ركوب الدراجات هو بارد

نيبال

/ / 5 أكتوبر 2011 / / لا تعليقات » / / حول

حوالى الساعة 2:30 بعد الظهر عبرت الحدود الهندية إلى نيبال بعد مغادرة مدينة جوراخبور تحت ضوء القمر الساطع الكامل متوهجة في 04:00 من صباح ذلك اليوم وركوب الدراجات حتى NH29 الى البلدة الحدودية Bhairahawa. الأرض في جميع أنحاء NH29 هو سهل منبسط جدا حيث تزرع حقول الأرز وحقول كاملة من الحبوب، وكما كنت بالقرب من الحدود مع نيبال إلى بداية نطاق أكبر جبل في العالم ويأتي ببطء في طريقة العرض، والتي يمكن ان تكون شاقة جدا عندما تصل وحدها الدراجة بقصد ركوب الخيل من خلال دمجهم في قلب البلاد. رؤية طابعها عن طريق الهواء الريف ضبابي ركض قشعريرة تصل العمود الفقري بلدي على الرغم من كونها يوم 40 درجة. رؤية ما تنتظره مني، مع العلم أن العمل كان علي القيام به لموسيقى الروك من كل وسيلة إلى كاتماندو، وتحقيق حالة عدم اليقين من المستقبل جعلت ضربات قلبي مع الأدرينالين وأنا لا يمكن أن تنتظر لاستكشاف هذا البلد الجديد.

يمكن للعبور من خلال الجانب الهندي من الحدود أن يكون مربكا إذا كنت أفتقد لمكتب صغير لا تحمل أي علامات على جانب شارع مزدحم، صاخبة، المغبرة،، حيث كنت في حاجة إلى الانتظار 10 دقيقة لتتحرك ببطء،، له شاربان بطين رجل هندي لوضع وعلى ختم خروج على جواز السفر قبل حراس مسلحين تمكنك من عبور طريق. إذا كنت عبور بالسيارة أو الحافلة هل يمكن أن نتوقع إلى الانتظار لساعات في اختناق مروري. كنت سعيدة لتكون قادرة على بدء التنفيذ بسرعة من خلال على دراجة بلدي النسيج حول الشاحنات الكبيرة والسيارات التي لديها للمشاركة مسربين لجميع حركة المرور تسير في كلا الاتجاهين. العبور الى الجانب النيبالي لديك للعثور على كشك الهجرة وشراء التأشيرة إلا إذا كنت بالفعل واحدة رتبت مسبقا في السفارة النيبالية. التأشيرة تكلف 40USD لمدة شهر ويمكن تمديدها لغاية 3 أشهر في مكاتب الهجرة في بوخارا وكاتماندو. خلافا لمعظم ضباط الهجرة (وخاصة البريطانيين) كان الرجل ختم تأشيرة الدخول ودية ويبتسم. وقال انه تبين عن قلقه بشأن ما إذا كنت قد أكلت شيئا لتناول طعام الغداء، إذا أردت الشاي أو القهوة، وإذا كان لي في أي مكان على البقاء في تلك الليلة. وامتنع أنا على عرضه غداء مضياف وقلت له إنني سوف دورة فقط حتى أحصل على متعب ثم تجد نأمل مكانا جيدا للنوم في بلدة الكبير المقبل. قررت مواصلة ركوب آخر 25 30km إلى بلدة بوتوال الانتهاء من يوم عطلة مع 125km تدوير. كما أنني تدحرجت على طول الطريق السريع لاحظت أن يكون الناس أكثر تفاؤلا بعد ذلك في الهند، وهناك على ما يبدو أقل كثيرا القمامة المتناثرة في الأرض والطرق.

وجاء جرار ركوب الخيل ورائي مع 3 رجال حول 17-22 سنة ركوب الخيل في ذلك ارتداء تي صخرة وجينز ممزق. كما ركب بجواري أمسكت إلى الجزء الخلفي من السيارة القاطرة مع يد واحدة والسماح لهم سحب لي على طول في 35km/hr. عندما رأوني بدأوا في الضحك ويهتف لي على النحو أخذوني لركوب حول 15km قبل أنهم اضطروا إلى إيقاف في اتجاه آخر. بعد ذلك الاكتشاف، وكلما كنت محظوظا بما فيه الكفاية لجرار زراعي يمر لي لتصل تلك ضيقة ومنحدرة الطرق الجبلية، وأنا على عقد خطير لقضاء عطلة يستحقها عن جدارة لبضعة كيلومترات. لا أحد يبدو من أي وقت مضى إلى الذهن أو أن تكون قلقة على سلامة بلدي. أحببت هذا البلد.

بوتوال يكمن في قاعدة جدا من جبال الهيمالايا وعلى الطرف الشمالي من المدينة على طريق بوخارا يبدأ بالفعل الصعود على ارتفاع 10-15٪ والتي لا تتوقف لمدة لا تقل 20km. بلدة لديها كل ما المتاحة التي تحتاج قبل أن تبدأ ركوب الدراجات في الجبال، وهناك أجهزة الصراف الآلي، ومقاهي الإنترنت، ومجموعة من الفنادق رخص للاختيار من بينها. تدحرجت أنا إلى بلدة حوالي 5:00 الساخنة، واستنفدت، والشم وكأنني تدوير 120km فقط في درجة حرارة 40 3 أيام على التوالي، وهي رائحة مميزة جدا ويصعب تحقيقها. لقد وجدت الفندق شحن 700 روبية ليلة (حوالي 10 دولار) التي لم تكن رخيصة لنيبال، وأكثر من 5 دولارات ميزانيتي اليومية ولكنه كان خارج مكان مبرد مع الغرف نظيفة كبيرة وشرفة تطل على وسط المدينة بهدف والجبال، وكنت متعبا جدا لتكون ازعجت يبحث في جميع أنحاء المدينة للحصول على أفضل الأسعار، وأنا بدأت أشعر بالمرض والمحتوى كان ليكون فقط قادرا على تناول الطعام، الدش، وراحة جسدي المنهك ليلة قبل مواجهة الشمال 200km إلى بخارى. عبر الطريق من فندقي جلست على جانب من الناس في الشوارع مراقبة في هذا البلد الجديد وأكل لوحات 50cent من الخضار المقلية الشعرية من بائع متجول الذي أدليت به مع الاصدقاء، ثم ذهبت إلى غرفتي ومرت بها ليلا.

بدأت في اليوم التالي في 4:00، واضطررت الى جعل الكثير من الضجيج في الفندق لأن الأبواب مغلقة، وكان لي لايقاظ شخص حتى يسمحوا لي بالخروج. انها ارض الملعب لا تزال مظلمة عندما بدأت ركوب الخيل خارج المدينة، ثم بدأت في الجبال! وكان في طريق وعرة جدا مع الكثير من الحجارة فضفاض والحفر وبشكل مطرد الارتفاع جلبت لي في الغيوم الضبابية التي بدأت تمطر على لي مثل الرعد ازدهرت وردد قبالة الجبال وعبر الوديان. كما أشرقت الشمس في غضون نصف ساعة من ركوب الدراجات وأنا غارقة تماما، بعد كل ما كان الآن في موسم الأمطار، ولكن على الرغم من المطر ودرجة الحرارة لا يزال في ال 30 منتصف والجفاف لا تزال مسألة سلامة كبير.

بين بوتوال وبوكارا لا توجد المدن الكبيرة فقط القرى الصغيرة والمناظر الطبيعية البعيدة. النباتات الاستوائية الخصبة ينمو في كل مكان في التلال والوديان، يمكن سماع مجموعات كبيرة من القرود في رؤوس الأشجار والعديد من ركض أمامي وأنا ركوب الدراجات وداعا. كل 500 متر أو أقل سوف تجتاز الشلال، مع بعض الثقوب السباحة العميقة وبعض نظيفا بما فيه الكفاية لشرب. ملأت لي زجاجة ماء مرات كثيرة على جانب الطريق من المياه العذبة التي تتدفق من الجانب الجبلية. التلال والوديان هناك نظيفة للغاية بالمقارنة مع الهند والدول المجاورة الأخرى، ويمكن الاطلاع على سلة المهملات ليس كثيرا على جوانب الطرق أو في الأنهار والأرض هو جديد وأخضر، تتوقع تقريبا لرؤية الجان والعبارات القفز من رؤوس الأشجار والتي تعمل من خلال معشوشب التلال. على الرغم من الارتفاعات المنخفضة في درجة الحرارة كانت في ال 30 منتصف قمم الجبال لا تزال بيضاء ناصعة مع الثلج والجليد جعل تباين جميل ضد التلال الخضراء أدناه.

توقفت في قرى صغيرة حيث الناس كانوا ودودين للعادة، ويبتسم وشراء الغذاء والماء. الأسعار في نيبال هي أغلى ثمنا قليلا ثم الهند ولكن بشكل عام هناك أقل الناس الذين يحاولون لأنك من التمزق فضلا عن ذلك اعتقد أن يعمل بها حتى. في القرى الصغيرة وأود أن تدفع عادة حوالي 200-300 روبية (2.50 دولار - 4) للسكن بسيطة ولكن عادة نظيفة العش مع حمام خاص. الطرق في نيبال هي صغيرة الطرق مسارا واحدا اللف والدوران على طول المنحدرات الجبلية الشديدة الانحدار ولكن ليس هناك الكثير من الحركة باستثناء على الطريق بين بوخارا وكاتماندو حتى لا يكون في غاية الخطورة، وعندما تتوقف لاستراحة قد تكون لديكم حتى بعض سلام والهدوء لمساعدتك هدئ أعصابك، والاستماع إلى طبيعة وشلالات المياه، وتأخذ في المناظر الطبيعية الجبلية الجميلة من حولك. إذا كنت ترغب في النوم خارج المنزل في مكان ما هناك العديد من الاماكن المحتملة لإقامة خيمة أو معلقة أرجوحة الخاص.

في يومي 4 من ركوب الدراجات في نيبال، والمرضى وكلب مع ارتفاع في درجة الحرارة وأعراض تشبه المداخن (فكرة سيئة أن يكون ركوب الدراجات في تلك المرحلة، لا تحاول ذلك إلا إذا كان لديك ل) وصلت في بخارى، وهي مدينة سياحية جدا ولكن لا يزال الفتور جدا خارج والكثير مشغول أقل، ملوث بدخان كثيف، وصاخبة ثم كاتماندو. حتى انها ليست مكانا سيئا لقضاء 4 أو 5 أيام واستخدامه كقاعدة لعمل بعض الرحلات الى الجبال المجاورة ومنطقة أنابورنا الحفظ بوكارا هو أيضا بجوار بحيرة Phewa حيث يمكنك الذهاب للحصول على قوارب الكاياك، السباحة أو قارب، رفع أسعار الفائدة، أو البرد للتو في واحدة من العديد من المقاهي والحانات على طول الشاطئ.

