Andar en bicicleta es Cool

NEPAL

/ / 05 de octubre 2011 / / No Comments » / / sobre

Alrededor de las 2:30 de la tarde, cruzó la frontera india en Nepal después de salir de la ciudad de Gorakhpur bajo un brillante luna llena que brilla intensamente a las 4 de la mañana y en bicicleta hasta el NH29 a la ciudad fronteriza de Bhairahawa. La tierra alrededor del NH29 es una llanura muy plana en los arrozales y los campos llenos de granos se cultivan, y al acercarse a la frontera con Nepal, el principio de la gama de montaña más grande en el mundo poco a poco entra en la visión, que puede ser muy desalentador cuando llegar sólo en bicicleta con la intención de montar a caballo a través de ellos en el corazón del país. Al ver su silueta a través del aire brumoso campo corrió escalofríos por mi columna vertebral a pesar de ser un día de 40 grados. Al ver lo que había delante de mí, sabiendo que el trabajo que tenía que hacer para que la roca hasta llegar a Katmandú y darse cuenta de la incertidumbre del futuro hizo que mi corazón lata con la adrenalina y no podía esperar para explorar este nuevo país.

Cruzando por el lado indio de la frontera puede ser confuso si se olvida de la oficina sin marcar pequeña en el lado del concurrido y ruidoso, polvoriento, calle, donde tiene que esperar 10 minutos para un movimiento lento, el hombre barrigón, bigote indio para poner un sello de salida en su pasaporte antes de que los guardias armados le permitirá atravesar. Si usted está cruzando en coche o autobús que usted puede esperar que esperar durante horas en un atasco de tráfico. Yo estaba feliz de ser capaz de desplegar rápidamente a través de mi moto tejiendo alrededor de grandes camiones y los coches que tienen que compartir dos carriles para el tráfico en ambos sentidos. Cruce en el lado nepalés usted tiene que encontrar el stand de la inmigración y la compra de su visa a menos que ya organizó una anticipación en la embajada de Nepal. El visado de los costos de 40USD por un mes y se puede ampliar hasta tres meses en las oficinas de inmigración en Pokhara y Katmandú. A diferencia de la mayoría de los oficiales de inmigración (especialmente los británicos), el hombre sellar mi visa era amable y sonriente. Mostró su preocupación en cuanto a si había comido nada para el almuerzo, si quería un té o un café, y si hubiera lugar para pasar la noche. Rechacé su oferta hospitalaria del almuerzo y le dije que se acaba el ciclo hasta que me canse entonces espero encontrar un buen lugar para dormir en la gran ciudad que viene. Decidí continuar su marcha a otro de 25 a 30 km de la ciudad de Butwal terminar el día con 125 kilometros ciclo. A medida que rodaban por la carretera me di cuenta de la gente a ser más alegre después de la India y no parecía haber mucha menos basura que cubrían el suelo y las carreteras.

Un tractor llegaron a caballo detrás de mí, con tres chicos de 17 hasta 22 años de edad que viajan en él llevaba la roca T y jeans rotos. A medida que pasó por delante de mí, se agarró a la parte trasera del tractor con una sola mano y que me tire a lo largo de 35km/hr. Cuando me vieron se echaron a reír y aplaudir a mí ya que me llevó a montar a caballo a unos 15 km antes de tener que girar en otra dirección. Después de ese descubrimiento, cada vez que tuve la suerte de contar con un tractor pase me va a las empinadas, calles estrechas, montaña me aferré peligrosamente para un bien merecido descanso de unos pocos kilómetros. Nadie parecía importarle o estar preocupado por mi seguridad. Me gustó mucho este país.

Butwal está en la base misma de la cordillera del Himalaya y en el extremo norte de la ciudad de la carretera a Pokhara ya comienza a ascender en una elevación de 15.10%, lo que no da tregua por lo menos 20 kilómetros. La ciudad tiene todo lo disponible que usted necesita antes de comenzar a pedalear en la montaña y hay cajeros automáticos, cafés de Internet, y un montón de hoteles barato para elegir. Me di la vuelta a la ciudad de 17:00 caliente agotado, y que huele como si acabara de ciclo 120 kilometros en calor de 40 grados tres días en una fila, que es un olor muy particular y difícil de alcanzar. Me pareció un hotel de carga 700 rupias por noche (unos 10 dólares), que no era barato para Nepal y 5 dólares por encima de mi presupuesto diario, pero que era un lugar relajado, con grandes habitaciones limpias y un balcón con vistas al centro de la ciudad con el fin de las montañas, y yo estaba demasiado cansado como para ser molestado por la ciudad buscando a los mejores precios, yo estaba empezando a sentirse mal y se contentó con ser sólo capaz de comer, ducharse y descansar mi cuerpo agotado por la noche antes de abordar el norte 200 kilometros a Pokhara. A través del camino de mi hotel, me senté en el lado de la gente de la calle viendo en este nuevo país y comer platos de verduras 50cent fideos fritos a un vendedor ambulante, me hice amigo, luego me fui a mi habitación y se desmayó por la noche.

