य भागों में तो सत्कारशील.
अब, उत्तर प्रदेश की राज्य में उत्तर, नेपाल भूमि के ऊपर करघे और नीचे सड़क पर यात्रा आगे जारी है.
शौन
भारत में बाइक मरम्मत
/ / अप्रैल 19/2011 / कोई टिप्पणी नहीं » / / के बारे में
भारत बाइक से भरा है, लगभग हर जगह तुम जाओ तुम शायद लोग बाइक की सवारी मिल जाएगा. लेकिन इन बाइक के सभी एकल गति, सस्ते, पुराने बाइक आम तौर पर चीन में बने हैं. तो अगर आप गियर के साथ एक मोटर साइकिल है यह बहुत मुश्किल स्पेयर पार्ट्स के लिए आप देख रहे हैं किसी भी मिलता है जहां आप किसी अच्छी मोटरसायकल दुकान खोजने के लिए सक्षम हो सकता है प्रमुख शहरों में छोड़कर, हो सकता है. यह सबसे अच्छा है के लिए तैयार हो सकता है और आप के साथ अपनी खुद की भागों लाने के लिए.
मैं मेरे साथ स्पेयर पार्ट्स की एक बहुत है, लेकिन अभी भी अप्रत्याशित चीजें हमेशा होगा और भागों या क्षतिग्रस्त हो सकता है टूटी हुई है. तो फिर तुम अपनी प्रतिभा का उपयोग इस समस्या को हल करने के लिए करना चाहिए. यह भारत में अपने पहले दिन साइकिल पर मेरे साथ हुआ .... जल्दी रिलीज मेरे पीछे पहिया पर पकड़े बोल्ट बंद के अंत में टूट किया था और यह जगह में पकड़े अखरोट चला गया था. शांत नहीं!
I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. बांध! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Fun times! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.
So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.
शौन
ईरान
// March 5th, 2011 // No Comments » // about
That night we walked around the town for a bit. As we walked past people they would say hello and “welcome to my country”. Many people would ask us where we are from and how we like Iran, those questions would follow us several or more times a day throughout the months of traveling in Iran.
While walking 3 young dudes joined us, practicing their English and chatting us up. As we walked past a shop they asked what we wanted. We told them we were fine and refused repeatedly but still they bought us a bag of chips, then said goodbye. Continuing our walk a car pulled over beside us, a young women driving and a young guy in the passenger seat called us over, gave us some popcorn then drove away. Up the road a bit some guys working at a video game and computer shop invited us in the store for a tea. We hung out with them and their friends for an hour or two, although I wish our communication could have been better because we couldn't speak a word of each others language and had resorted to using google translate, but it was a good time none the less.
Usually we wouldn't know where we would arrive by dark, only having rough guesses, and not knowing where we would sleep. We would just cycle until sunset then find a spot out in the countryside where we wouldn't be seen and crash for the night. Staying in big cities is easy too because you could use cs contacts to meet good friends and get to know a lot of people, but often we wouldn't need to because we would be invited into strangers homes for the night when they see us on the street. When I would walk around in big cities streets almost everyone I walk bye would at least say hello and if I ever stopped anywhere for a drink or food or whatever , 9 times outta 10 someone would sit and talk with me for a while. If your lucky you can find yourself at some underground parties and concerts.
Iran has an ancient culture that is thousands of years old and has one of the world's oldest continuous major civilizations, with historical cities dating back to 4000 BC. Iran also has a very wide range of languages spoken and many different ethnic groups from Persians (65%),to Azeris (16%), Kurds (10%,) Lurs (6%), Arabs (2%), Baloch (2%), Turkmens (1%,) Turkic tribal groups (1%), and non-Persian, non-Turkic groups (eg Armenians, Assyrians, and Georgians) 1%, and because of this multiculturalism, dispite Iran being an Islamic republic and not secular, you will still find different religious groups in Iran from Christians to Zoroastrians to Hindus to the largest Jewish community in the muslim world. Where we entered Iran the most common language spoken was Turkish so it was easy for us to settle into because we were just cycling through Turkey for the last 2 months.Then slowly we cycled into more Farsi speaking areas.
Shaun
Maarten in India
// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about
भारत
After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.
Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..
Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!
Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..
Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait.. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.
Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.
I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.
“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)
Will update regularly!
Khoda Hafez Iran
// January 15th, 2011 // No Comments » // about
“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…
ईरान
Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.