ركوب الدراجات على الطريق 350km من بخارى إلى كاتماندو هو امتداد صعبة ليس لضعف في القلب. انها اكثر الطرق ازدحاما في البلاد لذلك فمن الكامل من الدخان ضخ الشاحنات وسائقي السيارات مجنون لذلك تحتاج إلى أن يكون قليلا أكثر حذرا. ليس ذلك فحسب، بل هو أيضا ركوب صعبة جدا كامل من الجبال المرتفعة إلى أكثر من دورة والتي جنبا إلى جنب مع حرارة الصيف يمكن أن تستنزف طاقتك والسوائل بسرعة جدا حتى يكون مستعدا وجلب الكثير من الأطعمة ذات الطاقة العالية مثل زبدة الفول السوداني وعلب الفاصوليا! وكان الشيء الوحيد الذي لفت انتباهي حقا على هذا الطريق ومعظم الطرق في نيبال الالاف من نباتات الماريجوانا المتزايد في كل مكان. رأيت 10 محطات القدم مخدر طويل القامة المتزايد على المساحات الخضراء أمام الشعوب وحتى أكبر منها على طول جانبي الطريق. في وقت ما كنت ركوب الدراجات على الطريق مع النباتات وعاء تخرج من المقاود بلدي، والتدخين وتناول الطعام mouthfuls من skunky الهيمالايا كوش. رأيت مداهمات الشرطة في المزارع حيث رجال الشرطة، حيث سحب ما يصل المئات من نباتات الماريجوانا وحرقها أو وضعها في شاحنات لكنني لم أر وجهه منذ ذلك لا توجد وسيلة ربما يتمكنوا من الحصول على التخلص من كل منهم. فمن ميؤوس منها لرجال الشرطة للتفكير من أي وقت مضى يتمكنوا من كسب هذه المعركة، وحظر الماريجوانا يجهل تماما لأية حكومة أن تفرض، فإنه لا يعمل ويعمل فقط لخلق المزيد من الجرائم، وإلى وضع الناس الأبرياء وراء القضبان. وعلى عكس العقاقير التبغ والكحول والأدوية التي تقتل مئات الآلاف من الناس كل عام، والماريجوانا هي المسؤولة عن وفاة العالم 0 واسعة في كل من التاريخ.

و50km الماضي الى كاتماندو هو المكان الذي يحصل على ارتفاع مجنون تماما، انها حقيقية، shitter السراويل. الطريق على الأقل في الارتفاع بنسبة 20٪ وبلا هوادة حتى تحصل على قمة الجبل والبدء في ركوب الخيل الى اسفل وادي كاتماندو. حتى الشاحنات التسلق يمكن أن تذهب فقط عن 5-10km/hr. وقال كل شخص تحدثت لي بعدم محاولة دورة عليها وعقبة مجرد مطية في شاحنة أو الحصول على الحافلة (والتي تكلف سوى بضعة دولارات)، ولكن هؤلاء هم الناس التي من شأنها أن أقول ربما لي أيضا أنني لا أستطيع أن دورة من هولندا إلى نيبال، لذلك اخترت ألم أكثر من المتعة وأنا أحرق كل طاقتي المتبقية (التي لم يكن من ذلك بكثير) وهزت من خلال السحب لأعلى وأسفل ثم الى وادي كاتماندو لملوث بدخان كثيف حيث تم حرق عيني أحمر من الهواء في جميع التلوث. كاتماندو ليست في الحقيقة المكان الذي تريد أن تنفق أكثر من بضعة أيام، إذا كان ذلك. انها ملوثة جدا، صاخبة ومزدحمة، مع الكثير من أصحاب المحلات في محاولة لتساوم لك من أجل المال، والسياح مع الأحذية الرحلات مكلفة وحيدا الكتب دليل كوكب يتساءل حول متاهة من الشوارع بحثا المفقودة وصعق.

كنت أرغب في مواصلة سباق الدراجات في الصين والتبت، ولكن في نفس الوقت تقريبا وصلت في نيبال ان الحكومة الصينية قد أغلقت الحدود لعبور الناس عن طريق البر من نيبال إلى التبت بسبب التوترات هناك بين البلدين. وكان لي الطريقة الوحيدة للحصول من خلال قانونا هو أن يطير، لا خيار، وأنا قبالة سكران. مع توقف ركوب الدراجات، فقد قررت أن تأخذ استراحة لبعض الوقت، انقاذ النقدية بعض أكثر، ومن ثم في محاولة للحصول على نحو ما عدنا الى حيث انتهيت والحفاظ على المتداول. أوه لا يتم ليس على رحلة بعد! بعد أكثر من بعض آسيا لن يكون هناك لا يزال أمريكا الشمالية لقهر، وربما حتى أمريكا الجنوبية ..... بعد راحة بكثير القليل اللازمة والاسترخاء وسوف يكون المتداول مرة أخرى قريبا، ونأمل مارتن كذلك.

شون

الصيف الهندي

/ / 9 سبتمبر 2011 / / لا تعليقات » / / حول

أسابيع تقريري الأخير في الهند كانت باردة +40 درجة مئوية الأيام التي جعلت من الصعب أن تفعل أي شيء آخر ولكن في محاولة لتهدئة وتأكل الجبال من البطيخ 25cent، لذلك أنا لا حزين جدا لترك. خلال ولاية اوتار براديش كان ركوب الدراجات استنزاف الطاقة بسبب الحرارة الشديدة ولكن المشهد كان مسطح تماما لذلك كان لا يزال قادرا على دورة أكثر من كل يوم 100km. منذ ركوب الدراجات في فترة بعد الظهر 40 درجة وكان انتحاري قرب، وأود أن الحصول على وتا السرير في 03:00 صباح كل يوم ويكون المتداول على دراجة بلدي قبل 04:00 حتى أتمكن من الانتهاء من أيامي كم +100 قبل 12:00. وكنت أتطلع إلى وصوله إلى جبال نيبال حيث تخيلت في الهواء لتكون أكثر الطازجة وبارد. أنا سعيد لاني ذهبت الى الهند، وأنا سعيد لأنني اكتشفت في البلاد بالدراجة، ولكن إذا طلب مني إذا تجربتي كانت جيدة أو سيئة وأود أن تجد سؤالك من الصعب الإجابة. ويمكن للهند أن تكون حقا مكانا الاعتبار محيرة التي يمكن أن تأخذك أعمار عدة لتعلم حقا عن وفهمها. ومن هذا القبيل بلد كبير ومتنوع أنه من المستحيل التعميم. معظم من واقع تجربتي هناك كانت جيدة، وأشكر الله على، وعلى إعطائي القدرة على السفر، وأرى بأم عيني ما في العالم وأحب وتلبية جميع الناس الطيبين الذين قابلتهم، ولكن أيضا أكثر من مرة واحدة في الهند فعلت تجربة أو تشهد بعض التصرفات التي توجد عادة في معظم البلدان في جميع أنحاء العالم مثل التمييز العنصري والتحرش الجنسي واللفظي للمرأة، وعدم مشتركة من باب المجاملة، وتغض النظر عن البيئة، والتي على الرغم من أنني أريد أن أجد أنه من الصعب نسيان. ولكن هذه هي الجوانب صغيرة فقط من العالم الكبير الذي نعيش فيه، سببه لنا، وهكذا يمكن تغيير من قبلنا.

وأريد من أي وقت مضى للعودة إلى الهند؟ انا فعلا لست متأكدا. ويبلغ عدد سكانها أكثر من 1.2 مليار دولار، والهند هي البلد الذي هو وجود الوقت من الصعب جدا التعامل مع والتكيف مع أعداد هائلة من السكان واستمرار النمو السكاني. وتشير التقديرات إلى أن عدد سكان الهند سيتجاوز في الصين في السنوات ال 20 المقبلة أو أقل، والانتقال من الثانية إلى أول بلد من حيث كثافة السكان في العالم، وليس لديها حتى الآن الجيل البنية الأساسية أو القدرة على التعامل مع المطالب، وغير ذلك يدمر بشكل مطرد على البيئة، والمساعدة على خلق واتساع الفجوة بين الأغنياء والفقراء. شعرت بأن هناك من السفر لم أكن في الواقع التخفيف من حدة المشاكل ولكن جعل تفاقمها. في بلد يعاني من سوء إدارة النفايات جدا هو أكثر صعوبة أن تكون "صديقة للبيئة". قامت في بعض الأحيان أنا قمامة بلاستيكية وغيرها من غدائي لأكثر من 100'km قبل وجدت سلة المهملات لوضعها في (نسيان إعادة تدوير عليه) فقط لمشاهدة في وقت لاحق شخص ما يأتي وتفريغ. يمكن الى ضفة النهر في مكان قريب أو خندق

إذا كنت تفكر في الهند، وأتصور أن يكون نموذجا لاتجاه العالم كله يتجه أنها لا تبدو جيدة بالنسبة لمستقبلنا. واحدة من المشاكل الرئيسية في الهند التي يمكن أن يكون لها آثار على بقية العالم هو ندرة المياه. الآن حق الملايين من الهنود لا يستطيعون الحصول على مياه الشرب النظيفة، والوضع يزداد سوءا. في قائمة من 122 دولة تم تصنيفها على نوعية مياه الشرب الصالحة للشرب، في المرتبة الهند من 120 المتواضع. ووفقا لتقديرات البنك الدولي، في الهند، والاسهال من المياه الملوثة وحده يتسبب في أكثر من 1600 حالة وفاة يوميا، ذلك! هو نفسه كما لو 8 200 شخص تحطمت طائرة تجارية على الارض كل يوم واحد طلب الهند للحصول على المياه ينمو بمعدل ينذر بالخطر نظرا لنمو السكان. الطلب المتزايد على الاقتصاد والمتزايد على الإمدادات الغذائية في الهند تمتد من الماء حتى أرق. يمكن لتغير المناخ الحد من المعروض من المياه القادمة من مياه الأمطار والأنهار الجليدية تغذية الأنهار في الهند العديد من تتقلص بسرعة. ومع تزايد الطلب على المياه لأغراض الزراعة يفوق العرض أكثر وأكثر كل سنة، قد تواجه المزيد من المشاكل الهند من نقص في المواد الغذائية أيضا.

لكن أزمة المياه في الهند هي في معظمها مشكلة من صنع الإنسان. المناخ في الهند ليست جافة خاصة، لديهم موسم الرياح الموسمية طويل ولدي الكثير من الأنهار والمياه الجوفية. تسببت إدارة إنسانية للغاية، والقوانين غير واضحة، والفساد الحكومي، والخصخصة، والنفايات الصناعية والبشرية معظم المشاكل وجعل ما تتوفر المياه عديمة الجدوى من الناحية العملية نظرا لكمية كبيرة من التلوث. لأن الناس قد سببت معظم هذه الأزمة، من خلال تغيير تصرفاتهم والطريقة التي نفكر في موارد المياه، لديهم القدرة على منع وندرة المياه، وهذا يعني ان هناك ما زالوا يأملون. يجب أن تبدأ في إجراء تغييرات إيجابية، تبدأ المحافظة على المياه، والوقوف ضد الخصخصة، ومقاطعة المياه المعبأة في زجاجات، والبدء في جني مزيد من مياه الأمطار، ومعالجة النفايات البشرية والزراعية والصناعية، والتوقف عن بناء السدود وتنظيم كمية المياه التي يمكن استخلاصها من باطن الأرض . وستكون هذه خطوة كبيرة نحو مستقبل أكثر إشراقا.