El día siguiente comenzó a las 4 am, tuve que hacer un montón de ruido en el hotel porque las puertas estaban cerradas con llave y tuve que despertar a alguien que me dejen salir. Todavía era noche cerrada cuando comenzó a montar fuera de la ciudad, la montaña empezó! El camino fue bastante duro con mucha piedra suelta y baches y de manera constante la elevación me puso en las nubes brumosas que comenzó a llover sobre mí como el trueno retumbó y se hizo eco de las montañas ya través de los valles. A medida que el sol salió en la primera media hora de bicicleta que estaba completamente empapado, después de todo, era ahora la temporada de lluvias, pero a pesar de la lluvia, la temperatura era todavía a mediados de los años 30 y la deshidratación sigue siendo un problema de seguridad grande.

Entre Butwal y Pokhara no hay grandes ciudades, sólo pequeños poblados y paisajes remotos. Una exuberante vegetación tropical que crece por todas partes en las colinas y valles, grandes grupos de monos se puede escuchar en la copa de los árboles y muchos corrieron delante de mí como yo en bicicleta bye. Cada 500 metros o menos se pasa una cascada, algunas de ellas con pozas profundas y algunas lo suficientemente limpia para beber. Llené mi botella de agua muchas veces al lado de la carretera de agua dulce que fluye de la ladera de la montaña. Las colinas y los valles se encuentran extremadamente limpia en comparación con la India y otros países vecinos, la basura no mucho se puede encontrar por las carreteras o en los ríos y la tierra está fresca y verde, que casi espera ver a los elfos y los transbordadores saltando de copa de los árboles y correr a través de la verdes colinas. Aunque a menor altura que la temperatura era a mediados de los años 30 la cima de las montañas siguen siendo de color blanco brillante de nieve y glaciares haciendo un bello contraste en contra de la exuberantes colinas verdes de abajo.

Me detuve en pequeños pueblos donde la gente era por lo general amable y sonriente y comprar alimentos y agua. Los precios en Nepal son un poco más caro que la India, pero en general hay menos personas que tratan de robarte y así que creo que funciona aún. En los pueblos pequeños que normalmente se pagan alrededor de 200 a 300 rupias ($ 2,50 - 4) para el alojamiento sencillo, pero por lo general limpia-ish con baño privado. Las carreteras de Nepal son pequeñas carreteras de varios carriles uno dando vueltas a lo largo de los acantilados de montaña empinada, pero no hay mucho tráfico a excepción de en la carretera entre Katmandú y Pokhara por lo que no es muy peligroso y cuando se detiene para un descanso que incluso podría tener un poco de paz y la tranquilidad que le ayudarán a relajarse, escuchar a la naturaleza y las cascadas, y disfrutar del paisaje hermoso de la montaña a tu alrededor. Si quieres dormir a la intemperie en algún lugar hay muchos lugares posibles para la creación de una tienda de campaña o colgar su hamaca.

El día de mi cuarto de la bicicleta en Nepal, enfermo como un perro con una fiebre alta y síntomas parecidos a los de combustión (mala idea que el ciclismo en ese punto, no lo intentes a menos que tengas) llegué a Pokhara, una ciudad muy turística pero aún así muy relajado y mucho menos ocupado, con smog, y ruidoso después de Katmandú por lo que no es un mal lugar para pasar 4 o 5 días y lo utilizan como una base para hacer trekking en las cercanas montañas de Annapurna y el área de conservación. Pokhara es también junto a Phewa lago donde se puede ir a nadar, kayak o canoa, senderismo, o simplemente relajarse en uno de los muchos cafés y bares a lo largo de la costa.