Zo'n 30km वैन डे grens ईरान ligt के बेचैन stadje Dugubeyazit मुलाकात की. जे voelt dat जेई dicht डे बिज grens zit, veel handel सेशन straat, geldwisselaars एन flarden फ़ारसी. दरवाजा बेचैन huidige घाटबंधी ईरान aangesloten niet सेशन बेचैन इंटरनेशनेल banknetwerk एन zodoende कण एर geen खस्सी करना opgenomen Worden है. Noch क्रेडिट कार्ड पिन. हम दस genoodzaakt ओम वैन tevoren een ते slaan में flinke लदान duiten zijn. Eerst een आइसबर्ग Turkse लीरा opnemen एन मर vervolgens omwisselen naar है यूरो. बेचैन ते schatten hoeveel जेई वूर twee maanden nodig hebt में lastig जाता है. हम hebben gehoord dat बेचैन एर vrij goedkoop मार hebben geen weet वैन डे exacte prijzen एन kunnen moeilijk een ठोस berekening माकन है. Uiteindelijk kiezen हम ervoor ओम बेचैन मार ते schatten में zo ruim mogelijk. बेचैन immers - ते houden दान zonder Komen ते zitten अधिक Beter ओम खस्सी करना है. इक voel मुझे wel के ietwat ongemakkelijk मुलाकात zoveel खस्सी करना सेशन zak एन घेरा. Dat ईरान echt zo veilig ए एल एस इक वैन menig reiziger heb mogen vernemen है.
मौसम een zalig zonnetje हम langzaam Dugubeyazit uit सेशन Weg naar डी grens rijden. हम passeren माउंट अरारात एन voelen ons के betoverd दरवाजा हार schoonheid. एर है geen vuiltje आन डे lucht एन हम hebben een आदर्श zicht सेशन deze bijzondere आइसबर्ग मर een Zeer डे में belangrijke rol speelt (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt डे अरारात aanbeden दरवाजा डी डे मर आइसबर्ग wrang डे verte zien liggen में genoeg vanuit येरेवन Armeniërs, wetende dat बेचैन zich सेशन huidig तुर्क bevindt grondgebied. Natuurlijk मोएट daar सेशन डी शीर्ष bovendien ook खूंटी ergens een ouwe schuit Onder डे sneeuw bedolven liggen, achtergelaten दरवाजा एकदा नूह मर z'n beestenboel दरवाजा Jaweh werd gematst एन ternauwernood आन डे zondvloed Kon ontsnappen से मुलाकात की. डी enige मर beesten Wij daar zijn tegengekomen zijn डी kongals vervaarlijk ogende herdershonden वैन Koerdische komaf मर ons के langs डे Weg gemeen geblaf toejuichen मिले. Soms Worden हम भी achterna gezeten मार ज़ी lijken ते Lui ते zijn ओम echt पैर की अंगुली ते होता है. Gewoon lekker fietsertjes plagen, जेई मोएट toch वाट ए एल एस een schurftige herdershond.
Eindelijk Komen हम दान बिज डी grens आन! Overal Turkse vlaggen एन leuzen zoals "कुदाल blij hij मर कण zeggen dat hij een तुर्क है. डी Turkse staat खूंटी है relatief जोंग एन बेचैन Oosten के waar aardig वाट minderheden wonen में vooral है wordt को एर tijd noch moeite bespaard ओम डे Turkse identiteit आयलैंड ते peperen बिज डी स्थानीय लोगों goed. बेचैन ook een regio दान waar मुन्ना सेशन डी डेग वैन vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten एन niet spoedig मुन्ना een einde lijken ते Komen है. Zo एर tijdens Dugubeyazit nachts artillerievuur ते horen afkomstig वैन डे अरारात में ons के kortstondig verblijf था. पीकेके rebellen बनाम बेचैन Turkse Leger zo ब्लीक डे volgende ochtend.