أما السفر الهند بواسطة الدراجة، وأعتقد أنه من الجيد أن يتعرض مرة واحدة في حياتك ... ولكن مرة واحدة فقط. انه جنون. حركة المرور هناك صاخبة بشكل لا يصدق ومجنون. الجميع باستمرار التزمير أبواق سياراتهم وطبلة الأذن من الدراج يمكن أن تنفجر بسهولة في فوضى دامية. الشاحنات الكبيرة والحافلات نفخة بانتظام الساخنة، والدخان الاسود في عينيك وأسفل الرئتين أنت، وأنت تنظر كل يوم وفاة في مواجهة مثل شاحنة كبيرة ويأتي الهادرة نحو لكم، وحين قدوم حركة مرور السيارات والشاحنات الأخرى في زوايا أعمى. هذا طبيعي. هناك في الحقيقة ليست قواعد المرور العديد من ثم "يجب أن يتم تعبئة كل المساحات الفارغة" "دائما تكون حماسية القرن بك" و "يفوز في أكبر سيارة"، وذلك راكبي الدراجات تفقد دائما في المعركة. وعلى الرغم من تحقيق مستمر من وفيات الخاصة بك يمكن أن يكون أمرا جيدا، يمكن ركوب الدراجة في الهند تجعلك أتساءل عما إذا كان ركوب الدراجات هو حقا كل هذا صحي، ولكن بعد ذلك تذكر أنه إذا كان الجميع ركوب الدراجات لكم لن يكون لها ضجيج، وحركة المرور ، والدخان الأسود الساخن في وجهك.

ولكن كانت هناك أيضا أيام عندما الأبقار والقرود وكانت حركة المرور فقط لتفادي هادئة على الطرق من خلال الجانب القطري ساطع أو على طول، مهجور لا نهاية لها الشواطئ الرملية البيضاء، تحت النخيل ظليلة، والرياح الحارة على الحلو الخاصة بك الرائحة مرة أخرى مع ارسلت من الزهور والأشجار المثمرة، المتداول من خلال القرى وفضول الترحيب مع الأطفال جنبا إلى جنب مع تشغيل يبتسم ويلوح لك. لحظات الزمن يتوقف كما كنت الصيد وجهة نظر شخص غريب نوع وأنت تتشارك تفاهم. خريطة أقل وأقل دليل في يد القدر، لا يعرفون بالضبط أين الطريق سيستغرق لكم والذي سوف يجتمع كل يوم. هذه اللحظات هي عندما تتذكر ما هي الحياة كل شيء عن ولماذا لديك ما تقوم به الخاص به. المغامرة والحرية يملأ روحك وأنت تجلس ويشرب عصير منعش من جوز الهند، والاستماع ومشاهدة العالم من حولك غريب.

شون

جنوب لسباق الدراجات

/ / 7 يونيو 2011 / / لا تعليقات » / / حول

البت في أي اتجاه للتنقل عبر الهند، شيئا ما كان لي رسم نحو كانياكوماري و لسبب ما شعرت انه يجب ان نذهب الى هناك والتحقق من ذلك، وذلك بعد سباق الدراجات حول 1200km من الساحل الجنوبي الغربي من خلال غوا، وكارناتاكا، وKerela (بلدي جزء المفضلة من الهند) كات، وصلت Dervla وأنا بيا ويعرف أيضا باسم Woonicorn الأزرق، في التاميل نادو، وكانياكوماري. ليس هناك الكثير من الناس في نهاية المطاف السفر الى هناك لأنه قليلا للخروج من الطريق كونها حتى الآن الجنوب ... في الواقع هو النقطة الأكثر جنوب الهند، في نهاية شبه القارة.

كانياكوماري هي بلدة صغيرة في ولاية تاميل التاميل. وكان أحد الأسباب التي كانت وجهت هناك للبحر. فمن وجهة الاجتماع لمدة 3 المسطحات المائية ... وبحر العرب وبحر البنغال والمحيط الهندي، وشعرت بالحاجة إلى أن تكون في المياه من 3 البحار في آن واحد. لسوء الحظ فقدت بعض من سحر المكان بالنسبة لي منذ ذلك الحين، مثل معظم الأماكن في البلاد، وعدم وجود صناديق القمامة التي يمكن العثور عليها لذلك كان هناك الكثير من القمامة في جميع أنحاء المدينة وشاطئ البحر، والنفايات البلاستيكية في الغالب، وبطبيعة الحال رأيت الناس حتى رمي زجاجات بلاستيكية في البحر. أيضا، مع جحافل من السياح الهنود وكان من الصعب العثور على مكان لبعض السلام والهدوء، على الرغم من أن في نهاية المطاف وجدنا مكانا جيدا لفتور. الزوار هم في الغالب من Kerela، الذين يأتون لمشاهدة شروق الشمس وغروب الشمس الجميلة (في أبريل يمكنك مشاهدة غروب الشمس وارتفاع القمر في نفس الوقت)، يمكنك زيارة عمان كوماري معبد مخصص لعبادة الالهة بارفاتي العذراء وزوجة شيفا . كما جذبت الناس هو الصخرة التذكارية Vivkananda بني في عام 1970، وهو تمثال من التاميل سان الشاعر Thiruvalluvar، الذي هو صاحب Thirukkural، قصيدة مكونة من 133 الفصول! تكريما لهذا التمثال له بنيت 133 أقدام، وهي واحدة من أكبر النصب التذكارية في آسيا.

كانت المدينة مكانا لطيفا لشنق ليوم واحد أو اثنين، والجو كان منعش جدا بالمقارنة مع الهواء الرطب من أكثر من الساحل الجنوبي الغربي. الريح تهب في كانياكوماري دائما قوية وحافظوا على رباطة من البحار. تغير هذا في أقرب وقت الطريق اتجهت شمالا عبر وسط التاميل نادو. الأول 20-30km من كنا ركوب الدراجات من خلال مزارع الرياح الضخمة، أكبر ثم رأيته في أي بلد آخر، لذلك كان لطيفا وركوب لأن لا تزال هناك رياح منعشة قادمة من فوق الجزء العلوي من نهاية نطاق غربي جبل غاتس ، ولكن بعد فترة وجيزة أن كانت قد اختفت رياح باردة وتركت لنا من خلال ركوب الدراجات وجاف، المناظر الطبيعية، والمغبرة الساخنة حيث وصلت درجات الحرارة الى 40 هذا بعد فترة وجيزة 10:00 تجفيف العرق من الجلد بمجرد أن يخرج من المسام الخاصة بك . يوم واحد من تدوير ما يزيد على 43 درجة في 100km، وكنا محظوظين جدا لا يعاني من ضربة الشمس والإرهاق.

إذا كنت تخطط لضرب الهند مع الدراجة الخاصة بك، أنا لا أوصي زيارة الجنوب. الطعام يؤكل مع يديك أوراق الموز هي رخيصة ومذهلة، وجدت على شواطئ طويلة مهجورة أو الشواطئ السياحية المزدحمة في كل مكان، والناس في الجنوب ويبدو أن تسير على وتيرة أكثر قليلا أبطأ، في رأيي هم أكثر المسرحين مرة أخرى، ودية، ومضياف ثم في أجزاء أخرى من الهند.

الآن، حتى في شمال ولاية اوتار براديش، نيبال يلوح فوق والرحلة لا تزال كذلك على اسفل الطريق.

شون

تصليح الدراجات في الهند

/ / 19 أبريل 2011 / / لا تعليقات » / / حول

الهند مليء الدراجات، في كل مكان تقريبا تذهب ستجد على الأرجح الناس ركوب الدراجات. لكن هذه الدراجات هي بكل سرعة واحدة، ورخيصة، والدراجات القديمة عادة ما تكون مصنوعة في الصين. حتى إذا كان لديك دراجة مع التروس يمكن أن يكون من الصعب جدا الحصول على أي من قطع الغيار التي تبحث عنها، إلا في المدن الكبرى حيث كنت قد تكون قادرة على العثور على متجر الدراجة جيدة. فمن الأفضل أن يكون مستعدا، وتقديم كل ما تبذلونه من أجزاء الخاصة معك.

لدي الكثير من قطع الغيار مع لي، ولكن لا تزال الأمور غير متوقع سيحدث دائما، ويمكن أن تحصل على تضررت أجزاء أو مكسورة. ثم يجب استخدام الإبداع الخاص في حل المشكلة. حدث هذا لي في سباق الدراجات اليوم الأول لي في الهند .... الترباس سرعة الافراج عقد على عجلة الخلفية بلدي قد قطعت باتجاه آخر في النهاية وذهب الجوز عقد في مكانه. لا بارد!

وكان لم اشعر يوما إلى هذا جيد، وأنا لا أنام كثيرا لفترة من الوقت، وكنت مريضة مع الإنفلونزا لذلك أنا حقا لم يكن في حاجة أي مشاكل أكثر، وأنا متأكد من لم يشعر مثل التجوال حول المدينة بحثا عن المحلات الدراجة ، ولكن لم يكن لدي خيار. حصلت على سيارة أجرة لتأخذني إلى متجر الدراجة، ثم آخر وآخر ولكن لا أحد هناك قد شهدت محاور سرعة الافراج قبل وقال لي أنا لن تجد أي في الهند. سد! التقطت لي متعب الدماغ المؤلم للتوصل إلى حل .... ذهبت للبحث عن لحام وسئل عما اذا كان يمكن لحام بطريقة أو بأخرى على قطعة من المعدن الخيوط إلى نهاية الترباس ضبطت .... وقال ربما إذا وجدت له هذه المواد ...، وحسن موافق الجواب كافيا بالنسبة لي. احضرت ذهبت بعد ذلك في جميع أنحاء المدينة على مختلف المحلات التجارية القليلة القذرة الأجهزة القديمة وجدت في نهاية المطاف الترباس الصغيرة، التي بدت كما لو كان الحق في الحجم، وكان الخيط الصحيح، مرة أخرى إلى المتأنق لحام الذي قطع رأس خارجه وغير الملحومة إلى نهاية الترباس الافراج السريع وكلفني 50 روبية. عدت إلى بلدي الدراجة وحاول لتناسب الترباس من خلال مركز ولكنه كان قليلا سميكة جدا وتحتاج إلى طحن أسفل. وكان محظوظا بما فيه الكفاية هناك مجموعة من حوالي 15 الدائمة المتأنق الهندي حول مراقبة (مفاجأة كبيرة) وبعض منهم كان باردا بما فيه الكفاية لمساعدتي. I jumped on the back one one guys motor bike with the wheel and bolt in one hand and we went flying around the streets to a friend of his with a grinder and he fixed the bolt up for me free of charge. حسنا .... الوقت المناسب للمشكلة القادمة .... لقد نسيت لإيجاد الجوز لتحل محل تلك التي قطعت في نهاية، وكان لي شيئا لربط الترباس مع يوم، وهذه المرة كان بعد ظهر اليوم والساخنة كما الجحيم، وأنا hadn 'ر تؤكل كل يوم، وشعرت القرف حتى أنني لم أكن أتطلع إلى عودة الى الوراء من خلال المدينة لمجرد العثور على الجوز. أوقات المتعة! ولكن جاءت مجموعة من dudes يقف حول يراقبني إصلاح عن الدراجات حيث رائع حقا، وأنها لا تستغرق وقتا طويلا قبل واحد منهم مع بعض المكسرات القديمة والغسالات التي محظوظا بما فيه الكفاية، وصالح غرامة، وكان لي عجلة مثبتة على ضيق و كنا المتداول في الشمس الحارقة الهندي.

