/ / 15. Januar 2011 / / No Comments » / / ca.
"Shopping ist erst der Anfang" Aldus de Slogan van de Shoppingmall op de Hoek. Ik zit alweer een Woche in het extrem decadente Dubai en na twee maanden Iran ist het sogar flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze Avonturen in Iran en de vele lieve mensen sterben wir daar hebben ontmoet ...
Iran
Eindelijk naderen wir Iran! Wir hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals wir van Iedereen Horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen wir echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Ist het eten op Straat echt waardeloos? Wir zijn zo nieuwsgierig en Kunnen Haast niet Wachten om het Allemaal zelf te ervaren.
Zo'n 30km van de Grens erfüllt Iran ligt het stadje Dugubeyazit. Je voelt dat je Dicht bij de Grens zit; veel handel op Straat, geldwisselaars en flarden Persisch. Tür het huidige Embargo Iran niet aangesloten op het internationale banknetwerk en zodoende kan er geen geld opgenomen Worden. Pin Noch Kreditkarte. Wir zijn dus genoodzaakt om van een tevoren flinke lading duiten in te slaan. Eerst een berg Turkse Lira ist opnemen en sterben vervolgens omwisselen naar Euro ist. Het ist in te schatten hoeveel je voor twee maanden nodig Hebt lastig. Wir hebben dat het er gehoord vrij Goedkoop ist maar hebben geen weet van de exacte prijzen en Kunnen moeilijk een konkrete berekening maken. Uiteindelijk kiezen wir ervoor om het maar zo ruim mogelijk in te schatten. Het ist Immers beter om geld über te houden dan zonder komen te zitten. Ik Voel mich wel ietwat ongemakkelijk erfüllt zoveel geld op zak en hoop dat Iran echt zo veilig ist ALS ik van Menig Reiziger heb mogen vernemen.
Met een Zalig zonnetje rijden wir Langzaam Dugubeyazit uit op weg naar de Grens. Wir passeren Ararat en voelen ons betoverd Tür haar schoonheid. Er ist geen vuiltje aan de lucht en wir hebben een perfekte zicht op deze bijzondere berg sterben een zeer belangrijke rol speelt in de (plaatselijke) Geschiedenis. Zo wordt de Ararat aanbeden Tür de Armeniërs sterben de berg wrang genoeg vanuit Yerevan in de verte zien liggen, grondgebied Wetende dat het zich op huidig Türken bevindt. Natuurlijk moet daar op de top bovendien ook nog een ergens ouwe schuit onder de Sneeuw bedolven liggen, achtergelaten Tür ene Noah sterben erfüllt z'n beestenboel Tür Jaweh werd gematst en ternauwernood aan de zondvloed kon ontsnappen. De enige Beesten sterben wij daar zijn tegengekomen zijn de kongals; vervaarlijk ogende herdershonden van Koerdische komaf sterben ons langs de weg traf gemeen geblaf toejuichen. Soms Worden wir sogar achterna gezeten Maar ze lijken te lui te zijn om echt toe te passieren. Gewoon lekker fietsertjes Plagen, je moet toch wat een ALS schurftige Herdershond.
Eindelijk komen wir dan bij de Grens aan! Overal Turkse vlaggen en leuzen zoals "hoe blij ist hij sterben kan zeggen dat een hij Türke ist". De Turkse staat ist nog relatief jong en vooral in het Oosten waar Aardig wat Minderheden wonen wordt er tijd Noch moeite bespaard om de Turkse identiteit goed erin te peperen bij de Einheimischen. Het ist dan ook een regio waar tot op de dag van Wird morgen lang slepende conflicten zich voortzetten en niet spoedig tot een einde lijken te komen. Zo war er Tijdens ons kortstondig verblijf in Dugubeyazit 's nachts artillerievuur te horen afkomstig van de Ararat. PKK Rebellen vs het Turkse leger zo Bleek de volgende ochtend.
