Le vélo est froid

NEPAL

/ / Octobre 5th, 2011 / / No Comments » / / à propos

Vers 2h30 l'après-midi j'ai traversé la frontière indienne au Népal après avoir quitté la ville de Gorakhpur sous une pleine lune éclatante à 4h du matin et du vélo jusqu'à l'NH29 à la ville frontalière de Bhairahawa. Le terrain autour du NH29 est une plaine très plate, où les rizières et les champs pleins de grains sont cultivés, et comme vous près de la frontière du Népal au début de la plus grande chaîne de montagnes dans le monde vient lentement en vue, qui peut être très intimidant quand arrivant seuls en vélo avec l'intention de l'équitation à travers eux dans le cœur du pays. En voyant leur contour dans l'air brumeux campagne a couru des frissons dans le dos malgré qu'il soit un jour de 40 degrés. En voyant ce qui se trouvait devant moi, sachant le travail que j'avais à faire du rock c'est tout le chemin à Katmandou et à la réalisation de l'incertitude de l'avenir, me faisait battre le cœur avec l'adrénaline et je ne pouvais pas attendre pour découvrir ce nouveau pays.

Traversée du côté indien de la frontière peut être déroutant si vous manquez le petit bureau anonyme sur le côté de l'bondé, bruyant, poussiéreux, rue, où vous devez attendre 10 minutes pour un mouvement lent, ventrus, moustachus homme indien à mettre un tampon de sortie sur votre passeport avant que les gardes armés vous permettra de traverser. Si vous êtes de passage en voiture ou en bus, vous pouvez vous attendre à attendre pendant des heures dans un embouteillage. J'ai été heureux de pouvoir rouler vite sur mon vélo à travers le tissage autour de gros camions et les voitures qui ont à partager à deux voies pour tout le trafic dans les deux sens. Traversée dans le côté népalais, vous devez trouver le stand de l'immigration et acheter votre visa à moins que vous avez déjà disposés l'un au préalable dans une ambassade népalaise. Le visa coûte 40USD pour un mois et peut être prolongée jusqu'à 3 mois dans les bureaux de l'immigration à Pokhara et Katmandou. Contrairement à la plupart des officiers d'immigration (en particulier les Britanniques) l'homme d'emboutissage mon visa a été sympathique et souriant. Il a montré son inquiétude quant à savoir si je n'avais rien mangé pour déjeuner, si je voulais un thé ou un café, et si je n'avais nulle part où passer la nuit. J'ai décliné son offre le déjeuner accueillante et lui ai dit je vais juste le cycle jusqu'à ce que je me lasse alors j'espère trouver un bon endroit pour dormir dans la prochaine grande ville. J'ai décidé de continuer à cheval un autre 25-30km de la ville de Butwal terminer la journée avec 125 km à vélo. Comme j'ai roulé sur l'autoroute, j'ai remarqué les gens à être plus gai, puis en Inde et il semblait y avoir beaucoup moins de déchets qui jonchent le sol et les routes.

Un tracteur est venu remonter derrière moi avec 3 mecs à propos de 17 à 22 ans équitation dans le porte de roche T et jeans déchirés. Comme ils roulé devant moi j'ai attrapé à l'arrière du tracteur avec une main et les laisser me traîner au 35km/hr. Quand ils m'ont vu, ils se mirent à rire et applaudir moi comme ils m'ont pris d'équitation pour environ 15km avant d'avoir à éteindre dans une autre direction. Après cette découverte, chaque fois que j'ai été assez chanceux pour avoir un tracteur me passer de monter ces raides, étroites routes de montagne, j'ai tenu sur les dangereusement pour une pause bien méritée pour quelques km. Personne n'a jamais semblé à l'esprit ou être inquiet pour ma sécurité. J'ai aimé ce pays.