के बेचैन passeren वैन डे Turkse douane के een kwestie वैन een पार minuutjes के था. बिज बेचैन naderen वैन डे Iraanse zijde werd ons के spoedig duidelijk वाट ons है ते wachten stond .. Luid geschreeuw डे lucht में एन weer, vrouwen, zijn डी हरेन weer ते bedekken एन natuurlijk Grote portretten वैन डे अयातुल्ला Khomenei एन Khamenei एर echt geen के हार Meer ते zien के मर scherp toekijken है bezig मरने दर्जन से अधिक. अराजकता alom een kolkende Massa naar voren gedreven हम uiteindelijk बिज een Groot HEK मुन्ना een पड़ाव Komen waar में एन Wij Worden. हम kijken पैर की अंगुली कुदाल militairen genieten वैन हुन autoriteit एन mondjesmaat mensen दरवाजा बेचैन HEK toelaten. मौसम onze fietsen यात्रियों हम niet दरवाजा डे kleine doorgang एन हम wachten मुन्ना बेचैन Grote HEK geopend moeten wordt. Eenmaal आन डे andere zijde Worden हम दरवाजा gesommeerd een jonge soldaat ओम onmiddellijk mee ते Komen. हम een क्लेन kamertje waar verwachten हम मिले थे een कलाश्निकोव tegen बेचैन सभी staatsvijandelijke Informatie moeten opbiechten hoofd की. Waar हम terecht Komen echter erger दान dat है. Een Grote एचएएल geïmproviseerde rijen geërgerd staan ते wachten सेशन iets वाट खूंटी lang niet lijkt ते gaan Komen में waar honderden reizigers. डी soldaat begint ते brullen एन एर डे Massa में ontstaat een तमंचा. Wij Worden fiets अल naar voren geduwd एन staan भूखंडों helemaal vooraan एन मुलाकात की. De soldaat gaat एर बाद terug से मुलाकात डे mededeling dat हम daar moeten blijven staan onze paspoorten vandoor एन komt een पार minuten से मुलाकात की. ना enige tijd beginnen डे rijen ते bewegen एन zich ते hervormen. हम hebben geen Idee वाट हम moeten doen en mensen ओम ons के heen kijken ons के ook मुलाकात vragende blikken आन. Uiteindelijk Worden हम geholpen दरवाजा een jongeman मर onze paspoorten overneemt एन uiteindelijk डे dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ज़ी geërgerd een STEMPEL zetten एन Wij kunnen पर uiteindelijk डे grens. Gegroet ईरान!
बेचैन een bijzonder gevoel ओम दान eindelijk बेचैन भूमि binnen ते rollen हम hebben अधिक बेचैन zoveel के gehad waar, elkaar एन andere onderweg reizigers से मुलाकात की है. Opeens ligt एर een Nieuw भूमि वूर जेई Nieuwe avonturen en Nieuwe verhalen मर में जेई gaan zitten एन onderdeel gaan uitmaken वैन Wie जेई तुला से मुलाकात की. हम kunnen ons के enthousiasme niet bedwingen en een luide kreet rollen हम डी बेचैन grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd ते nuttigen (हम डी Iraanse keuken denken पर कुदाल से अधिक बाद Meer) में आइसबर्ग वायुसेना ओम से मुलाकात की. मौसम een volle MAAG हम डे Perzische क्षितिज tegenmoet fietsen ..
Onze eerste nacht brengen हम Maku में दरवाजा, zo'n 50km वैन डे grens gelegen. है een fraai stadje, niet ते क्लेन एन niet ते Groot, ideaal ओम geleidelijk आन ईरान kennis ते माकन से मुलाकात की. डी plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit है अज़ेरी एन spreekt दान ook overwegend Azerisch, Zeer nauw verwant आन बेचैन तुर्क. Ietsje Meer naar बेचैन noorden bevindt zich बेचैन भूमि Azerbeidzjan मार डे Azerbayzan - ए provincie में Wij bevinden ons है. डी अज़ेरी vormen naar mijn weten ईरान में डे grootste minderheidsgroep (जेई hebt hier Koerden, लोरी, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen बलूची आदि) एन zijn behoorlijk vermogend दरवाजा डे geografische ligging आन twee landsgrenzen एन डी handelsactiviteiten मर voortvloeien daaruit. हम vinden een goedkoop hotelletje, डी zogenaamde mosafar khane "waar जेई voor een पार है यूरो een soort वैन बिस्तर krijgt (बेचैन eigenlijk Meer een मुद्दा है een dik Laken एन Vier ongelijke poten मुलाकात) एन ए एल एस जेई geluk hebt wordt के जेई nachts niet opgegeten दरवाजा डे kakkerlakken.