So if something on your bike breaks in India and you don't have the spare parts to fix it, with all the welders and ingenious mechanics around, you will probably be lucky enough to find help making some home-made custom parts to get you bye until you find a good bike shop.

شون

ايران

// March 5th, 2011 // No Comments » // about

Shaun

Maarten in India

// March 4th, 2011 // 1 Comment » // about

الهند

After two weeks at last i managed to escape Dubai. The city really got on my nerves a bit. I found relieve in hanging out with my old buddies from Tajikistan and excellent Paki food from places where the low paid workers go to have their lunch. I think that is the best Dubai has to offer for me.

Unfortunately India gave me a Visa for only 3 months. I was counting on a 6 month one so I could take my time to see the country shanti shanti by bike. Due to this I had to change my plans a bit and definitely not by trying to squeeze it all in a smaller timeframe. I have contemplated different routes and options but finally settled for going down a bit and then straight up North to Nepal. It means I have to skip lots of places I initially planned to visit but having to rush in is something which is not compatible with how one goes about in India..

Shaun and I unfortunately had to split up. Due to a bureaucratic mess caused by the governments of the Emirates and Canada he was forced to go back to Canada again to sort out stuff. If all is well he will get to India in the run of March. I myself flew to India already a month and a half ago. Unfortunately I have not been able to find a ship that could take me from Dubai to India. Apparently it has something to do with the Indian Customs not accepting travellers coming in on non-commercial ships (like a freighter or an old dhow for example) Anyway, I am here and happy!

Initially I planned to fly to Mumbai from where I would head down South. When I found out that flights to Goa would only be a fraction more expensive, I started to rethink my itinerary a bit. Flying to Goa means a very relaxed start; no traffic chaos and millions of Indians around me that make me go loco on my first day. So I decided to fly to Goa and that was quite an excellent decision indeed. The Airport of Goa is very small and close to the beaches. So after I arrived I quickly assembled my bike and after an hour I found myself cruising down the coastline with a very big smile. Mass tourism is more in the North where beaches are littered with recliners and joints that puke out horrible obnoxious music all day long. The South has bits of tourism but caters to a different crowd. Mainly old people that just want to sit in a tranquil place and enjoy the sound of the sea. There's still plenty of empty beaches to be found in Goa and so I had a magic first night out sleeping on the beach with no noise pollution. Guess I am also getting a bit older..

Cycling in Goa is great. Roads are excellent and there's plenty of restaurants along the way where one can buy a yummie meal for just half a Euro. The only thing I have to learn over and over is to keep to the left! Especially after a break I automatically start cruising on the right lane and when I see cars heading my way.. “Idiot!!! You are driving on the wrong lane..!!!”.. Oh wait.. “Sorry!!!!”.. So that takes some time and I will probably make the same mistake a few more times the coming weeks.

Goa is very small and so it took me only two days to cross into the state of Karnataka. On my second night in India, still in Goa, I decided to make up a bit for all those months of near alcohol abstinence and invested many a Rupee in good ol' cold beers. Hence the morning after it took a while to get up and I wasn't even sure whether I could make the engine run for a day of cycling. I almost decided to lay my weary body down in my sweet hammock when I felt a real bad urge to hit that road despite the fact that I was struggling with a hangover. So many weeks of longing to be on my bike gave me the power and will to make miles and miles. So around noon, conveniently the hottest time of the day, I took place on my dear and beloved Brooks saddle and kicked it off.

I calculated that my destination of the day, Gokarna, would be some 70km away. This turned out to be 100km but actually came down to 130km because I missed a signpost and so I made a bit of a detour. My initial plan was to stay in Gokarna for a day or two and then continue down South towards Trivandrum, up North to Chennai and finally a train till somewhere close to the Nepalese border. It was not meant to be like that. I really started to develop a big liking in Gokarna and more especially the nearby beach where I was staying (Om Beach). For some three weeks I have lived in a little hut on the beach and got quite addicted to my life of plain lazy doing nothing, swimming, reading many books and chit chatting around the campfire with fellow long term residents who became my family for a while. In the end I finally managed to drag myself out of paradise and move on to yet another little paradise called Hampi. Hampi is littered with ruins of the former Vijayanagar Kingdom and the most weird ass rock formations that really blow your mind away. Despite the fact that there are lots of backpackers around, it has managed to remain a rather quiet and laidback place with a genuine feel to it. Time is running out however and so I really need to be on the bike again (some 5 weeks to cover 2000km to the Nepalese border) if I want to continue doing things the shanti shanti way. The idea was to make the last leg of the journey a solo-tour (well, I didn't really have a choice of course..) but things have turned out different. I am currently waiting in Hampi for two German kids who came cycling all the way from Germany and are on their way to China where they plan to take the Trans Mongolia Express back to Europe. I met them in Gokarna some time ago and as we got along quite well I proposed them to cycle to Nepal together. I don't mind at all to travel by myself but I certainly appreciate having some good company to share the highs and lows of the trip with.

“Happiness only real when shared” as Chris McCandless had put it when he felt he was close to passing away (Into the Wild)

Will update regularly!

Khoda Hafez Iran

// January 15th, 2011 // No Comments » // about

“Shopping is only just the beginning” aldus de slogan van de shoppingmall op de hoek. Ik zit alweer een week in het ultra decadente Dubai en na twee maanden Iran is het even flink omschakelen naar de realiteit van deze kunstmatige zeepbel in het Midden Oosten. Ik denk terug aan al onze avonturen in Iran en de vele lieve mensen die we daar hebben ontmoet…

Iran

Eindelijk naderen we Iran! We hebben hier zo lang naar uitgekeken. Zijn de mensen er echt zo gastvrij zoals we van iedereen horen? De autoriteiten echt zo gemeen en harteloos? Kunnen we echt niet naar een Perzische schone glimlachen zonder aangehouden te worden? Is het eten op straat echt waardeloos? We zijn zo nieuwsgierig en kunnen haast niet wachten om het allemaal zelf te ervaren.

التقى Zo'n 30km فان دي grens ايران ligt هيت stadje Dugubeyazit. JE voelt دات JE dicht bij دي grens زيت؛ veel هاندل المرجع straat، geldwisselaars EN flarden الفارسية. حظر باب huidige هيت هو ايران niet aangesloten المرجع هيت انترناسيونال banknetwerk EN zodoende اساسه إيه geen يخصي opgenomen worden. دبوس creditcard موك. نحن zijn DUS genoodzaakt فان أوم tevoren EEN flinke الشحن duiten في slaan الشركة المصرية للاتصالات. Eerst التابعين ليرة Turkse بيرغ opnemen EN يموت vervolgens omwisselen naar اليورو. هيت وlastig في hoeveel الشركة المصرية للاتصالات شاتين JE voor twee hebt nodig maanden. نحن hebben gehoord دات هيت إيه vrij goedkoop هي وزارة الزراعة hebben geen weet فان دي exacte prijzen EN kunnen ملموسة EEN moeilijk maken berekening. Uiteindelijk kiezen نحن ervoor أم هيت زارة الزراعة زوي RUIM mogelijk في شاتين الشركة المصرية للاتصالات. هيت هو immers beter أم يخصي خلال الشركة المصرية للاتصالات دان houden zonder zitten الشركة المصرية للاتصالات كومن. التقى ايك voel لي أهلا وسهلا ietwat ongemakkelijk zoveel يخصي المرجع ZAK أون هوب دات ايران echt زوي veilig هو المرض فان إيك menig رايتسيغر عب mogen vernemen.

التقى التابعين zalig zonnetje rijden نحن langzaam Dugubeyazit UIT المرجع خبراء المياه naar دي grens. نحن passeren جبل أرارات EN voelen باب betoverd إضافات هار schoonheid. إيه هو geen vuiltje القرآن دي lucht EN نحن hebben EEN الكمال zicht المرجع deze bijzondere بيرغ يموت EEN الزير belangrijke رول speelt في دي (plaatselijke) geschiedenis. زوي wordt دي أرارات aanbeden باب دي دي بيرغ Armeniërs يموت wrang يريفان vanuit genoeg في zien دي liggen verte، grondgebied wetende دات هيت zich المرجع huidig ​​الأتراك bevindt. التقى Natuurlijk مويت دار المرجع دي bovendien OOK أعلى نوج ergens EEN ouwe schuit أوندر دي sneeuw bedolven liggen، achtergelaten باب شرق نوح يموت z'n beestenboel باب Jaweh werd gematst EN ternauwernood القرآن دي zondvloed كون ontsnappen. دي enige beesten يموت zijn دار wij tegengekomen zijn دي kongals؛ vervaarlijk ogende herdershonden فان Koerdische komaf يموت إضافات langs دي التقى خبراء المياه gemeen geblaf toejuichen. SOMS worden نحن حتى achterna gezeten زارة الزراعة زي lijken الشركة المصرية للاتصالات الشركة المصرية للاتصالات لوي zijn أوم echt إصبع الشركة المصرية للاتصالات يحدث. Gewoon lekker fietsertjes plagen، JE مويت toch وات المرض EEN schurftige herdershond.

Eindelijk كومن نحن دان bij دي grens القرآن! Overal Turkse vlaggen EN leuzen zoals "مجرفة blij هو hij يموت اساسه zeggen دات hij EEN الترك هو". دي Turkse staat ووتد relatief جونغ أون vooral في وار هيت اوستن aardig wonen minderheden وات wordt إيه tijd موك moeite bespaard ام دي Turkse identiteit goed ايرين الشركة المصرية للاتصالات peperen bij السكان المحليين دي. هيت هو دان OOK EEN الناحية وار TOT المرجع دي همرشولد فان vandaag لانج slepende conflicten zich voortzetten EN niet spoedig المدربين التابعين einde lijken الشركة المصرية للاتصالات كومن. وكانت زوي إيه tijdens إضافات kortstondig verblijf في artillerievuur Dugubeyazit الصورة nachts الشركة المصرية للاتصالات horen afkomstig أرارات فان دي. حزب العمال الكردستاني rebellen مباراة هيت Turkse يجيه زوي bleek دي volgende ochtend.

Het passeren van de Turkse douane was een kwestie van een paar minuutjes. Bij het naderen van de Iraanse zijde werd ons spoedig duidelijk wat ons te wachten stond.. Luid geschreeuw, dozen in de lucht over en weer, vrouwen die bezig zijn de haren weer te bedekken en natuurlijk grote portretten van de Ayatollah's Khomenei en Khamenei die scherp toekijken of er echt geen haar meer te zien is. Chaos alom en wij worden in een kolkende massa naar voren gedreven waar we uiteindelijk bij een groot hek tot een halt komen. We kijken toe hoe militairen genieten van hun autoriteit en mondjesmaat mensen door het hek toelaten. Met onze fietsen passen we niet door de kleine doorgang en moeten we wachten tot het grote hek geopend wordt. Eenmaal aan de andere zijde worden we gesommeerd door een jonge soldaat om onmiddellijk mee te komen. We verwachten een klein kamertje waar we met een kalashnikov tegen het hoofd alle staatsvijandelijke informatie moeten opbiechten. Waar we terecht komen is echter erger dan dat. Een grote hal waar honderden reizigers in geïmproviseerde rijen geërgerd staan te wachten op iets wat nog lang niet lijkt te gaan komen. De soldaat begint te brullen en er ontstaat een gat in de massa. Wij worden met fiets en al naar voren geduwd en staan plots helemaal vooraan. De soldaat gaat er met onze paspoorten vandoor en komt een paar minuten later terug met de mededeling dat we daar moeten blijven staan. Na enige tijd beginnen de rijen te bewegen en zich te hervormen. We hebben geen idee wat we moeten doen en mensen om ons heen kijken ons ook met vragende blikken aan. Uiteindelijk worden we geholpen door een jongeman die onze paspoorten overneemt en uiteindelijk de dienstdoende douaniers zo lang lastig valt dat ze geërgerd een stempel zetten en wij uiteindelijk de grens over kunnen. Gegroet Iran!