Het passeren van de Turkse douane war een van een kwestie Paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse Zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te Wachten stond .. LUID geschreeuw, Dutzend in de Lucht über en weer, vrouwen sterben bezig zijn de Haren weer te bedekken en Natuurlijk grote portretten van de Ayatollah Khamenei ist Khomenei en sterben Scherp toekijken der er echt geen haar meer te zien ist. Chaos alom en wij Worden in een kolkende massa naar Voren gedreven waar wir uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. Wir kijken toe hoe militairen Genieten van hun Autoriteit en mondjesmaat mensen Tür het hek toelaten. Met onze fietsen Fahrgäste wir niet Tür de kleine doorgang en moeten wir Wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de Andere Zijde Worden wir gesommeerd Tür een jonge Soldaat om onmiddellijk mee te komen. Wir verwachten een klein kamertje waar trafen wir uns een Kalaschnikow tegen het Hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar wir terecht komen ist echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden Reizigers in geïmproviseerde Rijen geërgerd STAAN te Wachten op iETS wat nog niet lang lijkt te gaan komen. De Soldaat begint te brüllen en er ontstaat een gat in de massa. Wij Worden erfüllt Fiets en al naar Voren geduwd en STAAN Grundstücke helemaal vooraan. De Soldaat GAAT er traf onze paspoorten vandoor en komt een Paar minuten später terug de mededeling dat wir daar moeten blijven STAAN erfüllt. Na enige tijd Beginnen de Rijen te Bewegen en zich te hervormen. Wir hebben geen idee wat wir moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook erfüllt vragende blikken aan. Uiteindelijk Worden wir geholpen Tür een jongeman sterben onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig Valt dat ze geërgerd een stempel Zetten en wij uiteindelijk de Grens über Kunnen. Gegroet Iran!
Het is een Bijzonder gevoel om het dan eindelijk Land Binnen te rollen waar het wir zoveel über hebben Gehad traf elkaar en Andere Reizigers Onderweg. Opeens ligt er een Nieuw Land voor je begegnet nieuwe Avonturen en Nieuwe Verhalen sterben in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van Wie je gebogen. Wir Kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en trafen een luide kreet rollen wir de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (später meer über hoe wir über de Iraanse keuken denken). Met een Volle maag fietsen wir de Perzische Horizont tegenmoet ..
Onze eerste nacht brengen wir Tür in Maku, zo'n 50km van de Grens gelegen. Een Fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan erfüllt Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri ist en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Türken. Ietsje meer naar het Noorden bevindt zich het Land Aserbaidschan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri ist vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je Hebt hier Koerden, Loris, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Belutschen ist etc) en zijn behoorlijk vermogend Tür de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten sterben daaruit voortvloeien. Wir vinden een Goedkoop Hotelletje; de zogenaamde "mosafar khane" waar je voor een Paar Euro een soort van Bett krijgt (het ist eigenlijk meer een plank erfüllt een dik laken en Vier ongelijke poten) en ALS JE geluk Hebt wordt je 's nachts niet opgegeten Tür de kakkerlakken.
De eerste dagen Trappen wir rustig richting Tabriz alwaar wir ons eerste CouchSurfing adresje hebben. Onderweg Genieten wir Ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af erfüllt weidse vergezichten, maken wir hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer über später) en het weer lijkt ons na Vier maanden nog niet Rosse in de aufschneiden te Laten! Het ist overdag plusminus 15c erfüllt een zonnetje, maar 's nachts moeten wir ons dik inpakken wollen dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.
Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n Tweede en Derde lekke Band Tijdens de Reise. Eventjes eerder Hadden wir een Mittagessen Genoten in een veld erfüllt akelige doornstruikjes en ist er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden wir dan eindelijk de stad en Binnen Worden wir ALS winnende Wielrenners toegejuicht. Helaas ist de euforie van Korte duur wollen wir Kunnen onze CouchSurfing Gastgeber niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran ist dat je je Nooit zorgen Höft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook een maar Ogenblik noch een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich über je te ontfermen. Zo maakten wir uiteindelijk kennis erfüllt een vriendelijke lokalen sterben ook op de Fiets war (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na kontaktieren erfüllt onze Host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. Wir Hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking erfüllt een aantal vriendelijke studenten sterben ons Hadden uitgenodigd om bij een Henne avondje te jammen, hebben wir er nog maar Vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om te meer weten te komen über de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel ALS geestelijke alhoewel deze in Iran Natuurlijk Hand in Hand gaan).