Ciclismo de la carretera 350 km de Pokhara a Katmandú, es un tramo duro, no para los débiles de corazón. Es el más activo de carreteras en el país por lo que es lleno de humo de bombeo de los camiones y conductores locos coche por lo que necesita para ser un poco más cauteloso. No sólo eso, también es un viaje muy duro lleno de montañas escarpadas al ciclo durante el cual, junto con el calor del verano puede drenar su energía y fluidos muy rápidamente así que esté preparado y llevar un montón de alimentos de alta energía como mantequilla de maní y latas de frijoles! La única cosa que realmente me llamó la atención en ese camino y la mayoría de las carreteras de Nepal fueron los miles de plantas de cultivo de marihuana por todo el lugar. Vi 10 plantas del pie de alto crecimiento droga en el césped frente a los pueblos y las aún más grande a lo largo del lado de la carretera. A veces me iba en bicicleta por el camino con plantas de marihuana que salen de mi manillar, fumar y comer bocados de Skunk Kush del Himalaya. Vi las redadas policiales en las granjas donde los policías que tirar cientos de plantas de marihuana y la quema de ellos o ponerlos en camiones, pero no vi el punto de que ya no hay manera de que pudiera deshacerse de todos ellos. No hay esperanza para los policías a pensar alguna vez que podía ganar esa batalla, la prohibición de la marihuana es simplemente ignorante de cualquier gobierno para imponer, no funciona y sólo sirve para crear más delitos y poner a la gente inocente tras las rejas. A diferencia de tabaco, alcohol y productos farmacéuticos que matan a cientos de miles de personas cada año, la marihuana es el responsable de 0 muertes mundo ancho de toda la historia.

El pasado 50 kilometros de Katmandú es donde la elevación se completamente loco, es un verdadero pantalón cagadero. El camino es por lo menos el 20% de elevación y es implacable hasta llegar a la cima de la montaña y empezar a conducir por una en el valle de Katmandú. Incluso los camiones de escalada que sólo puede ir sobre 5-10km/hr. Toda la gente que me habló dijo que no se trate de ciclo que ya sólo un aventón en un camión o tomar un autobús (que sólo cuesta un par de dólares), pero se trataba de personas que es probable que también me dicen que yo no podría ir en bici de Holanda a Nepal, así que elegí el dolor sobre el placer y me quemé toda mi energía restante (que no era mucho) y sacudido por las nubes a la cima y luego descender al valle de Katmandú smog donde mis ojos ardían rojas de todo el aire contaminación. Katmandú no es realmente un lugar en el que desea pasar más de unos pocos días, si acaso. Es muy contaminado, ruidoso y lleno de gente, con una gran cantidad de comerciantes tratando de regatear por el dinero y los turistas con botas de trekking caros y solo guías de viaje planeta preguntándose por el laberinto de calles con mirada perdida y sin habla.

Yo quería seguir en bicicleta en el Tíbet y China, pero al mismo tiempo que llegué a Nepal, el gobierno chino ha cerrado la frontera para personas que cruzan por tierra desde Nepal al Tíbet debido a las tensiones existen entre los dos países. La única manera de conseguir a través de ley iba a volar, no tenía otra opción, y yo estaba enojado. Con el ciclo interrumpido, he decidido tomar un descanso por un tiempo, ahorrar dinero un poco más, y luego tratar de obtener alguna forma de regreso a donde lo dejé y seguir trabajando. ¡Oh, no el viaje no ha terminado! Después de poco más de Asia todavía habrá de América del Norte a la conquista, e incluso América del Sur ... .. Después de un poco de merecido descanso y la relajación que se desplegarán pronto, y espero que Martín también.

shaun

Indian Summer

/ / 09 de septiembre 2011 / / No Comments » / / sobre

Mis últimas semanas en la India frío 40 grados C día que hacía muy difícil hacer otra cosa que tratar de refrescarse y comer montañas de sandías 25cent, así que no estaba tan triste por dejar. A través de Uttar Pradesh de la bicicleta fue el drenaje de energía debido al calor extremo, pero el paisaje era bastante plano por lo que todavía era capaz de ciclo de más de 100 km cada día. Dado que el ciclismo en los años 40 por la tarde grado estaba cerca de suicidio, me gustaría que salir de la cama a las 3 am cada mañana y estar rodando sobre mi moto antes de 4am para poder terminar mis días kilometro 100 antes de las 12pm. Tenía muchas ganas de llegar a las montañas de Nepal, donde me imaginaba que el aire sea más fresco y seco. Estoy contento de haber ido a la India y me alegro de haber descubierto el país en bicicleta, pero si usted me preguntó si mi experiencia fue buena o mala que iba a encontrar a tu pregunta difícil de responder. India puede ser realmente un lugar alucinante que te puede llevar varias vidas para realmente aprender y comprender. Es un país tan grande y diversa que es imposible generalizar. La mayoría de mis experiencias allí eran buenos y doy gracias a Dios, y por haberme dado la posibilidad de viajar y conocer de primera mano cómo es el mundo realmente le gusta y cumplir con toda la buena gente que he conocido, pero también más de una vez en la India Hice la experiencia o ser testigos de algunos desagradables que se encuentran comúnmente en la mayoría de países de todo el mundo, tales como el prejuicio racial, el acoso sexual y verbal de las mujeres, la falta común de cortesía, y el desprecio del medio ambiente, que a pesar de que quiero se me hace difícil para olvidar. Pero estos son sólo pequeños aspectos del gran mundo en que vivimos, que es causado por nosotros y por lo tanto puede ser modificada por nosotros.