De eerste Dagen trappen हम ons के rustig richting Tabriz alwaar हम eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg हम genieten ervan कुदाल का ईरान zich ontvouwt, de landschappen wisselen के बर्गेन वायुसेना weidse vergezichten से मुलाकात की, हम hier एन daar kennis मुलाकात डे ongelooflijke Iraanse (बाद में अधिक hier Meer) gastvrijheid एन बेचैन weer lijkt ons है ना Vier maanden खूंटी में डे steek ते steeds niet माकन देर होना य देर करना! बेचैन plusminus 15c overdag है een zonnetje की मार nachts हम ons के dik inpakken moeten दान zakt डे temperatuur मुन्ना बेचैन vriespunt चाहते मुलाकात की.
बिज बेचैन binnenrijden वैन Tabriz heb इक m'n tweede एन derde lekke बैंड tijdens डे यात्रा. Eventjes eerder hadden हम een een के स्तपी मुलाकात akelige doornstruikjes एन में दोपहर के भोजन के genoten एर बेचैन een के एन Ander doorgeglipt है है. मौसम een kleine हम rijden दान eindelijk डे STAD binnen एन Worden हम ए एल एस winnende wielrenners toegejuicht. Vertraging Helaas है डे euforie वैन korte duur हम kunnen onze couchsurf मेजबान niet bereiken deze toch wel के behoorlijke STAD में raken geheel verdwaald चाहते हैं. बेचैन mooie वैन ईरान dat जेई जेई nooit zorgen hoeft ते माकन wanneer जेई verdwaald raakt है. Zodra जेई मार ook een ogenblik भी een verwarde BLIK tevoorschijn tovert komt एर onmiddellijk iemand सेशन जेई जेई ते ontfermen पर वायुसेना ओम zich. Zo maakten हम uiteindelijk kennis een vriendelijke स्थानीय मरने ook सेशन डी fiets से मुलाकात (Zeer uitzonderlijk) एन ons के uiteindelijk na संपर्क onze मेजबान naar onze slaapplek heeft geloodst देखें में डे buitenwijken मिले. हम aanvankelijk वूर ogen hadden ओम Tabriz ते verblijven मार ना kennismaking के slechts twee nachtjes een aantal vriendelijke studenten मर ons के hadden uitgenodigd ओम बिज मुर्गी een avondje ते jammen, हम hebben एर खूंटी मार vijf nachtjes आन vastgeplakt से मुलाकात की. Bijzonder interessant ओम Meer ते डे belevingswereld वैन Iraanse studenten एन hoezeer ज़ी ते lijden hebben Onder बेचैन juk वैन डे heersers (politieke zowel ए एल एस - ईरान natuurlijk में geestelijke alhoewel deze में हाथ हाथ gaan) पर weten ते Komen.
In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.
De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!
We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…
De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.
De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.
De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.
Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.
Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..
De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..
Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.
Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.
Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.
We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.
Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.
Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.
Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.
Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.
Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..
Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.
Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.
We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.
De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respect!
Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.
We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..
Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.
Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!
We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………
Maarten
पी एस. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren
a piece from Allison and Chad's blog….cycling friends we met in Istanbul
// December 8th, 2010 // 3 Comments » // Check these out
Istanbul has a history of being a great crossroads. The ethnic blend of the Turkish people in general is reminiscent of our own country and in the urban center-of-it-all this becomes even more distilled and obvious. Of course, this idea of “east meets west” is heavily marketed and commercialised in a city overflowing with tourists and, following a sojourn through more authentic places, this quickly rubbed us the wrong way. We have learned from living in a tourist area that every such place has a more realistic side where day to day life rolls on and the beauty of banality lies in open display. One day, while eating baklava and watching the throngs of tourists march by, two folks came along and opened the door to such a culture in Istanbul . (Shaun and Maarten)
Because the city is formed on two peninsulas separated by the Bosphorus, it is only natural that so many travellers would make their way through on their way to somewhere. This includes bike tourists who, while relatively few in number, seem to congregate wherever beer and tires are sold. Hence, as we watched two fellow dirtbags looking over our bikes we were quickly able to deduce that they were indeed members of our own far flung tribe. After a brief conversation we were off together for the other side of the straight to an unassuming neighborhood where we would share two days of storytelling, information exchange, and the good natured comeradery that comes from mutual understanding. There are a lot of ways to see the world, only a few of us are doing it this way. This makes our path feel unusual at times in that we get a unique view of the places we visit while presenting a unique sight for the folks we meet. There is also an air of freedom amongst cyclists that does not seem to pervade in the tourist crowd at large. Perhaps this is due to the self sufficiency or the feeling that we are somehow embodying the changes we wish to see in our world… Perhaps. But more so this feeling, this sense of adventure seems to be rooted in the very nature of our endeavor. When we commit to travelling this way, we are making a move that contraindicates obligations, embraces difficulties that conventional vacations are designed to steer around, and in doing so places us at the mercy of everyday people and everyday circumstances. Most of us assume that the banal, the mundane, and the industrial are filled with a timeless beauty that fully reveals itself at the pace of a bicycle. The few walkers we meet (and we do meet them, walking from, say, Paris to Jerusalem) would say that even this is much too fast.