In Tabriz Dienen wir een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan wir Tür Kurdistan naar het zuiden von Zetten wir Koers naar het Oosten om via de Kust van de Zee Kaspische uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk Ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in sterben contreien zouden wir er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou später blijken en Kurdistan blijft daar nog wel sogar liggen voor een später bezoek.
De overgang naar de kuststreek ist overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen wir uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien wir zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen wir vrijwel non-stop Tür woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen Boom te vinden ist. Pal Naast de snelweg Loopt een kabbelend riviertje en wir zien vele Einheimischen op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde Grillen en vele theetjes. Wir komen vele plekjes tegen sterben er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien ist. Rare jongens sterben Perzen. Von ben ik hier de seltenen Jongen?
Wir stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een Lange Tunnel uit. Het landschap ist iETS Groener dan eerder maar nog Rosse ist het een tamelijk Dorre Boel. Eenmaal de Tunnel aan de Andere kant uitgekomen lijkt het alsof wir in een Dschungel zijn uitgekomen. Het ist er Groener dan groen traf klammer dan klam en Bijzonder mooie vergezichten de Kaspische Zee aan de verre Horizont. Het doet mich sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgie) maar ook Beelden van Laos schieten Tür m'n Hoofd. Wir zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te Laten en ALS Koningen rollen wir bergje af Tür een dikke mistlaag het Groene dal in ...
De Kust zelf ist helaas niet zo Fraai ALS de Bergweg ernaar Zeh. Het Strang ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik mir Laten vertellen, ist er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal Dezennien aan giflozingen voornamelijk op rekest van de sowjetischen Unie. Wir über een drukke snelweg Tür dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken wir uit op gedumpt Afval fietsen. Zaten wir echt slechts een Paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze Reise ergeren wir ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van Afval. Ik begrijp dat in de veel landen Infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat ist en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en Voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en "Goodwill" tonen. Fiets je Tür een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en Kiepert zo een vuilniszak Tür het raam. Triest.
De Avond nadert en wir kijken om ons heen der wir ergens een geschikt slaapplekje Kunnen ontwaren. Grundstücke komen wir in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen Worden herdacht. Wir passeren een begraafplaats en zien uitgelaten Familien picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier Kontakt blijven houden erfüllt hun dierbaren. Wir moeten echter snel verder wollen het begint echt donker te Worden en 's nachts fietsen doen wir toch niet liever. Eventjes verderop Worden wir staande gehouden Tür een Mann sterben zich voorstelt ALS de plaatselijke Dozent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht Bett voor de nacht. TSJA, zijn Wie wij om zo'n voorstel te weigeren? Uitgeslapen en trafen een Volle maag fietsen wir de volgende ochtend weer verder. Wir hopen zo'n 160km weg te Kunnen Beuken. De Wind aan onze kant Wird morgen dus dat moet wel lukken. Ik Vlieg Vooruit en vind dat alles lekker GAAT; zonnetje, Wind mee, swingend muziekje op de achtergrond .. Totdat ik opmerk dat niet meer Shaun achter mir fietst. In de verste verte niet. Ik Besluit om maar sogar te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer zurück in das Bild. Het gebeurt wel vaker dat wir elkaar sogar uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie von wanneer wir voor de zoveelste keer weer eens staande Worden gehouden voor een gesprek von foto. Na een kwartiertje komt er een auto Naast mich tot stilstand trafen Shaun op de achterbank. Hij ist aangehouden Tür een vriendelijke snuiter sterben ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem Tür te brengen. "Wir können tanzen, singen, wandern in den Bergen, genießen delikate Gerichte und Sie werden das wahre Iran! Erlebnis!" En liet ons een boek zien erfüllt referenties van negentig eerdere Reizigers sterben hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, arbeid een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de Kiwi Plantagen en pas na drie nachten zaten wir weer op de zadels.