¿Me quiero volver a ir a la India? Realmente no estoy seguro. Con una población de más de 1,2 millones de dólares, la India es un país que está teniendo muchas dificultades para hacer frente y adaptarse a una enorme población y el crecimiento continuo de la población. Se estima que la población india superará a China en los próximos 20 años o menos, pasando del segundo al primer país más poblado del mundo, y todavía no tienen la infraestructura o la generación de energía para hacer frente a las demandas, y así no deja de destruir el medio ambiente y ayudando a crear una brecha más grande entre ricos y pobres. Sentí que al viajar allí, no era realmente el alivio de los problemas, sino sólo lo que los agrava. En un país con la gestión de residuos más pobres es mucho más difícil de ser "ecológico". A veces me lleva a la basura de plástico y otros de mi almuerzo para más de 100'km antes de encontrar un bote de basura para ponerlo en (olvídate de reciclaje de la misma) sólo para ver después que alguien venga y vaciar la lata en un río cercano o una zanja.

Si pienso en la India y me imagino que al ser un modelo para la dirección de todo el mundo está encaminado no se ve bien para nuestro futuro. Una de las principales problemas en la India que puede tener implicaciones para el resto del mundo es la escasez de agua. En este momento millones de indios carecen de acceso al agua potable, y la situación está empeorando. En una lista de 122 países evaluados en la calidad del agua potable, India ocupa un modesto 120. De acuerdo con estimaciones del Banco Mundial, en la India, la diarrea por agua contaminada por sí sola causa más de 1.600 muertes diarias-que es lo mismo que si ocho de 200 personas avión comercial se estrelló contra el suelo todos los días! La demanda de la India para el agua está creciendo a un ritmo alarmante como la población crece. Su creciente demanda de la economía y la creciente oferta de alimentos se extienden de la India de agua aún más delgadas. El cambio climático podría reducir el suministro de agua procedente de las precipitaciones y los glaciares de la alimentación de muchos ríos de la India se están reduciendo rápidamente. Como la demanda de agua para el cultivo de la oferta supera más y más cada año, la India podría enfrentarse a más problemas de escasez de alimentos también.

Pero la crisis de la India el agua es sobre todo un problema por el hombre. El clima de la India no está muy seco, tienen una estación de los monzones de largo y tienen una gran cantidad de ríos y aguas subterráneas. Gestión extremadamente inhumano, leyes poco claras, la corrupción gubernamental, la privatización y los desechos industriales y humanos han causado la mayoría de los problemas y hecho lo que el agua está disponible prácticamente inútil debido a la gran cantidad de contaminación. Porque la gente ha causado la mayor parte de esta crisis, al cambiar sus acciones y su forma de pensar acerca de los recursos hídricos, que tienen el poder para evitar que la escasez de agua, y esto significa que todavía hay esperanza. Se debe comenzar a hacer cambios positivos, comenzar la conservación del agua, se oponen a la privatización, el boicot de agua embotellada, comenzar a cosechar más agua de lluvia, tratamiento de desechos humanos, agrícolas e industriales, detener la construcción de represas y regular la cantidad de agua se puede extraer de la tierra . Este será un gran paso hacia un futuro mejor.

En cuanto a la India viajando en bicicleta, creo que es bueno experimentar una vez en tu vida ... pero sólo una vez. Es una locura. El tráfico no es muy ruidoso y loco. Todo el mundo está en constante sonar sus bocinas y los tímpanos de un ciclista puede explotar en un caos sangriento. Grandes camiones y autobuses con regularidad bocanada de humo caliente, negro en sus ojos y abajo, los pulmones, y cada día que mirar a la muerte en la cara como un camión viene el tráfico de trueno hacia usted y se aproxima al pasar otros autos y camiones en las curvas ciegas. Eso es normal. Realmente no hay muchas reglas tráfico y luego "todos los espacios vacíos deben ser llenados", "siempre sonando la bocina" y "el vehículo más grande gana", por lo que los ciclistas siempre pierde la batalla. Aunque la realización constante de su propia mortalidad puede ser una buena cosa, andar en bicicleta en la India puede hacer que te preguntes si realmente el ciclismo es lo único que sana, pero luego te acuerdas de que si todo el mundo en bicicleta que no tendría el ruido, el tráfico , y el humo negro caliente en su cara.