Het is een bijzonder gevoel om dan eindelijk het land binnen te rollen waar we het zoveel over hebben gehad, met elkaar en andere reizigers onderweg. Opeens ligt er een nieuw land voor je met nieuwe avonturen en nieuwe verhalen die in je gaan zitten en onderdeel gaan uitmaken van wie je bent. We kunnen ons enthousiasme niet bedwingen en met een luide kreet rollen we de berg af om in het grensstadje onze eerste Iraanse maaltijd te nuttigen (later meer over hoe we over de Iraanse keuken denken). Met een volle maag fietsen we de Perzische horizon tegenmoet..

Onze eerste nacht brengen we door in Maku, zo'n 50km van de grens gelegen. Een fraai stadje, niet te klein en niet te groot, ideaal om geleidelijk aan met Iran kennis te maken. De plaatselijke bevolking bestaat grotendeels uit Azeri's en spreekt dan ook overwegend Azerisch, zeer nauw verwant aan het Turks. Ietsje meer naar het noorden bevindt zich het land Azerbeidzjan maar wij bevinden ons in de provincie Azerbayzan-e. De Azeri's vormen naar mijn weten de grootste minderheidsgroep in Iran (je hebt hier Koerden, Lori's, Armeniërs, Turkmenen, Afghanen, Baluchi's etc) en zijn behoorlijk vermogend door de geografische ligging aan twee landsgrenzen en de handelsactiviteiten die daaruit voortvloeien. We vinden een goedkoop hotelletje; de zogenaamde “mosafar khane” waar je voor een paar euro's een soort van bed krijgt (het is eigenlijk meer een plank met een dik laken en vier ongelijke poten) en als je geluk hebt wordt je 's nachts niet opgegeten door de kakkerlakken.

De eerste dagen trappen we rustig richting Tabriz alwaar we ons eerste couchsurf adresje hebben. Onderweg genieten we ervan hoe Iran zich ontvouwt; de landschappen wisselen bergen af met weidse vergezichten, we maken hier en daar kennis met de ongelooflijke Iraanse gastvrijheid (hier meer over later) en het weer lijkt ons na vier maanden nog steeds niet in de steek te laten! Het is overdag plusminus 15c met een zonnetje, maar 's nachts moeten we ons dik inpakken want dan zakt de temperatuur tot het vriespunt.

Bij het binnenrijden van Tabriz heb ik m'n tweede en derde lekke band tijdens de trip. Eventjes eerder hadden we een lunch genoten in een veld met akelige doornstruikjes en is er het een en ander doorgeglipt. Met een kleine vertraging rijden we dan eindelijk de stad binnen en worden we als winnende wielrenners toegejuicht. Helaas is de euforie van korte duur want we kunnen onze couchsurf host niet bereiken en raken geheel verdwaald in deze toch wel behoorlijke stad. Het mooie van Iran is dat je je nooit zorgen hoeft te maken wanneer je verdwaald raakt. Zodra je ook maar een ogenblik even een verwarde blik tevoorschijn tovert komt er onmiddellijk iemand op je af om zich over je te ontfermen. Zo maakten we uiteindelijk kennis met een vriendelijke local die ook op de fiets was (zeer uitzonderlijk) en ons uiteindelijk na contact met onze host naar onze slaapplek heeft geloodst ver in de buitenwijken. We hadden aanvankelijk voor ogen om slechts twee nachtjes in Tabriz te verblijven maar na kennismaking met een aantal vriendelijke studenten die ons hadden uitgenodigd om bij hen een avondje te jammen, hebben we er nog maar vijf nachtjes aan vastgeplakt. Bijzonder interessant om meer te weten te komen over de belevingswereld van Iraanse studenten en hoezeer ze te lijden hebben onder het juk van de heersers (politieke zowel als geestelijke alhoewel deze in Iran natuurlijk hand in hand gaan).

In Tabriz dienen we een beslissing te maken wat betreft de verdere voortzetting van de reis. Gaan we door Kurdistan naar het zuiden of zetten we koers naar het oosten om via de kust van de Kaspische Zee uiteindelijk in Teheran te geraken. Persoonlijk ging mijn voorkeur uit naar Kurdistan maar gelet op de barre weersomstandigheden in die contreien zouden we er verstandiger aan doen om richting de Kaspische Zee te gaan. Een prima keuze zo zou later blijken en Kurdistan blijft daar nog wel even liggen voor een later bezoek.

De overgang naar de kuststreek is overweldigend. Enige dagen na ons vertrek uit Tabriz fietsen we uiteindelijk geleidelijk aan de bergen in en zien we zowaar hier en daar een klein bosje bomen. Sinds Oost-Turkije fietsen we vrijwel non-stop door woestijnachtige gebieden waar vrijwel geen boom te vinden is. Pal naast de snelweg loopt een kabbelend riviertje en we zien vele locals op een kluitje bij elkaar zitten, genietend van geïmproviseerde barbecues en vele theetjes. We komen vele plekjes tegen die er veel aantrekkelijker uitzien en verder van de smerige weg liggen maar waar geen kip te zien is. Rare jongens die Perzen. Of ben ik hier de rare jongen?!

We stijgen en stijgen en komen uiteindelijk bij een lange tunnel uit. Het landschap is iets groener dan eerder maar nog steeds is het een tamelijk dorre boel. Eenmaal de tunnel aan de andere kant uitgekomen lijkt het alsof we in een jungle zijn uitgekomen. Het is er groener dan groen, klammer dan klam en bijzonder mooie vergezichten met de Kaspische Zee aan de verre horizon. Het doet me sterk denken aan de omgeving van Batumi (Georgië) maar ook beelden van Laos schieten door m'n hoofd. We zijn blij eindelijk de gortdroge landschappen voor een tijdje achter ons te laten en als koningen rollen we bergje af door een dikke mistlaag het groene dal in…

De kust zelf is helaas niet zo fraai als de bergweg ernaar toe. Het strand ziet er vervuild en verwaarloosd uit. De zee, zo heb ik me laten vertellen, is er niet veel beter aan toe. Ze moet bijkomen van een aantal decennia aan giflozingen voornamelijk op rekest van de Soviet Unie. We fietsen over een drukke snelweg door dikke dieselwalmen en aan weerszijden kijken we uit op gedumpt afval. Zaten we echt slechts een paar uur eerder in dat groene paradijs? Tijdens onze trip ergeren we ons kapot aan de laksheid van mensen wat betreft het roekeloos dumpen van afval. Ik begrijp dat in veel landen de infrastructuur voor vuilverwerking verre van adequaat is en dat de overheid meer moeite moet doen op het gebied van verwerking en voorlichting. Echter, de burger mag ook wat meer initiatief en “goodwill” tonen. Fiets je door een prachtig natuurgebied, komt er een auto voor je rijden en kiepert zo een vuilniszak door het raam. Triest.

De avond nadert en we kijken om ons heen of we ergens een geschikt slaapplekje kunnen ontwaren. Plots komen we in een in chaotische mensenmenigte terecht. Het blijkt een speciale dag te zijn waarop de overledenen worden herdacht. We passeren een begraafplaats en zien uitgelaten families picknicken en kinderen spelen op de grafstenen van hun overleden familieleden. Ik vind het wel mooi om te zien hoe de mensen op deze manier contact blijven houden met hun dierbaren. We moeten echter snel verder want het begint echt donker te worden en 's nachts fietsen doen we toch liever niet. Eventjes verderop worden we staande gehouden door een man die zich voorstelt als de plaatselijke docent Engels en van zijn studenten heeft vernomen dat er twee fietsers zijn huis zullen passeren. Hij nodigt ons uit voor een warme maaltijd, hete douche en een zacht bed voor de nacht. Tsja, wie zijn wij om zo'n voorstel te weigeren?! Uitgeslapen en met een volle maag fietsen we de volgende ochtend weer verder. We hopen zo'n 160km weg te kunnen beuken. De wind is aan onze kant vandaag dus dat moet wel lukken. Ik vlieg vooruit en vind dat alles lekker gaat; zonnetje, wind mee, swingend muziekje op de achtergrond.. Totdat ik opmerk dat Shaun niet meer achter me fietst. In de verste verte niet. Ik besluit om maar even te stoppen en een pauze te nemen totdat Shaun weer back in the picture is. Het gebeurt wel vaker dat we elkaar even uit het zicht verliezen ivm een kleine reparatie of wanneer we voor de zoveelste keer weer eens staande worden gehouden voor een gesprek of foto. Na een kwartiertje komt er een auto naast me tot stilstand met Shaun op de achterbank. Hij is aangehouden door een vriendelijke snuiter die ons bijna smeekte om toch alsjeblieft minimaal een nachtje bij hem door te brengen. “We can dance, sing, hike in the mountains, eat delicious food and you will experience the real Iran!!!” en liet ons een boek zien met referenties van negentig eerdere reizigers die hij in de afgelopen drie jaar van de weg heeft weten te plukken. Ach, een rustdag kan niet zoveel kwaad na al onze dagen van knoeste arbeid. Onze gastheer Yasser nam ons mee naar z'n gemoedelijk huisje midden tussen de kiwi plantages en pas na drie nachten zaten we weer op de zadels.

De gastvrijheid in Iran is werkelijk ongelooflijk en hartverwarmend. Auto's die naast je rijden om je een tas met mandarijnen te overhandigen (op een bepaald moment moest ik ze bijna weigeren omdat ik al een paar kilo aan fruit achterop had zitten) een volledig gesluierde vrouw die je een hand koekjes en bonbons overhandigt, en de vele uitnodigingen om bij mensen onderweg de nacht door te brengen. “Mister, i know what it's like to be a stranger and it's important to make a stranger feel at home and that he knows he has some good friends when he's away from his loved ones”. Sommige mensen bij wie we verbleven kenden goed Engels en hebben het zo verwoord, en zij die het Engels niet machtig waren vertelden het ons met hun warme glimlach en fonkelende ogen. Af en toe wordt de gastvrijheid een beetje teveel van het goede. Alles willen ze voor je betalen omdat je hun gast bent. We hebben vaak bijna een gevecht moeten leveren om zelf te kunnen betalen. “Please Mister Maarten, you are making me feel ashamed.. here is your money, i pay”.