De gastvrijheid in Iran ist werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto ist zu sterben Naast je rijden om je een tas erfüllt mandarijnen te overhandigen (op een bepaald Moment Moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een Paar Kilo aan Obst achterop hatte zitten) een volledig gesluierde vrouw sterben je een Hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen Onderweg de nacht Tür te brengen. "Mister, ich weiß wie es ist, ein Fremder zu sein und es ist wichtig, um einem Fremden zu Hause fühlen und dass er weiß, er hat einige gute Freunde, wenn er sich von seinen Lieben ist." Sommige mensen bij Wie wir verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord traf en zij sterben het Engels niet Mächtig Waren vertelden het ons hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles Willen ze voor je betalen omdat je hun gast gebogen. Wir hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om te zelf Kunnen betalen. "Bitte Herr Maarten, machst du mich schämen .. Hier ist Ihr Geld, ich zahle ".
Het fietsen langs de Kust ist Bijzonder aangenaam. Wir hebben vrijwel alle dagen Wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje Tagesmutter te Worden (von uns raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken wir Challus vanwaar wir de beruchte Bergweg naar Kharaj (30km zehn westen van Teheran) Willen nemen. Berucht vanwege Steile afgronden, zeer druk op een Verkeer Krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien Tijdens de Winter. Wir stijgen geleidelijk aan het maar ist weer flink wennen na een Woche slechts über de Vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald Moment gaan wir dan echt serieus Omhoog en moeten wir alles uit de kast halen om ons een weg Omhoog te Beuken. Gelukkig ist het een dag en doordeweekse Valt het op zich nog wel mee met de drukte van het Verkeer. Bij het naderen van de Avond neemt de dag Grundstücke een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden Tür Idiote grappenmakers. Ze komen keihard op mich afrijden en raken mir net niet, maar ik Raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik Raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en mir voorneem om bij de volgende idioot sterben mir zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer mir dat dat toch wel een belachelijk slecht Plan ist. Ik Gooi de Steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes später komt er weer een auto op mich afrijden en ik het Verlies Eventjes helemaal. Ik Vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou später blijken hatte hij zijn raampje öffnen .. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.
Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..
De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De Ganse dag GAAT het vrijwel loodrecht Omhoog en meer dan 7km pro uur halen wir er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn wir naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes Onderweg zijn inexistent en buiten Slapen ist gelet op de vrieskou niet echt een Realistische optie. Het ist al donker wanneer wir bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). Wir besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken von zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes später Worden wir meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een Riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren Worden gewassen en Eventjes später wordt warmen eten geserveerd. Wir Slapen ALS Koningen. Reizen in Iran ist so einfach ..
Ontbijt op bed en schone kleren, wir zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien wir letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag sterben de bergen opslokt en ALS een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. Wir zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een Wochen große in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben wir een Puik plekkie gevonden waar wir ons gehele verblijf terecht Kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een Woche traf de Bruin gesluierde bruid moet overleven.
Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig Wachten totdat wir onze verlengingen Binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.
Na onze visumverlengingen Binnen te hebben Zetten wir de Voort tocht richting Qom. Deze stad staat bekend ALS de und Sport, heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de Mullahs en Andere baardliefhebbers. Voordat wir ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten wir wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen ist rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen Dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De Stroom auto ist ist onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer GAAT dan een auto kun je niet er traf voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden wir toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar sogar zonder ons doen.
Wir besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen erfüllt een Lächeln über een perfekte wegdek. De politie interesseert het Allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen sterben op zich wel ok ist maar een erfüllt ietwat gebrekkig onderhoud te Kampen heeft, en dan Loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn Lkw über het Algemeen niet toegestaan en da ist toch wel Bijzonder prettig! Bovendien hebben wir op de snelweg een ruimte strook en zodoende ist er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde Verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.