Pero también hubo días en que las vacas y los monos fueron el único tráfico que esquivar el tranquilas carreteras a través del campo o brillante a lo largo de una interminable playa desierta de arena blanca, palmeras en la sombra, el viento caliente en la espalda con olor dulce con el envió de flores y árboles frutales, rodando por los pueblos curioso, acogedor, con niños corriendo por su lado sonriendo y saludando. Momentos en los que el tiempo se detiene a medida que la captura de los ojos de un extraño tipo, y que comparten un entendimiento. Mapa-guía-menos y menos en manos del destino, sin saber exactamente dónde está el camino te llevará y quién se reunirá todos los días. Estos momentos son cuando te acuerdas de lo que es la vida y por qué estás haciendo lo que estás haciendo. Aventura y la libertad llena su alma como usted se sienta y bebe el jugo de un coco refrescante, escuchando y observando el extraño mundo que te rodea.

shaun

Sur de ciclismo

/ / 07 de junio 2011 / / No Comments » / / sobre

Decidir en qué dirección para desplazarse por la India, algo que me atraía hacia Kanyakumari y por alguna razón sentí que debía ir allí y comprobar que funciona, así que después de ciclo de cerca de 1.200 kilometros de la costa sur-oeste a través de Goa, Karnataka, Kerala y (mi parte favorita de la India) Kat, Bea también conocido como el Woonicorn Azul, Dervla y yo llegamos en Tamil Nadu y Kanyakumari. No hay mucha gente acaba viajando allí porque es un poco fuera del camino que tan al sur ... en realidad es el punto más al sur de la India, al final del sub-continente.

Kanyakumari es una ciudad pequeña en el estado de Tamil Nadu. Una razón por la que se elaboró ​​no fue por el mar. Es el punto de encuentro de tres cuerpos de agua ... el Mar Arábigo, el Mar de Bengala y el Océano Índico, y sentí la necesidad de estar en el agua de mar 3 a la vez. Desafortunadamente algo de la magia del lugar se perdió para mí, ya que, como la mayoría de lugares en el país, no había botes de basura para encontrar lo que hubo un montón de basura alrededor de la orilla de la ciudad y el mar, la mayoría de los residuos de plástico, y por supuesto Incluso vi a la gente tirando sus botellas de plástico en el mar. Además, con las hordas de turistas indios que era difícil encontrar un lugar para la paz y tranquilidad, aunque finalmente hemos encontrado un buen lugar para relajarse. Los visitantes son en su mayoría de Kerala, que vienen a ver la salida del sol hermosa y puestas de sol (en abril se puede ver la puesta del sol y la luna al mismo tiempo), visite el Kumari Amman templo dedicado a la diosa Parvati virgen y esposa de Shiva . También atraer a la gente es la Vivkananda Roca Memorial construido en 1970, que es la estatua del santo Tamil y poeta Thiruvalluvar, que es el autor de Thirukkural, un poema que consta de 133 capítulos! En honor a esta su estatua fue construida 133 metros de altura y es uno de los más grandes monumentos en Asia.

La ciudad era un lugar agradable para pasar el rato por un día o dos y el aire estaba muy refrescante en comparación con el aire húmedo de la mayor parte de la costa suroeste. el viento en Kanyakumari siempre sopla fuerte y mantenerse en frío de los mares. Esto cambió en cuanto el camino hacia el norte a través del centro de Tamil Nadu. Los primeros 20-30km de ciclismo nos a través de granjas de viento enorme, más grande que he visto en ningún otro país, por lo que el viaje fue agradable porque todavía había un viento refrescante procedentes de más de la parte superior de la final de la cordillera de los Ghats occidentales , pero poco después de que los vientos fríos se habían ido y nos quedamos en bicicleta por un lugar seco, paisaje polvoriento, caliente, donde las temperaturas alcanzadas en los años 40, poco después de las 10am secado el sudor de tu piel tan pronto como se sale de los poros . Un día un ciclo más de 100 km en 43 grados y mucha suerte de no sufrir un golpe de calor y el cansancio.

Si usted está planeando para golpear la India con su bicicleta, yo recomiendo visitar el sur. La comida se come con sus manos de hojas de plátano es barato y sorprendente, las largas playas desiertas o las abarrotadas playas turísticas se encuentran en todas partes, y el pueblo en el sur parecen ir de menos un poco más lento ritmo más, en mi opinión es más relajado de nuevo, amigable y hospitalario luego en otras partes de la India.