Butwal est à la base même de l'Himalaya et à l'extrémité nord de la ville la route de Pokhara commence déjà ascendant sur ​​une élévation de 10-15% qui ne laisse pas place pour au moins 20 km. La ville a tout à disposition que vous avez besoin avant que vous commenciez à vélo dans les montagnes et il ya des guichets automatiques, des cafés Internet, et un tas d'hôtels bon marché à choisir. J'ai roulé en ville à propos 17:00 épuisés, chaud, et sentant comme je viens de vélo 120 km en 40 degrés de chaleur 3 jours dans une rangée, qui est une odeur très distinctes et difficiles à atteindre. J'ai trouvé un hôtel de charge 700 roupies par nuit (environ 10 dollars), qui n'était pas bon marché pour le Népal et 5 dollars sur mon budget quotidien, mais c'était un endroit hors refroidi avec de grandes chambres propres et un balcon donnant sur ​​le centre-ville avec une vue sur les montagnes, et j'étais trop fatigué pour être dérangé à la recherche autour de la ville pour les meilleurs prix, je commençais à me sentir malade et a été contenu à seulement être capable de manger, douche, repos et mon corps épuisé par la nuit avant de s'attaquer au nord 200 km à Pokhara. En face de mon hôtel je me suis assis sur le côté de gens de la rue en regardant dans ce nouveau pays et de manger de légumes plaques 50cent nouilles frites à partir d'un vendeur de rue, je fait des amis avec, puis je suis allé dans ma chambre et sortit pour la nuit.

Le lendemain commence à 4h du matin, j'ai dû faire beaucoup de bruit dans l'hôtel, car les portes étaient verrouillées, et j'ai dû réveiller quelqu'un de me laisser sortir. Il faisait encore nuit noire quand j'ai commencé à monter hors de la ville, puis les montagnes a commencé! La route était assez forte, avec beaucoup de pierrailles et de nids de poule et de l'élévation constante m'a fait entrer dans les nuages ​​brumeux qui a commencé à pleuvoir sur moi comme le tonnerre explosé et résonnaient sur ​​les montagnes et les vallées. Comme le soleil se lève dans une demi-heure de vélo j'étais complètement trempé, après tout, il était maintenant la saison des pluies, mais malgré la pluie la température était encore dans le milieu des années 30 et la déshydratation encore un problème de sécurité important.

Entre Butwal et Pokhara il n'ya pas de grandes villes tout petits villages et des paysages distants. Une végétation tropicale luxuriante pousse partout dans les collines et les vallées, les groupes énormes de singes peut être entendu dans la cime des arbres et beaucoup couru en face de moi que j'étais le cyclisme au revoir. Tous les 500 mètres ou moins, vous passerez une cascade, certaines avec des trous profonds de natation et certaines assez propre pour boire. J'ai rempli mes temps une bouteille d'eau de nombreux côtés de la route de l'eau fraîche qui coule du côté montagne. Les collines et les vallées y sont extrêmement propre par rapport à l'Inde et autres pays voisins, pas beaucoup de poubelles peuvent être trouvés le long des routes ou dans les rivières et la terre est fraîche et verte, on s'attendrait presque à voir des elfes et des ferries en sautant d'arbres et courir à travers la collines herbeuses. Bien qu'à des altitudes plus basses que la température était dans le milieu des années 30 les sommets des montagnes sont encore blanches brillantes avec de la neige et les glaciers faisant un beau contraste sur les collines verdoyantes ci-dessous.

J'ai arrêté de petits villages où les gens étaient généralement amical et souriant et acheter de la nourriture et l'eau. Prix ​​au Népal sont un peu plus cher que l'Inde, mais en général il ya moins de gens qui essaient de vous arnaquer, si bien que je suppose que ça marche, même. Dans les petits villages, je généralement payer environ 200-300 roupies (2,50 $ - 4) pour l'hébergement simple mais généralement propre à la rigueur avec une salle de bain privée. Les routes au Népal sont de petites routes une voie de tordre et tourner le long des falaises escarpées des montagnes mais il n'ya pas beaucoup de circulation, sauf pour les sur la route entre Pokhara et Katmandou il n'est donc pas extrêmement dangereux et quand vous vous arrêtez pour une pause, vous pourriez même avoir la paix et tranquille pour vous aider à se détendre, écouter de la nature et de cascades, et profiter de la magnifique paysage de montagne autour de vous. Si vous voulez dormir dehors, quelque part il ya beaucoup d'endroits possibles pour la mise en place d'une tente ou d'accrocher votre hamac.

Sur mon 4ème jour de vélo au Népal, malade comme un chien avec une forte fièvre et des symptômes semblables à ceux de combustion (mauvaise idée d'être cycliste à ce moment, ne pas l'essayer si vous avez) je suis arrivé à Pokhara, une ville très touristique mais toujours très relax et beaucoup moins occupé, de smog, et bruyant, puis Katmandou alors ce n'est pas un mauvais endroit pour passer 4 ou 5 jours et l'utiliser comme une base pour faire du trekking dans les montagnes voisines et l'Annapurna zone de conservation. Pokhara est également à côté de Phewa lac où vous pouvez aller nager, kayak ou canoë, randonnée, ou tout simplement se détendre dans l'un des nombreux cafés et bars le long du rivage.