Het fietsen langs de kust is bijzonder aangenaam. We hebben vrijwel alle dagen wind mee, zacht zonnetje en het vuil langs de weg lijkt ietsje minder te worden (of we raken er gewoon aan gewend). Na enige dagen bereiken we Challus vanwaar we de beruchte bergweg naar Kharaj (30km ten westen van Teheran) willen nemen. Berucht vanwege steile afgronden, zeer druk verkeer op een krappe tweebaansweg en grote kans op hevige sneeuwbuien tijdens de winter. We stijgen geleidelijk aan maar het is weer flink wennen na een week slechts over de vlakke weg langs de kustlijn te hebben gefietst. Op een bepaald moment gaan we dan echt serieus omhoog en moeten we alles uit de kast halen om ons een weg omhoog te beuken. Gelukkig is het een doordeweekse dag en valt het op zich nog wel mee met de drukte van het verkeer. Bij het naderen van de avond neemt de dag plots een ietwat vervelende wending. Reeds tweemaal wordt ik bijna van de weg gereden door idiote grappenmakers. Ze komen keihard op me afrijden en raken me net niet, maar ik raak wel van de weg af en moet goed opletten dat ik niet een ravijn inflikker. Ik raak zo geïrriteerd dat ik in een waas een steen oppak en me voorneem om bij de volgende idioot die me zoiets flikt een steen tegen z'n koekblik te smijten. Gelukkig kom ik onmiddellijk tot inkeer en realiseer me dat dat toch wel een belachelijk slecht plan is. Ik gooi de steen weg en kom tot het inzicht dat ik beter tot tien kan tellen en het voorval snel vergeten. Eventjes later komt er weer een auto op me afrijden en ik verlies het eventjes helemaal. Ik vergeet tot tien te tellen en in plaats daarvan lanceer ik een flinke fluim richting de bestuurder. Helaas voor de bestuurder, en voor mij zo zou later blijken, had hij zijn raampje open.. Ik kom onmiddellijk tot het besef dat ik toch beter tot tien had kunnen tellen. Het is weliswaar geen steen maar toch. Na enige tellen komt dezelfde auto met een noodgang voorbijgereden en parkeert 'm recht voor m'n neus. Er komt een kerel uitgestapt met een gezicht rood van woede en bloeddoorlopen ogen. Ik stap af en stel me in op het incasseren van een paar rake klappen. Meneer loopt echter richting de kofferbak en ik vrees het ergste; misschien is hij van een beruchte familie en knalt hij me met een dubbelloops jachtgeweer overhoop om z'n eer te verdedigen. Ietwat opgelucht ben ik wanneer ik zie dat hij een ferme stok tevoorschijn tovert. Ik probeer in het Farsi m'n excuses aan te bieden; “babakshid babakshid!!!”. Helaas heeft dat weinig zin en ik krijg een paar rake klappen voornamelijk op m'n dijbeen. Na mij kort te hebben afgeranseld loopt hij naar m'n fiets en begint daar flink op los te meppen. Vervolgens komt hij mijn kant weer op maar wordt nu tegengehouden door z'n vriend en een aantal passanten die hun auto's aan de zijkant van de weg hebben gezet en mij proberen te helpen. M'n aggressor probeert me nog een keer te raken maar wordt gelukkig tegengehouden door een aantal stevige kerels. Uiteindelijk gaat hij er in een noodgang in z'n auto vandoor. Ik sta nog flink te shaken van de schok wanneer mensen zich om me heen verzamelen en me gerust proberen te stellen. Ik ben op dat moment alleen maar geïnteresseerd in de toestand van m'n fiets. Gelukkig valt het allemaal wel mee. Een paar schrammen en m'n schakelsysteem heeft een flinke oplawaai gekregen. Eventjes verderop is er een restaurantje en ik wordt verzocht om daar even te zitten om bij te komen en de ambulance af te wachten die onze kant opkomt. Ik vind dat een beetje overbodig maar misschien wel een goed idee om even een theetje te drinken voor de schrik. Inmiddels arriveert er een ambulance en twee ambulancebroeders komen op me af en beginnen spontaan overal te voelen en te knijpen. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt. “I only have some sore spots on my leg” waarop ik vervolgens in m'n nek wordt geknepen en gevraagd wordt of dat pijn doet. “Yes, that hurts, so what?”. De ambulancebroeder lacht, ik moet een papiertje ondertekenen en ze scheuren er weer vandoor. Op weg naar een volgend slachtoffer dat even goed in z'n nek geknepen moet worden om er weer helemaal bovenop te komen.

Shaun is inmiddels ook gearriveerd. Hij lag ietsje voor op mij en een vriendelijke passant heeft 'm van de weg geplukt en terug naar beneden gestuurd. We babbelen met wat mensen en uiteindelijk weten we een slaapplekje te regelen in een pension in aanbouw bij een nabijgelegen restaurant. Nadat we wat hebben gegeten staat opeens de vriend van m'n agressor voor m'n neus. Of ik even mee naar buiten wil komen. Ik ben uiteraard behoorlijk argwanend en vertrouw het niet onmiddellijk. Hij vertelt me dat z'n vriend buiten staat te wachten om z'n excuses aan te bieden. Hij is aangehouden door de politie (iemand heeft z'n kenteken doorgegeven) ze hebben z'n auto geconfisceerd en hij kan rekenen op een fikse straf. Hij verzoekt me om alsjeblieft de klacht in te trekken zodat hij niet in de problemen komt met de justitie. Ik ga hier onmiddellijk mee akkoord. Ik kan dan wel m'n poot stijf houden en zorgen dat hij z'n verdiende straf krijgt, maar ik vind het geen fijn idee dat we straks moeten uitkijken voor een aantal rancuneuze vrienden/familileden. Uiteindelijk ga ik met ze mee naar het politiebureau. Het bureau zit vol met agenten en ten overstaan van de gehele kliek moeten we handjes schudden en een elkaar een hug geven. Ik had verwacht dat de snorrenclub in lachen zou uitbarsten maar ze kijken me aan met bloedserieuze koppen. Ik mag weer een papiertje ondertekenen en voila, vergeven en (nog niet) vergeten. Ach, zo raak je nog eens aan een apart verhaal..

De volgende ochtend zou blijken dat het klimwerk van de dag eerder in het niets valt in vergelijking met wat ons de dag erop te wachten zou staan. De ganse dag gaat het vrijwel loodrecht omhoog en meer dan 7km per uur halen we er niet uit. Tegen het einde van de dag zijn we naarstig op zoek naar een geschikte slaapplek. Goedkope hotelletjes onderweg zijn non-existent en buiten slapen is gelet op de vrieskou niet echt een realistische optie. Het is al donker wanneer we bij een kluitje winkels en een Rode Kruis post aankomen (in het Midden Oosten de Red Crescent). We besluiten om de gok te wagen en bij het Rode Kruis aan te kloppen om te kijken of zij misschien een plekje voor ons hebben. We worden warm onthaald en van thee en koekjes voorzien. Eventjes later worden we meegenomen naar een nabijgelegen appartement en krijgen een riante slaapplek toegewezen gekregen. Onze kleren worden gewassen en eventjes later wordt warm eten geserveerd. We slapen als koningen. Reizen in Iran is so easy..

Ontbijt op bed en schone kleren; we zijn klaar voor 15km beukwerk en vervolgens 100km naar beneden rollen tot Teheran. De uitzichten onderweg zijn spectaculair maar we kunnen met al het drukke verkeer weinig wegdromen. Eenmaal Teheran naderende zien we letterlijk en figuurlijk het onheil hangen. Een dikke bruine smoglaag die de bergen opslokt en als een sluier de foeilelijke bruid Teheran bedekt. We zitten vanwege het aanvragen van onze visumverlenginen minimaal een week vast in deze onmenselijke stad. Gelukkig hebben we een puik plekkie gevonden waar we ons gehele verblijf terecht kunnen. Aangenaam gezelschap maakt veel goed wanneer je een week met de bruin gesluierde bruid moet overleven.

Ons verblijf in Teheran bestaat vooral uit veel slapen, films kijken en theetjes drinken met de locals. Rustig wachten totdat we onze verlengingen binnen hebben. Achteraf gezien hadden we dit beter in Isfahan kunnen doen waar het naar horen zeggen veel sneller gaat en een aangenamere stad is om te vertoeven.

Na onze visumverlengingen binnen te hebben zetten we de tocht voort richting Qom. Deze stad staat bekend als de meest heilige van Iran en het wemelt er dan ook van de mullah's en andere baardliefhebbers. Voordat we ons in de heiligheid mogen onderdompelen moeten we wel eerst een martelaarsdood sterven op de zesbaans snelweg rondom Teheran. Vooral het invoegen is rampzalig. Je kunt net zo goed je ogen dicht doen en op goed geluk doorbeuken. De stroom auto's is onophoudelijk en doordat je vele malen langzamer gaat dan een auto kun je er niet met voldoende vaart doorheen komen. Uiteindelijk rijden we toch goed en wel Teheran uit. Die zeventig maagden in het hiernamaals moeten het nog maar even zonder ons doen.

We besluiten het fietsverbod voor de snelweg te negeren en fietsen met een big smile over een perfect wegdek. De politie interesseert het allemaal geen moer. In Iran heb je op de meeste trajecten een oude weg lopen die op zich wel ok is maar met een ietwat gebrekkig onderhoud te kampen heeft, en dan loopt er vaak een nieuwe snelweg vlak langs. Op de snelweg zijn trucks over het algemeen niet toegestaan en da's toch wel bijzonder prettig! Bovendien hebben we op de snelweg een ruimte strook en zodoende is er voldoende ruimte tussen ons en het gemotoriseerde verkeer. Ik kan alle fietsers dan ook aanraden om alle fietsverboden gewoon lekker te negeren.

Het fietsen gaat aanvankelijk heel lekker maar op een bepaald moment draait de wind, gaan we voornamelijk heuveltje op en begint het ook ietwat te spatteren (voor het eerst in Iran). Op zich is dat allemaal niet zo erg natuurlijk maar we hebben nog behoorlijk wat kilometers voor de boeg en zijn traditiegetrouw weer eens veel te laat op pad gegaan. Het is al ruim een uur donker wanneer we Qom eindelijk naderen. Ik ervaar pijnlijke steken in m'n rechterbeen en kom de laatste paar kilometer heel slecht vooruit. Shaun blijkt te kampen met een zeer pijnlijke knie die voor het eerst sinds onze trip begint op te spelen. Hij heeft ooit tijdens een eerdere fietstocht z'n knie geforceerd en sindsdien moet hij oppassen dat hij niet teveel hooi op z'n vork neemt.

Voor Qom hebben we via couchsurfing een adresje weten te regelen. Een vriendelijke meid die samenwoont met haar schoonmoeder en schoonzus. We krijgen een hele kelder tot onze beschikking met overal dikke zachte kussens en, waar Maarten pas echt blij van wordt, een loeder van een boekenkast met een grote hoeveelheid aan Engelse literatuur en honderden National Geographics. De zoon des huizes heeft oa filosofie gestudeerd en al z'n boeken achtergelaten. Ons plan was om de volgende ochtend verder te trekken maar bij het opstaan blijkt dat Shaun nog steeds een verschrikkelijke pijn heeft in z'n knie. We besluiten om er minimaal nog een nachtje aan vast te plakken. De vrouwenclub doet haar best om ons zo goed mogelijk te verzorgen en drukt ons op het hart dat we zo lang mogen blijven als we willen. Tweemaal daags wordt er een maaltijd naar beneden gebracht en voor het avondmaal schuiven we gezellig aan. Als er niet voor ons gekookt wordt dan wordt er wel iets voor ons gebreid. Aan het einde van ons verblijf krijgen we een gebreide mobielhoes, een gebreide brillenhoes en ieder een paar gebreide mouwen mee voor als we het koud krijgen op de fiets.

Het zal wel weer even afkicken worden na alle comfort die we genieten. Met name het eten was voortreffelijk. In Iran is het culinaire aanbod ietwat miserabel. Wanneer men thuis eet kan het eten zalig zijn en kom je interessante combinaties tegen. Wat dacht je bijvoorbeeld van kip gevuld met walnoten en granaatappel (het kan ook tegen je werken en dat je als zeer geëerde gast een schapenkop krijgt voorgeschoteld). Buiten de deur eten is echter niet te doen. De keuze is beperkt tot kebab en smakeloze fast food. In de zuidelijke provincies is er gelukkig enige Arabische en Indiase invloed en kun je op straat ook falafel en samosa's krijgen.

Je zou zeggen dat de leden van de vrouwenclub zeer modern en progressief zijn om zomaar twee vreemde snuiters in huis te nemen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is sowieso vrij gangbaar voor Iraniërs om vreemdelingen thuis uit te nodigen. Minder gangbaar is het om als vrouw een man uit te nodigen (laat staan twee daarvan) en het is vrijwel ondenkbaar dat vrouwen dat op eigen houtje ondernemen wanneer er geen mannelijk familielid aanwezig is. Nu moet ik er wel bij vermelden dat de schoonmoeder uit Duitsland afkomstig is en sinds jaar en dag in Qom woonachtig en haar dochter naar mijn weten in Engeland is geboren. Aan de andere kant ben ik weinig Iraniërs tegengekomen die zo religieus zijn als zij. We hebben een flink aantal verhitte religieus/politieke discussies waarbij vooral de schoonmoeder, in mijn ogen, zeer controversiële en verwerpelijke standpunten inneemt die me af en toe flink ongemakkelijk laten voelen. Het heeft onder andere iets te maken met een landgenoot van de schoonmoeder. Die ene met dat akelige snorretje.

أدولف هتلر. Wat hebben Iraniërs toch in godesnaam met Adolf Hitler? Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat men zich openlijk adolaat uitlaat over Hitler; “He was a man with great leadership skills and truly knew how to govern a country! I know he did some bad little things but still..” of “He hated Jews and so do I!”. Ik sta dan niet met een of andere halve gare te praten maar met iemand die me zojuist getrakteerd heeft op een theetje en me als gast zou willen uitnodigen omdat hij graag zorg draagt voor zijn medemens. Veel Iraniërs zien vanwege hun Arische afkomst (ze roemen zich erop nageslacht te zijn van de uit Noord India afkomstige “superieure” Ariërs waar uiteindelijk ook de eerste Europese beschavingen uit zijn voortgekomen, zo luidt de theorie althans) een verband tussen hen en Hitler en prijzen hem om zijn daadkrachtig overkomen. Ik hoop maar dat het uit onwetendheid voortkomt en dat ze niet echt een goed beeld hebben van waar ze het over hebben. 'ISRAEL, OUR MUTUAL ENEMY' zo kwamen we het onderweg tegen op een billboard. Tsja, als je het zo krijgt ingepeperd. Niet dat het nu per se onze wederzijdse vriend is maar toch..

Ons verblijf in Qom valt grofweg samen met de meest heilige periode van het jaar voor de Sjiieten, namelijk die van de asjoera. Tijdens de asjoera wordt gerouwd om de dood van hun Imam Hoessein die vele eeuwen geleden nabij Kerbala is afgeslacht. Overdag bezoeken ze de moskee en de avond wordt afgesloten met emotionele verhalen over de slachtpartij. We hebben het meegemaakt dat een zaal vol mannen plots in huilen uitbarstte bij de zoveelste herhaling van het verhaal. De gelovigen herbeleven in de verhalen het drama over en over. Op straat zie je grote optochten waarbij mannen door middel van zelfkastijding symbolisch het lijden van Imam Hoessein met zich meedragen. Ze slaan zich in een opzwepend ritme op hun borst, bewerken zich lichtjes met kettingen en dragen grote en loeizware tabernakels met zich mee. In Libanon en Irak komt het nog voor dat er messen worden gebruikt en er veel bloed vloeit. Sinds de Islamitische revolutie is dit in Iran echter verboden. Geen idee waarom. Ach, de hele dag een ketting op je rug laten neerkomen zorgt ook wel voor een stukje lijden mee geloof ik.

Uiteindelijk verlaten we Qom pas na een kleine week. Shaun is nog steeds niet helemaal de oude en we moeten maar kijken hoe het onderweg zal gaan. Het is belangrijk om zeer te voorzichtig te zijn en de boel niet te forceren. We hebben immers nog duizenden kilometers te gaan en dan is het natuurlijk zaak dat je in een tip top conditie bent. Vanuit Qom is ons plan om binnen 2 a 3 dagen Isfahan te bereiken. We brengen onze nacht buiten door, zoals gebruikelijk weer eens onder een snelweg tunnel. In Qom hebben we van een vriend een aantal slaappillen gekregen en die komen nu toch wel bijzonder goed van pas. De volgende ochtend staan we vroeg op om er die dag zoveel mogelijk kilometers uit te halen. Shaun gaat zeer langzaam vooruit. Hij heeft nog steeds enorme pijn en we vragen ons af of we misschien niet een bus moeten aanhouden om in Isfahan te geraken. Uiteindelijk komt het antwoord van bovenaf. Bovenaf als in de bestuurder van een grote truck die langzaam naast me komt rijden. Ik kijk omhoog en vraag me af wat die knakker van me wilt. Om de haverklap komt er wel iemand naast je rijden om te vragen waar je vandaan komt, een aantal voor mij onbekende Nederlandse voetballers opnoemt etc. Bijzonder irritant omdat ze het verkeer ophouden en je uit je concentratie raakt. Ditmaal echter geen vragen, alleen een gebaar dat ik in de cabine kan zitten en de fiets achterin de truck. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik geen interesse heb. Hetzelfde moment besef ik me dat het eigenlijk wel ideaal zou zijn voor Shaun als we een lift zouden krijgen naar Isfahan. Ik maak de bestuurder duidelijk dat hij zijn truck aan de kant moet zetten. Meneer gaat helaas niet naar Isfahan maar naar het verderop gelegen Yazd, de stad die we na Isfahan wilden aandoen. We besluiten om de lift toch maar te accepteren. Fietsen achterin, wij in de cabine en volle vaart vooruit. De trucker blijkt een Azeri te zijn en we wisselen een paar woordjes Turks uit. Onderweg rookt meneer een beetje opium om gefocused te blijven op de weg en een paar uurtjes later staan we in de karakteristieke woestijnstad Yazd.

We verblijven enkele dagen bij onze couchsurf host in Yazd. Het is een fijn en rustig stadje om lekker doorheen te dolen. Nauwe steegjes, mooie binnenhofjes, het doet me bij vlagen een beetje denken aan sommige buurtjes in Marrakech. Het is voor ons ook voor het eerst in Iran dat we andere reizigers tegenkomen. De sterke temperatuurwisselingen maken me een beetje van streek. Overdag met het zonnetje kan het oplopen tot 20c en 's nachts zit het tegen het vriespunt aan.

De autoriteiten in Yazd schijnen nogal streng te zijn. Zo heb ik me laten vertellen dat onlangs bij een lokale couchsurfer een computer in beslag is genomen en meneer mee moest naar het bureau waar hij twee dagen is vastgehouden en er fysiek geweld tegen hem is gebruikt. De idealogie achter couchsurfing, het ontwikkelen van een wereldwijd gastvrijdheidsnetwerk waar mensen bij locals kunnen verblijven, is niet echt populair bij de autoriteiten die juist de omgang tussen locals en toeristen nauwgezet in de gaten wensen te houden. Vele Iraniërs hebben hier gelukkig lak aan en gaan gewoon door met het uitnodigen van reizigers en zijn bijzonder nieuwsgierig naar nieuws van buitenaf. Voor een reiziger is het enorm waardevol om bij iemand thuis te kunnen verblijven om een beeld te krijgen van hoe mensen leven en ideeën en opinies uit te wisselen. Wij hebben gelukkig niets naars meegemaakt met de autoriteiten. De politie heeft ons lekker met rust gelaten en is behulpzaam geweest bij het vragen naar de weg. We hebben slechts eenmaal een beetje heibel gehad toen we de weg kwijt waren en stilstonden voor wat een gevangenis bleek te zijn. Wisten wij veel. Onmiddellijk kwam er een kerel in burgerkleding op ons af die tegen ons begon te schreeuwen en heftig begon te gebaren dat we op moesten hoepelen en wat al niet meer. Mooi was om te zien hoe passanten zich er mee begonnen te bemoeien en de kerel tot bedaren probeerden te brengen. Uiteindelijk heeft iemand zich over ons ontfermd en is met z'n auto voor ons uitgereden om ons naar het juiste adres te brengen. We beseffen ons uiteraard heel goed dat we met een bijzonder repressief regime te maken hebben en er heel veel onschuldige mensen vastzitten. Wij hebben niemand gesproken die iets goeds kon zeggen over Ahmadinejad en z'n schurkenbende. De meeste jongeren zijn niet alleen klaar met hun president maar ook met de Ayatollah en de geestelijke hypocrisie die als een waas rondom z'n heerschappij hangt. De hunkering naar een transparante democratie is groot en ik merk dat veel mensen de wanhoop nabij zijn. Ze worden mondiger en zijn bereidt om meer actie te durven ondernemen zoals eerder al bleek toen duizenden mensen de straat opgingen om tegen Ahmadinejad te demonstreren. De demonstraties werden bloedig neergeslagen door met name de Basji, de brute paramilitairen, maar ook de bevolking heeft haar tanden laten zien en duidelijk gemaakt dat ze het kotsbeu zijn. احترام!

Na enige dagen hebben we Yazd wel gezien. We maken nog een uitstapje naar een in de woestijn gelegen Zoroastrische vuurtempel waar aanbidders van de profeet Zarathustra zich terugtrekken om te bidden bij het vuur (ze hebben een enorm respect voor vuur omdat het in hun ogen symbool staat voor Ahura Mazda, hun God). De vuurtempel is gesitueerd tegen een bergwand en het levert dan ook schitterende vergezichten op van de eindeloze woestijn.

We besluiten om ook nog eventjes een uitstapje te maken naar Isfahan. Al liftende komen we een paar uurtjes later aan in wat toch wel de mooiste stad van Iran is. Het is er vrij groen, je kunt er fijn wandelen (iets wat je in Teheran bijvoorbeeld echt niet moet proberen) en natuurlijk heb je er een aantal moskeeën en paleizen die zo ongelooflijk mooi versierd zijn met complexe mozaïeken en fabuleuze wandschilderingen. Het is helemaal bijzonder dat je vrijwel alles voor jezelf hebt. Geen grote groepen toeristen die de boel verzieken met hun luid gekwek. Neen, je staat daar gewoon rustig in je eentje te genieten. Totdat er een bemoeizuchtige mullah met je wil kwekken over de Islam. Daar heb ik inmiddels m'n portie wel van gehad..