Ahora, en el norte del estado de Uttar Pradesh, Nepal telares gastos generales y el viaje continúa más adelante en el camino.

Shaun

De reparación de bicicletas en la India

/ / 19 de abril 2011 / / No Comments » / / sobre

India está llena de bicicletas, casi donde quiera que vaya es probable encontrar gente montando en bicicleta. Sin embargo, estas motos son de una sola velocidad, bicicletas baratas, edad, normalmente, en China. Así que si tienes una moto con marchas que puede ser muy difícil de conseguir alguna de las piezas de repuesto que busca, excepto en las grandes ciudades, donde usted puede ser capaz de encontrar una buena tienda de bicicletas. Lo mejor es estar preparado y llevar todas sus propias piezas con usted.

Tengo un montón de piezas de repuesto conmigo, pero las cosas todavía inesperado siempre va a suceder y las piezas pueden ser dañados o rotos. Entonces usted debe utilizar su ingenio para resolver el problema. Esto me sucedió en mi primer día de ciclismo en la India .... El tornillo de liberación rápida en la celebración de la rueda trasera se desprendió al final y la tuerca que sostiene en su lugar se había ido. No es cool!

I was not feeling to good this day, I had not much sleep for a while and I was sick with the flu so I really didn't need any more problems and I sure didn't feel like roaming around a city looking for bike shops, but I had no choice. I got a cab to take me to a bike shop, then another and another but nobody there had seen quick release hubs before and told me I wont find any in India. Presa! I picked my tired aching brain for a solution…. I went to find a welder and asked if he could somehow weld a threaded piece of metal to the end of the busted bolt….he said maybe if I find him the material… ok, good enough answer for me. I then went around the city to a few different dirty old hardware shops and eventually found a small bolt that looked like it was the right size and had the right thread, I brought it back to the welder dude who cut the top off it and welded it to the end of the quick release bolt and charged me 50 rupee. I went back to my bike and tried to fit the bolt through the hub but it was a bit too thick and need to be grinded down. Lucky enough there was group of about 15 Indian dude standing around watching (big surprise) and some of them were cool enough to help me out. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. Alright….time for the next problem….I forgot to find a nut to replace the one that broke off the end and I had nothing to fasten the bolt on with, and by this time it was afternoon and hot as hell, I hadn't eaten all day and I felt like shit so I wasn't looking forward to going back through the city to just to find a nut. Tiempos de la diversión! But the bunch of dudes standing around watching me fix up the bikes where really cool and it didn't take long before one of them came with some old nuts and washers which, lucky enough, fit fine and I had the wheel fastened on tight and we were rolling in the blazing Indian sun.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

shaun

Irán

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

INDIA

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh, espera .. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa es muy pequeño y por lo que me llevó sólo dos días para cruzar hacia el estado de Karnataka. En mi segunda noche en la India, todavía en Goa, me decidí a hacer un poco de todos esos meses de abstinencia de alcohol cerca y ha invertido más de una rupia en good ol 'cervezas frías. Por lo tanto, la mañana después de que tomó un tiempo para levantarse y ni siquiera estaba seguro de si yo podría hacer que el motor funcione de un día de ciclismo. Casi me decidí a poner mi cuerpo cansado en mi hamaca dulce cuando sentí un impulso muy mal llegar a ese camino a pesar de que yo estaba luchando con una resaca. Tantas semanas de anhelo de estar en mi bicicleta me dio el poder y la voluntad de hacer kilómetros y kilómetros. Así que alrededor del mediodía, convenientemente las horas más calurosas del día, se llevó a cabo en mi silla Brooks querido y amado y lo pateó fuera.