Cyclisme 350 km de la route de Pokhara à Katmandou est un tronçon difficile de ne pas pour les faibles de cœur. C'est le plus fréquenté de route dans le pays donc il est plein de fumée de pompage des camions et des conducteurs de voiture folle si vous avez besoin d'être un peu plus prudent. Non seulement cela, c'est aussi une promenade assez difficile pleine de montagnes escarpées au cycle de cours qui, avec la chaleur de l'été peut drainer votre énergie et de fluides très rapidement afin de se préparer et apporter beaucoup d'aliments de haute énergie, comme le beurre d'arachide et de boîtes de haricots! La seule chose qui a vraiment attiré mon attention sur cette route et la plupart des routes au Népal étaient les milliers de plants de marijuana de plus en plus dans tous les sens. J'ai vu 10 plantes du pied doper poussant sur ​​les peuples pelouses avant et celles encore plus grand sur le côté de la route. Parfois, j'étais à vélo sur la route avec les plantes en pot qui sortait de mon guidon, de fumer et de manger des bouchées de skunk kush himalayens. J'ai vu les descentes de police dans les fermes où les flics, où tirant des centaines de plants de marijuana et de les brûler ou les mettre dans des camions, mais je ne vois pas l'intérêt de celui-ci car il n'y a aucun moyen ils pourraient éventuellement se débarrasser d'eux tous. Il est désespérée pour les flics pour jamais penser qu'ils pouvaient gagner cette bataille, l'interdiction de la marijuana est simplement ignorants de tout gouvernement d'imposer, il ne fonctionne pas et ne sert qu'à créer plus de crimes et de mettre des innocents derrière les barreaux. Contrairement aux drogues tabac, l'alcool et pharmaceutique, qui tuent des centaines de milliers de personnes chaque année, la marijuana est responsable pour 0 décès monde larges de toute l'histoire.

Le dernier à 50 km de Katmandou est l'endroit où l'élévation devient complètement fou, c'est un vrai pantalon-chiottes. La route est moins à l'élévation de 20% et est implacable jusqu'à ce que vous arrivez au sommet de la montagne et commencer à rouler vers le bas dans la vallée de Katmandou. Même les camions c'est l'escalade ne peut aller au sujet 5-10km/hr. Tout le monde j'ai parlé m'ont dit de ne pas essayer de cycle et à seulement une promenade en attelage sur un camion ou prendre un bus (qui ne coûte que quelques dollars), mais c'étaient des gens qui auraient probablement aussi me dire que je ne pouvais pas le cycle de Hollande au Népal, j'ai donc choisi la douleur sur le plaisir et j'ai brûlé toutes mes énergies restantes (qui n'était pas beaucoup) et bercé par les nuages ​​vers le haut et puis vers le bas dans la vallée de Katmandou au smog, où mes yeux étaient rouges de brûler tout l'air la pollution. Katmandou est pas vraiment un endroit que vous voulez passer plus de quelques jours, si cela. Il est assez polluée, bruyante et bondée, avec beaucoup de commerçants tentent de vous marchandez pour de l'argent, et les touristes avec des bottes de trekking cher et guides Lonely planète se promenant autour du labyrinthe des rues à la recherche perdues et abasourdi.

Je voulais continuer à vélo au Tibet et en Chine mais dans le même temps je suis arrivé au Népal, le gouvernement chinois avait fermé la frontière pour les personnes traversant par voie terrestre en provenance du Népal au Tibet à cause des tensions il ya entre les deux pays. La seule façon d'obtenir par la loi était de voler, je n'avais pas le choix, et j'ai été énervé. Avec le vélo interrompu, j'ai décidé de prendre une pause pendant un moment, économisez de l'argent un peu plus, et puis essayer de quelque sorte de revenir là où j'ai laissé et continuer à travailler. Oh non le voyage n'est pas fini! Après un peu plus de l'Asie il y aura encore d'Amérique du Nord pour conquérir, et peut-être même en Amérique du Sud ... .. Après un peu de repos et de détente bien nécessaire, je serai à nouveau rouler vite, et nous espérons ainsi Maarten.