Inmiddels moeten we toch wel opschieten met het verlaten van Iran. We hebben nog enkele dagen te gaan totdat ons visum verloopt. Vanuit Isfahan gaat het weer terug naar Yazd waar we onze fietsen hebben achtergelaten. Helaas zijn we door de tijdsdruk genoodzaakt om een bus te nemen naar Bandar Abbas vanwaar we de ferry zullen nemen naar Sharjah (Dubai, UAE). Daarnaast heeft Shaun nog steeds last van z'n knie dus is het sowieso verstandig om voorlopig even niet te fietsen.

Aangekomen in Bandar Abbas voelt het alsof we weer in hartje zomer zitten. Het is nog vroeg maar toch al zo'n 18c en het zien van zoveel groen om me heen maakt me blij. Ik heb het wel even gehad met de dorre woestenij. De stad ademt een Arabische sfeer. Veel eetstalletjes op straat, overal luide muziek en veel mensen die gehurkt op straat zitten zoals ik ze overal elders in de Arabische wereld en in India heb zien doen. We hebben wederom voor een paar nachtjes een couchsurf adresje weten te regelen. Onze vriend Mahyar uit Teheran komt ook over en we besluiten om het nabijgelegen eilandje Hormoz te bezoeken waar we een nachtje op het strand doorbrengen. Het is er heerlijk rustig en schoon. We brengen de dagen door met het zoeken naar mooie schelpen en duiken af en toe de zee in die uitstekend op temperatuur is. In de verte zwemmen een aantal dolfijnen en ik besef hoezeer ik behoefte had aan een omgeving waar je niet continu staat te blaffen in smerige dieselwalmen, geen deprimerende betonbouw zover het oog reikt en geen mensenmassa's die om je heen krioelen. Alleen het lege strand, de zee en een paar uitgelaten dolfijnen die af en toe door de lucht vliegen. Joepie!

We komen in de middag terug van ons eilandje en een paar uur later zitten we dan eindelijk op de boot naar Sharjah. Na een nachtje varen en bijzonder ongemakkelijk geslapen te hebben komen we dan eindelijk in de UAE aan. We worden in een klein gebouwtje gepropt in afwachting van de paspoortcontrole. Eerst de vrouwen, daarna de twee bleekscheten en twee spleetogen en vervolgens de rest van het manvolk. Ik krijg een visum voor dertig dagen, loop alvast naar buiten en verwacht Shaun enkele seconden later te zien. Het duurt langer dan verwacht en ik ga maar weer even terug naar binnen om te checken wat er gaande is. Shaun's paspoort is in bezit genomen en hij moet wachten. We hebben geen idee wat er aan de hand is. Uiteindelijk mag Shaun de UAE niet binnenkomen omdat hij een visum nodig heeft. Shaun is pissig op mij omdat ik hem de informatie heb doorgegeven dat er geen visum nodig is voor Canadezen. Ik snap er niets van. Heb ik dan echt zo'n blunder gemaakt?! De dienstdoende ambtenaar vertelt ons dat Shaun slechts kan binnenkomen op een business visum en er een bedrijf garant voor hem moet staan. Mijn vriend in Dubai, Shavkat, werkt voor een zeer vermogend bedrijf en ik bel hem op om te vragen of hij ons verder kan helpen. Shavkat kan ons helpen maar het zal wel enige tijd duren eer dat het visum klaar is. Waarschijnlijk pas tegen de avond en dan is het voor ons reeds te laat. Shaun wordt uiteindelijk afgevoerd, terug naar het schip waarmee we gekomen zijn. Ik stap op de fiets richting Dubai om m'n best te doen voor Shaun. Eenmaal achter internet te zijn gekropen kom ik erachter dat Canada ruzie heeft met de UAE en er twee dagen voor onze aankomst een visumplicht voor Canadazen is ingesteld. Al onze plannen lopen hierdoor geheel in de soep. Uiteindelijk weten we het visum voor elkaar te krijgen maar voor Shaun is het helaas te laat. Hij is reeds met het schip onderweg terug naar Bandar Abbas. Ik maak me ernstige zorgen wat er met hem zal gebeuren bij aankomst. Hij heeft immers ook geen geldig visum meer voor Iran. Gelukkig kan hij ter plekke een soort van on-arrival visum regelen. Iets wat doorgaans zeker niet mogelijk is. Hij mag echter niet met het schip terugkeren en dient zodoende een vlucht te boeken van Bandar Abbas naar Dubai. Helaas is het business visum voor de UAE slechts voor twee weken en Shaun moet naast het aanvragen van een Indiaas visum (wat ongeveer 2 weken in beslag neemt) ook nog eens een nieuw Canadees paspoort aanvragen omdat z'n visumpagina's op zijn. Lastige situatie! We zijn nog aan het kijken wat Shaun nu het beste kan doen. Uiteindelijk moet de trip weer worden voortgezet in Mumbai. Mijn visum voor India is hopelijk over een paar dagen klaar. Ik vlieg dan alleen naar Mumbai waar ik een rendez-vous heb met m'n senorita en enige tijd later Shaun hoop te verwelkomen. Gotta keep them wheels rollin'………………

Maarten

ps. en ja hoor, je mag gewoon lachen naar een Perzische schone.. alleen wel even uitkijken dat haar echtgenoot, broer of vader er niet naast loopt want dat kan nogal wat heibel opleveren

Easier way to check out our pictures

// September 20th, 2010 // No Comments » // about

There is now a better way to check our pictures by surfing to http://photos.bikingscool.org/index.php . You can just click on the PİCTURES tab at the top of this home page.

Dirtballing it

// August 12th, 2010 // 1 Comment » // about

We have been cycling for over 7 weeks now and no longer is it something for us to get used to but is the way of life. I think we are even getting used to cycling 100km per day in the Balkan heat which is constantly above 35 degrees, and are used to sleeping almost anywhere.

The worst place we have slept so far was in Croatia. We were on a ferry coming back from cycling on one of the many islands there, it was a 6 or 7 hour boat ride so we prepared ourselves each with a few 2L bottles of cheap beer and put our feet up. As the sun set we passed out and were woken around 2am when the ship reached the shore in the city of Zadar. We were pretty groggy and didn't really feel like cycling 10-15km outside the city to find a good camping spot so we went with the first thing we saw… a little 2m spot between a fence for the shipping yard and the on-ramp to the motorway. We quickly fell asleep in the dirt, dreaming about being back home sitting on the couch watching films and eating junk food. In the early morning (around 6:30am) when we woke to the noise of big trucks driving to the shipyards blowing dust from the road on us, and the rancid smell of dead animal, it was already 30 degrees. Soon we realized the smell was from a big seagull that was ripped to shreds all around us and we were laying on its feathers and meat chunks. Yummy. We then got ready to cycle another 120km. Anyway… I think that was the worst place we slept so far.

On this trip, like many other trips, I have really come to appriciate the little things in life that most people take for granted and don't think twice about. Here is a little list of some of those things

1. Clean underwear – It is easy to get used to wearing the same underwear for 7 days in a row (or longer) but when you get a fresh pair on you feel brand new and ready for anything the road has to throw at you.
2. Daily warm showers - After about only 3 or 4 days of cycling in hot weather without a shower, even washing in the sink of a dirty gas station bathroom gives you a fresh, clean feeling.
3. Cozy bed – As much as I love sleeping outside in random places, it is always relaxing to have a nice big bed to roll around in. But still nothing really beats a hammock.
4. Sleeping in late – When cycling in summer it is always best to wake before sunrise and get lots of km's in before the afternoon when it really gets hot. It's hard for me as I am a lover of rolling in bed all day long.
5. Hot meals - Since we aren't traveling with a stove we rarely get a warm chew in us, when we do we enjoy it more then most people. Normally we are eating plenty of raw vegetables, fruits, nuts, yogurts, tortilla chips with canned beans, and breads.
6. Washing machines - Although washing machines are huge wasters of energy and people should try not to use them too much, it is nice for us to use them once every month or two since our normal hand-washing in rivers and public bathroom sinks doesn't always get the nastiness out. We are serious dirtballs and it's only going to get worse (or better if you enjoy bad smells) as this trip goes on.
7. Cold tap water - When you are drinking your re-used bottles of water that are hot from baking in the scorching sun, and you need something just a little bit more thirst quenching, you really come to appreciate cold tap-water from a public bathroom or garden hose to refill with. We are not at all fans of buying cold bottled water in the shop since the countries we are traveling through (and most countries in the world) have poor recycling programs (WARNING…I'm about to go on a rant). All the plastic goes in the trash, eventually ending up in the waterways and into the ocean, broken down into small editable plastic particles over decades and end up in the food chain. The chemicals in plastics (especially Bisphenol A which is used to make all water bottles, baby bottles, medical and dental devices, dental fillings, eyeglass, CDs and DVDs, and basically anything plastic you can think of) are largely responsible for many of the serious diseases found in the world today including diabetes, birth defects, obesity,neurological issues, breast and prostate cancers, and heart disease. I'm not making this up, this is really dam serious and when I think too hard about what we have done it honestly puts tears in my eyes. The big problem is that, Bisphenol A is also a synthetic estrogen (that means it's a man made female sex hormone), and plastics made with it can break down, especially when they're washed, heated or stressed, allowing the chemical to get into our food and water and then enter the human body. That happens to nearly all of us! The Center for Disease Control (a US agency that works to protect public health and safety) has found BisphenolA in the piss of 93% of surveyed Americans over the age of 6. Let me say I believe almost every single person in the entire world has this chemical in their body! You should really know about it if you don't already so please please research it!! If you don't have this shit in your body, you're not living in the modern world. Even in countries where plastic bottles are recycled, the lids for the bottles can not be and will pollute our planet for thousands of years. The plastic we have made will be here longer then us! This year more plastic will be produced then last year, and next year even more!! In western countries there is usually no difference between bottled water and tap water anyway, it is just an obscene money making scheme. Wouldn't you think it's crazy if people started buying bottled air that is the same as the air the can breath for free? For example, in Holland the tap water is actually better then most bottled water. Bottled water from Pepsi co and Coke companies (such as Eva Water, H2OK, Aquafina, and Dasani) are mainly from the tap anyway (seriously, look it up!). Please don't buy bottled water if you can help it!
8. Clean underwear - I know I already mentioned it, but we appreciate clean undies so much it is worth saying again. I guess the only good thing about dirty ones is that when we are starving and will do anything for food, we can always go mushroom picking in our underpants.
9. Regular contact with friends and family – Don't take for granted your ability to talk with your friends and family, one day you wont be able to. It's important not to forget to tell the people you love that you love them!

This list can go on and on, these are just some of the first things that come to my mind.

We are relaxing down in Greece now and soon we will be leaving Europe and heading into Asia. Although it has been a lot of hard work and suffering, we are still full of energy and excited for what lies ahead!

شون

Boys waiting for new school..

// April 7th, 2010 // No Comments » // about

Read more about the foundation and their projects!