Calculé que mi destino del día, Gokarna, sería de unos 70 km de distancia. Esto resultó de 100 km pero en realidad se redujo a 130 kilometros porque me perdí un poste y lo hice un poco de un desvío. Mi plan inicial era permanecer en Gokarna por un día o dos y luego continuar hacia el Sur hacia Trivandrum, en el norte de Chennai y, finalmente, un tren hasta un sitio cerca de la frontera con Nepal. No iba a ser así. Me empezó a desarrollar un gusto grande en Gokarna y más especialmente la playa cercana donde me alojaba (Om Beach). Durante tres semanas he vivido en una pequeña cabaña en la playa y volví adicto muy a mi vida de no hacer nada son vagos, nadar, leer muchos libros y chit chat alrededor de la fogata con su compañero de residentes de larga duración que se convirtió en mi familia por un tiempo . Al final logré, por fin me arrastro fuera del paraíso y pasar a otro pequeño paraíso llamado Hampi. Hampi está llena de ruinas del antiguo reino Vijayanagar y las formaciones de roca culo más raro que realmente volar tu mente lejos. A pesar de que hay un montón de mochileros alrededor, se las ha arreglado para seguir siendo un lugar bastante tranquilo y confortable con un ambiente a la misma. El tiempo se acaba y sin embargo lo que realmente necesita para estar en la moto (alrededor de 5 semanas para cubrir 2.000 kilometros de la frontera de Nepal), si quiero seguir haciendo las cosas como Shanti Shanti. La idea era hacer el último tramo del camino de un solo-tour (bueno, yo no tenía realmente una opción de curso ..) pero las cosas han salido diferentes. Actualmente estoy esperando en Hampi para dos niños alemanes que llegaron en bicicleta todo el camino de Alemania y están en camino a China, donde tienen previsto tomar el Trans Express Mongolia regreso a Europa. Me reuní con ellos en Gokarna hace algún tiempo y como nos llevamos muy bien que les propuso el ciclo de Nepal juntos. No me importa en absoluto que viajar por mi cuenta, pero sin duda aprecian tener buena compañía para compartir las altas y bajas del viaje con.

"La felicidad real sólo cuando se comparte", como Chris McCandless había puesto cuando sintió que estaba a punto de morir (Into the Wild)

Se actualizará regularmente!

Khoda Hafez Irán

/ / 15 de enero 2011 / / No Comments » / / sobre

"Ir de compras es apenas el comienzo" de Aldus slogan van de shoppingmall op de Hoek. Ik zit alweer semana een in het ultra-decadente Dubai en na twee maanden Irán es het incluso flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Basural Oosten. Ik Denk terug aan al onze avonturen en Irán es de Lieve vele mensen morimos daar hebben ontmoet ...

Irán

Eindelijk naderen que Irán! Nos hebben hier Zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er zo echt gastvrij que zoals van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen que niet naar een echt Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Es het eten op straat echt waardeloos? Nos zijn zo nieuwsgierig en kunnen Haast niet wachten om het allemaal Zelf te ervaren.

Zo'n 30 kilometros van de Grens reunió Irán ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je dicht bij de grens zit; veel handel op straat, geldwisselaars en flarden Farsi. Door het huidige embargo is Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen worden. Pin noch creditcard. We zijn dus genoodzaakt om van tevoren een flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira's opnemen en die vervolgens omwisselen naar Euro's. Het is lastig in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig hebt. We hebben gehoord dat het er vrij goedkoop is maar hebben geen weet van de exacte prijzen en kunnen moeilijk een concrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen we ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het is immers beter om geld over te houden dan zonder komen te zitten. Ik voel me wel ietwat ongemakkelijk met zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig is als ik van menig reiziger heb mogen vernemen.

Met een zalig zonnetje rijden we langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de grens. We passeren Mount Ararat en voelen ons betoverd door haar schoonheid. Er is geen vuiltje aan de lucht en we hebben een perfect zicht op deze bijzondere berg die een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden door de Armeniërs die de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, wetende dat het zich op huidig Turks grondgebied bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog ergens een ouwe schuit onder de sneeuw bedolven liggen, achtergelaten door ene Noah die met z'n beestenboel door Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige beesten die wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf die ons langs de weg met gemeen geblaf toejuichen. Soms worden we even achterna gezeten maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te happen. Gewoon lekker fietsertjes plagen, je moet toch wat als een schurftige herdershond.