shaun

L'été indien

/ / Septembre 9th, 2011 / / No Comments » / / à propos

Mes dernières semaines en Inde ont été frisquet 40 degrés C jours qui ont fait qu'il est difficile de faire autre chose, mais essayez de rafraîchir et de manger des pastèques montagnes 25cent, donc je n'étais pas si triste de quitter. Grâce à l'Uttar Pradesh a été le cyclisme épuisant à cause de la chaleur extrême, mais le paysage était assez plat alors j'étais encore capable de cycle de plus de 100km par jour. Depuis le cyclisme dans les années 40 après-midi degré était proche suicidaire, je sors de lit à trois heures chaque matin et se rouler sur mon vélo avant quatre heures pour que je puisse finir mes jours 100 km, avant 12 heures. J'avais hâte d'arriver dans les montagnes du Népal, où j'ai imaginé l'air d'être plus frais et frais. Je suis content je suis allé en Inde et je suis content, j'ai découvert le pays en vélo, mais si vous me demandiez si mon expérience a été une bonne ou une mauvaise, je trouve votre question difficile à répondre. L'Inde peut vraiment être un endroit époustouflant qui peut vous prendre plusieurs vies pour vraiment apprendre et comprendre. Il est un pays tellement grand et diversifié qu'il est impossible de généraliser. La plupart de mes expériences là-bas étaient bonnes et je remercie Dieu pour, et pour m'avoir donné la possibilité de voyager et de voir de première main ce que le monde est vraiment comme et répondre à toutes les bonnes gens que j'ai rencontrés, mais aussi plus d'une fois en Inde Je n'ai d'expérience ou d'un témoin quelques désagréments qui sont généralement trouvés dans la plupart des pays du monde tels que les préjugés raciaux, le harcèlement sexuel et verbal des femmes, le manque de courtoisie commune, et le mépris de l'environnement, qui, bien que je veux, je trouve qu'il est difficile de oublier. Mais ces aspects sont tout petits du grand monde dans lequel nous vivons, il est causé par nous et ne peuvent donc être modifiés par nos soins.

Serais-je veux plus jamais retourner en Inde? Je suis vraiment pas sûr. Avec une population de plus de 1,2 milliards de dollars, l'Inde est un pays qui est d'avoir beaucoup de mal à faire face et à s'adapter à une population massive et la croissance continue de la population. Il est estimé que la population indienne dépassera la Chine dans les 20 prochaines années ou moins, en passant de la deuxième vers le premier pays le plus peuplé du monde, et n'a pas encore de l'infrastructure ou la production d'énergie pour faire face aux demandes, et ainsi de ne cesse de détruire l'environnement et en aidant à créer un plus grand écart entre les riches et les pauvres. J'ai senti que par les déplacements là je n'étais pas vraiment atténuer les problèmes, mais seulement les aggraver. Dans un pays où la gestion des déchets très pauvre, il est beaucoup plus difficile d'être «éco-friendly». Parfois je portais poubelle en plastique et d'autres de mes repas pour plus de 100'km avant que je trouve une poubelle pour le mettre dans (oublier le recyclage) que pour plus tard, voir quelqu'un venir et vider la canette dans une rivière voisine ou un fossé.

Si je pense à l'Inde et j'imagine que c'est un modèle pour la direction du monde entier est-il position ne semble pas bon pour notre avenir. Un des problèmes majeurs en Inde, qui peuvent avoir des implications pour le reste du monde est la pénurie d'eau. En ce moment des millions d'Indiens n'ont pas accès à l'eau potable, et la situation ne fait qu'empirer. Dans une liste de 122 pays notés sur la qualité de l'eau potable, l'Inde classé une 120 humbles. Selon les estimations de la Banque mondiale, en Inde, de la diarrhée de l'eau contaminée cause à lui seul plus de 1.600 morts par jour-c'est la même chose que si huit de 200 personnes appareil commercial s'est écrasé au sol tous les jours! La demande de l'Inde pour l'eau augmente à un rythme alarmant que la population augmente. Leur demande croissance de l'économie et la croissance des disponibilités alimentaires s'étendent de l'Inde de l'eau encore plus mince. Le changement climatique pourrait réduire l'approvisionnement en eau provenant des précipitations et glaciers alimentant de nombreuses rivières de l'Inde sont en diminution rapide. Comme la demande en eau pour l'agriculture l'emporte sur l'approvisionnement de plus en plus chaque année, l'Inde pourraient éprouver plus de problèmes de pénuries alimentaires aussi bien.

Mais la crise de l'eau de l'Inde est essentiellement un problème artificiel. Climat de l'Inde n'est pas particulièrement sec, ils ont une longue saison de la mousson et ont beaucoup de rivières et eaux souterraines. Gestion extrêmement inhumaines, des lois claires, la corruption du gouvernement, la privatisation et des déchets industriels et humains ont causé la plupart des problèmes et fait ce que l'eau est disponible pratiquement inutile en raison de l'énorme quantité de pollution. Parce que les gens ont causé la plupart de cette crise, en changeant leurs actions et leur façon de penser sur les ressources en eau, ils ont le pouvoir d'empêcher la pénurie d'eau, et cela signifie qu'il ya encore de l'espoir. Ils doivent commencer à faire des changements positifs, démarrer en conservant l'eau, debout contre la privatisation, le boycott de l'eau embouteillée, de commencer à récolter plus d'eau de pluie, traitement des déchets humains, agricoles et industrielles, arrêter la construction de barrages et de réguler la quantité d'eau peut être tirée hors de la terre . Ce sera un grand pas vers un avenir meilleur.

Comme pour le voyage en Inde en vélo, je pense qu'il est bon de faire l'expérience une fois dans votre vie ... mais une seule fois. Il est fou. Trafic il est incroyablement bruyante et folle. Tout le monde est constamment en klaxonnant et les tympans d'un cycliste peut facilement exploser dans un désordre sanglant. Les gros camions et des autobus réguliers feuilletée chaude, fumée noire dans les yeux et le bas, vous les poumons, et tous les jours vous regarder la mort en face comme un gros camion vient de trafic à déferler vers vous et venant en sens inverse en passant d'autres voitures et des camions sur les coins aveugles. C'est normal. Il n'ya vraiment pas beaucoup d'autres règles de circulation, puis "tous les espaces vides doivent être remplis" "toujours hurlantes votre klaxon" et "le plus gros véhicule gagne", donc les cyclistes toujours perdre la bataille. Bien que la réalisation constante de votre propre mortalité peut être une bonne chose, faire du vélo en Inde peut vous faire demander si le vélo est vraiment tout ce que la santé, mais alors vous rappeler que si tout le monde était à vélo, vous n'auriez pas le bruit, le trafic , et la fumée noire chaude sur votre visage.

Mais il y avait aussi des jours où les vaches et les singes ont été le seul trafic d'esquiver sur les routes tranquilles à travers la campagne ou le long brille sans fin, plage déserte de sable blanc, sous les palmiers ombreux, le vent chaud sur le dos une odeur douce avec les envoyés des fleurs et d'arbres fruitiers, roulant à travers curieux, villages accueillants avec les enfants qui courent à côté de vous souriant et saluant. Moments où le temps s'arrête tant que vous attrapez les yeux d'un étranger nature et vous partagez une compréhension. Carte-guide de moins en moins dans-les mains du destin, ne sachant pas exactement où la route vous mènera et qui vous allez rencontrer chaque jour. Ces moments sont quand vous vous rappelez ce que la vie est tout au sujet et pourquoi votre faire ce que vous faites. Aventure et liberté remplit votre âme que vous êtes assis et boire le jus rafraîchissant par une noix de coco, écoutant et en regardant le monde étrange qui vous entourent.

shaun

Sud vélo

/ / Juin 7th, 2011 / / No Comments » / / à propos

Décider quelle direction pour parcourir l'Inde, quelque chose me tire vers Kanyakumari et pour quelque raison que j'ai pensé que je devais y aller et check it out, donc après 1200 km à vélo à propos de la côte sud ouest en passant par Goa, Karnataka et Kerala (ma partie préférée de l'Inde) Kat, Béa alias le Woonicorn Bleu, Dervla et moi sommes arrivés dans le Tamil Nadu et Kanyakumari. Pas beaucoup de gens finissent par y voyager, car il est un peu à l'écart étant si loin au sud ... en fait c'est le point le plus au sud de l'Inde, la fin du sous-continent.

Kanyakumari est une petite ville dans l'Etat du Tamil Nadu. Une raison pour laquelle j'ai été élaboré il y avait pour la mer.. Il est le point de rencontre pour les trois plans d'eau ... la mer d'Arabie, le golfe du Bengale, et l'Océan Indien, et je sentais le besoin d'être dans l'eau de 3 mers à la fois. Malheureusement, certains de la magie de l'endroit était perdu pour moi, car, comme la plupart des endroits dans le pays, il n'y avait pas de poubelles se trouvent alors il y avait beaucoup d'ordures autour de la ville et la rive de la mer, principalement des déchets de plastique, et bien sûr J'ai même vu des gens jeter leurs bouteilles en plastique dans la mer. Aussi, avec les hordes de touristes indiens, il était difficile de trouver un endroit pour se reposer au calme, bien que finalement nous avons trouvé un bon endroit pour se détendre. Les visiteurs viennent principalement de Kerela, qui viennent de voir le soleil se lever et couchers de soleil magnifiques (en avril, vous pouvez regarder le coucher du soleil et de lune se lever au même moment), visitez la Kumari Amman temple dédié à la déesse Parvati vierge et épouse de Shiva . Aussi attirant des personnes est le Rocher Vivkananda Mémorial construit en 1970, qui est la statue du saint-poète tamoul Thiruvalluvar, qui est l'auteur de Thirukkural, un poème composé de 133 chapitres! En l'honneur de cette statue a été construit ses 133 pieds de hauteur et est l'un des plus grands monuments de l'Asie.

La ville était un endroit agréable pour se détendre pendant une journée ou deux et l'air était très rafraîchissant par rapport à l'air humide de la plupart de la côte sud-ouest. le vent dans Kanyakumari souffle toujours fort et conservés au frais des mers. Cette situation a changé dès la route vers le nord à travers le centre du Tamil Nadu. Le premier 20-30km, nous avons été à vélo dans les parcs éoliens énorme, plus grande que j'ai vu dans aucun autre pays, de sorte que le trajet était agréable car il y avait encore un vent rafraîchissant venant de plus haut de l'extrémité de la chaîne montagneuse des Ghâts occidentaux , mais peu de temps après que les vents frais ont disparu et nous avons été laissés à vélo dans un endroit sec, poussiéreux, paysage chaud où les températures atteintes dans les années 40, peu après 10 heures de séchage à la sueur de votre peau dès qu'elle sort de vos pores . Un jour, nous pédalé plus de 100km de 43 degrés et ont été très chanceux de ne pas souffrir de coups de chaleur et d'épuisement.

Si vous prévoyez de frapper l'Inde avec votre vélo, je ne vous recommandons de visiter le sud. Les aliments consommés avec vos mains hors de feuilles de bananier est bon marché et étonnante, les longues plages désertes ou bondées plages touristiques se trouvent partout, et les gens dans le sud semblent aller à un peu plus lent rythme plus, à mon avis ils sont plus licenciés retour, amical et hospitalier, puis dans d'autres parties de l'Inde.

Maintenant, dans le nord de l'état de l'Uttar Pradesh, le Népal métiers frais généraux et le voyage se poursuit encore sur le bas de la route.

Shaun

De réparation de vélo en Inde

/ / 19 avril 2011 / / No Comments » / / à propos

L'Inde est pleine de motos, presque partout où vous allez, vous trouverez probablement des gens faire du vélo. Mais ces vélos sont tous une seule vitesse, pas cher, vieux vélos généralement fabriqués en Chine. Donc si vous avez un vélo avec des engrenages il peut être très difficile d'obtenir l'une des pièces de rechange que vous recherchez, sauf dans les grandes villes où vous pourriez être en mesure de trouver un magasin de vélos bon. Il est préférable d'être préparé et d'amener tous vos propres pièces avec vous.

J'ai beaucoup de pièces de rechange avec moi, mais encore des choses inattendues se produira toujours et les pièces peuvent être endommagées ou brisées. Ensuite, vous devez utiliser votre ingéniosité pour résoudre le problème. Cela m'est arrivé sur mon vélo le premier jour en Inde .... Le boulon sur la libération rapide tenant ma roue arrière avait cassé net à la fin et l'écrou en le tenant en place avait disparu. Pas cool!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Dam! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Fun times! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

shaun

L'Iran

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDE

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

Malheureusement l'Inde m'a donné un visa pour 3 mois seulement. Je comptais sur un mois 6 un afin que je puisse prendre mon temps pour voir le pays shanti shanti en vélo. En raison de ce que je devais changer mes plans un peu et certainement pas en essayant de serrer le tout dans un petit délai. J'ai envisagé différentes voies et options, mais finalement réglé pour descendre un peu et puis tout droit vers le Nord vers le Népal. Cela signifie que je dois sauter beaucoup d'endroits que je initialement prévu de visiter, mais avoir à se précipiter dans quelque chose qui n'est pas compatible avec la façon dont on s'y prend en Inde ..

Shaun et j'ai malheureusement dû se séparer. En raison d'un fouillis bureaucratique provoquée par les gouvernements des Emirats arabes unis et le Canada, il a été contraint de revenir à nouveau le Canada à régler des choses. Si tout va bien il va se rendre à l'Inde dans la course de Mars. Je me suis envolé pour l'Inde déjà un mois et demi auparavant. Malheureusement, je n'ai pas été capable de trouver un navire qui pourrait me prendre en provenance de Dubaï vers l'Inde. Apparemment, il a quelque chose à voir avec les douanes indiennes ne pas accepter les voyageurs entrant sur navires non commerciaux (comme un cargo ou un boutre anciens par exemple) De toute façon, je suis ici et heureux!

Initialement j'avais prévu de se rendre à Bombay, d'où je la tête vers le sud. Quand j'ai découvert que les vols à destination de Goa ne serait qu'une fraction plus cher, j'ai commencé à repenser mon itinéraire un peu. Voler à Goa signifie un départ très détendue, pas de chaos de la circulation et des millions d'Indiens autour de moi qui me font aller loco sur mon premier jour. J'ai donc décidé de voler à Goa et qui a été tout à fait une excellente décision en effet. L'aéroport de Goa est très petit et à proximité des plages. Donc, après mon arrivée, j'ai rapidement assemblé mon vélo et une heure après je me suis retrouvé croisière sur la côte avec un sourire très grand. Le tourisme de masse est plus dans le Nord où les plages sont jonchées de fauteuils inclinables et les joints qui vomissent sur la musique horribles désagréable toute la journée. Le Sud a des bouts de tourisme, mais s'adresse à une foule différente. Personnes, principalement des anciens qui veulent juste de s'asseoir dans un endroit tranquille et profiter du son de la mer. Il ya encore beaucoup de plages désertes se trouve à Goa et j'ai donc eu une nuit magique première sortie de dormir sur la plage avec pas de pollution sonore. Je suppose que je reçois également un peu plus vieux ..

Cyclisme à Goa est grand. Les routes sont excellentes et il ya beaucoup de restaurants le long du chemin où l'on peut acheter un repas pour seulement yummie un demi-euro. La seule chose que je dois apprendre encore et encore est de garder à gauche! Surtout après une pause, je commence automatiquement la croisière sur la voie de droite et quand je vois les voitures rubrique mon chemin .. «Idiot! Vous roulez sur la mauvaise voie ..!!!".. Oh, attends .. "Désolé !!!!".. Alors que prend un certain temps et je vais probablement faire la même erreur quelques fois de plus les semaines à venir.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

L'Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

Zo'n 30 km van de Grens a rencontré l'Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Djé voelt dat je dicht bij de Grens zit; veel Haendel op straat, geldwisselaars fr flarden persan. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Douane a été Turkse een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse Zijde werd ons spoedig duidelijk wat te ons wachten stond .. LUID geschreeuw, douzaine de lucht plus en weer, meurent vrouwen bezig zijn de Haren weer te bedekken fr Natuurlijk Grote van de portretten ayatollah Khomeiny en Khamenei meurent scherp toekijken d'Er echt geen haar meer zien TE est. Chaos alom fr wij worden in een kolkende Massa naar voren Waar gedreven nous uiteindelijk bij een groot hek tot een stopper Komen. Nous kijken orteils houe militairen Genieten van hun Autoriteit fr mondjesmaat mensen porte het hek toelaten. Met Onze fietsen voya nous niet portes De Kleine doorgang fr moeten nous wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere Zijde worden nous gesommeerd porte een Jonge Soldaat om mee te komen onmiddellijk. Nous verwachten een klein kamertje Waar nous avons rencontré een kalachnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar nous terecht Komen est echter erger Dan dat. Een grote hal Waar Reizigers honderden dans geïmproviseerde Rijen geërgerd staan ​​te wachten op wat nog lang IETS niet te komen lijkt gaan. De Soldaat begint te brullen fr er een gat dans ontstaat de Massa. Wij worden rencontré fiets fr al naar voren geduwd fr staan ​​parcelles helemaal vooraan. De Soldaat gaat er rencontré onze paspoorten vandoor fr komt een paar Minuten tard terug rencontré de mededeling dat, nous daar moeten blijven staan. Na enige Tijd beginnen de Rijen te bewegen fr zich te hervormen. Nous Hebben geen idee wat nous moeten doen om mensen fr ons ons Heen kijken ook rencontré vragende blikken aan. Uiteindelijk worden nous geholpen porte een jongeman meurent Onze paspoorten overneemt fr uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lästig VALT dat ze een geërgerd stempel Zetten fr wij uiteindelijk De Grens plus Kunnen. Gegroet Iran!