Spending a few days with members of our own mental breed was revitalising. It is always nice to meet others who have cast aside traditionalisms for the sake of life on their terms. The time we shared was filled with laughs, discussions, and fresh ideas. The stuff that good diplomacy is made of; eating smoked muscles on the stairs, washing them down with cold beer, in the company of youth from a legion of nations. The stories of our elders tell us that these moments were so empowering. They still are. This life is timeless………
First bunch of pics of Bursa to Dugubeyazit (way more follows later..)
// November 12th, 2010 // 1 Comment » // travel
more uploaded as of 8th dec.
just click on the PICTURES tab up top
Hitchhikingscool
// November 4th, 2010 // 2 Comments » // travel
We had to wait some weeks to have everything in order for our İranian visas, so we decided to go hitchhiking to Georgia.
The hardest part was leaving Erzurum İ think…we were thumbing (actually petting the dog) on the road for four hours with no rides…only people stopping to tell us we cant hitchhike. We were standing beside a school where we were entertainment for the kids. They began climbing the fence to come talk with us and help us stop cars. They went to get their English teacher because they thought it would be funny for us to speak to her. She invited us in the school and we walked with her. This made a huge riot among the children and 50 of them swarmed around but the teacher got us safely in the staff lunch room where we met other teachers and were given a good lunch. Eventually we made it to Artvin…a beautiful mountain village….and spent the night there with some couchsurfers.
The next morning we hitched out, first getting a ride from an engineer from İstanbul who was working on some dams in the area. He spoke some English so communication was not a problem. He dropped us off after a 30km ride and 5 min later he changed his mind and came back to give us a ride another 40km to Hopa. From there we flagged another car after waiting about half an hour. This guy was cool but didn`t speak like us so communication was lacking sophistication. He was happy to meet us though and called up his friend who spoke English so we could have a translator. He invited us to dinner but we apologized that we had to continue hıtchıng so he left us his number to call him if we come back this way. He took us as far a he could then even flagged down the next ride for us, a big transport truck! This next ride was short because we were now close to the border.
We entered Georgia! İf you don`t already know… Georgia lies between Eastern Europe and Western Asia, it is bounded to the west by the Black Sea, to the north by Russia, to the south by Turkey and Armenia , and to the east by Azerbaijan. Georgia is an ancient country with history dating back to the 12th century BC and is populated by only about 4.5 million people. There are hundreds of languages in the world but for all of these there are only 14 alphabets, so its pretty cool that the 5 million Georgian speakers own one of these alphabets, mkhedruli, which has 33 letters and makes me totally dizzy. Georgia was attacked by the Red army in the 1920`s, fought with the soviets against the nazi`s in WW2, and remained under soviet control until they declared independence in 1991 after the collapse of the soviet union. But in 2008 war broke out again between Georgia and Russia over some Georgian territories under Russian occupation which Russia sees as İndependent countries. But despite this almost all Georgians İ talked to have nothing against Russian people, they only dislike their government and know that the people have little to do with it, they just want to live in peace. İm sure other countries could learn a thing or two from the Georgians.
So İ spent about 2 weeks in Georgia, most of that time in the capital Tbilisi where İ met a lot of great friends. First we stayed with George, an old friend of mine, and drank a lot of cheap beers and wine, and eat tons of great food. George is crazy and it ws great to meet up again. Then Maarten took a visit to Spain and İ moved in with some friends İ met in a park one afternoon. These folks took great care of me and though communication was sometimes pretty shitty İ felt like we were family. İ was almost convinced by them to stay living with at their place in Tbilisi, but my ass belongs to the road and my wheels have to keep rolling. İt was sad to leave but İ`m sure İ will be back in Georgia again in the future.