Eindelijk komen we dan bij de grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals “hoe blij is hij die kan zeggen dat hij een Turk is”. De Turkse staat is nog relatief jong en vooral in het Oosten waar aardig wat minderheden wonen wordt er tijd noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de locals. Het is dan ook een regio waar tot op de dag van vandaag lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo was er tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK rebellen vs het Turkse leger zo bleek de volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse aduana se van een een kwestie minuutjes paar. Bij het naderen van de Iraanse Zijde werd complementos spoedig duidelijk Wat complementos te wachten stond .. LUID geschreeuw, docena de Lucht más en weer, mueren Vrouwen bezig zijn de Haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de ayatolá Jomeini en la Jamenei morir Scherp toekijken de er geen echt haar meer te zien es. Caos en alom wij worden en een kolkende Massa naar Voren gedreven waar que uiteindelijk bij een groot hek tot een detener Komen. Nos kijken pies azada militairen genieten van hun Autoriteit en mondjesmaat mensen puerta het hek toelaten. Se reunió onze fietsen que los pasajeros niet puerta de kleine doorgang en moeten que wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere Zijde worden que gesommeerd puerta een Jonge soldaat om onmiddellijk mee te Komen. Nos verwachten een klein kamertje waar nos encontramos een kalashnikov tegen het Hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar que terecht Komen es echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers en geïmproviseerde Rijen geërgerd Staan te wachten op iets Wat nog niet lang lijkt te gaan Komen. De soldaat begint te brullen en er een gat en ontstaat de Massa. Wij worden se reunió en fiets al naar Voren geduwd en Staan parcelas helemaal vooraan. De soldaat gaat er reunió onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten más tarde se reunió terug de mededeling dat que daar moeten blijven Staan. Na enige Tijd beginnen de Rijen te bewegen en zich te hervormen. Nos hebben geen idee Wat que moeten doen en mensen om complementos Heen complementos kijken ook se reunió vragende blikken aan. Uiteindelijk que worden geholpen puerta een jongeman morir onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende Aduaneros zo lang lästig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de Grens más kunnen. Gegroet Irán!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid en Irán es werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respeto!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We have been cycling for over 7 weeks now and no longer is it something for us to get used to but is the way of life. I think we are even getting used to cycling 100km per day in the Balkan heat which is constantly above 35 degrees, and are used to sleeping almost anywhere.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We were on a ferry coming back from cycling on one of the many islands there, it was a 6 or 7 hour boat ride so we prepared ourselves each with a few 2L bottles of cheap beer and put our feet up. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We were pretty groggy and didn't really feel like cycling 10-15km outside the city to find a good camping spot so we went with the first thing we saw… a little 2m spot between a fence for the shipping yard and the on-ramp to the motorway. We quickly fell asleep in the dirt, dreaming about being back home sitting on the couch watching films and eating junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Soon we realized the smell was from a big seagull that was ripped to shreds all around us and we were laying on its feathers and meat chunks. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Anyway… I think that was the worst place we slept so far.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
3. Cozy bed – As much as I love sleeping outside in random places, it is always relaxing to have a nice big bed to roll around in. But still nothing really beats a hammock.
4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. It's hard for me as I am a lover of rolling in bed all day long.
5. Hot meals - Since we aren't traveling with a stove we rarely get a warm chew in us, when we do we enjoy it more then most people. Normally we are eating plenty of raw vegetables, fruits, nuts, yogurts, tortilla chips with canned beans, and breads.
6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We are serious dirtballs and it's only going to get worse (or better if you enjoy bad smells) as this trip goes on.
7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. We are not at all fans of buying cold bottled water in the shop since the countries we are traveling through (and most countries in the world) have poor recycling programs (WARNING…I'm about to go on a rant). All the plastic goes in the trash, eventually ending up in the waterways and into the ocean, broken down into small editable plastic particles over decades and end up in the food chain. The chemicals in plastics (especially Bisphenol A which is used to make all water bottles, baby bottles, medical and dental devices, dental fillings, eyeglass, CDs and DVDs, and basically anything plastic you can think of) are largely responsible for many of the serious diseases found in the world today including diabetes, birth defects, obesity,neurological issues, breast and prostate cancers, and heart disease. I'm not making this up, this is really dam serious and when I think too hard about what we have done it honestly puts tears in my eyes. The big problem is that, Bisphenol A is also a synthetic estrogen (that means it's a man made female sex hormone), and plastics made with it can break down, especially when they're washed, heated or stressed, allowing the chemical to get into our food and water and then enter the human body. That happens to nearly all of us! The Center for Disease Control (a US agency that works to protect public health and safety) has found BisphenolA in the piss of 93% of surveyed Americans over the age of 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! If you don't have this shit in your body, you're not living in the modern world. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. The plastic we have made will be here longer then us! This year more plastic will be produced then last year, and next year even more!! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Bottled water from Pepsi co and Coke companies (such as Eva Water, H2OK, Aquafina, and Dasani) are mainly from the tap anyway (seriously, look it up!). Please don't buy bottled water if you can help it!
8. Clean underwear - I know I already mentioned it, but we appreciate clean undies so much it is worth saying again. I guess the only good thing about dirty ones is that when we are starving and will do anything for food, we can always go mushroom picking in our underpants.
9. Regular contact with friends and family – Don't take for granted your ability to talk with your friends and family, one day you wont be able to. It's important not to forget to tell the people you love that you love them!

This list can go on and on, these are just some of the first things that come to my mind.

We are relaxing down in Greece now and soon we will be leaving Europe and heading into Asia. Although it has been a lot of hard work and suffering, we are still full of energy and excited for what lies ahead!

Shaun

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!