Het fietsen GAAT aanvankelijk Ferse lekker maar op een bepaald Moment draait de Wind, gaan wir voornamelijk Heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich ist dat niet zo Allemaal erg Natuurlijk maar wir hebben nog behoorlijk wat km voor de Boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het ist al ruim een uur donker wanneer wir Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke Steken in m'n rechterbeen en kom de laatste Paar Kilometer Ferse slecht Vooruit. Shaun blijkt te Kampen trafen een zeer pijnlijke knie sterben voor het eerst sinds onze Reise begint op te spelen. Hij heeft VFAV Tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat niet hij teveel Hooi op z'n vork neemt.
Voor Qom hebben wir via Couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid sterben samenwoont erfüllt haar schoonmoeder en schoonzus. Wir krijgen een hele kelder tot onze Beschikking overal erfüllt dikke Zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt traf een van een loeder boekenkast een grote hoeveelheid aan Engelse Literatuur en honderden National Geographic. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons Plan war om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog een Rosse verschrikkelijke Pijn heeft in z'n knie. Wir besluiten om er minimaal nog een nachtje aan te große plakken. De vrouwenclub doet haar besten om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat wir zo lang mogen blijven ALS wir Willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven wir gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iETS voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen wir een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een Paar gebreide mouwen mee voor het ALS wir koud krijgen op de Fiets.
Het zal wel weer sogar afkicken Worden na alle Komfort sterben wir Genieten. Met Name het eten war voortreffelijk. In Iran ist het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer Männer thuis eet kan het eten Zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld erfüllt walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je ALS zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten ist echter niet te doen. De keuze ist beperkt tot Kebab en smakeloze Fast Food. In de Zuidelijke provincies ist er Gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op Straat ook Falafel en samosa ist krijgen.
Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modernen en zijn om progressief zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog niet Rosse helemaal uit. Het ist sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om Vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar ist het om ALS vrouw een Mann uit te nodigen (laat STAAN twee daarvan) en het ist vrijwel ondenkbaar dat dat op eigen vrouwen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid Aanwezig ist. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig ist en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland ist Geboren. Aan de Andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen sterben zo religieus zijn ALS zij. Wir hebben een flink aantal verhitte religieus / politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt sterben mir af en toe flink ongemakkelijk Laten voelen. Het heeft onder Andere iETS te maken erfüllt een landgenoot van de schoonmoeder. Die En erfüllt dat akelige Snorretje.
Adolf Hitler. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam traf Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat Männer zich openlijk adolaat uitlaat über Hitler: "Er war ein Mann mit großen Führungsqualitäten und wirklich wusste, wie man ein Land regieren! Ich weiß, er hat einige schlechte kleine Dinge, aber immer noch .. "von" Er Juden gehasst und ich auch! ". Ik sta dan niet een traf der Andere zu halbieren gare te praten maar erfüllt iemand sterben mir zojuist getrakteerd heeft op een theetje en mich ALS gast zou Willen uitnodigen omdat hij graag Zorg voor zijn draagt medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze Roemen zich EROP nageslacht te zijn van de uit Noord Indien afkomstige "Supérieure" Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie Althans) een verband tussen Henne en Hitler en prijzen Saum om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het über hebben. "Israel, unser gemeinsamer Feind" zo kwamen wir het Onderweg tegen op een Plakatwand. TSJA, ingepeperd ALS je het zo krijgt. Niet dat het nu per se onze wederzijdse Vriend ist maar toch ..
Ons verblijf in Qom Valt grofweg samen met de und Sport, heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk sterben van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein sterben vele eeuwen geleden nabij Kerbala ist afgeslacht. Overdag bezoeken ze de Moskee en de Avond wordt afgesloten erfüllt emotionele Verhalen über de slachtpartij. Wir hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen Grundstücke in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de Verhalen het Drama über en über. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen Tür middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein erfüllt zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend Ritme op hun Borst, traf bewerken zich lichtjes Kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels erfüllt zich mee. In Libanons en Irak komt het nog voor dat er messen Worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie wird dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je Teppich Laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.