To Maarten`s surprise İ was still hanging around Tbilisi when he returned from Spain and we were able to hitch out together. Driving in Georgia is a pants shitting expirence. İf you follow the traffic rules other drivers will have no respect for you, rules are for people that don`t know how to drive. It seems the rule is the biggest vehicle wins. Having your hands in the 10-2 position is never an option, not even for bus drivers, because one hand is used only for lighting a smoke, changing the music, or honking the horn. And most important….you never pass the care in front of you unless you see oncoming traffic less then 500m away.
Our first ride took about one hour to catch, this after many people coming to us saying it wasn`t possible to hitchhike, nobody will stop and we have to take a bus. But someone did stop…a Turkish trucker going our way pulled his rig over and we hopped in. Slowly our small Turkish vocabulary returned to our hungover brains. This guy gave us a ride only about 110km then had to stop for the night so we were left at a gas station in the middle of nowhere. We tried to hitch further but it was already pitch black and the drivers couldn't see us until they were too close to stop, and the gas station was not very popular, so we decided to camp out around back. THEN….it was realized that my dumbass forgot my mandolin back in Tbilisi! S**T!!! İ couldn`t leave my baby behind so Maarten joined my on a 2 euro bus ride back to the big smoke….
Back to square one. We gave hitching outta Tbilisi another shot, it worked the first time so we knew it could be done though many more people again said we have to take a bus. A few hours passed bye along with the few thousand drivers that wouldn`t pick us up, blowing bye us like stones flying from a slingshot on mars. One guy stopped and offered to take us to the bus station and pay for our ticket, but we stayed true to the way of the road. And finally an old guy with a few teeth and rickety old van stopped for us. He was rolling on about 300km our way and we bumped along the road with him…as you might imagine there was not too much conversation between us but we enjoyed the music on his cassette tapes. At one point the man stopped at a small road side market to talk with a farmer. Upon leaving we got stuck in deep loose gravel and had to push his van out in the poring rain. We rolled on into the night until it was the end of the line for ol farmer Joe, he dumped us out on the road in front of a cop shop in case we needed a place to sleep out in the middle of nowhere.
We put our thumbs out in the cold night air and the first cars stopped…a lawyer in shiny fast car. He spoke Russian so Maarten used what he knows for conversation. The friendly dude brought us 40km to a town close to our destination, then İ guess he felt bad for us because he decided to go out of his way to bring us the extra 15 km to Batumi after buying us some drinks. We found a place to crash for the night and in the morning we crossed the border back into Turkey and put our thumbs out again. İt was a beautiful sunny day and beside the Black Sea a man pulled over his pıck-up truck to give us a lift into Hopa. From there we found the road heading east to Artvin, were refused a lift by a trucker just pulling out and waited about 5 min for our next ride from a young couple, Englısh teachers, heading home to Artvin. 70km later, after passing by the trucker, we were dumped out on the road surrounded by giant mountains to be picked up again a few hours later by two toothless farmers in a dirty old truck. They forced me at gun point to play them a song, good thing İ went back for my mandolin! They flew us around the steep mountain roads with stunning views of valleys. rivers, and snow-capped peaks, then left us on the side of a dusty mountain road. 40 min and 4 cars passed by the time a young geologist from Ankara picked us up in his new sporty pick-up. Conversation was understood and we rocked out to his good taste in music.
Night came early ( 5pm) when we were dropped off at the road to Erzurum where we waited 3 hours in the cold and dark mountains for our next lift. We were also joined by a young Turkish dude hitching to Erzurum so now we were three. Eventually a food delivery van stopped for us. Our new friend hopped in the back of the van with no windows and bounced around back there in the dark for an hour and a half. Maarten and İ sat up front crammed in next to the two delivery guys in their late 30`s. They fed us pears and shared continuous elementary conversation as they were very interested in our favorite football ( soccer ) players. Maarten was renamed Ricky Martin and forced to make numerous prank calls to the guys buddies. Finally after a lifetime of closely smelling the one dudes terrible bo we arrived back home with our bikes in Erzurum.
Now…hitching is over for me…for a while anyway.
We are 30km from the İranian border today, in the town of Doğubayazit, shadowed by Mount Ararat. We spent an extra day here because İ lost the bolt for my front break cable and thought it better to find a bike shop to get a spare bolt, then to cycle in the mountains without breaks. Or maybe we are just lazy and want to bum around more. Either way…tomorrow we shall cross a new border!
शौन