Het est een Bijzonder gevoel om het dan eindelijk la terre te binnen het rollen Waar nous zoveel plus Hebben Gehad, a rencontré Reizigers elkaar andere fr onderweg. Opeens ligt er een nieuw terrains voor je met nieuwe Avonturen en nieuwe verhalen mourir dans je gaan zitten fr onderdeel gaan uitmaken van wie je fléchis. Nous Kunnen ons Enthousiasme niet bedwingen fr rencontré een luide kreet rollen nous de Berg af om in het eerste grensstadje Onze Iraanse maaltijd nuttigen TE (plus tard, nous Meer over hoe plus de Iraanse denken Keuken). Met een volle Maag fietsen nous tegenmoet de l'horizon Perzische ..

Onze eerste nacht brengen nous porte à Maku, zo'n 50 km van de Grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein fr niet te Groot, IDEAAL om aan geleidelijk rencontré l'Iran Kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit azérie fr spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer Nauw Associé aan het Turcs. Ietsje meer naar het Noorden bevindt zich het maar terrains Azerbeidzjan wij ons bevinden in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het Fietsen langs De Kust est aangenaam Bijzonder. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respect!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We have been cycling for over 7 weeks now and no longer is it something for us to get used to but is the way of life. I think we are even getting used to cycling 100km per day in the Balkan heat which is constantly above 35 degrees, and are used to sleeping almost anywhere.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We were on a ferry coming back from cycling on one of the many islands there, it was a 6 or 7 hour boat ride so we prepared ourselves each with a few 2L bottles of cheap beer and put our feet up. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We were pretty groggy and didn't really feel like cycling 10-15km outside the city to find a good camping spot so we went with the first thing we saw… a little 2m spot between a fence for the shipping yard and the on-ramp to the motorway. We quickly fell asleep in the dirt, dreaming about being back home sitting on the couch watching films and eating junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Soon we realized the smell was from a big seagull that was ripped to shreds all around us and we were laying on its feathers and meat chunks. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Anyway… I think that was the worst place we slept so far.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
3. Cozy bed – As much as I love sleeping outside in random places, it is always relaxing to have a nice big bed to roll around in. But still nothing really beats a hammock.
4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. It's hard for me as I am a lover of rolling in bed all day long.
5. Hot meals - Since we aren't traveling with a stove we rarely get a warm chew in us, when we do we enjoy it more then most people. Normally we are eating plenty of raw vegetables, fruits, nuts, yogurts, tortilla chips with canned beans, and breads.
6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We are serious dirtballs and it's only going to get worse (or better if you enjoy bad smells) as this trip goes on.
7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. We are not at all fans of buying cold bottled water in the shop since the countries we are traveling through (and most countries in the world) have poor recycling programs (WARNING…I'm about to go on a rant). All the plastic goes in the trash, eventually ending up in the waterways and into the ocean, broken down into small editable plastic particles over decades and end up in the food chain. The chemicals in plastics (especially Bisphenol A which is used to make all water bottles, baby bottles, medical and dental devices, dental fillings, eyeglass, CDs and DVDs, and basically anything plastic you can think of) are largely responsible for many of the serious diseases found in the world today including diabetes, birth defects, obesity,neurological issues, breast and prostate cancers, and heart disease. I'm not making this up, this is really dam serious and when I think too hard about what we have done it honestly puts tears in my eyes. The big problem is that, Bisphenol A is also a synthetic estrogen (that means it's a man made female sex hormone), and plastics made with it can break down, especially when they're washed, heated or stressed, allowing the chemical to get into our food and water and then enter the human body. That happens to nearly all of us! The Center for Disease Control (a US agency that works to protect public health and safety) has found BisphenolA in the piss of 93% of surveyed Americans over the age of 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! If you don't have this shit in your body, you're not living in the modern world. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. The plastic we have made will be here longer then us! This year more plastic will be produced then last year, and next year even more!! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Bottled water from Pepsi co and Coke companies (such as Eva Water, H2OK, Aquafina, and Dasani) are mainly from the tap anyway (seriously, look it up!). Please don't buy bottled water if you can help it!
8. Clean underwear - I know I already mentioned it, but we appreciate clean undies so much it is worth saying again. I guess the only good thing about dirty ones is that when we are starving and will do anything for food, we can always go mushroom picking in our underpants.
9. Regular contact with friends and family – Don't take for granted your ability to talk with your friends and family, one day you wont be able to. It's important not to forget to tell the people you love that you love them!

This list can go on and on, these are just some of the first things that come to my mind.

We are relaxing down in Greece now and soon we will be leaving Europe and heading into Asia. Although it has been a lot of hard work and suffering, we are still full of energy and excited for what lies ahead!

Shaun

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!