Uiteindelijk Verlaten wir Qom pas na een kleine Woche. Shaun ist nog niet Rosse helemaal de Oude en wir moeten maar kijken hoe het Onderweg zal gaan. Het ist belangrijk om te zeer voorzichtig te zijn en de Boel niet te forceren. Wir hebben Immers nog duizenden Kilometer te gaan en dan wird het Natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie gebogen. Vanuit Qom ist ons Plan om Binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. Wir brengen onze nacht buiten Tür, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg Tunnel. In Qom hebben wir van een Vriend een aantal slaappillen gekregen en sterben komen nu toch wel Bijzonder goed van pas. De volgende ochtend STAAN wir vroeg op om er sterben dag zoveel mogelijk km uit te halen. Shaun GAAT zeer Langzaam Vooruit. Hij heeft nog Rosse Enorme Pijn en wir Vragen ons af der wir misschien niet een Bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het Antwoord van bovenaf. Bovenaf ALS in de bestuurder van een grote LKW sterben Langzaam Naast mir komt rijden. Ik Kijk Omhoog en vraag mich af wat sterben knakker van mir willst. Om de haverklap komt er wel iemand Naast je rijden om te Vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder reizend omdat ze het Verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen Vragen, alleen een dat ik gebaar in de cabine kan zitten en de Fiets achterin de LKW. Ik probeer Saum duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde Moment besef ik mir dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun ALS wir een Lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik Maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn LKW aan de Kant moet Zetten. Meneer GAAT helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, sterben de stad wir na Isfahan wilden aandoen. Wir besluiten om de Lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en Volle Vaart Vooruit. De Trucker blijkt een Azeri te zijn en wir wisselen een Paar woordjes Türken uit. Onderweg rookt Meneer een beetje Opium om te gefocused blijven op de weg en een Paar uurtjes später STAAN wir in de karakteristieke woestijnstad Yazd.
Wir verblijven enkele dagen bij onze CouchSurfing Gastgeber in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te Dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet mich bij een vlagen beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakesch. Het ist voor ons ook voor het eerst in Iran dat wir Andere Reizigers tegenkomen. De Sterke temperatuurwisselingen maken mir een beetje van Streek. Overdag erfüllt het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.
De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. Respect!
Na enige dagen hebben wir Yazd wel gezien. Wir maken nog een uitstapje naar een in de Woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te geboten bij het vuur (ze hebben een enorm Respekt voor het vuur omdat in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun Gott). De vuurtempel ist gesitueerd tegen een bergwand en het Levert dan ook Schitterende vergezichten op van de eindeloze Woestijn.
Wir besluiten om ook nog een Eventjes uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen wir een Paar uurtjes später aan in wat toch wel de Mooiste stad van Iran ist. Het ist er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (IETS wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en Natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen sterben zo ongelooflijk mooi versierd zijn erfüllt complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen sterben de Boel verzieken erfüllt hun LUID gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te Genieten. Totdat er een bemoeizuchtige Mullah trafen je wil kwekken über de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van Gehad ..
Inmiddels moeten wir toch wel opschieten erfüllt het Verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan GAAT het weer terug naar Yazd waar wir onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn wir Tür de tijdsdruk genoodzaakt om een Bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar wir de Fähre zullen nemen naar Sharjah (Dubai, VAE). Daarnaast heeft Shaun nog Rosse letzte van z'n knie dus ist het sowieso verstandig om voorlopig auch niet te fietsen.
Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof wir weer in Hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel sogar Gehad met de Dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op Straat, overal luide muziek en veel mensen sterben gehurkt op Straat zitten zoals ik ze overal Ältesten in de Arabische wereld en in Indien heb zien doen. Wir hebben wederom voor een Paar nachtjes een CouchSurfing adresje weten te regelen. Onze Vriend Mahyar uit Teheran komt ook über en wir besluiten om het nabijgelegen Eilandje Hormoz te bezoeken waar wir een op het strand nachtje doorbrengen. Het ist er heerlijk rustig en schoon. Wir brengen de dagen Tür traf het zoeken naar mooie Schelpen en Duiken af en toe de zee in sterben uitstekend op temperatuur ist. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege Strang, de zee en een Paar uitgelaten dolfijnen sterben af en toe Tür de lucht Vliegen. Joepie!
We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………
Maarten
ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren